2. Drie jaar verder

 

Deze uitspraak van Boyd K. Packer is niet volledig. Eigenlijk hoort er te staan: "Do not deprive yourself of enjoying the fruits of your labors by living in fear of the world's problems that lie ahead". Deze tekst wordt vaak aangehaald als het gaat over de tijd waarin wij nu leven, de periode die voorafgaat aan de wederkomst van de Heer, met al haar calamiteiten. Dat we ons hierdoor niet van de wijs moeten laten brengen. Leef niet in angst.

Op dit moment, door die drie jaar verder, zit ik in een soort jaarwisseling. De jaarwisseling is vaak een tijd van het stellen van nieuwe doelen, maar ook dat men terugkijkt op het afgelopen jaar. Vandaar dit schaduwuitstapje. Kanker voelt voor mij namelijk als een schaduw, die met mij meewandelt door mijn leven, wat echter niet betekent dat ik hem een stoel moet geven waarop hij plaats kan nemen. Dat ik door hem in angst ga leven. Vandaar deze uitspraak ook. Plant your fruit trees. Voor mij was, naast nog een aantal andere dingen, dus ook de keuze om bezig te zijn met ras en het priesterschap en alles daaromheen, als een bloeiende loot aan mijn boom waar ik nu de vruchten van pluk. En zo heb ik de afgelopen tijd meer keuzes gemaakt die op de een of andere manier toch verrassend goed bij mij passen.

Een tijdje terug las ik in een artikel over kanker dat iemand twijfelde of ze wel een nieuwe lamp zou kopen voor haar nieuwe huis, in een week dat ze enorm in angst zat, omdat een therapie niet was aangeslagen. Ze schreef: "Ik vroeg me ineens af: als ik doodga, wat doet zo'n lamp er dan nog toe? Maar toen bedacht ik me dat ik het ook om kon draaien: als ik er nog maar kort van kon genieten, dan kon ik toch maar beter iets heel moois kopen, waar ik heel blij van werd? Ik realiseerde me nu meer dan vroeger dat ik misschien niet overal invloed op heb. Maar dat ik met dingen waar ik wél invloed op heb, iedere dag keuzes kan maken die mij een goed gevoel geven, waarmee ik trouw ben aan mezelf, en waardoor ik me op mijn eigen vierkante meter toch een winnaar voel". Deze laarsjes zie ik als mijn lamp. Ze zijn waarschijnlijk niet praktisch vanwege al die glitters, wat vroeger een reden zou kunnen zijn geweest om ze niet te kopen, maar nu overheerste echter bij mij de vraag of ik er blij van werd. En daar zei ik volop JA tegen.

Twee jaar geleden schreef ik dat ik nu in de remissietrein zat en dat er op mijn treinkaartje stond "leven na kanker". En dat er in mijn reisfolder stond "dat zichzelf opbouwen na een ernstige ziekte soms een lange, en in elk geval een zeer persoonlijke reis is". In dat opbouwproces zit ik nog volop, al dan niet gedwongen, wat voor mij met name inhield dat ik mij bezig gehouden heb met de ja's en de nee's in mijn leven en de behoefte om terug te gaan naar het strand. Bij NEE moet ik denken aan een vrouw die in deze fase nee zei tegen haar man en ging scheiden. Ze zei ook nee tegen haar baan en ging heel wat anders doen. Dit geeft alleen maar aan wat voor impact kanker kan hebben op je leven. Misschien dat daarom iemand zei dat kanker geen last is, maar een kans om jezelf opnieuw uit te vinden en te doen wat je altijd al hebt willen doen. 

Maar waarom eerst ziek worden en daartoe gedwongen worden? Ik moet nu denken aan een toespraak van president Dieter F. Uchtdorf die gaat over spijt en voornemens. In deze toespraak haalt hij Bronnie Ware aan die het boek The top five regrets of the dying schreef. Aan het eind van zijn toespraak zegt hij dit: "Ja, dit leven vliegt voorbij; onze dagen rijgen snel aaneen; en de dood is beangstigend. Niettemin zal onze geest blijven leven en zal zich op zekere dag met ons herrezen lichaam verenigen om onsterfelijkheid te ontvangen. Ik getuig plechtig dat we dankzij de genadevolle Christus weer zullen leven, en wel voor eeuwig. Dankzij onze Heiland en Verlosser zullen we op zekere dag de betekenis van de woorden: 'De prikkel des doods is in Christus verzwolgen' ten volle begrijpen en ons daarin verheugen. Het pad naar onze goddelijke bestemming als zonen en dochters van God is eeuwig. Broeders en zusters, dierbare vrienden, we moeten ons vandaag op dat pad begeven; we kunnen geen dag voorbij laten gaan. Laten we nu echt leren leven en daar niet mee wachten tot het te laat is". 

Fijne paasdagen. 

Afbeelding Pixabay, artikel EvaJinek.

Ik weet waar ik moet zijn

Afgelopen weekend hebben wij, net als vele anderen, het paasfeest gevierd met alle toeters en bellen van dien. Zoals het versieren en verstoppen van eieren, lekker eten, en, wat het allerbelangrijkste is, het gewoon samen zijn. Daarnaast, niet te vergeten, hoe gewoon dit alles ook lijkt, ben je ondertussen als gezin, als familie, wel je eigen paasverhaal aan het schrijven waar je jaren later nog steeds van kunt genieten. Maar niet iedereen, en daar moet ik dan weer opnieuw om lachen. 

Met kerst had ik voor het eerst na jaren weer iets gebakken. Had ooit twee kerstvormen gekocht die ongebruikt op de kast lagen, en vond toen dat het tijd werd dat ik er iets mee ging doen. Die viel zo goed in de smaak dat mij gevraagd werd weer een citroen/limoencake te bakken. Nu ben ik iemand van grote stappen, snel thuis, dus verwacht van mij niet iets heel verfijnds. Zoals je kunt zien, heerlijk aan het smeren geweest met limoenbotercremé. En het kippetje, gebakken door twee van onze kleinkinderen, maakte het geheel voor mij helemaal af. 

Pasen, het symbool van de opstanding van Jezus Christus, kun je echter niet los zien van de vrijdag ervoor. Tijdens de vrijdag voor Pasen, Goede Vrijdag, gedenken wij dat Jezus leed en stierf voor ons. Het woord ons staat voor ons allemaal. "De verzoening is sedert de grondlegging der wereld bereid voor alle mensen die er ooit sedert de val van Adam zijn geweest of er ooit zullen zijn." In het woord ons zit voor mij niet alleen dat allen gelijk zijn voor God, maar ook hoe universeel en verstrekkend deze gebeurtenis wel was en nog steeds is. We kunnen echter soms vergeten door de grootsheid van deze daad, de verzoening van Jezus Christus, dat dit ook doorgetrokken kan worden naar je eigen leven, waardoor het in wezen iets heel kleins wordt. Klein, omdat de doorwerking ervan plaatsvindt op die paar centimeter dat je hart groot is. 

Wanneer het gaat om de vraag: "Is er een plek voor mij?", kan ik niet heen om dit filmpje van ouderling Christofferson die deze vraag volmondig beantwoordt met ja. Voor mij, zeker gezien in het licht van mijn jaarthema "dat allen voor God gelijk zijn", staan Pasen en Goede Vrijdag voor diversiteit en inclusiviteit. Het een kun je niet los zien van het ander. 

Jezus Christus stierf voor mij.

Jezus Christus vond mij Zijn bloed waardig.

D. Todd Christofferson

Stukje gemaakt vrouwenactiviteit kerk

"En op de eerste dag van de week 

ging Maria Magdalena vroeg, 

toen het nog donker was,

naar het graf, 

en zij zag dat de steen van het graf weggenomen was."

HSV Johannes 20:1

Het voorjaar in huis gehaald

Gewoon simpel mooi

Het komt door de kinderen

Dacht dat ik klaar was met het neerzetten van paashazen in huis, maar toen ik in de winkel was en dit paartje zag liggen, kon ik de verleiding niet weerstaan. Het kan verkeren. 

Het haasje...

Met Pasen vroeg de jongste uit ons gezin, ondertussen wel al volwassen:
'Geen hazen dit jaar?'
Wat een vraag, want we weten ondertussen wel al wat hun lot is.

 

Desondanks vond ik het ook wel weer een leuke vraag.

Per slot van rekening hebben ze jarenlang deel uitgemaakt van ons gezin.

Hoe leuk was het dan ook, toen ik bij mijn dochter en haar man op de bank zat, opeens

een nieuw hazenpaar zag staan, ditmaal in gezelschap van een heel klein haasje.

Onze schoonzoon had dit als verrassing voor zijn dames meegenomen. 

Ik hoop dat hij dit nog jaren volhoudt en dat hieruit zich weer nieuwe verhalen ontwikkelen.

 

 

Zondag...

In Christus zullen allen levend gemaakt worden

'Na deze woorden keerde zij zich om en zag Jezus staan,

maar zij wist niet, dat het Jezus was.

Jezus zeide tot haar:

Vrouw, waarom weent gij?

Wie zoekt gij?

Zij meende, dat het de hovenier was, en zeide tot Hem:

Heer, als gij Hem weggedragen hebt,

zeg mij dan, waar gij Hem hebt neergelegd

en ik zal Hem wegnemen.

Jezus zeide tot haar:

Maria!

Zij keerde zich om en zeide tot Hem in het Hebreeuws:

Rabboeni,

dat wil zeggen: Meester!

Jezus zeide tot haar:

Houd Mij niet vast, want Ik ben nog niet opgevaren naar de Vader;

maar ga naar mijn broeders en zeg hun:

Ik vaar op naar mijn Vader en uw Vader, 

naar mijn God en uw God.'

Johannes 20:14-17

Hallelujah

Afbeelding: www.lds.org



Vrijdag, zaterdag...

'Een der gehangen misdadigers lasterde Hem: 

Zijt Gij niet de Christus? Red uzelf en ons!

Maar de andere antwoordde en zeide, hem bestraffende: 

Vreest zelfs gij God niet, nu gij hetzelfde vonnis ontvangen hebt?

En wij terecht, want wij ontvangen vergelding, naar wat wij gedaan hebben,

Maar deze heeft niets onbehoorlijks gedaan.

En hij zeide: Jezus, gedenk mijner, wanneer Gij in uw Koninkrijk komt.

En Hij zeide tot hem: 

Voorwaar, Ik zeg u, heden zult gij met Mij in het paradijs zijn.'

Lucas 23:39-43

Heden zult gij met Mij in het paradijs zijn.

'Want daartoe is ook aan doden het evangelie gebracht,

opdat zij wel, naar de mens, wat het vlees aangaat,

zouden geoordeeld worden, doch, 

naar God, wat de Geest betreft, zouden leven.'

1 Petrus 4:6

Vrijdag...

Normaal gesproken is Jezus Christus een ondergeschoven kindje. Wat je ook terugziet in de ontkerkelijking in ons land. En zelfs zij die geloven, zijn in hun geloof niet zeker van hun geloof. Je zou zeggen: dat is toch geloof, maar ik bedoel geloven dat leidt tot loslaten van. Misschien iets om op terug te komen, want ik moet nu denken aan een toespraak van ouderling Dieter F. Uchtdorf, die onlangs iets heeft gezegd over het loslaten van het geloof en de kerk. Al dwaal ik hier weer hopeloos mee af.

Waar ik naartoe wil is dat zo rond de Pasen er wel volop aandacht voor de Heiland is, en ook voor het offer dat hij bracht. Denk hierbij alleen maar aan 'The Passion' dat door de jaren heen steeds meer mensen op de been brengt, en door de aanslagen in Brussel, dit jaar een extra dimensie kreeg. En uiteraard ook door al de uitvoeringen van de Matthäus Passion.

'Hoe kan een vader zo zijn zoon laten lijden?'
Een vraag, die eigenlijk niet meer was dan een opmerking tussendoor, omdat er niet verwacht werd dat daar een antwoord op werd gegeven, het gesprek ging immers over Bach en zijn muziek. Maar die vraag bleef wel bij mij hangen. In de Schrift wordt er het volgende over gezegd:

'Want alzo lief heeft God de wereld gehad, 

dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, 

opdat een ieder, die in Hem gelooft, 

niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe.'

Johannes 3:16

 

Goed beschouwd gaat het dus niet om de vraag 'HOE kan een vader zo Zijn zoon laten lijden', maar uiteindelijk 'WAAROM kan een vader zo Zijn zoon laten lijden'.

 



 

Afbeelding www.lds.org

Meer donderdag...

'En na de lofzang gezongen te hebben vertrokken zij naar de Olijfberg.

Toen zeide Jezus tot hen:

Gij zult allen aan Mij aanstoot nemen in deze nacht.

Want er staat geschreven:

Ik zal de herder slaan en de schapen der kudde zullen verstrooid worden.

Doch nadat Ik zal zijn opgewekt, zal Ik u voorgaan naar Galilea.

Petrus antwoordde en zeide tot Hem: Al zouden allen aanstoot aan U nemen, ik nooit!

Jezus zeide tot hem: 

Voorwaar, Ik zeg u, in deze  nacht, eer de haan kraait, zult gij Mij driemaal verloochenen.

Petrus zeide tot Hem: 

Zelfs al moest ik met U sterven, ik zal U voorzeker niet verloochenen.

En zo spraken ook al de discipelen.' 

Mattheus 26:30-35

 

Petrus verloochening door Carl H. Bloch

 

Ik nooit!

"Ik leef mee met Petrus. Velen van ons lijken sterk op hem. We beloven trouw; we bevestigen onze vastberadenheid om moedig te zijn; we verklaren – soms zelfs in het openbaar – dat we, wat er ook gebeurt, het juiste zullen doen, dat we zullen opkomen voor de goede zaak en dat we trouw zullen blijven aan onszelf en aan anderen. Dan begint de druk toe te nemen. Soms is die druk van sociale aard. Soms gaat het om persoonlijke verlangens. Soms om misplaatste ambities. De wilskracht verzwakt. De discipline verslapt. Er volgt capitulatie. En dan is daar het berouw, gevolgd door zelfverwijt en bittere tranen van spijt". 

 

Wat Petrus deed en Judas had moeten doen.

"Mochten er binnen de kerk mensen zijn die het geloof in woord of daad hebben verloochend, dan bid ik dat u troost en vastberadenheid mag putten uit het voorbeeld van Petrus; hoewel hij dagelijks met Jezus was opgetrokken, verloochende hij in een uiterst moeilijk moment even de Heer en het getuigenis dat hij in zijn eigen hart droeg. Toch herpakte hij zich en werd hij een krachtig verdediger en een machtig pleitbezorger. Zo is er ook voor ieder mens een weg om zich te bekeren en zijn of haar kracht en geloof te voegen bij de kracht en het geloof van anderen, om zo aan de opbouw van het koninkrijk te werken". 

En wat ik steeds hoop te doen.

 

 

Uitspraak Gordon B. Hinckley: And Peter went out and wept bitterly

Donderdag...

'En terwijl Hij nog sprak, zie, daar was Judas, een van de twaalven, 

en met hem een grote schare met zwaarden en stokken, 

gezonden vanwege de overpriesters en oudsten des volks. 

En die Hem overleverde had hun een teken gegeven, zeggende: 

Die ik zal kussen, die is het: grijpt Hem.

En terstond, trad hij op Jezus toe en zeide: 

Wees gegroet Rabbi en hij kuste Hem.'

In de dagen van het Nieuwe Testament was het de gewoonte dat men elkaar begroette met een kus op de wang. Dergelijke uitingen waren een symbool van respect, maar ook van broederschap en vriendschap.

'En Jezus zeide tot hem:

Judas, verraadt gij de Zoon des mensen met een kus?'

Wat was er over van zijn ooit rechtvaardige verlangens, hij die eens waardig was om geroepen te worden als apostel?

'Toen kreeg Judas, die Hem verraden had, berouw, 

daar hij zag, dat Hij veroordeeld was, 

en hij bracht de dertig zilverlingen aan de overpriesters en oudsten terug, 

en hij sprak: Ik heb gezondigd, onschuldig bloed verraden!

En de zilverlingen in de tempel werpende, verwijderde hij zich;

daarop ging hij heen en verhing zich'. 

Daarop ging hij heen ... en verhing zich. Na zijn daad van verraad, voor hij zich verhing, was er nog een andere weg die hij had kunnen gaan. Juist hij, na drie jaar lang met Christus te hebben gewandeld, had dit kunnen en moeten weten. Maar hij verkoos een ander pad.

Het is niet aan ons om te oordelen, maar wat Christus zei over Judas geeft wel te denken:

'De Zoon des mensen gaat wel heen gelijk van Hem geschreven staat,

doch wee de mens,
door wie de Zoon des mensen verraden wordt.

Het ware voor die mens goed geweest,
als hij niet geboren was'.

Afbeelding: Lds.org.

   



Pasen...

Hij leeft
klik

Afbeelding: Lds.org

Voorjaar

 Klein bruin bolletje 

 niet zichtbaar 

vol leven

Stil verscholen

geworteld 

onder het oppervlak

Wachtend 

 herboren worden 

een nieuw seizoen

Lente

Pasen

Zo rond Pasen hebben en hadden wij een aantal tradities.
Hadden slaat op dat ik voor het eerst, na 25 jaar, geen chocolade paashazen in huis heb gehaald.

Dit was namelijk hun lot.

Maar ik zag ze nu bij een van onze dochters in huis staan, dus de traditie gaat voort.

Een andere traditie is natuurlijk het paasontbijt.

Terwijl de rest nog in bed ligt, dek ik in alle rust de tafel.

Wat ik zelf erg leuk vind, zijn deze bloemetjes die op een klein knijpertje zitten en die je voor verschillende doeleinden kunt gebruiken. 

Nu dan als een kleine toevoeging op een servet.  

Meestal bak ik voor het ontbijt verschillende broodjes af in de oven.

Want zeg nu zelf, wat gaat er boven een heerlijk warm, knapperig broodje uit de oven?

Maar dit keer zag ik afbakscones gevuld met rozijntjes liggen en omdat ze hier scones erg lekker vinden, leek me dit een leuke verrassing.

Meestal maken we ze zelf, maar wat mij betreft zijn deze afbakscones voor herhaling vatbaar.

Ideaal en lekker.

Het voorjaar in huis gehaald

Een schaal opgevuld met roomwitte narcissen (Bridal Crown), kleine eitjes, een takje en wat mos.
Van bovenaf gezien lijkt het wat vreemd, maar, ik moet nu aan die reclame denken, wel l....euk.

Blijvertje

Eiertaartje met groene kruiden

Brunchgerecht voor 6 personen:

6 plakjes bladerdeeg
6 eieren
4 eetlepels bieslook, fijngeknipt
6 eetlepels slagroom
100 gr geraspte oude kaas
handje verse basilicumblaadjes
muffinvorm met 6 holtes, ingevet.

Oven voorverwarmen op 200 graden.
De holtes van de muffinvorm elk met een plakje bladerdeeg bekleden, het deeg mag een beetje rommelig boven de holtes uitsteken.
Boven elke deegbakje een ei breken.
De bieslook met wat zout en peper erover strooien.
Verdeel de slagroom en de kaas erover en bak de taartjes in de oven in 15-20 min. knapperig en gaar.
Laat ze uit de oven iets afkoelen en neem ze dan uit de vorm.
Zet de taartjes op borden en garneer ze met verse basilicum.

Toen ik bovenstaand plaatje en recept in de paasfolder van de Aldi zag staan, was ik gelijk om.
Dit is nu zo'n grote-stappen-snel-thuis-recept.
Ik kan zeggen dat ze de onder de indruk waren.
Ik trouwens ook.
Want soms lijkt iets eenvoudig, maar in de praktijk kan het soms toch enigszins anders uitpakken.

Toen ik op zoek was naar de folder, om als link door te geven, kwam ik hetzelfde recept tegen, maar dan in een afgeslankte vorm.
Voor de kenners onder ons, ik heb de punten laten staan.
1 vel filodeeg pp (2 pnt, bladerdeeg is 5!)
1 ei pp (2 pnt)
wat vers geknipte bieslook, basilicum, peper/zout
1 eetlepel campina room culinair light (0 pnt, slagroom is 1)
1 eetlepel gratin kaas light Lidl (0 pnt, oude kaas is 1)

Wat ik wel grappig vind aan het geheel is, dat ik de afgeslankte versie van 'Eiertaartje met groene kruiden' terug vond op: http://www.deleukstetaarten.nl/forum/viewtopic.php?id=152512&p=34
Ik heb trouwens net twee leuke kinder(bak)kookboeken gekocht.
Daar wil ik dus mee aan de slag.
Maar ik ga eerst iets met chocolade maken.
Al vraag ik me nu ondertussen wel af waar ik dat recept nu gelaten heb.
En over magere varianten gesproken, even helemaal vergeten dat dat bij mij ook op de agenda stond.

Recept en foto: paasfolder Aldi 2012.
Tip: Aldi recepten | Smulweb.nl

Waar boodschappen al niet toe leiden

Na 25 jaar deel te hebben uit gemaakt van een traditie als paashaas, eindig je uiteindelijk in een pannetje.

Om te worden gesmolten tot een heerlijke chocoladelaag op een zelf gebakken cake in de vorm van een paashaas.

Eind goed al goed.

Althans, dat dacht ik tenminste.

Terwijl ik dus alles aan het voorbereiden was, kwam zoonlief de keuken in.

Toen hij de haasje zo in het pannetje zag staan zei hij:

'Hier moet ik een foto van maken voor facebook' en ik zet eronder 'das untergang'.

Ik moet zeggen dat dat toch wel een extra dimensie aan onze laatste gezins-paashazen gaf.

Het paste precies bij de treurigheid van het paashazen-in-het-pannetje-beeld.

Zo werden ze opeens meer dan een chocoladelaagje op een zelfgebakken cake.

Terwijl wij dus druk doende waren in de keuken, kwam dochterlief de keuken in.

Greep haar haas uit het pannetje, en wikkelde hem, zou bijna zeggen liefdevol, in zijn prachtig gekleurde folie en redde zo haar haas van zijn gesmolten toekomst.

Mocht ik het in mijn hoofd halen om de lijn van traditehazen te verbreken (koop alleen nog hazen voor mijn kleinkinderen) dan, dat heeft ze me nu al duidelijk gemaakt, krijg ik het met haar aan de stok.

Maar wie ben ik om een dergelijke prachtige gezinstraditie te verbreken.

Al was het alleen maar om te zien wat er nog meer volgt aan verhalen.

Indrukwekkend

Zo rond Pasen luister ik altijd naar de Matthäus-passion.
In mijn eentje wel te verstaan.
Er zijn soms van die tradities die je zelf hoog houdt.
Maar waar de rest van het gezin geen gevoel bij heeft.

Zo ook dit jaar,
Alleen was het dit jaar anders dan voorgaande jaren.
Omdat ik door de muziek heen, mijn gedachten steeds waren bij Bach, en wat hij door de jaren heen moet hebben gevoeld, als hij bezig was, dat wat hij voelde, door muziek onder woorden te brengen.
Dat kwam namelijk doordat, toen ik afgelopen week ergens op een middag naar huis reed, de radio aanzette, en midden in een praatprogramma terecht kwam, waar iemand aan het woord was, die het had over de Johannes-Passion.
De compositie van Bach, die het lijdens- en sterfverhaal van Jezus naar het evangelie van Johannes weergeeft, en die hij opdraagt aan God. 
De compositie die hij een paar jaar voor de Matthäus-Passion schreef, en waar hij zijn hele verdere leven aan is blijven schaven.
En dat ondanks zijn persoonlijk lijden en verlies, nergens, zo zei de spreker, een waarom te horen is.
Slechts, ondanks alles, door heel de muziek heen, een opdragen aan God weerklinkt.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Johannes-Passion_(J.S._Bach)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Johann_Sebastian_Bach
Afbeelding: jesus.christ.org

Waar boodschappen al niet toe leiden

Nu, alweer bijna 25 jaar geleden, toen onze eerste dochter nog geen twee jaar was, ging ik met haar, zo rond deze tijd, boodschappen doen, en liep toen tijdens het boodschappen doen tegen een hazenpaartje aan.

Dit was het begin van een paastraditie binnen ons gezin.
Alleen had ik zelf nog niet door dat ik er een aan het vormen was.
Onze paastraditie begint dus bij onze oudste dochter die, tijdens het paasontbijt, haar eerste paashaasje naast haar bord had staan.
Nu was onze oudste dochter nog niet echt bekend met snoep en dat soort zaken, dus dat paashaasje stond daar maar naast haar bordje te staan, zonder dat zij dat haasje ook maar enige aandacht gaf. 

Zelfs toen wij het folie eraf haalden gaf zij nog geen enkele reactie.
Pas toen wij er een stukje afbraken en het in haar mond stopten, kreeg ze door wat daar al die tijd naast haar bordje had gestaan.  

Dit was trouwens de eerste en de laatste keer dat dit haar overkwam.
En eigenlijk hoef ik ook niet te vermelden dat ze uiteindelijk van top tot teen onder de chocolade zat.

Onze gezin groeide, en zo ook het aantal paashaasjes.  

Jaar na jaar kocht ik dezelfde haasjes, tot het moment dat onze kinderen op een leeftijd kwamen dat ze ontevreden begonnen te worden met hun paashaasjes.

Want de haasjes groeiden niet met hen mee.
En met het groeien kwam de ontevredenheid, ze wilden wel een groter exemplaar.
Dus toen ik weer een keer, uiteraard zo rond Pasen, in dezelfde winkel was, moest ik denken aan wat ze gezegd hadden.

Ik vond dat ze een punt hadden, en besloot ik in plaats van haasjes, dit keer voor elk kind, en uiteraard ook voor manlief, een ei mee te nemen.
Een groot chocolade ei, gevuld met bonbons, in prachtig gekleurd folie.

Ik zelf helemaal enthousiast, en verwachtte hetzelfde enthousiasme terug.
Nou, niet dus.
Hoe had ik dit kunnen doen!
Nu verbrak ik de traditie!!!!
Ik had er dus blijkbaar helemaal niets van begrepen.

Jaar daarop, jullie raden het al, daar ging ik weer, opnieuw naar dezelfde winkel. 
Ondertussen dacht ik 'ik krijg jullie wel'.
Niet echt moederlijk gedacht, maar het was tijd voor wat actie.
Dus toen de kinderen thuis kwamen stond, zoals gewoonlijk, net als voorgaande jaren, de haasjes weer keurig op hen te wachten.
Traditie hersteld, met dit verschil dat tussen de haasjes één groot met bonbons gevuld chocolade ei stond, die voor manlief bestemd was.
Hem had ik niet horen klagen over verbroken tradities en zo.
Maar misschien ook omdat hij zich meer liet leiden door zijn maag. 

Als ik al dacht dat ze konden klagen, dat jaar was een kleinigheid vergeleken met het jaar van de hazen met het ene ei voor manlief.
Iedere dag tot Pasen toe moest ik aanhoren dat het niet eerlijk was, dat ik met verschillende maten mat, en dat soort opmerkingen.
Maar ze hadden toch zelf gezegd dat ik de traditie had verbroken, en nu had ik hem dan toch hersteld?
Wat ze niet wisten was dat ik, daar ik natuurlijk al van te voren wist dat dit roering zou geven, zo mijn voorbereidingen had getroffen.
Boven in mijn slaapkamerkast had ik voor ieder kind een ei verstopt.
Ze keken nooit in mijn klerenkast, dus ik wist dat ze daar zeker wel veilig zouden liggen tot paasmorgen.
Althans dat dacht ik.
Tot op een willekeurig moment mijn oudste dochter beneden kwam en me vertelde dat ze in mijn kast had gezeten en glinsterende eieren had zien liggen.
Gelukkig was ze oud genoeg om de humor ervan in te zien en haar mond te houden.
En genoot ze vrolijk met ons mee van al het gemopper. 
Ik wou dat ik kon zeggen dat de anderen, toen ze alsnog hun ei kregen, er ook de humor van inzagen, maar dat was niet het geval.
Maar ik heb ze in ieder geval niet horen klagen over gebroken tradities toen ze die dag zowel een ei als een paashaas kregen.
Daarna zijn de haasjes nooit meer een issue geweest.
Nu voor het 25ste jaar heb ik opnieuw paashazen gekocht.

Echter dit jaar zal het de laatste keer zijn.
Geen hazen meer voor onze kinderen.
Naar de paashazen wordt niet meer omgekeken, net als in het eerste jaar. 

Er worden geen discussies meer gevoerd, en meestal ben ik bezig om ze tijdens de Pasen om te smelten tot een chocolade saus.
Volgend jaar begin ik met een nieuwe oude traditie, en koop ik, net als in het begin, één paartje, maar dan nu alleen voor onze twee kleinzonen.