Vaderdag

Er zijn een heleboel verschillende 'tien geboden'. De meest bekende is volgens mij wel die in het Oude Testament beschreven staat. Leefregels die de God van het Oude Testament gaf aan het volk van Israël. Volgens mij heb ik ooit een boek gelezen dat ook ging over de tien geboden, alleen in dit geval ging het over 'De 10 geboden voor vrouwen'. In de samenvatting van dit boekje kun je onder andere teruglezen dat vrouwen "zichzelf nog te vaak beschouwen als het inschikkelijke geslacht: altijd vriendelijk, bescheiden en vooral opofferend". Geloof dat deze paar woorden al het nodige zeggen.  En dan, ooit gedeeld op mijn blog: 'De Tien regels voor geluk'. Deze prachtige 'geboden' toegepast zullen zeker bijdragen aan je mentale gezondheid.

Misschien vraag je je nu af wat het bovenstaande te maken heeft met vaderdag. Na vandaag kan ik nog een rijtje tien geboden toevoegen aan de tien geboden die ik al ken. Namelijk 'De tien geboden der vaders', die ik vandaag voor het eerst hoorde in de kerk. Ik was gelijk onder de indruk van deze geboden en wist: 'Die moet ik hebben voor mijn blog'. 

Mijn vader en ik 

De tien geboden der Vaders

1. Gij zult uw kinderen liefhebben met geheel uw hart, en niet aarzelen hen uw interesse en affectie kenbaar te maken. Dit is het eerste en grootste gebod.
2. Gij zult geen gesneden beelden maken van uw werk, van uw carrière, of van uw sport, of van wat dan ook voor vorm van plezier, beroepsuitoefening of nastreving van dingen in de hemelen boven, de aarde beneden, of in de wateren onder de aarde. Gij zult u niet voor hen neerbuigen, noch hen dienen, zodat gij vergeet een vriend en kameraad voor uw kinderen te zijn. 
3. Gij zult de naam 'Papa' niet licht nemen, want Jehova zal diegenen niet schuldeloos houden die weinig aandacht heeft voor zijn verantwoordelijkheid als vader.
4. Maak tijd voor uw kinderen vrij en houd die heilig. Vele dagen zult gij arbeiden en allerlei soorten werk doen, opdat gij in al hun noden zult kunnen voorzien. Maar gedurende dat deel van de dag dat hen toebehoort, zult gij geen werk doen, noch uw neus in een boek begraven, noch uzelf in beslag laten nemen door een computercursus, of ook maar in enige mate uw eigen plezier nastreven. 
5. Eer uw vrouw, want uw kinderen houden in grote mate van haar en kunnen noch bewonderen, noch respecteren, noch liefhebben diegenen die zich niet liefhebbend ten opzichte van haar gedragen en goed voor haar zijn.
6. Gij zult uw kinderen raadplegen en van advies dienen en met hen delen de geheimen van uw hart.
7.  Gij zult standvastig zijn in het disciplineren van uw kinderen, opdat zij niet van het pad der gerechtigheid af geraken door het ontbreken van een leidende hand. Maar u zult ook geenszins uw teugels van autoriteit te strak houden, noch falen te begrijpen dat kinderen het nodig hebben om steeds meer vrijheid en verantwoordelijkheid zelf te dragen, zoals het een mens betaamt.
8. Gij zult vertrouwen in uw kinderen hebben en geduld en lijdzaamheid tonen voor al hun tekortkomingen.
9. Gij zult oprecht voor de mensheid wandelen, en uw werken in de ogen van uw God blaamloos doen zijn, want uw kinderen zullen uw voorbeeld volgen. En weet dat uw kinderen meer onderscheidingsvermogen hebben dan gij vaak denkt, en meer worden beïnvloed door wat gij werkelijk zijt dan wat gij voordoet te zijn. 
10. Gij zult niet vergeten dat gij eens een klein jongetje waart, evenmin zult gij vergeten dat de tijden erg zijn veranderd sinds de dagen uwer jeugd.

De auteur is onbekend, maar deze tien geboden zijn ooit aangehaald door ouderling Paul H. Dunn in een toespraak tijdens de algemene conferentie van april 1965. Zelf ben ik van eind jaren vijftig. Misschien lachen jullie om deze tien geboden, maar bedenk wel: "dat Benjamin Spock in de jaren '50 nog schreef dat vaders zich niet hoefden te generen om op zondagen ook af en toe een flesje te maken". Of mijn vader mij nu wel of niet op een zondag de fles heeft gegeven, doet er voor mij niet toe. Ik vind het gewoon geweldig om te zien dat hij het heeft gedaan. Wat betreft deze 'oude' geboden uit de jaren zestig: hoe zou de wereld er vandaag de dag uitzien als alle vaders in staat zouden zijn om volgens deze geboden te leven?

2. Ik neem de boemeltrein

Ik neem de boemeltrein richting Henoch. Waarom Henoch? Omdat hij vorige week ter sprake kwam in de toespraak die we in onze vrouwenorganisatie bespraken. De Heer zei namelijk tegen Hem: "Wandel met Mij". Ik vond deze uitspraak dusdanig mooi dat ik besloot verder door te reizen naar de verwijzende schriftuurtekst (Mozes 6:31, 32), waar ik las dat Henoch door de Heer geroepen werd om bekering tot het volk te prediken. Het probleem is echter dat Henoch dit niet direct ziet zitten. Dit is wat hij er zelf over zegt: "Ik ben maar een knaap en alle mensen haten mij; want spreken valt mij zwaar". En dan zegt de Heer dit: "Zie, mijn Geest rust op u, daarom zal Ik al uw woorden rechtvaardigen; en de bergen zullen vlieden voor uw aangezicht en de rivieren zullen hun loop veranderen; en u zult in Mij verblijven en Ik in u; daarom, wandel met Mij." De Heer laat Henoch weten dat wat hij ziet als een moeilijkheid voor de Heer geen enkel obstakel is, mits hij bereid is om te wandelen.

Ik las dat we in de Topical Guide wel meer dan 100 verwijzingen en/of variaties kunnen vinden die op de een of andere manier te maken kunnen hebben met "wandelen met God". In mijn eigen schriften had ik de volgende woorden bij dit vers van Henoch geplakt: "In aanvulling op de gewone betekenis van het woord wandelen, wordt in dit verband bedoeld een bepaalde richting in het leven volgen. Het kan ook betekenen dat men zichzelf op een bepaalde manier leidt". Bij deze uitspraak moest ik denken aan een andere man, Barthemeüs. Hij zal mijn volgend station zijn.  

Wanneer het gaat om wandelen met God, dan gaat het erom of wij ons op het verbondspad bevinden. En dan zegt Freeman, degene van wie deze toespraak is, dit: "Misschien denkt u bij het horen van die woorden aan vinkjes. Misschien ziet u alleen een pad van vereisten. Maar als we beter kijken, zien we iets fascinerends. Een verbond draait niet alleen om een contract, hoewel dat ook belangrijk is. Het draait om een relatie. President Russell M. Nelson heeft gezegd: "Het verbondspad draait allemaal om onze relatie met God."

Ooit heb ik blijkbaar een boekje gelezen dat waarschijnlijk Bouwstenen heette. De volgende opmerking komt daar uit: "Wandelen door de Geest gaat niet om regels (ik ontken hiermee niet het belang van gehoorzaamheid) die moeten worden nageleefd, maar om een relatie die moet worden opgebouwd en onderhouden. Wij zijn kinderen Gods. Wandelen in de Geest is een actieve houding onder de leiding van de Heilige Geest. Er wordt niet gesproken over rennen. Het is een leugen te denken dat iemand geestelijk meer groeit naarmate hij meer doet voor God." 

Wandelen heeft dus uiteindelijk niets te maken met snelheid en/of de afstand die door jou zou moeten worden afgelegd. Met iemand die langs de kant van de weg staat en afvinkt wat je allemaal gedaan hebt. Nee, het heeft alles te maken met jou en de geest die je bij je draagt tijdens het wandelen, zoals het kunnen genieten van het onderweg zijn. 

Dit is wat president Uchtdorf er over heeft gezegd: "Onze weg naar volmaking is lang, maar we mogen ons verwonderen en verheugen in de kleinste stapjes op die weg." In deze toespraak gaat hij onder andere in op afvinklijstjes, het waarom van het evangelie en het onderweg kunnen genieten van de reis. Een reis die mij bij onderstaand gedicht bracht. Heel eerlijk gezegd was ik dit gedicht volkomen vergeten. Ik was zelfs in eerste instantie enigszins verbaasd dat ik het onder 'Wandel met Mij' had opgeslagen. Maar al gauw begreep ik waarom ik het juist daar had opgeslagen. 

De wereld heeft uw licht nodig

Ja, ik weet het, ik loop een week achter als het gaat om #VerlichtDeWereld, dat dit jaar "zich richt op het verspreiden van vriendelijkheid, net zoals Jezus dat deed". 

Normaal gesproken, door de jaren heen, ben ik altijd in de weer geweest met aftellen tot Kerst, maar op de een of andere manier lukt het mij dit jaar gewoon niet. Waarom nu dan toch stil staan bij #VerlichtDeWereld? Dat heeft alles te maken met onze leesopdracht van deze week, die staat in het teken van Openbaring 1-5 en de volgende tekst:

"En ik keerde mij om, om te zien de stem, die met mij gesproken had; 

en mij omgekeerd hebbende,

zag ik zeven gouden kandelaren;

En in het midden van de zeven kandelaren Een, den Zoon des mensen gelijk zijnde,

bekleed met een lang kleed tot de voeten, 

en omgord aan de borsten met een gouden gordel;"

Een van de commentaren die ik had op dit stuk was deze: "Kandelaren dragen het licht, ze scheppen het niet. Hun taak is te zorgen dat de mensen er gebruik van kunnen maken, niet om het tot stand te brengen. Door dus zeven kandelaren te gebruiken om de zeven gemeenten uit te beelden aan wie Johannes raad gaat geven, toont de Heer dat zijn gemeente op aarde zijn licht tot de wereld moet brengen. Christus is het Licht der wereld". 

"Kandelaren dragen het licht, ze scheppen het niet", wat me deed denken aan het volgende gedicht.

The Torch Bearer

The God of the High Endeavor

Gave me a torch to bear.

I lifted it high above me

In the dark and murky air;

And straightway with loud hosannas

The crowd proclaimed its light

And followed me as I carried my torch

Trough the starless night,

Till drunk with people's praises

And mad with vanity

I forgot 'twas the torch they followed

And fancied they followed me.

Then slowly my arm grew weary

Upholding the shining load

And my tired feet went stumbling

Over the dusty road.

I fell with the torch beneath me.

In a moment the light was out.

When lo! from the throng a stripling

Sprang forth with a mighty shout,

Caught up the torch as it smoldered

And lifted it high again,

Till fanned by the winds of heaven,

It fired the souls of men.

And as I lay in the darkness

The feet of the trampling crowd 

Passed over and far beyond me,

Its paeans proclaimed around,

And I learned in the deepening twilight

The glorious verity,

'Tis the torch that the people follow,

Whoever the bearer may be.

Met als aanvullend commentaar: 'Laat zo uw licht schijnen voor de mensen', niet zodat ze die zien en u bewonderen, maar 'opdat zij uw goede werken zien en uw Vader, die in de hemelen is, verheerlijken'. Ondanks dat wij niet het Licht zijn, wordt van ons wel gevraagd de drager ervan te zijn, en ja, zeker in deze maand, dan kun je niet heen om #VerlichtDeWereld. 

"Hold up your light"

KateLeeArt

Gedicht: Auteur onbekend

Lammetjestijd

Even geleden schreef ik dat ik mij de komende tijd zou richten op het openen van een aantal blikken die ik nog had staan in mijn voorraadkast. Alleen, er staan zoveel blikjes in deze kast dat ik eerlijk gezegd geen idee had welk blikje ik als eerste zou gaan openen. Normaal gesproken, verstandig gezien, begin je met de oudste blikken, maar nu vraag ik me af of ik dat wel wil doen. Want wanneer ik denk aan blikjes opentrekken, dan denk ik automatisch ook aan soepje. 

Soepje staat voor samenvattingen van de woorden van president Russell M. Nelson, uitgesproken tijdens algemene conferenties, sinds hij geroepen is als president van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Tijdens de laatste algemene conferentie heeft hij twee toespraken gegeven. Een van deze toespraken heeft als titel 'Vredestichters gezocht'. Ik ga niet helemaal in op deze toespraak, maar gebruik hem als vertrekpunt. Ook kan ik deze toespraak niet los zien van een zin uit onze leesopdracht van deze week: "Gaat henen; ziet, Ik zend u als lammeren". 

In zijn toespraak 'Vredestichter gezocht' spreekt president Nelson de hoop uit "dat u diep in uw eigen hart zult kijken". Dat gaat dus over mijn hart. Ik heb het eerste blikje gevonden: 'Verandering van hart'.

Blikje 'Verandering van hart'.

De titel van dit blogje had alles te maken met deze toespraak: 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland. Zelf vond ik in eerste instantie dit typisch een toespraak die je niet in één woord of in een enkele zin kon samenvatten, omdat je met deze toespraak, naar mijn gevoel, verschillende kanten op kon gaan. Degene die de bespreking van deze toespraak leidde, appte echter vooraf dat het haar was opgevallen dat het woord hart dertien keer werd genoemd, waardoor ik niet meer om het woord hart heen kon lezen. Maar tijdens de bespreking verdween het woord hart naar de achtergrond en bleef er bij mij één zin hangen, als een soort samenvattende conclusie van de les: 'Verander de wereld, begin bij jezelf'. 

Wanneer ik de zin 'Verander de wereld, begin bij jezelf' hoor, dan kan ik niet anders denken aan een gedichtje dat ik in het verleden al eens op het blog heb gepost onder het label 'Een betere ik'. Het grappige aan dit gedichtje is, ik heb nog in mijn achterhoofd de top 5 van stervenden, dat het eindigt met de volgende woorden:

"En nu lig ik hier op mijn sterfbed en besef ik (misschien wel voor het eerst)

dat ik, als ik nu maar eerst mijzelf had veranderd,

door mijn voorbeeld mijn gezin had kunnen beïnvloeden,

en ik met hun aanmoediging en steun mijn land had kunnen veranderen,

en wie weet ook wel de wereld."

Willen we daadwerkelijk de wereld veranderen, of een lam zijn, dan hebben we geen andere keus dan ....

"ons af te vragen of een 'hoger en heiliger' leven 

iets is dat onze aandacht verdient?"

Russell M. Nelson

Afbeelding: Boekwinkeltjes.nl, foto: Dijk Eiland van Dordt

Kerk moet veilige haven zijn voor ongewenst zwangere vrouw

Na een periode van meer dan twee jaar niet op mijn blog te hebben geschreven, heb ik de draad, zoals jullie hebben kunnen zien, weer opgepakt. We hebben, manlief en ik, altijd gefietst en gewandeld en genoten van de natuur om ons heen. Maar door het oppakken van mijn blog sta ik toch iets meer stil bij waar we zijn en kijk ik toch met iets andere ogen naar mijn omgeving. Sommige van die blikken leg ik vast door het oog van mijn camera en deel ik hier op mijn blog. Op deze manier neem ik jullie 'ongemerkt' mee op mijn wandel- en fiets reis.

Reizen betekent niet alleen voor mij ergens naartoe te gaan. Dat blijkt ook wel uit de naam van mijn blog 'Levensreis' met als ondertitel 'Het mooiste van wat je kunt worden is jezelf'. Hieronder een gedicht waarvan ik vind dat het gevoel van reizen in jezelf mooi verwoordt. 

Gewoon op reis in jezelf

Veel tijd wordt besteed

aan wat willen

maar niet hebben

De buitenkant

lonkend, blinkend en leeg

Tijdelijke genoegens scheppend

Steeds snel wegebbend

De binnenkant

rijk, eindeloos, vormloos en vol van leven

Wachtend om opnieuw ontdekt te worden

Een ontdekkingsreis die nooit eindigt en nooit zal vervelen.

Ga mee op reis!!

Maar reizen kan voor mij ook betekenen dat ik van informatie naar informatie ga. Je leest wat en opeens merk je dat een woord of een zin blijft hangen, alsof het je een arm geeft en je vraagt om je door deze zin of door dit woord te laten leiden. Vorige week las ik namelijk een artikel dat ging over vondelingenkamers. 

AD 15 mei 2021

In dit artikel wordt onder andere het volgende gezegd: "Andere vrouwen zijn bang voor verstoting uit hun familie als uitkomt dat ze ongewenst zwanger zijn. Schaamte speelt dan een grote rol. Dat komt veel voor in reformatorische kringen".  Met name de zin "andere vrouwen zijn bang voor verstoting uit hun familie" bleef hangen. Ik zelf ben niet reformatorisch, wel christelijk, en ik weet uit eigen ervaring hoe het is als je dochter 'ongewenst' zwanger, zelf gebruik ik liever het woord 'niet gepland',  thuis komt. 

Soms heb ik wat moeite met begrijpelijk lezen, ook met goed luisteren, maar dat is een ander verhaal, dus ik weet niet precies wat er in deze zinnen gezegd wordt. Ik ben er van uit gegaan, maar dat komt vast door mijn eigen christelijke achtergrond, dat "verstoting uit hun familie" niet van toepassing kon zijn op reformatorische gezinnen, maar het woord schaamte misschien wel. Of toch beide?

Het is niet naar waar je naar kijkt wat ertoe doet,

het gaat erom wat je ziet.

Henry David Thoureau

Het gaat erom wat je ziet en wat ik zag was dit: een artikel uit het Reformatorisch Dagblad met als kop "Kerk moet veilige haven zijn voor ongewenst zwangere vrouw" . 

Ik wil niet vloeken in de kerk, daarbuiten trouwens ook niet, maar wanneer ik denk aan kerk, denk ik eerder aan mensen. Natuurlijk is daar de Kerk. Maar voor dit blogje wil ik deze twee scheiden. De Kerk en Zijn evangelie en de kerk, wij, de mensen, die soms zo tekortschieten, die deze Kerk bezoeken. De Kerk hoort inderdaad een veilige haven te zijn. Maar de kerk dat zijn wij. Misschien ligt daar het echte probleem. 

Het gezin als hoeksteen van de maatschappij is aan het afbrokkelen. Wat je in de maatschappij ziet, zie je in mindere mate terug in de kerk. Want als het ergens veilig zou moeten zijn, dan zou het veilig moeten zijn binnen de gezinnen van de kerk, of je kind wel of niet gepland zwanger thuis komt.

De reis

Op een dag wist je eindelijk wat jij had te doen, en begon

hoewel de stemmen om je heen

hun slechte adviezen bleven schreeuwen,

hoewel het hele huis begon te schudden

en je het oude getrek aan je enkels voelde.

'Heel mijn leven!' riep iedere stem.

Maar je stopte niet.

Je wist wat jij had te doen

ondanks dat de wind met haar stijve vingers

knaagde aan de fundering 

en die anderen verschrikkelijk zwaarmoedig klonken. 

Het was al laat genoeg,

 een wilde nacht

en de weg vol gevallen takken en stenen.

Maar terwijl je hun stemmen achterliet

begonnen beetje bij beetje de sterren te schijnen

door het wolkendek heen

en was er een nieuwe stem

die je langzaam begon te herkennen als de jouwe

die je gezelschap hield

terwijl je dieper en dieper

afdaalde de wereld in 

vastbesloten het enige te doen dat je kon doen -

vastbesloten het enige leven te redden

dat je kon redden. 

Mary Oliver

Leven is...

Leven is een Geschenk
Accepteer het

Leven is een Avontuur
Durf het aan

Leven is een Mysterie
Ontrafel het

Leven is een Spel
Speel het

Leven is een Worsteling
Kom het onder ogen

Leven is Prachtig
Verheerlijk het

Leven is een Puzzel
Los het op

Leven is een Kans
Pak het aan

Leven is vol Zorgen
Beleef het

Leven is een Lied
Zing het.

Leven is een Doel
Bereik het

Leven is een Missie
Volbreng het

Het gedicht sprak mij aan,
maar ik zou niet weten van wie zijn hand dit is.

Nog te goed...

Gewoon wat foto's, van hier en daar.

Omgeving Nunspeet

In dit bos was tijdens de Tweede Wereldoorlog een kamp.

Het Pas Op-kamp of het Het Geheime Dorp

Dit is een nagebouwde schuilplaats. 

In dit soort onderkomens werden een honderdtal onderduikers,

joden en geallieerde vliegers, voor de Duitse bezetters 

verborgen gehouden.

Dit hoort ook nog bij Het Verborgen Dorp.

Onderstaand het gedicht dat je ziet op dit bord:

stil

wees stil

want niemand

mag je horen

wees stil

ondergedoken kind

je naam je huis

heb je verloren

zorg dat men niet

je lichaam vindt

Ida Vos

Het Gelderns-Nierskanaal dat uitmondt in de Maas

Al is er niets meer dat je doet denken aan een kanaal. 

Eeuwig jong...

Youth is not a time of life;

it is a state of mind.

We grow old only by deserting our ideals.

You are as young as your faith,

as old as your doubt;

As young as your self-confidence,

as old as your fear;

As young as your hope,

as old as your despair. 

Samuel Ullmann

Uit: Be your best self. Thomas S. Monson
Afbeelding: www.publicdomainpictures.ned

Als een gedicht...

'De Heere heeft Mij geroepen van den buik af, 

van Mijner moeders ingewand af

heeft Hij Mijn Naam gemeld.

En Hij heeft Mijn mond gemaakt

als een scherp zwaard,

onder de schaduw Zijner hand

heeft Hij mij bedekt,

en Hij heeft mij tot een zuiveren pijl gesteld,

in Zijn pijlkoker heeft Hij mij verborgen.'

Jesaja 49:1-2

Afbeelding: www.byu.tv

Als de morgen nooit komt...

"Als ik had geweten dat ik je niet meer zou zien, 

had ik in je slaap naar je gekeken,

ik had je inniger geliefkoosd en de Heer gesmeekt je te beschermen.

Als ik had geweten dat ik je voor de laatste keer de deur had zien uitgaan,

had ik je gezoend en geliefkoosd, 

en je teruggeroepen om je nogmaals te zoenen en te liefkozen.

Als ik had geweten dat ik je voor het laatst had horen bidden,

nam ik elk gebaar, elke blik, elke glimlach en elk woord van je op,

zodat ik er later, dag na dag, naar kon luisteren.

Als ik had geweten dat dit de laatste keer was,

zou ik een minuutje of twee nemen om je te zeggen hoeveel ik van je hou, 

en er niet van uitgaan dat je dat wel wist.

Als ik wist dat dit onze laatste keer was, ons laatste samenzijn,

zou ik de hele dag aan je zijde zijn, en niet denken

dat het vandaag niet hoefde, omdat ik dat altijd later nog wel kon doen.

Want er komen nog zoveel dagen om het beter te doen

en een tweede kans om het juiste te doen.

En stellig, er komen nog genoeg dagen om 

‘Ik hou van je’ te zeggen.

En stellig, er komt nog wel een kans om elkaar te vragen: 

‘Is er iets wat ik voor je kan doen?’

Maar in mijn geval is die er niet!

Want jij bent er niet meer. 

Vandaag is de laatste dag die we hebben — ons vaarwel.

Daarom wil ik je zeggen hoeveel ik van je hou.

En ik hoop dat je dat nooit vergeet.

Niemand, jong of oud, heeft de belofte van morgen.

Vandaag is misschien je laatste kans 

om de hand van je geliefde vast te houden 

en al je gevoelens te tonen.

Waarom tot morgen wachten als het vandaag kan?

Want als de morgen nooit komt, 

zul je er de rest van je leven spijt van hebben

Dat je geen tijd hebt uitgetrokken voor een glimlach, 

een gesprek, een liefkozing, een kus.

Omdat je het te druk had om die persoon te geven 

wat later hun laatste wens bleek te zijn.

Dus liefkoos vandaag degene die je liefhebt, 

je vrienden en familie, 

en fluister in hun oor hoeveel je van ze houdt 

en in hun gezelschap wilt zijn.

Neem de tijd om te zeggen:

‘Het spijt me’,

‘Alsjeblieft’,

‘Vergeef me’,

‘Dankjewel’,

Of zelfs,

‘Het geeft niet’,

‘Het is al goed’,

Dan zul je, als de morgen nooit komt, 

geen spijt krijgen van vandaag.

Het verleden komt niet terug 

en de toekomst zal misschien niet komen!"

'Als de morgen nooit komt' gebaseerd op een gedicht van Norna Cornett Marek

Bron: Stel niet uit tot morgen

Afbeelding: nl.anawalls.com

Voorjaar

 Klein bruin bolletje 

 niet zichtbaar 

vol leven

Stil verscholen

geworteld 

onder het oppervlak

Wachtend 

 herboren worden 

een nieuw seizoen

Lente

Weefproces...

Mijn leven is slechts een weven

Tussen mijn Heer en ik;

Ik kan de kleuren niet kiezen

Hij werkt er gestaag aan voort.

Vaak weeft Hij er verdriet in

En ik, in dwaze trots,

Vergeet dat Hij de bovenkant

En ik alleen de onderkant zie.

Pas wanneer het weefgetouw stilvalt

En de schietspoelen niet meer heen

en weer vliegen

Zal God het doek ontrollen

En het waarom bekendmaken.

De donkere draden zijn even nodig

In 's Wevers vaardige hand

Als de draden van goud en zilver

In het patroon dat Hem voor ogen stond.  

Anoniem

Afbeelding: www.rauwblog.nl

Gedicht uit Sourcebook of Poetry, dichter onbekend.

Bovenstaand gedicht: Liahona

Wat zie ik...?

Regelmatig probeer ik wat tijd vrij te maken voor het opruimen van mijn gezinsavondmappen.
Zo ook vandaag.
Al doende kwam ik onderstaand gedichtje tegen en moest ik gelijk aan mijn blogje van vorige week denken.
Bij deze dus.

De blinden en de olifant

'Er kwamen uit Indostan

- leergierig tot en met -

ter studie van de oliefant

zes blinden aangezet

die van de olifant een eigen

complete indruk wilden krijgen.

De eerste man uit Indostan

wou naast zo'n dier gaan staan

en botste toen wat onbeheerst

tegen zijn zijkant aan.

'Mijn hemel', riep de man wat zuur

'een olifant is net een muur!'

De tweede raakte zachtjes aan

een tand van 't logge dier

en zei - geheel verbouwereerd -

'Wel, wel, wat voel ik hier!

Wat glad, wat scherp en zo al meer!

Een olifant is net een speer!'

De derde stak zijn handen uit

en voelde aan de slurf.

Hij zei: 'Dit is zo duidelijk

dat ik wel zeggen durf

- want dit is kronkelend en lang -

een olifant is net een slang!'

Bij het gretig tasten met zijn hand

vond nummer vier een knie.

'Zowaar ik kom uit Indostan',

zo sprak hij: 'jullie drie

zijn dom! Ik zeg u zonder schroom

een olifant is net een boom!'

De vijfde - bij een oor beland -

zei: 'Zelfs een blinde pad

kan zeggen waar dit dier op lijkt

dat is zo klaar als wat!

Een waaier voel ik met mijn hand

en dat is dus een olifant!'

Tenslotte kwam de zesde man

en die greep onvervaard 

van achter bij de olifant

zijn bengelende staart.

Hij zei: 'Ach mensen, kom nu gauw,

een olifant is net een touw!'

De blinden uit dat verre land

hebben heel lang getwist.

Zij hielden aan hun mening vast.

De strijd bleef onbeslist.

Elk had gelijk - dat was gewis -

maar samen hadden ze het mis!'

Bij dit gedichtje hoort het volgende commentaar:
"Deze olifant is samengesteld uit de onderdelen die de blinden elk apart waarnamen.
Dit herinnert ons eraan dat de wereld waarin wij leven is opgebouwd uit het van elkaar totaal verschillende ervaringen die de mensen hebben opgedaan en op de een of andere manier op elkaar hebben overgebracht.
Wanneer de blinden na hun eerste waarneming onderling van plaats gewisseld hadden en kennis hadden opgedaan omtrent dat deel van de olifant dat ze niet eerder hadden betast, zouden ze uiteindelijk tot een veel beter resultaat zijn gekomen dan nu.
Uit lezen, te luisteren en ervaringen uit te wisselen, leggen we de grondslag voor een beter begrip van de denkwereld van anderen.
Zo kunnen we tenslotte tot de conclusie komen dat we het over veel meer dingen eens dan oneens kunnen zijn.
Pas wanneer we niet meer willen leren, beginnen we een hindernis op te trekken die ons scheidt van het begrijpen van anderen en misschien zelfs van het komen tot overeenstemming met hen".


Vrij naar: The Blind Men and the Elephant van John Godfrey Saxe.
Verantwoordelijke vrije vertaling: ?
Afbeelding: www.arendman.nl