2. Alle gevolgen van dien

In mijn vierde logje, dat ging over afstamming is niet bepalend, had ik het onder andere over Batseba. Zij wordt namelijk zwanger van koning David, met alle gevolgen van dien. Een van de gevolgen was dat onderstaande profetie letterlijk werd vervuld:

"Het zwaard zal nooit uit uw huis wijken,

omdat u mij, de Heer hebt veracht

en de vrouw van Uria hebt genomen"

2 Samuel 12:10

"Daarna gebeurde het volgende. Absalom, de zoon van David, had een knappe zuster, en haar naam was Tamar. En Amnon, de zoon van David, kreeg haar lief. Ammon leed om zijn zuster Tamar tot hij er ziek van werd, want zij was maagd, zodat het in de ogen van Amnon moeilijk was om haar iets aan te doen". Dit vind ik op zich al een kwalijke opmerking, en het heeft hem uiteindelijk ook niet weerhouden om te doen wat hij deed, ondanks de smeekbede van Tamar om het niet te doen. "Nee, mijn broer, verkracht mij niet, want zoiets doet men niet in Israël; doe deze schandelijke daad niet. Hij wilde echter niet naar haar stem luisteren, maar omdat hij sterker was dan zij, verkrachtte hij haar en sliep met haar. Daarna haatte Amnon haar met een heel diepe haat. Ja, de haat waarmee hij haar haatte was groter dan de liefde waarmee hij haar had liefgehad. Sta op, ga weg! Hij riep zijn knecht, zijn bediende, en zei: Stuur die vrouw toch bij mij vandaan, naar buiten, en doe de deur achter haar op slot", 2 Samuel 13:1-17.

"Waarom is het een drogreden als we denken dat wat wij doen

onze eigen zaak is 

en niemand anders zal schaden?"

Allereerst dit. Het is een commentaar op wat Amnon deed, maar je kunt het ook zien als een 'alle gevolgen van dien': "Amnon hield niet echt van Tamar. Nadat hij zijn lust had bevredigd, verachtte hij haar. Hoe vaak zien we zulke grove onrechtvaardigheid jegens vrouwen bij slechte mannen? Ze buiten vrouwen uit en verachten hen vervolgens, in plaats van zichzelf. Amnon wilde Tamar niet van de schande redden door haar als vrouw of bijvrouw in zijn huishouden op te nemen. Wetende dat ze te schande was gemaakt en daardoor van een echtgenoot verstoken zou blijven, rouwde Tamar als een weduwe. David was woedend over de manier waarop Amnon Tamar had behandeld, maar wat kon hij doen of zeggen? Zijn eigen gedrag met Batseba had hem geen reden gegeven om hem te veroordelen. Dit was wederom een gevolg van de zonde. Vanwege zijn eigen schuldgevoel greep David niet in om deze grote gruweldaad in zijn eigen huishouden te corrigeren. David leerde de droevige les dat de zonden van een mens hem vaak tot in de derde en vierde generatie kunnen achtervolgen". 

Ik bleek echter ook een ander commentaar op dit verhaal te hebben wat ik jullie niet wil onthouden. Het is een EO artikel met de titel "Waarom we het verhaal van Tamar moeten doorvertellen".  Uit dit artikel komt ook onderstaande uitspraak:

"Stilte oog in oog met het kwaad, is kwaad;

God zal ons niet onschuldig houden.

Niet spreken is spreken,

niet handelen is handelen"

Dietrich Bonhoeffer

De verkrachting van Tamar is inderdaad misschien niet direct een onderwerp voor een preek, maar "Davids lijdelijke passiviteit zou ons moeten aansporen tot handelen". Davids sprakeloosheid zou ons moeten aanzetten tot spreken. In de kerk zouden er geen eenzame, verlaten vrouwen moeten zijn, alleen maar dochters van God die gezien worden en gekoesterd worden". Een gemeenschap van mannen en vrouwen die een onbeperkt leefbare omgeving creëren.

Wat ik heel mooi vind, sluit aan bij deze woorden: "Ach, mijn Heer! Wat moeten wij doen? En de Heere opende de ogen van de knecht, zodat hij zag; en zie, de berg was vol paarden en strijdwagens van vuur rondom Elisa". Wat te maken heeft met ogen om te zien: "Misschien is het belangrijkste dat wij duidelijk moeten zien wie God is en wie wij werkelijk zijn - zoons en dochters van hemelse Ouders met een goddelijke aard en een eeuwige bestemming. Vraag God om deze waarheden aan u te openbaren, alsook hoe Hij over u denkt. Hoe beter u begrijpt wat uw identiteit en bestemming is - dat diep van binnen begrijpt - hoe meer het uw hele leven zal beïnvloeden. Als we begrijpen hoe God ons ziet, bereidt dat ons erop voor om anderen te zien zoals Hij ze ziet". Iets wat Amnon duidelijk niet begreep, met alle gevolgen van dien. 

We zijn meer dan onze 'etiketten'

 

Vorige week waren manlief en ik in het Nationaal Onderwijsmuseum. Ze hebben standaard een vaste collectie met daarnaast wisselende tentoonstellingen. Dit keer stond de tentoonstelling in het teken van Marit Törnqvist - Verborgen verhalen. 

Over het naar Dordrecht halen van deze tentoonstelling schreef het Nationaal Onderwijsmuseum het volgende: "Voor het Onderwijsmuseum sluit het werk van Törnqvist nauw aan bij de kern van de collectie en missie. Haar beelden en verhalen laten zien hoe kinderen via boeken grip krijgen op hun gevoelens, hun omgeving en belangrijke vragen in het leven. Daarmee raken haar werken direct aan thema's als taalvaardigheid, verbeeldingskracht en persoonsvorming binnen het onderwijs". 

Of je nu jong bent of iets ouder, zoals ik ben, de behoefte om je verhaal te vertellen is niet aan leeftijd gebonden. Vandaar ook dat het Onderwijsmuseum dit erover zegt: "Aan de hand van meer dan 100 originele tekeningen van haar hand, veelal begeleid door tekstfragmenten uit haar boeken, nodigt Marit Tornqvist in Verborgen Verhalen kinderen en volwassenen uit naar de werelden waarin zij alledaagse gebeurtenissen, grote levensvragen en oneindige fantasie moeiteloos met elkaar verbindt". 

Echter, wat mij trof was wat er in de tekst bij bovenstaande tekening werd gezegd over de kinderen: "Haar boeken laten kinderen al veertig jaar hun emoties verkennen rondom complexe thema's als liefde, verlies en identiteit. Marit Törnqvist gelooft dat veel kinderen, net als zijzelf, rondlopen met verborgen verhalen en dat zij de kans moeten krijgen die te vertellen". Hopelijk is dat niet een heel ander verhaal, omdat een luisterend oor ontbreekt. 

En dan was er nog iets wat mij stil deed staan. Dit keer uit de vaste collectie. Misschien wel omdat we aan het eind van het schooljaar zitten, en ik kleinkinderen heb die examens hebben gedaan, een cito-test, en/of met een schoolrapport zijn thuisgekomen. Meten is weten, maar... Daarom vond ik deze brief van deze directeur aan 'zijn' kinderen zo bijzonder. We zijn uiteindelijk meer dan onze 'etiketten'.

Hier de tekst van bovenstaande brief:

De afgelopen dagen hebben jullie weer hard gewerkt aan de CITO-toetsen. Wij zijn heel trots op de manier waarop jullie weer je best hebben gedaan om die toetsen zo goed mogelijk te maken. 

Toch zijn we bezorgd dat deze toetsen niet tonen wat elk van jullie speciaal en uniek maakt. Want de mensen die deze toetsen maken en het resultaat erbij geven kennen jullie niet. Niet op de manier waarop de meesters en juffen jullie kennen en zeker niet zoals ze je thuis kennen. 

Ze weten niet dat je al meer talen kent, of op een muziekinstrument speelt, dat je kan dansen of mooie kunstwerken maakt. Ze weten niet dat je vrienden op je kunnen rekenen als ze je nodig hebben of dat jouw vrolijke lach een sombere dag helpt verdwijnen. Ze weten niet dat je gedichten of liedjes maakt of dat je meedoet aan sport. Ook niet dat je je afvraagt wat de toekomst je zal brengen of dat je soms zorgt voor je broertje of zusje na schooltijd. Ook weten ze niet dat je reizen hebt gemaakt naar mooie plaatsen, dat je een mooi verhaal kunt vertellen, of dat je het fijn vindt om tijd door te brengen bij speciale familieleden en vrienden. Ze weten niet dat je betrouwbaar bent, lief, aardig, zorgzaam en attent en dat je elke dag weer probeert goed je best te doen. De resultaten van de CITO-toets zeggen jou en ons wel iets, maar zeker niet alles!

Onze scholen houden bij het schooladvies wel rekening met toetsresultaten, maar hebben een veel completer beeld van je dan alleen maar die getallen.

Dus kijk tevreden naar je resultaten en wees er trots op, maar onthoud vooral dat er heel veel manieren zijn om slim en een goed mens te zijn. 

We zijn meer dan onze etiketten

"Het is namelijk niet wat de mens ziet,

want de mens ziet aan wat voor ogen is,

maar de Heere ziet het hart aan."

1 Samuel 16:7

Mijn vorige logje ging over dat afstamming niet bepalend is, en ik eindigde met bovenstaande tekst. Toen Samuel Eliab zag, dacht hij: "Deze is vast en zeker voor de Heere Zijn gezalfde". Maar de Heer zei: "Kijk niet naar zijn uiterlijk en ook niet naar de hoogte van zijn gestalte". Op de een af andere manier kwam Eliab waarschijnlijk over als iemand, gebaseerd op hoe hij eruitzag, die het goed zou doen als koning. “De Heer leerde aan Samuel dat Hij ons anders ziet dan dat mensen elkaar meestal zien". 

In dat opzicht zijn wij net zo menselijk als Samuel, want ook wij hebben de neiging om aan een knap uiterlijk automatisch positieve eigenschappen toe te schrijven, zoals betrouwbaarheid en eerlijkheid, wat het halo-effect wordt genoemd, wat ons denken kan belemmeren. Omgekeerd werkt het ook zo. Dus in die zin moeten we voorzichtig zijn met het labelen van iemand, gebaseerd op de eerste indruk. 

Uiteraard zijn labels niet altijd negatief. President Russell M. Nelson zei dat “labels leuk kunnen zijn".  Ze laten zien aan welke positieve zaken je waarde hecht. Maar als er een label is dat jouw belangrijkste identiteit vervangt, kunnen de gevolgen geestelijk verstikkend zijn". Met je belangrijkste identiteit bedoelt president Nelson dat je een geestkind van God bent en dat het belangrijk is dat je deze waarheid kent en begrijpt. 

Eerder dit jaar heb ik een aantal logjes geschreven die gingen over onze ware identiteit en labels. Toen was echter mijn insteek dat afstamming WEL DEGELIJK van belang was en is. Daar tegenovergesteld aan, kijkend naar de afstammingslijn van Christus, zien we dat afstamming NIET belangrijk is. Of het nu gaat om wel of niet, beiden hebben uiteindelijk ook te maken met hoe jij jezelf ziet.

"Ik geloof dat mijn hemelse Vader de volgende eigenschappen in mij ziet

die veel anderen niet zien:...."

Bovenstaande stelling, een van de vier, komt uit een seminarieles waarin de Heer het hart aanziet. Dat ik juist deze stelling eruit heb gehaald, en niet: "Als ik andere mensen voor het eerst ontmoet heb ik de neiging om vooral te kijken naar...", heeft te maken met hoe hemelse Vader jou en mij ziet. Welk label heeft Hij op een ieder van ons geplakt. En dat bovenal te blijven zien. Los van wat anderen wel of niet zien. Los van wat anderen wel of niet doen. Omdat dit, kijkend naar president Nelsons woorden, als je je ware identiteit uit het oog verliest, geestelijk verstikkende gevolgen kan hebben. Wat ik terugzie in het leven van Saul. 

Toen Saul als koning werd geroepen, zoon van een vermogend vader, en in heel Israël geen knappere man dan hij, was zijn reactie: "Ben ik niet een Benjaminiet, uit de kleinste van de stammen van Israël? En is mijn geslacht niet het geringste van al de geslachten uit de stam van Benjamin?" In dit opzicht past hij, nu we het toch over labels hebben, aan de ene kant in het halo-effect-hokje, en aan de andere kant in het vakje 'Wie ben ik dat', zoals Mozes, een groot profeet vanouds, zich dat afvroeg. Echter Saul vergat op een gegeven moment wie hij was, want dit is wat Samuel later tegen hem zegt: "Is het niet zo dat u, hoewel klein in eigen oog, hoofd van de stammen van Israël geworden bent, en dat de Heere u tot koning over Israël gezalfd heeft? Omdat u het woord van de Heere verworpen hebt, heeft Hij u verworpen, zodat u geen koning meer zult zijn. Toen zei Saul tegen Samuel: Ik heb gezondigd, omdat ik het bevel van de Heere en uw woorden overtreden heb, want ik was bevreesd voor het volk en heb naar hun stem geluisterd" (1 Samuel 15:17,23,24). Hij verloor uit het oog wat God in hem zag en wat zijn ware identiteit was.

"Als we onze etiketten met die van anderen vergelijken, etiketten aannemen die niet overeenkomen met onze goddelijke aard, of ons door sommige etiketten minderwaardig voelen, kunnen onze eigenwaarde en geestelijke instelling in miljoenen stukjes uiteenspatten. Het enige etiket waardoor het leven echt iets betekent, is onze goddelijke identiteit. En ik hoef dat etiket niet te verdienen. Die liefde krijg ik gratis. Ik weet dat als ik mijn best doe om volgens zijn wil te leven, en altijd besef wie ik echt ben, Hij me zal zegenen. Als al mijn andere etiketten met die ene belangrijke zijn verbonden, kan ik in al die etiketten ware vreugde, kracht en grootsheid vinden." 

Ik denk dat ik het volgende week opnieuw over een man ga hebben. Een man die liet zien dat hij meer was dan het etiket dat aan hem kleefde. En zo de geschiedenis opnieuw labelde. 

Afbeelding: Labels matter

3. Onze ware identiteit en labels

 

Het lijkt er toch op dat ik nu al mijn tent heb opgeslagen, terwijl het jaar nog maar net begonnen is. Ik ben bang dat ouderling Jeffrey R. Holland met zijn uitspraak over goede voornemens, "je hebt er maar vijf gemaakt en er al vier verbroken" gelijk gaat krijgen. Vorige week heb ik twee stukjes in één week geschreven. Daarnaast wilde ik nog niet stilstaan bij éen bepaalde 'volg Mij' les, wat ik nu toch doe.  

De Heer nu had mij, Abraham, de intelligenties getoond 

die waren georganiseerd eer de wereld was:

en onder al deze waren er velen van de edelen en groten;

Abraham 3:23

Deze tekst gaat over ons. "Alle mensen zijn zoons en dochters van een liefdevolle Vader in de hemel. Als letterlijk kind van God, geestelijk verwekt in het voorsterfelijk leven, heeft ieder mens een goddelijk, eeuwig potentieel".

"Omdat we allemaal Gods kinderen zijn, is ieder mens die ooit op aarde geboren is onze geestelijke broer of zus. En omdat we Gods geestelijke kinderen zijn, hebben we allemaal het potentieel geërfd om Zijn goddelijke eigenschappen te ontwikkelen. Door de genade van Jezus Christus en Zijn verzoenend offer, dat ons in staat stelt onze zwakheden, zonden en de dood te overwinnen, kunnen we op onze hemelse Vader gaan lijken en een volheid van vreugde ontvangen. We hadden allemaal onze eigen identiteit in de hemel. We weten bijvoorbeeld dat we zonen en dochters waren van hemelse ouders – dat we een eeuwige identiteit hebben als man en vrouw. We werden ook gezegend met verschillende talenten en gaven, en we werden geroepen om specifieke dingen op aarde te doen". In deze verzen wordt niet alleen gesproken over dat we kinderen van God zijn, maar ook over 

voorsterfelijke diversiteit

Met andere woorden, zoals we kunnen lezen in Het gezin: een proclamatie aan de wereld: "Ieder mens - man of vrouw - is geschapen naar het beeld van God. Ieder is een geliefde geestzoon of -dochter van hemelse Ouders, en als zodanig heeft ieder een goddelijke aard en bestemming". President Boyd K. Packer zei dat "hoeveel generaties er ook in je aardse stamboom zijn, van welk ras of volk je ook afstamt, de stamboom van je geest is op één enkele regel te zetten. Je bent een kind van God". Dat is onze ware identiteit. 

President Kimball zei ooit dit: "U dient allemaal de waarheden van het evangelie tot u te nemen die te maken hebben met uw eeuwige aard van uw eigen identiteit en unieke persoonlijkheid. U dient steeds meer de volmaakte liefde van onze Vader in de hemel te voelen en te begrijpen dat Hij u als persoon waardeert". 

Diversiteit is goed.

Er is echter ook een 'maar' gevoel. Voordat ik verder kan reizen door het Oude Testament, onderweg genietend van mijn ijsje, moet ik eerst een insect verwijderen. 

 

2. Onze ware identiteit en labels

 

De onlangs overleden ouderling Jeffrey R. Holland zei ooit dit in een toespraak: "Het begin van een nieuw jaar is traditioneel het moment om de balans op te maken van ons leven en te kijken waar we naartoe gaan, afgemeten aan waar we vandaan komen. Ik wil het niet met je hebben over goede voornemens, want je hebt er maar vijf gemaakt en er al vier verbroken. (Die laatste geef ik nog een week)". 

Deze toespraak van ouderling Holland vind ik geweldig om verschillende redenen. Eén daarvan is wat hij zegt over die doelen die aan het begin van het jaar gesteld worden. Dat betekent niet dat ouderling Holland zegt dat je ze niet moet stellen. "Ik wil het met je hebben over het verleden en de toekomst, niet zozeer in termen van nieuwjaarsvoornemens op zich, maar meer met het oog op elke periode van overgang en verandering in je leven - en die momenten komen vrijwel elke dag voor". 

Een andere reden is deze: "Een van de doelen van de geschiedenis is ons levenslessen te leren". Hij haalt dan George Santayana aan: "Wie het verleden niet kan herinneren, is gedoemd het te herhalen". Een uitspraak die ik al eerder op mijn blog gedeeld heb. 

In het lesmateriaal van deze week las ik het volgende: "Hoewel we niet alles weten over de schepping van de wereld, is het interessant om te zien wat God over de schepping heeft geopenbaard. Wat leert God je daarover? Waarom wil Hij dat je die dingen weet? Denk over deze verhalen na en overweeg wat je hierdoor over onze hemelse Vader, Jezus Christus, de wereld en jezelf te weten komt". 

Ondanks dat ik ook vooruit wil kijken, ontkom ik ook niet aan terugkijken. Omdat dit soms voor mij de enige manier is om iets uit te leggen en tevens verklaart waarom ik opnieuw mijn Schriften moest leren lezen. Vandaar ook dat mijn reisticket gekoppeld is aan het 'Kom dan volg Mij' lesschema, dat door de standaardwerken gaat. 

"En God zeide: Laat ons mensen maken, 

naar Ons beeld,

naar Onze gelijkenis;"

Genesis 1:26

Ik weet niet meer op welk moment ik precies besloot door de Schriften te reizen met een speciaal treinkaartje, maar ik weet wel dat onderstaande video van de kerk, die ik vier jaar geleden, aan het begin van het Oude Testament jaar deelde, de eerste stap in die richting is geweest. Degene die je ziet in deze video is Darius Gray, die aan de basis stond van de Genesis Groep. De Genesisldgroup werd "in 1971 georganiseerd onder leiding van leden van het Quorum van de Twaalf Apostelen om zwarte zusters en broeders te ondersteunen en te sterken". Ik schreef toen: dat ik nog een heleboel meer zou kunnen zeggen, maar ik denk voor nu dat dit voldoende is. Ongetwijfeld, mezelf kennende, zal dit onderwerp zeker vaker, of het nu links of rechts is, voorbij komen. Dat het zo vaak zou zijn, had ik van tevoren niet bedacht. "Het kan verkeren". 

Diversiteit is goed

Net zoals ik van tevoren niet bedacht had dat ik terug zou komen op onze ware identiteit en labels. En dat ik nog een keer de afbeelding van vorig jaar zou gaan gebruiken, maar nu dan met een andere tekst: Ik ben een kind van God. En dat ik daarover zou schrijven in combinatie met diversiteit is goed. Ouderling John C. Pingree jr. heeft een toespraak gegeven die dit alles samenbrengt: Onze goddelijke identiteit beïnvloedt onze verbondenheid en ons wordingsproces.  

De titel zie ik als een samenvatting van deze woorden: "Het is belangrijk om op te merken dat er een verschil is tussen erbij horen en verbondenheid. René Brown, een Amerikaanse onderzoekshoogleraar en auteur, heeft gezegd: "Erbij horen en verbonden zijn is niet hetzelfde. Sterker nog, erbij horen is een van de grootste hindernissen voor verbondenheid. Erbij horen draait om een situatie inschatten en worden wie we moeten zijn om geaccepteerd te worden. Maar om verbonden te zijn, hoeven we niet te veranderen wie we zijn; we moeten juist zijn wie we zijn. Onze goddelijke identiteit kennen is van essentieel belang voor zinvolle verbondenheid; anders besteden we tijd en moeite aan onszelf veranderen, omdat we geaccepteerd willen worden op plaatsen die onze eeuwige aard geen recht doen of er niet mee in overeenstemming zijn. Bovendien kan onze keuze om erbij te horen tot veranderingen in onze waarden en gedrag leiden als we ons aan de normen van de groep aanpassen. Na verloop van tijd kan onze keuze waar we bij willen horen beïnvloeden wie we worden". 

Wat ook te maken heeft met diversiteit: "Als we onze goddelijke afkomst in gedachten houden, brengt onze diversiteit ons meer schoonheid en rijkdom. Ondanks onze verschillen zien we onszelf als broeders en zusters. We respecteren elkaar en leren van elkaar. We streven ernaar anderen steun te bieden om verbondenheid te voelen, vooral als hun eigenschappen en ervaringen van de onze verschillen. We zijn God dankbaar voor de verscheidenheid in zijn scheppingen". 

Ouderling Pingree: "We woonden in het voorsterfelijk leven allemaal bij God. Wij zijn naar zijn beeld geschapen. Hij heeft een plan ontworpen waarmee we zoals Hij kunnen worden. Zijn plan van geluk houdt in dat we op aarde een stoffelijk lichaam krijgen, kennis opdoen en uiteindelijk naar ons hemelse huis terugkeren om in eeuwige vreugde bij Hem te wonen. God heeft geopenbaard: Dit is mijn werk en mijn heerlijkheid: de onsterfelijkheid en het eeuwige leven van de mens tot stand te brengen. Het is haast onvoorstelbaar, maar wij zijn zijn werk en heerlijkheid! Dat zegt iets over onze enorme waarde voor Hem". 

Vandaar dat ouderling Quentin L. Cook zei dat "met onze geheel inclusieve leer kunnen we een oase van eenheid zijn waar diversiteit gevierd wordt. Eenheid en diversiteit zijn geen tegengestelden. We kunnen meer eenheid bereiken als we een inclusieve sfeer en respect voor diversiteit cultiveren. Allen zijn uitgenodigd om aan zijn goedheid deel te hebben; en Hij verwerpt niemand die tot Hem komt, zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw; en Hij is de heidenen indachtig en allen zijn voor God gelijk, zowel de Joden als de andere volken". 

"En God schiep den mens naar Zijn beeld;

naar het beeld van God schiep Hij hem,

man en vrouw schiep Hij ze.

En God zag al wat Hij gemaakt had, 

en ziet, het was zeer goed. 

Genesis 1:27,31

1. Onze ware identiteit en labels

"Want zie,

dit is mijn werk en mijn heerlijkheid:

de onsterfelijkheid en het eeuwige leven

van de mens tot stand te brengen."

Mozes 1:39

Als ik opnieuw alleen voor de HOE van de herstelling zou gaan, dan zou ik zeker als jaarthema kiezen: "Dit is mijn werk en mijn heerlijkheid". Er zijn echter nog meer onderwerpen die mij aanspreken, die de afgelopen jaren een beetje ondergesneeuwd zijn geraakt, waar ik, zeker nu ik door het Oude Testament reis, ook aandacht aan wil geven. Daarom, met een zeker spoor van pijn in mijn hart, laat ik deze zin los, ondanks dat alles terug te leiden is naar het Plan van Zaligheid, waar Christus het middelpunt van is. "Heilige verordeningen en de goddelijke autoriteit om ze te bedienen, zijn niet ontstaan met de herstelling van het evangelie en de stichting van de moderne kerk in 1830. 

Dat wil echter niet zeggen dat ik gedurende mijn reis door het Oude Testament geen aandacht zal geven aan de woorden "dit is mijn werk en mijn heerlijkheid". Al was het alleen maar vanwege de vragen "Wat is Gods werk, en welke rol spelen wij daarin?" en "Wie zijn wij?" of 

"Ben ik een eend of een zwaan?"

The Reflection in the Water

Vragen die alles te maken hebben met deze opmerking: "Als kind van God heb ik een goddelijke bestemming", wat ook een terugkerend thema is in het Oude Testament. Over jezelf zien als een eend of een zwaan zei president Russell M. Nelson het volgende. "Hoe je denkt over wie je werkelijk bent, is van invloed op bijna elke beslissing die je ooit neemt". 

Kiezen voor de eeuwigheid

Omdat uit dit denken je handelen voortvloeit, is de Heer er alles aan gelegen om jou te doen beseffen dat je een zwaan bent. Vandaar dat president Nelson zei dat "als de Heer tot je zou spreken, Hij ervoor zou zorgen dat je je ware identiteit zou begrijpen". Daarom is het zo belangrijk dat je "de waarheid kent over wie je bent". 

In deze toespraak over 'kiezen voor de eeuwigheid' heeft president Nelson het ook over labeling. "De tegenstander is gek op labels, omdat ze verdeeldheid scheppen en beperkend werken op hoe wij over onszelf en elkaar denken." Ik zou nu al mijn tent kunnen opslaan en voor een paar dagen stil kunnen staan bij 'hoe we over onszelf denken' en 'hoe wij over elkaar denken', wat onder andere blijkt uit het verhaal van het lelijke eendje. "Het is verdrietig als we labels meer in ere houden dan we elkaar in ere houden”. 

Labeling, zoals dat een zwarte huid wijst op onrechtschapen handelingen in het voorsterfelijk bestaan, "kan uitlopen op vooroordelen en vijandigheden", al is dit juist niet waar ik bij stil wil staan. En toch ook wel weer, maar dan gezien door deze woorde: "Als de Heer tot je zou spreken zou Hij ervoor zorgen dat je je ware identiteit zou begrijpen". President Nelsons woorden "Als de Heer tot je zou spreken” zijn voor mij niet zomaar wat loze woorden. Zeker kijkend naar wat de Heer tot mij zegt over "mijn ware identiteit" door middel van mijn patriarchale zegen. Daarnaast leerde ik door mijn zegen dat een zwarte huid die op onrechtschapen handelingen in het voorsterfelijk bestaan zou wijzen, waar ik mee grootgebracht ben, een fabel is. 

. 

Toen ik de Liahona van deze maand opensloeg, zag ik de naam Ahmed S. Corbitt staan. Meerdere keren heb ik op mijn blog al naar hem verwezen. Dit vanwege zijn essay en zijn bijdrage aan het boekje Stay Thou Nearby, waardoor een aantal dingen die hij zegt in dit artikel niet nieuw voor mij waren, zoals de woorden die betrekking hebben op hoe we ervoor kunnen zorgen dat we geen kritische houding jegens profeten en apostelen ontwikkelen: "Veroordeel mij niet wegens mijn onvolmaaktheid, zei Moroni, noch mijn vader wegens zijn onvolmaaktheid, noch hen die vóór hem hebben geschreven; maar dank liever God dat Hij u onze onvolmaaktheden heeft onthuld, opdat u zult leren wijzer te zijn dan wij geweest zijn, (Mormon 9:31)". 

Ouderling Corbitt zegt echter ook iets in dit artikel waarvan ik kan getuigen dat het zo is: "Naarmate ons geloof in Christus en ons vertrouwen in God toenemen, kijken we vooruit met een oog vol geloof en zien we dat hun beloften worden vervuld". Wat in mijn patriarchale zegen stond, en waar ik toen geen woorden voor had, werd jaren later bevestigd door deze woorden uit de 'evangelieverhandeling ras en het priesterschap': "Vandaag verwerpt de kerk de theorieën die men in het verleden aanhaalde: …een zwarte huid wijst op onrechtschapen handelingen in het voorsterfelijk leven". "Geloof is richtinggevend" en dat is een patriarchale zegen ook. Geen moment echter had ik, zeker als grijs zwanenkuiken die ik toen was, voor mijzelf bedacht dat er ooit een dag zou komen dat ik gedurende vier jaar zou schrijven over onrechtschapen handelingen in het voorbestaan, ras en het priesterschap en de HOE van de herstelling.

Tot slot, opnieuw president Nelson: "Er zijn uiteraard labels die voor jou misschien heel belangrijk zijn. Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd. Je hoort me niet zeggen dat andere aanduidingen en labels geen gewicht hebben. Ik zeg alleen dat geen enkele aanduiding de plaats kan innemen van of voorrang kan krijgen boven deze drie blijvende aanduidingen: kind van God, verbondskind en discipel van Jezus Christus. Elk label dat niet verenigbaar is met die drie basisaanduidingen zal uiteindelijk als een zeepbel uit elkaar spatten. Andere labels zullen in de loop der tijd op een teleurstelling uitdraaien, omdat ze niet de macht hebben om je dichter bij het eeuwige leven in het celestiale koninkrijk van God te brengen. Wereldse aanduidingen zullen je nooit helder inzicht geven in wie je uiteindelijk kunt worden. Ze zullen nooit je goddelijke DNA of onbeperkte goddelijke potentieel bevestigen". Omdat het niet in overeenstemming is met 

"Want zie,

dit is mijn werk en mijn heerlijkheid:

de onsterfelijkheid en het eeuwige leven

van de mens tot stand te brengen."

Mozes 1:39

2. Racisme, heden of verleden

 

"De kerkleiders in deze tijd 

veroordelen elke vorm van racisme 

in het heden of verleden."

Evangelieverhandeling 

'Ras en het priesterschap'

Eigenlijk komt het erop neer dat ik opnieuw mijn tent heb opgeslagen, maar nu bij de uitspraak: "de kerkleiders in deze tijd veroordelen elke vorm van racisme in het heden of verleden". Dat wil niet zeggen dat ik mijn reis door de Leer en Verbonden al heb afgerond. Integendeel, want waar ik het over wil gaan hebben, heeft te maken met deze twee zinnen uit de Officiële Verklaring 2: "Ook blijkt uit de geschiedenis van de kerk dat de kerkleiders al vroeg ophielden met het verlenen van het priesterschap aan zwarte mannen van Afrikaanse afkomst. De kerkverslagen bieden geen helder inzicht in de oorsprong van dit gebruik". 

In mijn deel 1 over racisme in heden en verleden heb ik stilgestaan bij de woorden in bovenstaande afbeelding. Opnieuw geef ik aandacht aan deze woorden, alleen dit keer gezien door een meer kerkelijke bril, wat onder andere blijkt uit dit voorbeeld: "Vaak denken we dat het gevolg van bekering louter de reiniging van zonde is, maar dat is een onvolledige kijk op de zaak. Iemand die zondigt is als een boom die gemakkelijk buigt in de wind. Op een winderige en regenachtige dag buigt de boom zo ver door dat de bladeren de grond raken en besmeurd worden met modder, ofwel met zonde. Als we ons richten op de reiniging van de bladeren, zal de zwakheid in de boom, waardoor die doorboog en de bladeren bevuilde, blijven bestaan. Zo zal iemand die slechts spijt heeft van de zonde, weer zondigen bij de volgende sterke wind. Pas als de boom sterker is geworden, zal herhaling tot het verleden behoren". 

Bovenstaand voorbeeld komt uit een toespraak van, toen nog, ouderling Dallin H. Oaks. Voordat ik uitleg geef waarom ik dit voorbeeld gebruik, wil ik eerst teruggaan naar een andere toespraak van ouderling Oaks die hij tijdens de algemene conferentie van oktober 2020 gaf. Deze toespraak is trouwens ook interessant om te lezen in verband met Leer en Verbonden 134, de afdeling die gaat over wetten en overheden. "De grondwet en andere wetten sporen niet aan tot revolutie of anarchie. We moeten allemaal - politie, demonstranten, voorstanders en toeschouwers - de limieten van onze rechten begrijpen, en het belang van onze plichten om binnen de bestaande wetsgrenzen te blijven". 

In deze toespraak, en dat is de reden dat ik hem aanhaal, heeft president Oaks het ook over racisme in het heden en verleden. Ouderling Oaks: "Dit land zou beter in staat moeten zijn om racisme uit te roeien, niet alleen tegen zwarte Amerikanen, die het meest zichtbaar waren in de recente protesten, maar ook tegen latino's, Aziaten en andere groepen. Dit land kent geen gelukkig verleden wat racisme betreft, en we moeten ons beteren". 

Bij dit ongelukkige verleden, de stam, daar wil ik uiteindelijk bij stilstaan. Voorafgaand, ik citeer nog steeds uit deze toespraak, zegt de president ook nog "dat alle mensen geliefde kinderen van God zijn". "En er is onrecht geweest. In het openbare leven en in onze persoonlijke opvattingen hebben we racisme en daarmee gepaard gaande grieven gehad. In een aangrijpend persoonlijke verhandeling heeft eerwaarde Theresa A. Dear van de National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) ons erop gewezen dat racisme gedijt waar sprake is van haat, verdrukking, samenspanning, passiviteit, onverschilligheid en zwijgzaamheid. We moeten als burgers en leden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen meer doen om racisme uit te bannen". 

In het AI-overzicht wordt gezegd dat racisme bestrijden vrijwel onmogelijk is zonder bewustwording, omdat bewustwording de basis vormt om de oorzaken te herkennen en aan te pakken. Tevens wordt er gezegd "je kunt racisme niet bestrijden met alleen symptoombestrijding". Voor mij is symptoombestrijding "als we ons richten op de reiniging van de bladeren, zal de zwakheid in de boom, waardoor die doorboog en de bladeren bevuilde, blijven bestaan". Interessant vind ik dat als het gaat om oorzaken herkennen onder andere onwetendheid als voorbeeld wordt gegeven. Wat eigenlijk heel logisch is. Want door onwetenheid kunnen we onbedoeld iets raciaals in stand houden. En zo werkt deze onwetendheid in het raciale verleden door in het heden. Echter, als we ons richten op de stam, wat inhoudt dat je terug gaat naar het verleden, en die onwetendheid doorbreekt, de boom zo sterker wordt dat herhaling ervan tot het verleden zal gaan behoren. Vandaar ook dat racisme en bewustwording hand in hand gaan.

Het opschrift van Officiële Verklaring 2 vind ik zelf een prachtig voorbeeld van bewustwording, en daardoor ook van hoe belangrijk deze stam is. Het heeft zelfs geleid tot aanpassingen in de Schriften. Ik heb hier al eerder over geschreven. In dit logje heb ik het over wortels en blaadjes, maar het komt op hetzelfde neer. Ik schreef toen, en dit geeft al aan hoe belangrijk het doorbreken van onwetendheid is, "dat begin twintigste eeuw Able's status als zwarte priesterschapsdrager grotendeels in vergetelheid raakte. Historici herontdekten later het verhaal van Able's ordening tot het priesterschap, zijn geloof in het herstelde evangelie en zijn werk als vroege zendeling". Vandaar die aanpassing in onze Schriften, en dat was niet de enige verandering. In deze periode (2013) kwam de kerk ook met de evangelieverhandeling Ras en het priesterschap, ondertussen meer dan tien jaar geleden, en, ik spreek uit eigen ervaring, niet iedereen was, en misschien nu nog steeds niet, hiervan op de hoogte. 

Hieruit blijkt ook het belang van verslagen. In dit logje over het belang van verslagen citeer ik ouderling Marlin K. Jensen, voormalig kerkhistoricus en -griffier van de kerk die zegt "Iemand heeft eens gezegd dat een volk niet grootser kan zijn dan zijn verhalen". Natuurlijk denk ik bij deze woorden ook aan Mpho Tutu van Furth die zei dat de reis begint met het vertellen van je verhaal, het Zuid-Afrikaanse pad, maar ook aan mijn eigen verhaal. Of gaat deze opmerking van ouderling Jensen alleen maar op voor witte verhalen? Ik ga niet verder in op dit logje. Wel wil ik opnieuw deze woorden herhalen, waar ik mijn logje van toen mee eindigde: 

"Het is moeilijk,

zo niet onmogelijk,

om te onthouden wie je bent,

totdat je weet wie je bent."

Kyle S. McKay, kerkhistoricus en -griffier

Halverwege het jaar

 

"dat door Hem en in Hem en uit Hem

de wereld worden en werden geschapen,

en dat de bewoners daarvan

voor God gewonnen zonen en dochters zijn."

LV 76:24

Graden van heerlijkheid

Annie Henrie Nader

"Het evangelie van Jezus Christus leert ons 

dat we allemaal geestzonen en -dochters van hemelse Ouders zijn 

die ons echt liefhebben, 

en dat we vóór onze geboorte als één familie bij God woonden. 

Het evangelie leert ons ook dat we allemaal 

naar het beeld en de gelijkenis van God zijn geschapen. 

Daarom zijn wij voor Hem gelijk, 

want Hij maakte uit één bloed heel het menselijke geslacht. 

We hebben dus allemaal een goddelijke aard, 

een goddelijk erfgoed en goddelijk potentieel, 

want er is één God en Vader van allen, 

Die boven allen en door allen in ons allen is."

Ouderling Ulisses Soares

(zie toespraak Broeders en zusters in Christus)

Vertel je verhaal: Ahmad S. Corbitt, 2

Voor mij is de rode draad van ouderling Ahmad Corbitt's verhaal, zowel in het boek als in zijn essay dat we "altijd moeten onthouden dat het middelpunt van ons leven en daarom de focus van onze studie altijd Jezus Christus en zijn leer moet zijn". Deze focus, "het omarmen van het evangelie van Jezus Christus", zei ouderling Corbitt, gaf hem de kracht en gemoedsrust om voorbij te gaan aan de vooroordelen waar hij mee werd geconfronteerd."

"Naarmate mijn focus, zegt ouderling Corbitt in zijn essay, op de verzoening van de Heiland toenam, werd de visie van de verenigde menselijke familie van de hemelse Vader duidelijker. Dienovereenkomstig verminderde het priesterschapsverbod en de bijzonderheden ervan voor mij in belang. Ik zag dat dit ook waar was voor andere Heiligen der Laatste Dagen die worstelden met het verbod. Hoewel ze profiteerden van betrouwbare, openhartige en goed beredeneerde discussies over het priesterschapsverbod, zoals de door de kerk uitgegeven verklaring over Ras en het priesterschap (2013), werden ze bekeerd tot het herstelde evangelie van Jezus Christus - en bleven in zijn Kerk - alleen dan wanneer ze een persoonlijk getuigenis en begrip verkregen van Zijn verzoening en het Plan van Heil in hun leven toepasten. In mijn geval zorgde deze leer ervoor dat mijn identiteitsgevoel zich vergrootte. Het katapulteerde mijn identiteit als kind van God, een discipel van Christus, een bedienaar van het evangelie, en een broeder in de menselijke familie ver boven de meest sociaal diepgewortelde aspecten van mijn zwarte identiteit, ondanks mijn intense raciale ervaringen."

In zijn boek vult hij deze woorden aan met de opmerking: "Plotseling wekten de beginselen, leringen en ervaringen van profeten in de Schriften, met name het Boek van Mormon en de Parel van Grote Waarde, een visie op van mijn volkomen afhankelijkheid van Jezus en mijn dringende behoefte aan Zijn verlossing en om Hem te volgen. Verre van een probleem te hebben met Zijn Kerk, zag ik scherper dan ooit hoe enorm gezegend ik was om er deel van uit te maken en wat een grote eer het was om het zoveel mogelijk te helpen vestigen. Deze diepe spirituele zelfperceptie verminderde mijn aardse raciale identiteit helemaal niet. Integendeel, het conceptualiseerde en vergrootte het in de eeuwigheid."

Vaak hoor ik dat we ons moeten focussen op Jezus Christus. Mooi vind ik dat Corbitt het focussen op Jezus Christus combineert met de woorden zijn leer. Dat Christus en zijn leer centraal in ons leven behoren te staan, wat neerkomt op het toepassen ervan in je leven. Ik kwam echter een opmerking tegen die het net even anders verwoordt: "De leer van Christus geeft ons toegang tot de geestelijke macht die ons uit onze huidige geestelijke toestand verheft naar een toestand waarin we zoals de Heiland vervolmaakt kunnen worden". Door de leer van Christus zo te verwoorden, krijgt het woord leer opeens een geheel andere betekenis. Het gevoel overstijgt als het ware de kennis, omdat de leer van Christus bovenal een verheffende macht is die ervoor zorgt dat we boven onze aardse omstandigheden kunnen uitstijgen en, als het gaat om het katapulterende identiteitsgevoel waar ouderling Corbitt het over heeft, het ons laat zien wie we zijn en wie we kunnen worden. Dat we een geliefd kind van God zijn, dat vervolmaakt kan worden in en door Zijn zoon, Jezus Christus.

'Gaining perspective through the atonement of Jesus Christ '

Afbeelding: Pixabay

Station Bartimeüs

Komende zondag is het weer mijn beurt om 'les' te geven. Het eerste wat je leest in de toespraak die we gaan bespreken, is dit: "Het evangelie is geen wondermiddel om moeilijkheden en problemen te voorkomen, maar een manier om ons geloof te vergroten en ermee om te leren gaan". Ik ben niet van plan deze toespraak hier op mijn blog te gaan bespreken. Er is echter wel één ding uit deze toespraak dat past bij mijn reis hier op het blog. 

Dit heeft alles te maken met Bartimeüs, een blinde man die langs de weg zat te bedelen. Die, toen hij vroeg waarom het zo druk was en hoorde dat het vanwege Jezus de Nazarener was, begon te roepen: "Jezus, Zoon van David, ontferm U over mij! En velen bestraften hem opdat hij zwijgen zou. Maar hij riep des te meer". 

Toen ik nog op station Henoch stond had ik het ook al even over Bartimeüs. Dat wandelen ook kan betekenen dat men zichzelf op een bepaalde manier leidt. En dat was wat Bartimeüs deed. Hij liet zich door de mensen uit de menigte niet het zwijgen opleggen. Integendeel: "hij riep des te meer. Iedereen zei dat hij stil moest zijn, maar hij riep des te meer omdat hij wist wie Jezus echt was. Hij negeerde de stemmen en schreeuwde nog luider. Hij handelde in plaats van met zich te laten handelen. Hij wendde zijn geloof aan om zijn beperkingen te overstijgen". Om uiteindelijk, door zijn eigen volhardend gedrag, deze woorden te mogen horen: "Ga heen, uw geloof heeft u behouden. En meteen werd hij ziende." 

Zoals jullie weten is lezen voor mij op reis gaan. Of het nu om boeken, tijdschriften of om de Schriften gaat soms weet ik niet meer waar het een begint en waar het ander eindigt, zoals nu met Bartimeüs en het woordje nee. Bartimeüs zei nee tegen de stemmen van de menigte en dat maakte het verschil.

Antje Balters, schrijfster van het boek 'De moed om nee te zeggen' zei het volgende over deze situatie: "Jezus vraagt aan de mensen waarom ze tot Hem komen en wat zij willen, ook wanneer Hij zelf al lang ziet wat ze nodig hebben. Aan de ene kant respecteert Hij hen daarmee als zelfstandige personen en overschrijdt Hij hun persoonlijkheidsgrenzen niet. Aan de andere kant nodigt Hij hen uit om erover na te denken wat nu eigenlijk hun wens is en wat ze nu werkelijk nodig hebben. Daarmee stelt Hij ook indirect de vraag naar hun identiteit. Ze moeten zichzelf onderzoeken en leren kennen. Het is nog steeds een taboe zichzelf als persoon belangrijk te vinden en serieus te nemen, met andere woorden oog voor zichzelf te hebben. Hier geldt net zo goed: wanneer we de opdracht in de Bijbel om in alles zo te worden als Jezus, dan moeten we ook onszelf in beeld krijgen. In elk geval niet alleen als doelwit van harde zelfkritiek en met verbeteringsvoorstellen, maar we moeten zo naar onszelf kijken als Christus naar ons kijkt: liefdevol, meevoelend, barmhartig, bezorgd om ons welzijn, ja zelfs enthousiast. Daar is niets verwerpelijks aan en ook niets egoïstisch; het is zelfs heilzaam, vooropgesteld dat Jezus het middelpunt blijft op wie het denken, doen en voelen gericht is. Als geliefde zoons en dochters mogen, ja moeten wij liefdevol tegenover onszelf staan, omdat we alleen dan ook onze naaste liefdevol kunnen aanzien."

Gevoelsmatig reis ik, door het woordje nee, als het ware mijzelf achterna. Met dit verschil dat mijn nee, kwestie van energie, een verandering heeft ondergaan. Het is nu veel méér een NEE, wat ik niet los kan zien van, en daar heeft Balters het ook over, de vraag naar identiteit. Jezelf onderzoeken, leren kennen en serieus nemen. Al reizend hoop ik daar meer inzicht in te krijgen. Onderwijl 

genietend van het uitzicht

Foto is gemaakt door één van onze kleinkinderen 😍

Muren aan het slechten?

 

Onlangs, iets meer dan een jaar geleden, zei president Nelson tijdens een wereldwijde devotional voor jongvolwassenen in zijn toespraak Kiezen voor de eeuwigheid dat we "eerst en vooral een kind van God zijn". Kiezen voor de eeuwigheid. Heeft dat niet alles te maken met "celestiaal denken"? "Zaai een gedachte, oogst een daad". 

Behalve dat president Nelson zei "dat we eerst en vooral een kind van God zijn, en dat "het belangrijk is dat je de waarheid kent over wie je bent", zei hij ook dit: "De tegenstander is gek op labels, omdat ze verdeeldheid scheppen en beperkend werken op hoe wij over onszelf en elkaar denken. Het is verdrietig als we labels meer in ere houden dan we elkaar in ere houden. Labeling kan uitlopen op vooroordelen en vijandigheden. Elke mishandeling of elk vooroordeel tegenover een ander vanwege nationaliteit, ras, seksuele geaardheid, geslacht, opleiding, cultuur of andere belangrijke aanduidingen is een belediging voor onze Schepper! Een dergelijke mishandeling leidt ertoe dat we onder onze stand als zijn verbondszoons en -dochters leven!"

Tijdens de afgelopen algemene conferentie is het een en ander gezegd over het bovenstaande. Weliswaar in andere bewoordingen, maar de kernboodschap, ik haal nu elder Soares aan, was en is: "Het evangelie van Jezus Christus leert ons dat we allemaal geestzonen en -dochters van hemelse Ouders zijn die ons echt liefhebben, en dat we vóór onze geboorte als één familie bij God woonden. Het evangelie leert ons ook dat we allemaal naar het beeld en de gelijkenis van God zijn geschapen. Daarom zijn wij voor Hem gelijk, want Hij maakte uit één bloed heel het menselijke geslacht. We hebben dus allemaal een goddelijke aard, een goddelijk erfgoed en goddelijk potentieel, want er is één God en Vader van allen, Die boven allen en door allen en in ons allen is". 

Mijn reis door het Nieuwe Testament is bijna ten einde. Ik hoop, voordat het zover is, nog een aantal tussenstops te kunnen maken. Eén tussenstop die zeker niet mag ontbreken, is het verhaal van Carol Lawrence-Costley. Haar verhaal, evenals mijn verhaal, heeft alles te maken met "ras en het priesterschap". Met dit verschil dat haar verhaal, samen met dat van andere zwarte leiders van de kerk, uitgegeven is in een boek. 

In de beschrijving van dit boek wordt onder andere dit gezegd: "In het evangelie en in het leven zijn onze individuele reizen waarin we ons verleden onderzoeken, terwijl we met geloof de toekomst tegemoet gaan, zeer gevarieerd. We hebben allemaal unieke verhalen, en alleen door die te delen kunnen we 'elkaars lasten volledig dragen, zodat ze licht zullen zijn; die troost nodig hebben' (Mosiah 18:8-9). Als we onze verbonden willen omarmen en tot leven willen wekken, en werkelijk Gods volk willen worden, moeten we beginnen met het luisteren naar en het omarmen van onze broeders en zusters."

Beginnen met.., als u...

Afbeelding: Melissa Kamba, Tshikamba Fine Art 

Hangers op een hoop

De opmerking "maak anderen deelgenoot van wat je geleerd hebt" is een handschoen die ik niet kan laten liggen. Al gebruik ik zelf liever, in plaats van de woorden "wat je geleerd hebt", de woorden "wat ik mooi vond". Delen wat ik mooi vind is een heerlijk ruim begrip waar ik alle kanten mee op kan. Als ik me beperk tot afgelopen week, dan zou ik zo een aantal dingen kunnen delen, al dan niet met een bijbehorend verhaaltje. Een vaas waar ik als een blok voor viel, een heerlijke boswandeling die ik heb gemaakt en dingen die ik heb gelezen. Niet alleen de Schriften, al gaat dit stukje daar wel over. Voordat ik een paar uitspraken deel, eerst onderstaand filmpje, wat ik tegenkwam in een lesboek van de kerk en die ik geweldig vind. Heerlijk om te zien hoe de vogel in zijn nest zit. Al zou ik niet voor een koortje mijn nest uitkomen. 

De boodschap van het filmpje spreekt voor zich. We zijn allemaal gezegend met talenten en gaven (een kerk dingetje). Interessant vond ik deze tekst uit onze leesopdracht. Ik denk dat ondertussen wel duidelijk is waarom dat zo is:

"Het menselijk lichaam is één geheel, maar het bestaat uit veel delen. 

En al die verschillende delen vormen dat ene lichaam. 

Net zo samen vormen wij één lichaam, want we horen allemaal bij Christus. 

Wij zijn allemaal gedoopt.

We hebben allemaal die ene Heilige Geest gekregen.

Dat geld voor Joden en voor niet-Joden, voor slaven en voor vrije mensen.

Wij vormen samen één geheel." 

1 Korinthe 12:12,13

"God is geen aannemer des persoons". De één, de Jood, kan niet tegen de Griek zeggen: "Ik heb u niet van node". Eenieder behoort tot het lichaam van Christus. Alleen, en daar schreef ik ook al over in mijn vorige logje, dat dit nog niet meevalt, "omdat we allemaal anders zijn opgevoed of verschillende levenservaringen hebben, allemaal verschillende kernbehoeften, motivaties en prioriteiten hebben". 

Ons lesboek zei er ook iets over: "Met zoveel verschillende culturen en godsdiensten in de stad hadden de kerkleden in Korinthe moeite om de eenheid te bewaren. Paulus schoot ze te hulp om eenheid in hun geloof in Christus te vinden. Die eenheid moest meer zijn dan alleen vreedzaam naast elkaar leven. Paulus vroeg niet uitsluitend om tolerantie voor elkaars verschillen. Hij zette uiteen dat iemand bij toetreding tot de Kerk van Jezus Christus 'tot één lichaam gedoopt' wordt en dat elk lichaamsdeel nodig is. Verschillen worden bij een dergelijke eenheid niet alleen erkend, maar ook gekoesterd. Het lichaam zou zonder leden met uiteenlopende gaven en capaciteiten beperkt zijn. Paulus' boodschap aan u is dat eenheid geen eenheidsworst betekent". Met andere woorden, ik haal nu ouderling Quentin L. Cook aan: "De kerk behoort een oase van eenheid te zijn waar diversiteit gevierd wordt. Eenheid en diversiteit zijn geen tegengestelden. We kunnen meer eenheid bereiken als we een inclusieve sfeer en respect voor diversiteit cultiveren". 

Terugkomend op het filmpje en het lichaam van Christus, nog de volgende uitspraak. Vraag me niet wie het heeft gezegd. Het toen puur opgeslagen in mijn Schriften omdat ik het mooi vond: "Begrijpt u nu dat u bij de opbouw van het koninkrijk Gods even zo hard nodig bent als elk ander lid? De Heer heeft u nodig! U bent niet alleen gezegend met bepaalde gaven van de geest, maar u kunt de krachten van deze gaven in bepaalde banen leiden door uw unieke persoonlijkheid, ervaring, invloed en voorbereiding en daarvan gebruikmaken bij het verrichten van belangrijke daden van dienstbetoon aan het mensdom. Niemand anders zal ooit met uw ogen zien, met uw oren horen, met uw verstand begrijpen. Niemand anders zal ooit in staat zijn te bedienen met uw bijzondere vermogens en gevoeligheid. Indien u bereid bent deze geestelijke gaven en vermogens te ontwikkelen en nederigheid en geloof aan de dag te leggen, staan de Heer en zijn engelen gereed om u op alle mogelijke manieren te helpen. Ieder lid van deze kerk is als individu een wezenlijk onderdeel van de gehele kerk. Ieder lid telt als getuige van het leven en de leringen van Jezus Christus. We voeren strijd tegen de krachten van de tegenstander en hebben echt iedereen nodig om te kunnen slagen in het werk dat de Heiland voor ons te doen heeft". 

Bovenstaande uitspraak is meer dan mooi, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de belofte dat de Heer en zijn engelen gereedstaan om ons op alle mogelijke manieren te helpen.  

Ik borduur voort op

De toespraak 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland heeft toentertijd voor heel wat ingrediënten gezorgd. Dit keer trek ik het 

blikje 'Vrouwen in al hun verscheidenheid' open:

Toen wij tijdens de tweede zondag van deze maand de toespraak 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland bespraken, en ik daarover schreef, wist ik toen nog niet dat ook dit blogje, net als de blogjes hiervoor, daar een vervolg op zou zijn. Met daarin verwerkt, weliswaar met een knipoog, de zondagsschool en de schepping. Zie het als een kluwen wol waar ik elke keer weer een ander draadje uittrek, al is er wel in het geheel een rode draad te ontwaren. Een rode draad die te maken heeft met "verbeter de wereld en begin bij jezelf", "eenheid gaat over saamhorigheid, niet over gelijkvormigheid" en "God houdt van diversiteit". 

Vanochtend, toen ik dacht aan het blog en wat te schrijven, moest ik aan Eva, de vrouw van Adam, denken, en zo aan het begin van onze studie van het Oude Testament, misschien aandacht geven aan vrouwen uit de Schriften. Scrollend door wat ik over haar had, kwam ik deze toespraak tegen van zuster Patricia T. Holland: 'One thing needful'. In deze toespraak zegt zij het volgende over Eva: "Eva kreeg de identiteit van 'de moeder van alle levenden' - jaren, decennia, misschien eeuwen voordat ze ooit een kind baarde. Het lijkt erop dat haar moederschap aan het baren van kinderen voorafging, net zo zeker als de perfectie van het Paradijs voorafging aan de strijd van het sterfelijk leven. Ik geloof dat moeder een van die zeer zorgvuldig gekozen woorden is, een van die rijke woorden - met betekenis na betekenis na betekenis. We moeten ons ten koste van alles niet door dat woord laten verdelen. Ik geloof met heel mijn hart dat het in de eerste plaats een uitspraak is over onze natuur, niet een telling van onze kinderen". En toen was daar de rode draad, de draad die ik niet kon negeren en die ik, stukken knippend uit haar toespraak, met jullie wil delen.

Zuster Holland: "Ieder van ons heeft voorrechten en zegeningen, en ieder van ons heeft angsten en beproevingen. Het lijkt gewaagd om te zeggen, maar gezond verstand suggereert dat nooit eerder in de geschiedenis van de wereld vrouwen, inclusief LDS-vrouwen, werden geconfronteerd met grotere complexiteit in hun zorgen. Ik ben erg dankbaar voor het extra bewustzijn dat de vrouwenbeweging heeft gegeven aan een evangeliebeginsel dat we sinds Moeder Eva en daarvoor hebben gehad: dat van keuzevrijheid, het recht om te kiezen. Maar een van de meest ongelukkige bijwerkingen waarmee we te maken hebben gehad in deze kwestie van keuzevrijheid, is dat we, vanwege de toenemende diversiteit van levenswijzen voor vrouwen van vandaag, nog onzekerder en minder zeker met elkaar lijken. We komen niet dichterbij, maar verder weg van die gemeenschap en zusterschap die ons al generaties lang staande heeft gehouden en ons kracht heeft gegeven. Er lijkt sprake te zijn van een toename van concurrentiekracht en een afname van onze vrijgevigheid met elkaar. Degenen die de tijd en energie hebben om hun groenten en fruit in te blikken, ontwikkelen een vaardigheid die hen goed van pas zal komen in tijden van nood, in onze onzekere economie kan dat bijna elk moment zijn. Maar ze moeten niet neerkijken op degenen die hun perziken kopen of die niet van courgette houden of een van de vijfendertig manieren die er zijn om het te verhullen, of die gewoon een bewuste keuze hebben gemaakt om hun tijd en energie op een andere doelbewuste manier te gebruiken".

Zuster Holland: "Het punt is dat we onszelf gewoon geen christen kunnen noemen en elkaar - of onszelf - zo hard blijven veroordelen. Geen enkele glazen pot met kersen is een confrontatie waard die ons berooft van ons medeleven en onze zusterschap. Het is duidelijk dat de Heer ons heeft geschapen met verschillende persoonlijkheden, evenals verschillende graden van energie, interesse, gezondheid, talent en kansen. Zolang we toegewijd zijn aan rechtschapenheid en een leven van trouwe toewijding leiden, moeten we deze goddelijke verschillen vieren, wetende dat ze een geschenk van God zijn. We moeten ons niet zo bang, zo bedreigd en onzeker voelen; we hoeven geen exacte replica's van onszelf  te vinden om ons gevalideerd te voelen als vrouwen van waarde. Er zijn veel dingen waarover we verdeeld kunnen zijn, maar één ding is nodig voor onze eenheid: de empathie en het mededogen van de levende Zoon van God".

Afbeelding: pinterest