3. Onze ware identiteit en labels

 

Het lijkt er toch op dat ik nu al mijn tent heb opgeslagen, terwijl het jaar nog maar net begonnen is. Ik ben bang dat ouderling Jeffrey R. Holland met zijn uitspraak over goede voornemens, "je hebt er maar vijf gemaakt en er al vier verbroken" gelijk gaat krijgen. Vorige week heb ik twee stukjes in één week geschreven. Daarnaast wilde ik nog niet stilstaan bij éen bepaalde 'volg Mij' les, wat ik nu toch doe.  

De Heer nu had mij, Abraham, de intelligenties getoond 

die waren georganiseerd eer de wereld was:

en onder al deze waren er velen van de edelen en groten;

Abraham 3:23

Deze tekst gaat over ons. "Alle mensen zijn zoons en dochters van een liefdevolle Vader in de hemel. Als letterlijk kind van God, geestelijk verwekt in het voorsterfelijk leven, heeft ieder mens een goddelijk, eeuwig potentieel".

"Omdat we allemaal Gods kinderen zijn, is ieder mens die ooit op aarde geboren is onze geestelijke broer of zus. En omdat we Gods geestelijke kinderen zijn, hebben we allemaal het potentieel geërfd om Zijn goddelijke eigenschappen te ontwikkelen. Door de genade van Jezus Christus en Zijn verzoenend offer, dat ons in staat stelt onze zwakheden, zonden en de dood te overwinnen, kunnen we op onze hemelse Vader gaan lijken en een volheid van vreugde ontvangen. We hadden allemaal onze eigen identiteit in de hemel. We weten bijvoorbeeld dat we zonen en dochters waren van hemelse ouders – dat we een eeuwige identiteit hebben als man en vrouw. We werden ook gezegend met verschillende talenten en gaven, en we werden geroepen om specifieke dingen op aarde te doen". In deze verzen wordt niet alleen gesproken over dat we kinderen van God zijn, maar ook over 

voorsterfelijke diversiteit

Met andere woorden, zoals we kunnen lezen in Het gezin: een proclamatie aan de wereld: "Ieder mens - man of vrouw - is geschapen naar het beeld van God. Ieder is een geliefde geestzoon of -dochter van hemelse Ouders, en als zodanig heeft ieder een goddelijke aard en bestemming". President Boyd K. Packer zei dat "hoeveel generaties er ook in je aardse stamboom zijn, van welk ras of volk je ook afstamt, de stamboom van je geest is op één enkele regel te zetten. Je bent een kind van God". Dat is onze ware identiteit. 

President Kimball zei ooit dit: "U dient allemaal de waarheden van het evangelie tot u te nemen die te maken hebben met uw eeuwige aard van uw eigen identiteit en unieke persoonlijkheid. U dient steeds meer de volmaakte liefde van onze Vader in de hemel te voelen en te begrijpen dat Hij u als persoon waardeert". 

Diversiteit is goed.

Er is echter ook een 'maar' gevoel. Voordat ik verder kan reizen door het Oude Testament, onderweg genietend van mijn ijsje, moet ik eerst een insect verwijderen. 

 

2. Onze ware identiteit en labels

 

De onlangs overleden ouderling Jeffrey R. Holland zei ooit dit in een toespraak: "Het begin van een nieuw jaar is traditioneel het moment om de balans op te maken van ons leven en te kijken waar we naartoe gaan, afgemeten aan waar we vandaan komen. Ik wil het niet met je hebben over goede voornemens, want je hebt er maar vijf gemaakt en er al vier verbroken. (Die laatste geef ik nog een week)". 

Deze toespraak van ouderling Holland vind ik geweldig om verschillende redenen. Eén daarvan is wat hij zegt over die doelen die aan het begin van het jaar gesteld worden. Dat betekent niet dat ouderling Holland zegt dat je ze niet moet stellen. "Ik wil het met je hebben over het verleden en de toekomst, niet zozeer in termen van nieuwjaarsvoornemens op zich, maar meer met het oog op elke periode van overgang en verandering in je leven - en die momenten komen vrijwel elke dag voor". 

Een andere reden is deze: "Een van de doelen van de geschiedenis is ons levenslessen te leren". Hij haalt dan George Santayana aan: "Wie het verleden niet kan herinneren, is gedoemd het te herhalen". Een uitspraak die ik al eerder op mijn blog gedeeld heb. 

In het lesmateriaal van deze week las ik het volgende: "Hoewel we niet alles weten over de schepping van de wereld, is het interessant om te zien wat God over de schepping heeft geopenbaard. Wat leert God je daarover? Waarom wil Hij dat je die dingen weet? Denk over deze verhalen na en overweeg wat je hierdoor over onze hemelse Vader, Jezus Christus, de wereld en jezelf te weten komt". 

Ondanks dat ik ook vooruit wil kijken, ontkom ik ook niet aan terugkijken. Omdat dit soms voor mij de enige manier is om iets uit te leggen en tevens verklaart waarom ik opnieuw mijn Schriften moest leren lezen. Vandaar ook dat mijn reisticket gekoppeld is aan het 'Kom dan volg Mij' lesschema, dat door de standaardwerken gaat. 

"En God zeide: Laat ons mensen maken, 

naar Ons beeld,

naar Onze gelijkenis;"

Genesis 1:26

Ik weet niet meer op welk moment ik precies besloot door de Schriften te reizen met een speciaal treinkaartje, maar ik weet wel dat onderstaande video van de kerk, die ik vier jaar geleden, aan het begin van het Oude Testament jaar deelde, de eerste stap in die richting is geweest. Degene die je ziet in deze video is Darius Gray, die aan de basis stond van de Genesis Groep. De Genesisldgroup werd "in 1971 georganiseerd onder leiding van leden van het Quorum van de Twaalf Apostelen om zwarte zusters en broeders te ondersteunen en te sterken". Ik schreef toen: dat ik nog een heleboel meer zou kunnen zeggen, maar ik denk voor nu dat dit voldoende is. Ongetwijfeld, mezelf kennende, zal dit onderwerp zeker vaker, of het nu links of rechts is, voorbij komen. Dat het zo vaak zou zijn, had ik van tevoren niet bedacht. "Het kan verkeren". 

Diversiteit is goed

Net zoals ik van tevoren niet bedacht had dat ik terug zou komen op onze ware identiteit en labels. En dat ik nog een keer de afbeelding van vorig jaar zou gaan gebruiken, maar nu dan met een andere tekst: Ik ben een kind van God. En dat ik daarover zou schrijven in combinatie met diversiteit is goed. Ouderling John C. Pingree jr. heeft een toespraak gegeven die dit alles samenbrengt: Onze goddelijke identiteit beïnvloedt onze verbondenheid en ons wordingsproces.  

De titel zie ik als een samenvatting van deze woorden: "Het is belangrijk om op te merken dat er een verschil is tussen erbij horen en verbondenheid. René Brown, een Amerikaanse onderzoekshoogleraar en auteur, heeft gezegd: "Erbij horen en verbonden zijn is niet hetzelfde. Sterker nog, erbij horen is een van de grootste hindernissen voor verbondenheid. Erbij horen draait om een situatie inschatten en worden wie we moeten zijn om geaccepteerd te worden. Maar om verbonden te zijn, hoeven we niet te veranderen wie we zijn; we moeten juist zijn wie we zijn. Onze goddelijke identiteit kennen is van essentieel belang voor zinvolle verbondenheid; anders besteden we tijd en moeite aan onszelf veranderen, omdat we geaccepteerd willen worden op plaatsen die onze eeuwige aard geen recht doen of er niet mee in overeenstemming zijn. Bovendien kan onze keuze om erbij te horen tot veranderingen in onze waarden en gedrag leiden als we ons aan de normen van de groep aanpassen. Na verloop van tijd kan onze keuze waar we bij willen horen beïnvloeden wie we worden". 

Wat ook te maken heeft met diversiteit: "Als we onze goddelijke afkomst in gedachten houden, brengt onze diversiteit ons meer schoonheid en rijkdom. Ondanks onze verschillen zien we onszelf als broeders en zusters. We respecteren elkaar en leren van elkaar. We streven ernaar anderen steun te bieden om verbondenheid te voelen, vooral als hun eigenschappen en ervaringen van de onze verschillen. We zijn God dankbaar voor de verscheidenheid in zijn scheppingen". 

Ouderling Pingree: "We woonden in het voorsterfelijk leven allemaal bij God. Wij zijn naar zijn beeld geschapen. Hij heeft een plan ontworpen waarmee we zoals Hij kunnen worden. Zijn plan van geluk houdt in dat we op aarde een stoffelijk lichaam krijgen, kennis opdoen en uiteindelijk naar ons hemelse huis terugkeren om in eeuwige vreugde bij Hem te wonen. God heeft geopenbaard: Dit is mijn werk en mijn heerlijkheid: de onsterfelijkheid en het eeuwige leven van de mens tot stand te brengen. Het is haast onvoorstelbaar, maar wij zijn zijn werk en heerlijkheid! Dat zegt iets over onze enorme waarde voor Hem". 

Vandaar dat ouderling Quentin L. Cook zei dat "met onze geheel inclusieve leer kunnen we een oase van eenheid zijn waar diversiteit gevierd wordt. Eenheid en diversiteit zijn geen tegengestelden. We kunnen meer eenheid bereiken als we een inclusieve sfeer en respect voor diversiteit cultiveren. Allen zijn uitgenodigd om aan zijn goedheid deel te hebben; en Hij verwerpt niemand die tot Hem komt, zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw; en Hij is de heidenen indachtig en allen zijn voor God gelijk, zowel de Joden als de andere volken". 

"En God schiep den mens naar Zijn beeld;

naar het beeld van God schiep Hij hem,

man en vrouw schiep Hij ze.

En God zag al wat Hij gemaakt had, 

en ziet, het was zeer goed. 

Genesis 1:27,31

De chaos krijgt vorm

Heel eerlijk gezegd had ik niet gedacht dat de chaos in mijn hoofd zo snel vorm zou krijgen. Misschien moet ik hierna toch maar even een sabbat inplannen, want ik zit nu voor de derde dag deze week achter mijn computer, terwijl ik op papier dit niet zo gepland had. Ik ben nu al de mist ingegaan, terwijl het nieuwe jaar nog geen week oud is. Men zegt wel dat voor je aan de slag gaat met doelen voor het nieuwe jaar, het goed is om terug te kijken naar het afgelopen jaar. In dat licht gezien had ik eigenlijk al kunnen weten dat zoals de wind waait...

Vooruitkijken is dus ook terugkijken. Daar je het een niet los kunt zien van het ander, wil ik dit jaar beginnen met een tekst uit het Boek van Mormon die vaak wordt aangehaald als het gaat om 'ras en het priesterschap', waar ik met name vorig jaar over heb geschreven.

"Wij nodigen allen uit tot Hem te komen en deel te hebben aan zijn goedheid;

en Hij verwerpt niemand die tot Hem komt,

zwart en wit, geknechte en vrije, man en vrouw;

En Hij is de heidenen indachtig;

en allen zijn voor God gelijk, zowel de Joden als de andere volken."

2 Nephi 26:33

Zij die goed bekend zijn met de Schriften, zal het opgevallen zijn dat ik deze tekst uit het Boek van Mormon enigszins veranderd heb. In de Engelse vertaling staat namelijk black and white. In de Nederlandse vertaling gebruikt men zwart en blank. Ik geef de voorkeur aan wit, zoals jullie kunnen zien. Sommigen voelen zich hier niet prettig bij. Ik kom daar zeker nog op terug. Wanneer ik denk aan zich niet prettig voelen bij, kan ik dit niet los zien van deze opmerking:

"Elke religie heeft een menselijke geschiedenis.

We worden steeds comfortabeler met de onze." 

Melissa Inouye

Dan denk ik: 'Is dat zo?' Tijdens de presentatie van het boek First Fifty Years of Relief Society 

zei Matthew Grow, directeur publicatie van de afdeling kerkgeschiedenis, het volgende: "We bevinden ons op een opmerkelijk historisch moment, met de Joseph Smith Papers, met de Gospel Topics-essays, met dit boek, waarin de kerk zegt: hier is onze geschiedenis, hier zijn de documenten, kom en bestudeer het, kom en leer ervan. We zijn zeker niet bang om problemen binnen onze geschiedenis aan te pakken, en we zijn bereid de middelen te besteden om die geschiedenis te begrijpen, om die geschiedenis beschikbaar te maken, omdat we geloven dat er kracht in deze geschiedenis schuilt".

"Omdat we geloven dat er kracht in deze geschiedenis schuil". Wat onze geschiedenis leert is dat God geen aannemer des persoons is. Het is niet voor niets dat de proclamatie van de herstelling van de kerk begint met de woorden "Wij verklaren plechtig dat God zijn kinderen in alle landen van de wereld liefheeft." Dat niet zien, is voorbijgaan aan de schoonheid van de herstelling van Zijn kerk en in het verlengde daarvan het Boek van Mormon, wat een andere getuige van Jezus Christus is. Zoals de Bijbel en het Boek van Mormon één zijn in Zijn hand, zo zijn wij, zwart en wit en alles daartussen als kinderen van God, dat ook. 

Tot slot, wat ook terugkijken is: hieronder een video met Paul Reeve. Er zijn verschillende interviews met hem over de beginperiode van de kerk, maar dit vind ik het interessantst.

"Begon de priesterschap restrictie met Joseph Smith of met Brigham Young?"

Afbeelding: Pixers, internet

Dag bij dag

 

Dat ik nu een blikje deel, betekent niet dat ik geen stof heb om over te schrijven. Integendeel. Het heeft eerder te maken met de chaos in mijn hoofd, waar ik eerst wat meer orde in wil scheppen. Denk nu niet dat chaos iets negatiefs is, want dat is het niet. Integendeel. Want wanneer ik aan chaos denk, moet ik gelijk ook aan het scheppingsverhaal denken. 

Wanneer heb jij voor het laatst heerlijk gekliederd?

"Alles in ons leven uitzoeken kan onmogelijk lijken als we omringd zijn door chaos.

Maar houd vast aan deze waarheid: 

elke prachtige creatie in dit universum begon met een staat van chaos,

of ongeorganiseerde materie."

When you have no idea what you're doing

Misschien denken jullie nu dat ik het opnieuw over de Bijbel ga hebben. Dat ben ik eigenlijk niet van plan. Met name het afgelopen jaar, we bestudeerden het Nieuwe Testament, heb ik het daar volop over gehad. Alhoewel, ik zeg dit nu wel, maar jullie weten dat ik ook houd van "zoals de wind waait..." Het kan ook een mooi opstapje zijn naar dit jaar, want we zitten namelijk nog steeds in het Herdenkingsjaar Slavernijverleden: met dit verschil dat we dit jaar het Boek van Mormon bestuderen. Wie weet wat die combinatie mij brengt. Daarnaast is er nog een krokodil met trek die plannetjes in de praktijk wil brengen, wat ik ook niet los kan zien van het Nieuwe Testament. Dus stof genoeg. Ben ik even blij dat het scheppingsgebeuren een proces was. Laat ik dat als eerste maar ter harte nemen, dat iedere dag genoeg heeft aan zichzelf. Tijd om een blikje te openen.

------------

Blikjestijd

Deze tijd van het jaar is voor mij nauw verbonden met een oud ZustersHulpVereniging (ZHV) lesboekje uit 1971/1972. ZHV is de naam van de vrouwenorganisatie waar ik lid van ben. Dit lesboekje was ooit van mijn schoonmoeder, die ik nooit heb gekend. Aan de hand van haar onderstrepingen en notities kon ik zien dat de lessen in de ZHV haar dierbaar waren. En nu is dit boekje mij dierbaar. (Ondertussen is het 'was  mij dierbaar'. Heb het namelijk verwerkt in een boekproject waar ik aan mee heb gedaan.)

Wij bespreken nu in de ZHV op zondag 'alleen maar' conferentietoespraken. Maar in het verleden bestonden de lessen uit verschillende thema's. In de tijd van mijn schoonmoeder had je lessen die te maken hadden met opvoeding, huisbezoekboodschappen, maar bijvoorbeeld ook met levensontwikkeling. De lessen levensontwikkeling hadden dat jaar allemaal op de een of andere manier te maken met tijd. Hieronder een voorbeeld ervan:

'Teneinde onze levens lonend en succesvol te maken (succes in het leven wordt niet zo zeer bepaald door de grote projecten die wij uitvoeren, als wel door de wijze waarop wij het hoofd bieden aan onze alledaagse plichten) moeten wij bepalen wat de streefpunten in ons leven zijn. Om dat te kunnen bepalen, kunnen wij onszelf de volgende vragen stellen, die ons daarbij kunnen helpen:

Waar wil ik heen?

Wat wil ik zijn?

Wat wil ik doen?

Slechts wanneer wij redelijke antwoorden op deze vragen kunnen geven, zullen wij in staat zijn onze vierentwintig uur per dag zo voordelig mogelijk te gebruiken."

Wat wil ik doen?

Wat wil ik zijn?

Waar wil ik heen?

Hoe ik mijn tijd besteed, zal het vertellen."

Er valt een heleboel meer te zeggen over tijd en doelen, en zeker ook te halen uit dit boekje, maar het zijn met name deze drie vragen uit dit oude ZHV-lesboekje die voor mij nauw verbonden zijn met de jaarwisseling, mijn schoonmoeder, maar ook met de ZHV.

-----------

Vol met plannetjes

 

Allereerst natuurlijk de beste wensen. Dat hoort bij een nieuw jaar. Wat je ook niet los van een nieuw jaar kunt zien, is het stellen van doelen. Plannetjesmakerij, zogezegd. Wanneer ik aan plannetjes maken denk, dan moet ik altijd denken aan Roald Dahl en 'De reuzenkrokodil'. Dus toen ik deze jongen tegenkwam kon ik niet anders dan hem mee naar huis nemen.

Nu ben ik niet van plan om dit jaar als een plannetjes-makende-krokodil door dit jaar te gaan stappen. Behalve als het gaat om zijn 'enthousiasme'. Integendeel dus. Ik ben van plan mij op een schildpad door mijn doelen te laten vervoeren. Wat ik hiermee bedoel, dat komt nog. Anders, zou ik nu al, op dag twee, de mist ingaan. Want ja, doelen 'moeten' ook nog in praktijk gebracht worden. Ik heb dingen te doen. Dus dit keer geen heel verhaal. Wat eigenlijk best wel jammer is, want...

Goede voornemens

Onlangs bespraken we in onze vrouwenorganisatie de toespraak 'Denk celestiaal!' Een van de zinnen die er voor mij uitsprong was deze: "In mijn eerste toespraak als president van de kerk heb ik u aangemoedigd om te beginnen met het eindpunt in gedachten". Deze zin kon ik niet los zien van Stephen Covey en zijn boek "De zeven eigenschappen van effectief leiderschap" en dan met name eigenschap twee: "Begin met het einde voor ogen". Onderstaande video verwoordt dit mooi. 

"De tragiek van het leven ligt niet in het niet bereiken van je doel.

De tragiek van het leven ligt in het ontbreken van een doel." 

Billy Mays

Tegelijkertijd nodigde deze uitspraak me ook uit tot het het openen van het blikje goede voornemens:

Herinneren jullie je nog de toespraak: 'Over spijt en voornemens' van president Dieter F. Uchtdorf? In deze toespraak haalt hij een verpleegster aan die zorg biedt aan terminale zieken. Zo tegen het einde van hun leven stelt ze dan aan hen de vraag of ze ergens spijt van hebben. Uit al de antwoorden die zij kreeg, heeft zij, Bronnie Ware, een spijt-top-vijf samengesteld en daar een boek over geschreven. Uchtdorf gaat in zijn toespraak verder in op deze vijf redenen van spijt van de stervenden. 

Misschien vragen jullie je nu af: 'Wat heeft dit te maken met mijn goede voornemens van dit jaar?' Maar het verband tussen het een, onze goede voornemens, en hoe wij straks terugkijken op ons leven, en daarvoor hoef je echt nog niet op je sterfbed te liggen, kan wel eens groter zijn dan wij beseffen.

Gisteren las ik een column van René Diekstra die als titel had: "Als je doelen opraken kan dat de duur van je leven beïnvloeden". In deze column vraagt hij zichzelf af: "Of zingeving helpt tegen Covid en ben je meer immuun tegen besmettingen en ziektesymptomen als je een doel of doelen hebt die zin en richting geven aan je leven?. En stel dat het antwoord daarop 'ja' luidt, dan zou het zomaar kunnen zijn dat ouderen kwetsbaarder zijn voor het virus, niet zozeer omdat ze lichamelijk kwetsbaarder zijn, maar vooral omdat voor hen vaker geldt dat hun levensdoelen 'op' zijn."

Diekstra vertelt dan, nadat hij een lezing heeft gegeven in een verzorgingshuis, hij een gesprek heeft met de directeur van dit huis. In dit gesprek vroeg hij aan haar wat haar grootste zorg was. "Zonder aarzeling zei ze: 'De zorg voor zingeving'. 'Niet eenzaamheid?' was mijn reactie. 'Dat speelt ook', was haar reactie. 'Maar als ik moet kiezen, zijn het vooral gevoelens van zinloosheid die de hoofdrol spelen en die brengen ook eenzaamheidsgevoelens met zich mee."

En dan zegt Diekstra het volgende: "Ouderdom is daarnaast ook vaak een periode van terugkijken op het leven en het beoordelen van jezelf. Zoals hoe goed je het hebt gedaan of juist niet. 'Een aanzienlijk deel worstelt met die vragen en wij slagen er onvoldoende in om daarbij klankbord en gesprekspartner te zijn', aldus de directeur. Tot slot eindigt hij zijn column met de woorden: "zorg dat je doelen nooit opraken". 

Dat is uiteindelijk ook wat Uchtdorf zegt; hij verwoordt het alleen wat anders. "Het pad naar onze goddelijke bestemming als zonen en dochters van God is eeuwig. We moeten ons vandaag op dat pad begeven; we kunnen geen dag voorbij laten gaan. Laten we leren en daar niet mee wachten tot het te laat is". Goede voornemens zijn niet alleen voor nu.

Hoe meer we ons aan heiligheid en geluk toewijden,

hoe minder we later spijt zullen hebben. 

Ps.

In zijn column pleit Diekstra ervoor alle ouderen toegang te geven tot een levensdoelen-interview. Ben je hierin geïnteresseerd kijk dan op www.diekstra.nl/test

Afbeelding: quotesgram.com

Had ik maar...

Volgens mij heb ik ooit al eerder iets over dit onderwerp geschreven, het had ik maar, maar als dat zo is, dan kan ik dit berichtje zo één, twee, drie, niet terug vinden. Wat mij bijstaat is dat het ging over het terug kijken op je sterfbed. Nu ik dit zo neerschrijf, moet ik opeens denken aan huwelijk en gezin en 'had ik maar meer tijd op kantoor door gebracht'. Nog een poging.

Het was inderdaad 'Huwelijk en gezin' en had hem gelabeld met....Had ik maar.
Had mezelf tijd kunnen besparen.

Dit wordt weer een lange inleiding.
Zucht, mijn gezinsleden zijn daar al aangewend.
Maar op papier ben ik niet zo, dan is het van schrap schrap, ik denk dan meer na, maar daar heb ik nu net eigenlijk geen tijd voor.

Ik ben op het moment bezig de nieuwsbrief aan het maken voor de jongeren bij ons in de gemeente. En heb net met hun een poster gedeeld die ik zelf heel mooi vind.
Deze poster heeft te maken met vooruit kijken, maar in het verlengde daarvan kwam ik ook nog een toespraak tegen die voor mij aansloot bij deze poster. Die toespraak deel ik dan weer niet met hun, anders wordt het natuurlijk wel een heel lange nieuwsbrief. Ik denk ook niet dat ze daar op zitten te wachten. Daarnaast, ze hebben zelf een Liahona en als ze die lezen komen ze ongetwijfeld die toespraak vanzelf tegen.

Oke.
Nu even ademhalen, stapje terug.
Poster plaatsen, tekst van wat ik mooi vond uit deze toespraak, en dan is het wel genoeg voor vandaag, want anders blijf ik gaan.
Ja, ik word soms ook moe van mezelf, ik zeg het maar alvast.

Hier dan het stukje uit die toespraak wat ik bijzonder mooi vond: "Maar al te vaak volgen we patronen en gewoontes die we door de jaren heen ontwikkeld hebben - we volgen gewoon de routine zonder erbij stil te staan waartoe die routine leidt. Doelgericht leven voegt focus en zin aan ons leven toe en kan een groot verschil maken. Doelgericht leven betekent dat je de betekenis van het 'waarom' kent - de motieven voor je daden. Socrates heeft gezegd: 'Een leven dat niet onder de loep wordt genomen, is niet de moeite waard'. Denk dus goed na hoe je je tijd doorbrengt, en vraag je dan geregeld af: Waarom? Dan leer je om verder te kijken dan dat ene ogenblik. Het is veel beter om vooruit te zien en je af te vragen: 'Waarom zou ik dat doen', dan terug te kijken en te zeggen: 'Waarom heb ik dat in vredesnaam gedaan?'".

Een soort 'Had ik maar', maar dan net even anders.

Want dit gaat over verder kijken in plaats van terug kijken vanaf je sterfbed..

Een groot verschil, een heel groot verschil.

Trouwens, heb ik die uitspraak van Socrates al een keer met jullie gedeeld....

Afbeelding: Lds.org

Toespraak: Met een eerlijke bedoeling

Op weg...

Vanochtend dacht ik: ik sla het bewegen over.

Blij dat ik daar niet aan toe heb gegeven.

Heerlijk uitgewaaid.

Goede voornemens hebben wel degelijk zin, want anders....

Had ik in mijn haast om iets anders te doen dit overgeslagen.

HAAST?!

Had ik niet het voornemen om...

Afbeelding: http://www.blueprince.nl/goede-voornemens-zo-worden-ze-werkelijkheid

Aan het stuiteren...

Soms voel ik me als een kip zonder kop, en dat kun je ook zien aan de sporen die ik achterlaat.
Ooit, let wel, ooit, ren ik rond met kop, maar aan de andere kant is het ook wie ik ben.
Ik las ergens dat elke ongelukkige gedachte ten koste gaat van elke gelukkige gedachte, dus er zijn andere dingen waar ik me 'druk' over kan maken.
Dat wil niet zeggen dat ik daardoor ruimte voor verbetering uitsluit.
Ik ben, zoals jullie weten, mijn, ons huis, aan het opruimen, jaja, en had dat zelfs als doel gesteld.
Ik was al bezig met kerstvoorbereidingen, tot ik besloot daarmee te stoppen, omdat het ten koste ging van mijn opruimdoel.
Mijn man, die van een opgeruimd huis houdt, arme hij, vond dit alles toch een beetje gortig en zei op een gegeven moment tegen mij: "Schat, je hebt er dertig jaar over gedaan om dit alles te verzamelen. Vind je het niet een beetje ver gaan om van je zelf te verwachten dat je dit in een paar maanden wegwerkt? Je kunt toch in het nieuwe jaar gewoon verdergaan met je doel".
Sterk argument, vind je niet? En dat uit zijn mond.
Dus, om een lang verhaal kort te maken, ik begin zo als eerste met het klimmen in de gordijnen; de rest, van kussens tot boom, volgt dan vanzelf.

Aan de hand van teksten uit de Schriften en kleine opdrachtjes
werken we zo naar een meer betekenisvolle kerst toe.

Het bovenstaande schreef ik eind vorige maand, met de bedoeling om onze "Samen aftellen tot kerst" adventskalender met jullie te delen.
Maar daar dit mij niet lukte, moeten jullie het nu doen met een pagina uit mijn aftellen-tot-kerst-dagboekje, want we zijn ondertussen alweer een paar weken verder.

De boom staat, de gordijnen hebben het wel of niet ophangen overleefd, en de rest is erop afgestemd. 

Elk jaar vindt er zo een soort ritueel plaats, en ik zie dit ondertussen maar als een soort kersttraditie die deel uitmaakt van mijn leven. 

Net als het hebben van een aantal andere vaste 'gewoonten', zo rond deze tijd, zoals een mand met kerstboeken, het gaan naar het Lichtjesfeest in Delft, het luisteren naar kerstliederen en de vraag wel of geen cakehuisje.

Ik houd van de lente, maar december is mijn maand.
Zeker nu, met het ouder worden, besef ik steeds meer hoe goed het is geweest dat we bepaalde tradities in ons leven hebben verweven, die nu deel uitmaken van ons eigen familie kerstverhaal. Ogenschijnlijke kleine wereldse zaken, die toch iets zeggen over wie wij zijn als gezin.

Bijsturen...succes is kieskeurig...

"Bijsturen...succes is kieskeurig".
Titel van een hoofdstuk uit een boekje dat ik momenteel aan het lezen ben, dat gaat over positieve zelfmotivatie.

Mijn doel was de 5 kilometer lopen (wat ik deed met Evy) en dat doel heb ik bereikt.
Ik fiets, wandel, zwem en loop dus, maar dat laatste geeft sinds kort lichamelijk nu juist problemen.

"Sommige bezigheden maken je sterker, 

andere zwakker en tasten je zelfmotivatie aan.

Ook al lijk je er aanvankelijk enige voldoening uit te halen, 

op de langere termijn blokkeert het je vooruitgang."

Ik herken mezelf in deze woorden, zeker als het gaat om de laatste zin.
Het lopen blokkeert mijn manier van bewegen.
En dwingt mij tot een zekere mate van rust nemen.

                                                                 "Wat wil je precies?

Je bepaalt zelf welke weg je inslaat.

Brengt je huidige gedrag je dichter bij je doelen?

Zo niet, wat helpt wel om je doelen te bereiken?"

Hoofddoel is bewegen, en daarin verwerkt, ik kan het bijna geen subdoel noemen, het genieten van bewegen.

"Meerdere korte sprints zijn doeltreffender dan een lange, uitputtende marathon.

 Reuzendoelen benader je het beste met muizenstapjes."

Vijf kilometer is bij lange na geen marathon, maar ik begrijp wel wat hij wil zeggen.

Voorlopig concentreer ik me dus maar op muizenstapjes.

Er zijn meer wegen die leiden naar Rome.

Daarnaast, heb je wel eens een hardloper met een camera om zijn nek gezien?

Of pak ik het nu al te relaxt aan?

In ieder geval hierbij foto's van mijn looprondje, al wandelend genomen.

Alles wat schuingedrukt is komt uit het boekje: 

Positieve zelfmotivatie, Fred Sterk en Sjoerd Swaen. 

Mijn overgangsboekje...

Ergens tijdens mijn overgang, zo rond het begin van mijn sabbatsjaar, kreeg ik een stapeltje tijdschriften van een van onze dochters. Al genietend hiervan, besloot ik voor mezelf een collage te maken, maar dan in de vorm van een boekje. Zodat de dingen waar ik mee bezig was, meer werden dan een losse notitie hier en daar, en een stel knipsels die uiteindelijk hun weg vonden naar de prullenbak. Denk nu niet dat ik mezelf aan het opofferen was, want ik vind zoiets gewoon heerlijk om te doen. Tegelijkertijd beantwoordde het ook aan mijn behoefte om meer aandacht te besteden aan creativiteit. Daarnaast is een doel pas een doel als het op papier uitgewerkt en onder woorden is gebracht, dus het kreeg ook de rol van reminder toegedeeld.

Een van deze tijdschriften sloot qua onderwerp precies aan bij waar ik mee bezig was, dus de vellen uit dit tijdschrift (zie de foto's) heb ik mede gebruikt om een verdeling in mijn boekje te maken. Daarnaast waren er een aantal andere gebieden die ik belangrijk vond en vind, die ik meer wou specificeren, en die ook hun weg in het boekje moesten vinden. Zoals bijvoorbeeld 'Geestelijk leven' of spiritualiteit, zoals je wilt.

Tot slot, maar is dat niet met alles zo: hoeveel dromen, gedachten, boekjes en collages je ook maakt, uiteindelijk gaat het om het doen. Doen! Een klein woordje, maar.....
Wat had ik onlangs ook alweer gezegd over klein?

Houding...

'Het ene schip vaart naar het oosten

en het andere naar het westen

Hoewel zij door dezelfde wind gedreven worden

Het is de wijze waarop de zeilen gezet zijn

En niet de wind die bepaalt waarheen wij gaan.

Zoals de winden van de zee

zijn de wegen van ons lot

Het is de wijze waarop onze ziel ingesteld is

Die ons doel bepaalt

En niet de rust of de storm.'

Afbeelding: Photl.com

Tekst:?

Vrouw zijn...

Alweer een aantal jaren geleden hadden wij in onze vrouwenvereniging een aantal activiteiten rond het thema 'Vrouw-zijn'.
Tijdens een van deze avonden hebben we stil gestaan bij een aantal vragen, zoals:

Wat doe ik graag?
Aan welke dingen heb ik een hekel?
Wat is mijn lievelingstekst, uitspraak?
Van welke kleuren houd ik?
Wat vind ik lekker?
Welke talenten en/of gaven heb ik?
Waar ben ik sterk in?
Hoe zou ik mezelf omschrijven?
Wat heb ik al bereikt?
Wat zou ik nog willen bereiken?

Dit alles hebben we later verwerkt in een collage.
Ook ik heb toen een collage gemaakt.
Wat ik me met name herinner, dat onze kinderen toentertijd gelijk wisten welke collage van mij was.

Later heb ik thuis naar aanleiding van deze avond nog een kleine collage gemaakt voor een van mijn mappen, en daarna er eigenlijk niet zo veel mee gedaan.
Althans, zo op het eerste gezicht.
Want toen ik later weer mijn collage in handen had, viel me niet alleen de kleur op, maar ook de opmerking 'tijd voor jezelf' en dit:

Wat ik toen voelde, tijd voor jezelf, heb ik in sommige opzichten achteraf gezien wel heel letterlijk genomen. 
De overgang heeft me zeker een duw in die richting gegeven.
Ik zou bijna zeggen: 'Leve de overgang'.

Mijn overgangsboekje

What matters most...

'Een lang leven is misschien niet goed genoeg, 

maar een goed leven is lang genoeg.'

Benjamin Franklin.

Klik op 'Voor ik dood ga wil ik...' voor meer van dit soort briefjes.
Maar bovenal vanwege het filmpje van Candy Chang. 

Little things...

... of drie vliegen in één klap.

Voor mezelf zijn die drie vliegen één geheel. Het probleem is alleen: hoe verwoord ik het, zodat het op 'papier' ook een samengesteld geheel is.

Juist dat onvermogen kan mij weerhouden om aandacht te geven aan mijn blog.

Voelen is één, uiten is wat anders.

Maar nu ik het toch over voelen heb, laat ik daarmee beginnen.

'Want sommigen van ons hebben de meest opmerkelijke personen die wij kennen

- personen die onze gevoelens en gedachten hebben gestimuleerd -

gevonden binnen de banden van een boek.'

Degenen die mijn blog volgen, weten dat ik van lezen houd en ook dat ik bovenstaande uitspraak al eens eerder in een blogje heb verwerkt. Trouwens, al volg je mijn blog niet, de afbeelding rechts spreekt op zich al voor zich zelf.

Als we de media die we gebruiken bewust toetsen, is dat een moment van reflectie. 

Professor Jensen noemt zo’n moment een 

‘gesprek met onszelf’: ‘een innerlijke dialoog

 — een geven en nemen, waarin we luisteren en reageren. 

De beste gesprekken die we hebben, worden vaak momenten van persoonlijke bekering, 

omdat het doorgaans door een gesprek is dat we onze mening veranderen, 

een nieuwe weg inslaan 

of ons voornemen om ons leven te beteren. 

De aanpassingen die we op die momenten in onze ziel aanbrengen, 

zijn meestal klein, eenvoudig, gradueel, vertroostend en productief.’

Tijdens het lezen van de Liahona kwam ik deze tekst tegen in een artikel over 'Media de moeite waard' (blz. 14)  en moest ik gelijk denken aan 'mijn' uitspraak, 'personen die onze gevoelens en gedachten hebben gestimuleerd'. 

Lezen is voor mij op reis gaan, en ik maak daar tijd voor vrij, bewust.

Niet lezen is geen optie; ik weet wat dat met me doet.

Wat mij bij mijn derde uitspraak brengt, die gaat over 'het voeden van de vrede in jezelf':

'Voed de vrede in jezelf.

Let eens op welke prikkels van buitenaf je toelaat.

Wat neem je op aan onvrede en onrust?

En welke dingen brengen je juist vrede en vertrouwen?

Als je merkt dat je vooral onvrede en onrust toelaat,

kun je jezelf trainen om betere keuzes te maken.

Wat voedt de vrede in jou?

Mediteren, inspirerende boeken lezen, 

een wandeling in de natuur maken?

Maak hier bewust ruimte voor.' 

Timber Hawkeye, van hem is bovenstaande uitspraak, zegt grappig genoeg het volgende over de tv:

'Ik probeer ook om minder onvrede van buitenaf toe te laten. 

Geweld op tv zien is voor je hoofd wat geraffineerde suiker eten voor je lichaam is. 

Een uurtje ruis kan onrust en onvrede voor de hele dag veroorzaken.'

Om die reden heeft hij zijn tv weggedaan. 

Nu wil ik niet zo ver gaan dat ik onze tv de deur uit doe.

Maar ik denk wel dat hij een punt heeft.

Niet alleen als het gaat om geweld, dus wat we kijken, maar ook hoeveel we kijken, wat voor hem duidelijk geen probleem meer is. 

Hierin een bewuste keus maken zou dus zomaar van invloed kunnen zijn op onze dagelijkse reis door het leven.

Vanwege het uitfilteren van. 

Het zijn de kleine dingen die het doen. 

Zijn het nu stiekem toch vier vliegen geworden?
Ach, wat maakt het uit, ik heb een 'klap' uitgedeeld.

Ondanks mijn geworstel om het te verwoorden. 

 

Uitspraak Timber Hawkeye: Happinez oktober 2013,  Workout voor je ziel.   

Smileys: internet.

Een ander jasje...

Sinds een tijdje zit ik op naailes.
En als je denkt: goh, wat leuk, dan heb je gelijk.
Het is meer dan leuk.
Al vraag ik me nu af of dat überhaupt kan, dat iets te leuk is.
Want wanneer is iets te leuk?
Als je je grenzen daarin verliest?
Want als ik eenmaal bezig ben, zeker als het lekker gaat, dan is er al helemaal geen tijd.
En zou ik door en door kunnen gaan.
Dat is zeker een maar.
En ook één van de redenen dat ik de afgelopen tijd niet zo veel aandacht heb gegeven aan mijn blog.

Dus in die zin kom ik mezelf door het naaien tegen. 

Want in wezen gaat het uiteindelijk niet om tijd, maar om omgaan met mezelf binnen de tijd die ik heb.

Maar het naaien is in nog meer opzichten confronterend.

Het was een hele klus om de rits erin te krijgen, en zoals je ziet is het me gelukt.

Her was de eerste keer dat ik zoiets heb gedaan, en het resultaat mag er zijn.

Zij die net op naailes zijn, zijn onder de indruk, maar zij die al de nodige naaiervaring hebben, zien in één oogopslag, dat er behalve de rits, nog meer aan schort.

Dus in die zin moet je jezelf zien als iemand die onderweg is, die al de nodige stappen heeft gemaakt, maar er nog niet is, maar wel trots kan zijn op het resultaat dat tot nu toe is behaald. 

Dat er nog niet zijn, kan op zich ook moeilijk zijn, want je weet dat het beter kan, alleen jij kan nog niet beter op dat moment. 

Sommige dingen moet je gewoon vaker hebben gedaan. 

Men zegt per slot van rekening niet voor niets: oefening baat kunst.

Vandaar dat ik nu bezig ben met een tweede jasje.

En derde jasje ligt geknipt klaar, maar wel zonder rits! 

Lekker makkelijk met drukknopen, want knoopsgaten maken staat nog op het leerlijstje, maar na de ritsen even niet. 

Het moet wel leuk blijven.  

En dan heb ik het nog niet gehad over (h)erkenning vinden bij elkaar, doelen stellen (we hebben tot juli om negen kledingstukken te maken), het verwerken van teleurstellingen, omdat na al je inspanningen iets gewoon totaal niet staat, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Naaien is dus tot op zekere hoogte het dagelijks leven in het klein.  

En daar wil ik geen minuut van missen. 

Even niet.....

Zoals jullie weten ben ik bezig met dag 1 en mijn ooit-lijstje.
Daar ligt momenteel mijn hart, mijn verlangen, mijn gedachten en mijn tijd.
En het grappige daaraan is dat ik eigenlijk helemaal geen behoefte heb om dit te delen op mijn blog.
Schrijven kost soms meer energie dan het mij geeft.

Dan pak ik liever een boek. 

.

De reis

Op een dag wist je eindelijk

wat je moest doen, en begon,

hoewel de stemmen om je heen

hun slechte adviezen

bleven roepen - 

hoewel het hele huis

begon te schudden

en je het oude getrek

aan je enkels voelde.

"Maak mijn leven!"

riep iedere stem.

Maar je stopte niet.

Je wist wat je moest doen,

hoewel de wind

met zijn stijve vingers

aan de fundamenten knaagde,

hoewel hun melancholie

ondraaglijk was.

Het was al laat

genoeg, en een wilde nacht,

en de weg vol gevallen

takken en stenen.

Maar terwijl je hun stemmen achterliet

begonnen beetje bij beetje

sterren te schijnen

door deze wolkenkleden,

en er was een nieuwe stem

die je langzaamaan

als de jouw herkende,

die je gezelschap hield

terwijl je dieper en dieper afdaalde

de wereld in,

vastberaden het enige te doen

wat je kon doen - 

vastberaden het enige leven te redden

dat je kon redden.

Afbeelding: flickr.com; Zoals de wind waait.
Gedicht: Karma Repair Kit: Items 1-4 | Richard Brautigan

Ontdekkingsreis...

Net terug van 'Lopen met Evy'.
Volgende week loop ik mijn laatste les.
Dan loop ik de 5 kilometer.
En kan ik dit afstrepen van mijn ooit-lijstje.
Ik ben fier op mezelf.

Ik zit nu in een andere fase van mijn leven.
Dat betekent nog steeds keuzes maken.
Ook kan ik niet heen om het lengte- of het breedte verhaal.
Maar mijn prioriteiten zijn wel gekanteld.
Dat heeft natuurlijk te maken met dag 1.
En verwerkt in deze dag zit mijn ooit-lijstje.

Natuurlijk ga ik door met 'Lopen met Evy'.
Niet voor de tien kilometer, maar gewoon de vijf blijven lopen.
Zoals ik al eerder heb gezegd, ik ben even klaar met binnen sporten.
Daarnaast heb ik genoten van het steeds groener worden van de wereld om mij heen, maar ook van de regen en de wind om mijn oren.
Wie zei ook alweer dat goede voornemens geen zin hebben?

Nog van vorig jaar, van tijdens het wandelen. 

Dat heeft ook zo zijn charme. 

Zo retro...

In mijn boekenkast staat een bijzonder boekje dat ooit van de moeder van mijn man is geweest.

Het is een lesboekje van de ZustersHulpVereiniging, onze vrouwenvereniging, uit de beginjaren zeventig.  

Wat achterhaald zul je misschien denken; iets uit de jaren zeventig is nu toch zeker niet meer actueel, en al zeker niet meer van toepassing op de vrouw van nu.

Maar juist gezien in het licht van nu, heeft het nog steeds niet aan schoonheid ingeboet. 

En ervaar ik zelf keer op keer weer van hoe ik omga met mijn tijd, ik nog steeds mijn voordeel kan doen met de volgende vragen: 

Wat wil ik doen?

Wat wil ik zijn?

Waar wil ik heen?

Time-management is blijkbaar van alle tijden.
Al is het goed beschouwd slechts een middel, niet het doel.

afbeelding: http://en.wikipedia.org/wiki/We_Can_Do_It!