1. Coronacrisis

 

Gistermiddag zat ik in de zon een blad van een paar jaar geleden te lezen, waarin men terugblikt op de coronacrisis. In dit tijdschrift stond een artikel met de titel "De ruimte om dingen anders te doen". Daarin werd de volgende vraag gesteld: "Wat hebben de afgelopen jaren met ons gedaan?" Toen ik vandaag voor mijn voorraadkast stond en mij afvroeg welk blikje ik zou gaan openen kon ik niet anders dan het blikje coronacrisis uit de kast halen. 

In onderstaande tekst heb ik het over de discussie van "wij dringen er bij u op aan", die toen speelde. Wat trouwens ook ter sprake komt in bovenstaand artikel, is het hebben van verschillende perspectieven en het vinden van de nuance, in dit geval het maatschappelijke debat. Ik denk dat de vragen van toen, ik heb het nu over ons als leden van de kerk, dat alhoewel we geen coronajasje meer dragen, nog steeds actueel zijn. En dan gaat het met name om deze vraag: "In hoeverre ben ik bereid om te gehoorzamen als het niet in lijn is met mijn eigen standpunt?". 

In het Flow-artikel wordt gesproken over een "open ruimte", maar ook over het pleiten voor "openheid". Het gesprek blijven voeren en de onderlinge relaties niet laten vertroebelen door verschillende standpunten". Als het gaat om openheid, maar ook om wel of niet gehoorzamen, dan kan ik dit op de een of andere manier niet loszien, maar dat komt waarschijnlijk door mijn 'gekleurde' brilletje, van wat president Dallin H. Oaks in het verleden zei over de ban op het priesterschap: "Ik had de redenen bestudeerd die toen werden gegeven. Ik kreeg over geen enkele een bevestiging dat die waar was. Als onderdeel van mijn gebedvolle studie ontdekte ik dat de Heer in het algemeen zelden redenen geeft voor de geboden en aanwijzingen die Hij aan zijn dienstknechten openbaart. Ik besloot trouw te zijn aan onze profetische leiders en te bidden dat de dag zou komen dat iedereen - zoals bij de instelling van deze beperking was beloofd - op de zegeningen van het priesterschap en de tempel aanspraak kon maken. Nu, op 8 juni 1978, was die dag aangebroken en huilde ik van vreugde."

Blikje: Coronacrisis, 22 augustus 2021

Op 12 augustus jongstleden werd door het Eerste Presidium onderstaande boodschap naar de leden van de kerk, overal ter wereld, gestuurd. Hieronder zowel de boodschap in het Engels als in het Nederlands. Voor alle duidelijkheid: de vertaling in het Nederlands is niet de officiële versie van de kerk, maar van Google Translate, wat in het licht van dit blogje wel volstaat.  

Dear Brothers and Sisters:

We find ourselves fighting a war against the ravages of COVID-19 and its variants, an unrelenting pandemic. We want to do all we can to lint the spread of the viruses. We know the diseases they cause can only be achieved by immunizing a very high percentage of the population. 

To limit exposure to these viruses, we urge the use of face masks in public meetings whenever so possible. To provide personal protection from such severe infections, we urge individuals to be vaccinated. Available vaccins have proven to be both safe and effective. 

We can win this war if everyone will follow the wise and thoughtful recommendations of medical experts and government leaders. Please know of our sincere love and great concern for al God's children. 

The First Presidency

Russel M. Nelson

Dallin H. Oaks

Henry B, Eyring

Beste broeders en zusters:

We bevinden ons in een oorlog tegen de verwoestingen van COVID-19 en zijn varianten, een niet aflatende pandemie. We willen er alles aan doen om de verspreiding van deze virussen te beperken. We weten dat bescherming tegen de ziekten die ze veroorzaken alleen kan worden bereikt door een zeer hoog percentage van de bevolking te immuniseren.

Om de blootstelling aan deze virussen te beperken, dringen erop aan het gebruik van gezichtsmaskers tijdens openbare bijeenkomsten wanneer sociale afstand niet mogelijk is. Om persoonlijke bescherming te bieden tegen dergelijke ernstige infecties, dringen we bij personen erop aan zich te laten vaccineren. Beschikbare vaccins zijn zowel veilig als effectief gebleken.

We kunnen deze oorlog winnen als iedereen de wijze en doordachte aanbevelingen van medische experts en regeringsleiders opvolgt. Weet alstublieft van onze oprechte liefde en grote zorg voor al Gods kinderen.

Het Eerste Presidium

Russell M. Nelson

Dallin H. Oaks

Henry B. Eyring 

We zijn nu een aantal dagen verder, en het is interessant om te zien hoe deze bekendmaking een eigen leven aan het leiden is. En dan gaat het met name om het woord 'urgent' of de zin 'wij dringen er bij u op aan'.

In deze tekst wordt niet gezegd "Zo spreekt de Heer" of dat wij het moeten doen. Maar de vraag is wel, als het Eerste Presidium om iets dergelijks vraagt, in hoeverre van ons gevraagd wordt om hier gehoor aan te geven. Want dat is in wezen de discussie: wat te doen met een dergelijke dringende vraag.

Vandaag bespraken we in de ZHV de toespraak 'De eeuwige levensreis van een kind van God'. Deze toespraak ging onder andere over dat wij al leefden voordat wij hier geboren werden, dat kinderen een erfdeel van God zijn, en dat een vloedgolf aan abortussen de wereld overspoelt. En ook deze toespraak 'Een gelovig oog' haakt in op dit alles. Behalve dat wordt in deze toespraak ook aandacht gegeven aan de proclamatie over het gezin, die vanochtend ook ter sprake kwam. 

Ouderling Anderson zei in zijn toespraak 'Een gelovig oog' iets interessants, wat naar mijn mening ook licht kan werpen op totaal andere onderwerpen, tenminste als je het woord proclamatie vervangt door een ander woord of zin, zoals nu met wat van het Eerste Presidium afkomstig is: "Als we van de proclamatie alleen aanvaarden wat ons aanstaat, belemmeren we ons eeuwig perspectief en hechten we te veel belang aan wat er hier en nu gebeurt". 

Ook haalt ouderling Anderson president Russell M. Nelson aan, die het volgende zei voordat hij president van de kerk werd: "Profeten zien vooruit. Zij zien de schokkende gevaren die de tegenstander op ons pad geplaatst heeft of gaat plaatsen. Profeten voorzien ook de grote mogelijkheden en voorrechten voor hen die luisteren met de bedoeling te gehoorzamen."  

Is de uiteindelijke vraag waar het om draait niet: in hoeverre ben ik bereid om gehoor te geven aan de woorden van deze wachters op de toren, ook als het in eerste instantie niet in lijn is met bijvoorbeeld mijn eigen standpunt?

 

Misschien dat dit blogje nog een vervolg krijgt. Zoals de wind waait, waait mijn jasje. Maar het bovenstaande zou voor nu niet compleet zijn als de volgende verklaring over vaccinaties van het Eerste Presidium, gepubliceerd eerder dit jaar, zou ontbreken, en waar het 'dringende verzoek' een vervolg op is.  Er is namelijk een verschil tussen blinde gehoorzaamheid aan de ene kant en blinde gehoorzaamheid aan de andere kant. "Ons is nooit gezegd dat we blinde gehoorzaamheid moeten nastreven; de leden van de kerk onderscheiden zich door intelligente gehoorzaamheid". Hierbij denk ik dan met name aan de laatste zin uit de verklaring hieronder. De boodschap in het algemeen is duidelijk. 

"In woord en daad steunt De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen al generaties lang vaccinaties. Als een prominent onderdeel van onze humanitaire inspanningen heeft de Kerk over de hele wereld levensreddende vaccins gefinancierd, gedistribueerd en toegediend. Vaccinaties hebben geholpen om verwoestende overdraagbare ziekten, zoals polio, difterie, tetanus, pokken en mazelen, te beteugelen of te elimineren. Vaccinaties die worden toegediend door bekwame professionals beschermen de gezondheid en beschermen het leven.

Toen deze pandemie zich over de wereld verspreidde, heeft de Kerk onmiddellijk bijeenkomsten geannuleerd, tempels gesloten en andere activiteiten beperkt vanwege ons verlangen om goede wereldburgers te zijn en ons deel te doen om de pandemie te bestrijden.

Nu worden COVID-19-vaccins ontwikkeld waarvoor velen hebben gewerkt, gebeden en gevast, en sommige worden verstrekt. Volgens de richtlijnen van lokale gezondheidsfunctionarissen werden vaccinaties voor het eerst aangeboden aan gezondheidswerkers, eerstehulpverleners en andere ontvangers met hoge prioriteit. Vanwege hun leeftijd verwelkomen senior kerkleiders ouder dan 70 nu de mogelijkheid om zich te laten vaccineren.

Als er passende kansen beschikbaar komen, dringt de Kerk er bij haar leden, medewerkers en zendelingen op aan goede wereldburgers te zijn en de pandemie te helpen onderdrukken door zichzelf en anderen te beschermen door middel van immunisatie. Individuen zijn verantwoordelijk om hun eigen beslissing te nemen over vaccinatie. Bij het maken van die beslissing raden we aan dat zij, waar mogelijk, overleggen met competente medische professionals over hun persoonlijke omstandigheden en behoeften."

Afbeelding: President Russell M. Nelson

2. Drie jaar verder

 

Deze uitspraak van Boyd K. Packer is niet volledig. Eigenlijk hoort er te staan: "Do not deprive yourself of enjoying the fruits of your labors by living in fear of the world's problems that lie ahead". Deze tekst wordt vaak aangehaald als het gaat over de tijd waarin wij nu leven, de periode die voorafgaat aan de wederkomst van de Heer, met al haar calamiteiten. Dat we ons hierdoor niet van de wijs moeten laten brengen. Leef niet in angst.

Op dit moment, door die drie jaar verder, zit ik in een soort jaarwisseling. De jaarwisseling is vaak een tijd van het stellen van nieuwe doelen, maar ook dat men terugkijkt op het afgelopen jaar. Vandaar dit schaduwuitstapje. Kanker voelt voor mij namelijk als een schaduw, die met mij meewandelt door mijn leven, wat echter niet betekent dat ik hem een stoel moet geven waarop hij plaats kan nemen. Dat ik door hem in angst ga leven. Vandaar deze uitspraak ook. Plant your fruit trees. Voor mij was, naast nog een aantal andere dingen, dus ook de keuze om bezig te zijn met ras en het priesterschap en alles daaromheen, als een bloeiende loot aan mijn boom waar ik nu de vruchten van pluk. En zo heb ik de afgelopen tijd meer keuzes gemaakt die op de een of andere manier toch verrassend goed bij mij passen.

Een tijdje terug las ik in een artikel over kanker dat iemand twijfelde of ze wel een nieuwe lamp zou kopen voor haar nieuwe huis, in een week dat ze enorm in angst zat, omdat een therapie niet was aangeslagen. Ze schreef: "Ik vroeg me ineens af: als ik doodga, wat doet zo'n lamp er dan nog toe? Maar toen bedacht ik me dat ik het ook om kon draaien: als ik er nog maar kort van kon genieten, dan kon ik toch maar beter iets heel moois kopen, waar ik heel blij van werd? Ik realiseerde me nu meer dan vroeger dat ik misschien niet overal invloed op heb. Maar dat ik met dingen waar ik wél invloed op heb, iedere dag keuzes kan maken die mij een goed gevoel geven, waarmee ik trouw ben aan mezelf, en waardoor ik me op mijn eigen vierkante meter toch een winnaar voel". Deze laarsjes zie ik als mijn lamp. Ze zijn waarschijnlijk niet praktisch vanwege al die glitters, wat vroeger een reden zou kunnen zijn geweest om ze niet te kopen, maar nu overheerste echter bij mij de vraag of ik er blij van werd. En daar zei ik volop JA tegen.

Twee jaar geleden schreef ik dat ik nu in de remissietrein zat en dat er op mijn treinkaartje stond "leven na kanker". En dat er in mijn reisfolder stond "dat zichzelf opbouwen na een ernstige ziekte soms een lange, en in elk geval een zeer persoonlijke reis is". In dat opbouwproces zit ik nog volop, al dan niet gedwongen, wat voor mij met name inhield dat ik mij bezig gehouden heb met de ja's en de nee's in mijn leven en de behoefte om terug te gaan naar het strand. Bij NEE moet ik denken aan een vrouw die in deze fase nee zei tegen haar man en ging scheiden. Ze zei ook nee tegen haar baan en ging heel wat anders doen. Dit geeft alleen maar aan wat voor impact kanker kan hebben op je leven. Misschien dat daarom iemand zei dat kanker geen last is, maar een kans om jezelf opnieuw uit te vinden en te doen wat je altijd al hebt willen doen. 

Maar waarom eerst ziek worden en daartoe gedwongen worden? Ik moet nu denken aan een toespraak van president Dieter F. Uchtdorf die gaat over spijt en voornemens. In deze toespraak haalt hij Bronnie Ware aan die het boek The top five regrets of the dying schreef. Aan het eind van zijn toespraak zegt hij dit: "Ja, dit leven vliegt voorbij; onze dagen rijgen snel aaneen; en de dood is beangstigend. Niettemin zal onze geest blijven leven en zal zich op zekere dag met ons herrezen lichaam verenigen om onsterfelijkheid te ontvangen. Ik getuig plechtig dat we dankzij de genadevolle Christus weer zullen leven, en wel voor eeuwig. Dankzij onze Heiland en Verlosser zullen we op zekere dag de betekenis van de woorden: 'De prikkel des doods is in Christus verzwolgen' ten volle begrijpen en ons daarin verheugen. Het pad naar onze goddelijke bestemming als zonen en dochters van God is eeuwig. Broeders en zusters, dierbare vrienden, we moeten ons vandaag op dat pad begeven; we kunnen geen dag voorbij laten gaan. Laten we nu echt leren leven en daar niet mee wachten tot het te laat is". 

Fijne paasdagen. 

Afbeelding Pixabay, artikel EvaJinek.

1. Drie jaar verder

In het verleden schreef ik zo af en toe al over racisme, diversiteit en zwart en wit, dit vanwege mijn eigen achtergrond. Het was echter geen thema, eerder iets waar ik zo tussen de bedrijven door over schreef. Het was ook niet zo dat ik wekelijks op mijn blog schreef zoals ik nu doe, integendeel. Soms gingen er maanden voorbij. Maar dan gebeuren er twee dingen in mijn leven. Ik noem ze mijn twee verrassingen. Het ene heeft te maken met dat ik niet meer om mijn eigen gekleurde achtergrond heen kon en de andere verrassing had te maken met dat ik kort na de eerste verrassing geconfronteerd werd met het feit dat ik kanker had. Ondertussen ben ik drie jaar verder, en schrijf ik, met een thema als basis, wekelijks op mijn blog, en heb ik vorige maand te horen gekregen dat ik pas over een half jaar terug hoef te komen. Wat voelde als tijd, wat misschien het enige juiste woord is voor dit moment. Maar wat is tijd? Van deze zes maanden is ondertussen alweer één maand verstreken. Gisteren hoorde ik iemand tijd spellen als teit. Dat we allemaal 24 uur hebben en dat het daarom belangrijk is om stil te staan bij onze prioriteiten. 

In het jaar dat ik te horen kreeg dat ik kanker had, ben ik met de Israëlieten door het Oude Testament op reis gegaan. "Ver weg van het lawaai, de afleidingen en de uitdagingen van het dagelijks leven". Nadat ik door de opening van de Rode Zee was gegaan, had ik graag daar aan de waterkant mijn tent opgeslagen, maar net als het volk van Israël kon ik daar niet blijven en 'moest' ik weer terug naar het dagelijks leven. Over deze periode, leven na kanker, is veel geschreven. Iemand verwoordde het zo: "Mensen willen dat de vlag uitgaat, maar zo simpel is het niet", wat ik zelf ook heb ervaren. Kanker heeft blijvende impact, zelfs tien jaar na diagnose. Zelf zit ik voorlopig nog niet in een tienjaren-situatie, maar ik maak zeker onderscheid tussen mijn leven voor en na de kanker. 

Kijkend naar mijn blog en de dingen waar ik de afgelopen tijd over geschreven heb, zoals ras en het priesterschap, dat God geen aannemer des persoons is, en het delen van onder andere mijn eigen verhaal, kan ik zeggen dat dit bewuste tijdkeuzes zijn geweest. Keuzes die mij uiteindelijk gedragen hebben, en daardoor, wat misschien moeilijk voor te stellen is, kan ik de ene verrassing eigenlijk niet meer zo goed onderscheiden van de andere verrassing, zo verweven zijn deze verrassingen de afgelopen drie jaar met elkaar geraakt. Want toen ik klaar was met mijn chemotraject heb ik ervoor gekozen om opnieuw, gezien mijn ervaringen met het Oude Testament, door de Schriften te gaan reizen. Echter, nu met verrassing één als vertrekpunt, wat uiteindelijk ook zo zijn eigen uitdagingen met zich meebracht. 

En nu sta ik hier, drie jaar later. Ik voel de behoefte om terug te reizen naar de waterkant van het Oude Testament, en daar mijn tent op te slaan. Daarnaast wil ik ook stilstaan bij Station Bartimeüs. Degenen die mij kennen, weten dat ik houd van de uitspraak "zoals de wind waait, waait mijn rokje". Desondanks zal ik dat niet doen, ondanks het feit dat ik ondertussen mijn verhaal heb verteld. Er zijn nog stukjes die geschreven willen worden. Hoogstens misschien in een ander reistempo. 

"Reizen is naar jezelf kijken tegen een andere achtergrond." 

Jan Brokken

Afbeelding: Pixabay

Levensreis

 

Vanochtend in de badkamer moest ik opeens denken aan een van mijn blogjes. In dit blogje, het is dan januari 2023, heb ik het over mijn reisfolder waarin onder andere het volgende wordt gezegd: "Zichzelf wederopbouwen na een ernstige ziekte is soms een lange, en in elk geval een zeer persoonlijke stap. Het herstel is niet altijd zoals men had voorgesteld. Gaat men overleven, herleven of voortleven?" Ik schreef toen dat ik nog niet wist welke van de drie woordjes het zouden worden en als ik dan toch voor een woord voor leven zou moeten kiezen, dan maar 'gewoonleven'. Tegen het einde van dat jaar, ondertussen was het december geworden, schreef ik dat het woord gewoonleven ook niet volstond en dat het meest passende woord op dat moment bijzonderleven was.

Ik ben nu bijna een jaar verder en vraag mij af voor wat voor woord ik nu zou gaan. Gek genoeg, ondanks alles, kies ik toch weer opnieuw voor 'bijzonderleven'. Dit vanwege de positiviteit, maar ook vanwege de kracht die van dit woord uitgaat, althans zo voelt het voor mij. Gewoon om de eenvoudige reden dat het mij helpt mijn blik omhoog te richten. 

Dat ik mij afvraag welk woordje voor leven komt te staan, heeft alles te maken met dat ik opnieuw geconfronteerd werd met een uitgestrekte zee die voor mij lag. Alleen dit keer was ik niet op reis met het volk van Israël en werd ik niet op de hielen gezeten door de Egyptenaren. Nee, dit keer was ik op reis met de Jaredieten en werd ik geconfronteerd, terwijl ik daar aan de kust stond, met een nieuwe vijand, waarvan ik in eerste instantie dacht dat het een oude vijand was. Die oude vijand die uitgezaaid was op mijn darmen, maar niet in mijn darmen bleek te zitten. Gelukkig was ik er, dankzij het bevolkingsonderzoek darmkanker, op tijd bij, wat we van de week hebben gevierd door uit eten te gaan. Gevierd dat deze nieuwe vijand zijn verwoestende werk niet kon uitvoeren en dat ik pas over drie jaar terug hoef te komen. Dat wil niet zeggen dat nu alles wel is. In de brief, ter afsluiting van dit onderzoek, stond dat ik een hoog-risicoprofiel heb. Echter, voor mij voelt het feit dat ik pas over drie jaar terug hoef te komen als meer dan een opening. Wat een verschil met tweeënhalf jaar geleden. 

Zoals jullie weten, houd ik van de Schriften. Ze voelen voor mij als op reis gaan, en dat maakt juist mijn leven bijzonder. Deze week stond het volgende in ons 'Kom dan en volg Mij'-lesboek: "De Heer zal mij op mijn levensreis leiden. Je doet misschien geestelijke inzichten op door de reis over de oceaan met jouw reis door het leven te vergelijken. Wat heeft de Heer je bijvoorbeeld aan licht op je pad gegeven, zoals de stenen in de boten van de Jaredieten? Waar staan de boten symbool voor? Of de winden die waaien in de richting van het beloofde land? Wat leer je van de daden van de Jaredieten, voor, tijdens en na de reis? Hoe leidt de Heer je naar je beloofde land?"

De afgelopen weken was mijn bootje even verzwolgen in de diepten der zee. "En het geschiedde dat zij vele malen in de diepten van de zee werden begraven wegens de huizenhoge golven die zich over hen uitstorten, en ook de grote en verschrikkelijke orkanen die veroorzaakt werden door de hevigheid van de wind, wanneer zij dus door vele wateren omgeven waren, en zij riepen de Heer aan, en Hij bracht hen wederom tevoorschijn, bovenop de wateren".

Ik weet niet wat de toekomst brengt. Ik hoop wel dat het beloofde land nog even op zich laat wachten. Er is ons geen kalme reis beloofd. Er wacht ons echter wel een behouden aankomst. Wat ik wel weet is dat ik zonder Hem niet door deze wateren kan gaan en ook niet hoef te gaan. "En aldus liet de Heer stenen in de duisternis schijnen om mannen, vrouwen en kinderen licht te geven, zodat zij de grote wateren niet in duisternis hoefden over te steken".

Afbeelding: Kom dan en volg Mij. 

Stof

Komende zondag bespreken wij in onze vrouwenorganisatie de toespraak 'Ingevingen van de Geest'. Het onderwerp van deze toespraak is dat we allemaal gezegend zijn met gaven en talenten. Desondanks betekent dat niet dat we zomaar op onze lauweren kunnen rusten. Ze te ontwikkelen vraagt inspanning. Ouderling Stevenson gaat in deze toespraak in op hoe dat te doen. Interessant vind ik echter dat hij ook een aantal waarschuwingen geeft, zoals: "Zoek bevestiging van uw geestelijke ingevingen. Ingevingen van de Geest zullen bijvoorbeeld in overeenstemming zijn met de Schriften en de leringen van levende profeten".

'Wees stil en weet dat Ik God ben'

Psalm 46:10

"Ingevingen van de Geest zullen in overeenstemming zijn met de Schriften en de leringen van levende profeten." Zowel de Schriften als de woorden van levende profeten zijn dus een toetssteen aan de hand waarvan ingevingen kunnen worden getoetst. Of ze al dan niet daarmee in overeenstemming zijn. 

Vragen jullie je soms ook af of je gevoel een ingeving van de Geest is geweest of je eigen gevoel? Ik denk dat om die reden ouderling Stevenson ons enige waarschuwingen geeft, om ons zo te helpen onderscheid te maken tussen het een en het ander. Ouderling Dallin H. Oaks heeft in zijn toespraak 'How can I distinguish the difference between the prompting of the Holy Ghost and merely my own thought, preferences, or hunches' het volgende gezegd (zie punt 3 uit deze toespraak: De inhoudelijke toets): "Het huis van onze hemelse Vader is een huis van orde. Hij is een God van waarheid. In oude tijden en in de huidige tijd heeft hij gesproken en spreekt hij nog steeds door zijn dienstknechten door de macht van de Heilige Geest. Door diezelfde kracht zal hij overal tot zijn kinderen spreken, en zijn boodschap zal, net als de waarheid zelf, consistent zijn. God zal zijn kinderen er niet toe aanzetten te zondigen of in strijd te gaan met de specifieke leiding of raad van de leiders die hij heeft geroepen en geïnspireerd om hen te onderwijzen. Om deze reden kunnen we de ingevingen van de Heilige Geest vaak onderscheiden van valse signalen door hun consistentie of gebrek aan consistentie met de geboden of raad die God ons of al zijn kinderen eerder heeft gegeven".

In Ideeën om uw individuele Schriftstudie te verbeteren worden ook een aantal interessante dingen gezegd, zoals "Luister naar de Geest". Let op uw gedachten en gevoelens, ook al lijken ze niets te maken te hebben met wat u leest". Mijn voorbereidingen betreffen de ingevingen van de Geest, maar tegelijkertijd trek ik de beginselen die hier onderwezen worden door naar mijn rode draad, dat allen voor God gelijk zijn. "Let op uw gedachten en gevoelens, ook al lijken ze niets te maken hebben met wat u leest." Daarnaast wordt er onderwezen dat wij naar "evangeliewaarheden, die vaak leerstellingen of beginselen worden genoemd", moeten zoeken en dat ze soms expliciet worden genoemd. Deze tekst uit het Boek van Mormon is voor mij een duidelijk voorbeeld daarvan: "en Hij nodigt hen allen uit om tot Hem te komen en deel te hebben aan zijn goedheid; en Hij verwerpt niemand die tot Hem komt, zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw, en Hij is de heidenen indachtig; en allen zijn voor God gelijk, (2 Nephi 26:33)." 

Wat betreft dat allen voor God gelijk zijn en de Schriften als toetssteen gebruiken, kan ik niet om ouderling Bruce R. McConkie heen. Deze woorden zijn mij misschien wel extra dierbaar, omdat hij onder andere in het verleden dit heeft gezegd" "vergeet alles wat ik heb gezegd of wat president Brigham Young, president George Q. Cannon of wie dan ook in het verleden heeft gezegd dat in strijd is met de huidige openbaring. We spraken met een beperkt begrip en zonder het licht en de kennis die nu in de wereld is gekomen".

Ongeveer twee jaar na deze woorden heeft ouderling Bruce R. McConkie een open brief geschreven over het vinden van antwoorden op evangelievragen. In punt één heeft hij het over het belang van persoonlijke openbaring en in punt twee over het belang van de Schriften. In punt drie zegt hij dat "ware leerstellingen in harmonie met de standaardwerken zijn", wat ik niet los kan zien van de waarschuwing die ouderling Gary E. Stevenson in zijn toespraak geeft. In punt drie zegt McConkie dit: "De standaardwerken zijn schriftuurlijke teksten. Ze zijn bindend voor ons. Zij zijn de zin, de wil en de stem van de Heer. Hij zal nooit iets onthullen dat in strijd is met wat erin staat. Dat heeft hij nooit gedaan, dat doet hij nu ook niet. Niemand zal, sprekend door de geest van inspiratie, ooit leerstellingen onderwijzen die niet in harmonie zijn met de waarheden die God al heeft geopenbaard."

Tevens haalt ouderling McConkie president Joseph Fielding Smith aan, die het volgende heeft gezegd: "Het maakt geen verschil wat er geschreven staat of wat iemand gezegd heeft. Als wat er gezegd wordt in strijd is met wat de Heer heeft geopenbaard, dan kunnen we dat opzij zetten. Mijn woorden en de leringen van ieder ander lid van de Kerk, hoog of laag, als ze niet in overeenstemming zijn met de openbaringen, hoeven we ze niet te accepteren. Laten we deze kwestie duidelijk hebben. Wij hebben de vier standaardwerken aanvaard als maatstaf, of weegschaal, waaraan wij de leer van ieder mens afmeten. Je kunt de boeken die door de autoriteiten van de Kerk zijn geschreven niet als standaarden in de leer aanvaarden, alleen voor zover ze in overeenstemming zijn met het geopenbaarde woord in de standaardwerken. Elke man die schrijft, is verantwoordelijk voor wat hij schrijft. Niet de kerk. Als Joseph Fielding Smith iets schrijft dat niet in overeenstemming is met de openbaringen, dan is ieder lid van de kerk verplicht het te verwerpen. Als hij datgene schrijft wat in perfecte harmonie is met het geopenbaarde woord van de Heer, dan zou het aanvaard moeten worden."

Een les is nooit zomaar een les. Dit vanwege de stof die het doet opwaaien. 

Afbeelding: Pixabay

Bijzonderleven

 

Van de seizoenen is het voorjaar mijn seizoen. Na een lange donkere winter vind ik het heerlijk om alles weer frisgroen te zien uitlopen. Als het gaat om kleding, dan neig ik naar de kleuren van de herfst. Wat betreft de maanden van het jaar: dan is december mijn maand. Deze maand begint voor mij al in november met het versieren van ons huis en daarna volgen allerlei activiteiten die op de een of andere manier te maken hebben met kerst. Zoals onlangs het maken van een cakehuisje.

Vorig jaar was ons huis in oktober al kerstklaar. Manlief vond dat wel een beetje vroeg, dat bleek achteraf, maar liet mij mijn gang gaan. Op een gegeven moment kwam ik er zelf achter dat het nog geen november was en dat ik er een maand naast zat. Misschien vraag je je af: 'hoe kun je er nu zomaar een maand naast zitten?' maar in die periode stond mijn leven gewoon eventjes stil. Alles stond in het teken van chemo, waardoor ik een volledig lege agenda had. De enige afspraak die erin stond was bloedprikken en bij een goede bloedwaardenuitslag kon ik door naar de volgende behandeling. Om drie weken later mij opnieuw te laten prikken, en begon alles weer van vooraf aan. Tot september vorig jaar. De eerste afspraak daarna, in mijn nog steeds lege agenda, stond gepland voor december. Dus toen ik december hoorde, ja, toen kon ik niet anders dan....en vergat ik even dat... 

Het is nu weer december, een jaar later. Zit er geen maand meer naast, al vraag ik me ondertussen wel af waar de jaren blijven. Mijn huis is in kerstsfeer, zoals gewoonlijk vorige maand versierd. En stond er, net als vorig jaar, opnieuw een controleafspraak gepland voor deze maand, die ik deze week heb gehad, die we gekscherend mijn APK-keuring noemen. Spannend op het moment zelf, daarna laat ik het los, tot de volgende afspraak. In de tussentijd genietend van een goede uitslag. Mijn agenda is ondertussen niet meer leeg. Op bepaalde momenten was hij zelfs te vol, met alle gevolgen van dien. Wat al een verhaal op zich is. Klaar met behandelen betekent niet dat het ook echt klaar is. 

Begin van dit jaar had ik het over, - woorden uit mijn reisfolder - overleven, herleven of voortleven. Ik kon daar toen geen antwoord op geven. Ik schreef toen: "Gelukkig zit in elk van de drie woorden het woord leven, en sla ik even voor het gemak de woordjes er voor maar even over. En als ik er toch een woordje voor moet zetten, dan maar 'gewoon' leven". Terugkijkend op het afgelopen jaar, die drie woordjes zijn het zeker niet geworden. Zelfs 'dan maar gewoon leven' volstaat niet. Ook dat geeft niet weer hoe ik uiteindelijk terugkijk op deze afgelopen periode. Ik denk dat er op dit moment maar één woord is dat voor mij nu als juist voelt, en dat is het woord 'bijzonder'. Bijzonderleven. 

December was voor mij al een speciale maand; nu heeft deze maand nog meer glans gekregen. Tegenwoordig gebruikt men bijna het woord gezegend niet meer als men elkaar een kerstgroet verstuurt, misschien alleen nog in christelijke kring, maar dat is wel hoe ik me voel, gezegend. 

Afbeelding: Kate Lee

Wat het belangrijkste is...

 

"Zoals de wind waait, waait mijn rokje". Eigenlijk betekent dit dat je je aan alle omstandigheden kunt aanpassen. Wat ik ermee bedoel, is dat wat op dat moment als gedachte de meeste aandacht trekt, of moet ik zeggen opeist, voorrang krijgt op andere onderwerpen die toch ook zo de moeite waard zijn. Zoals de afgelopen conferentie. Ik heb nog niet alle toespraken gehoord, maar voor nu springt voor mij er al één uit en dat is de toespraak van elder Ulisses Soares. Dan heb je nog soepje, de toespraak van president Nelson. Onze zondagsschoolleesopdracht die deze week in het teken staat van Efeze. Hierbij denk ik aan de muur van scheiding, separatie of scheidingswand, of wat voor andere mooie woorden je hiervoor wil gebruiken. Ook een onderwerp om iets mee te doen. Zeker in het licht van "God is geen aannemer des persoons". Daarnaast heb ik nog een aantal foto's die vinden dat ze verdrukt worden en in de hoek gezet. Zich achtergesteld voelen. Het valt niet mee om al deze onderwerpen tevreden te houden en dan ben ik er ook nog. En dan heb ik het nog niet eens gehad over dat ik een vaas ben, wat iets anders is dan een gebroken kruik zijn. 

Wanneer ik denk aan de gebroken kruik, dan denk ik aan de vogel op zijn nest en ouderling Jeffrey R. Holland. Misschien hebben jullie ook wel bepaalde toespraken die je niet los kunt zien van bepaalde personen. Dat heb ik ook met zuster Patricia Holland, de vrouw van ouderling Holland die onlangs overleden is. Dat ik nu aandacht aan haar geef, heeft alles te maken met dat ik haar naam tijdens de afgelopen algemene conferentie voorbij hoorde komen en dat ik aan één specifieke toespraak van haar moest denken, en dat is de toespraak: 'One thing needful'. Deze toespraak, ondanks dat het een oudje is, is zeker de moeite waard om (opnieuw) te lezen.

Afbeelding: Pinterest LDS Woman

Op reis geweest...

Het leven is een reis. Wat kan wisselen, is het vervoermiddel. Op dit moment gebruik ik in gedachten de trein en zie ik mezelf op dit moment als iemand die net van trein gewisseld is. Het eerste gedeelte van deze treinreis stond in het teken van geopereerd worden en chemo. Met name het laatste gedeelte van deze rit, het chemotraject, hoe raar het ook klinkt, was een redelijk rustig traject, na alle hectiek eerder. Ik boemelde om de drie weken naar het ziekenhuis en kon niet veel anders doen dan mij overgeven aan het 'uitzicht'. 

Ik zit nu in de remissietrein. Op mijn treinkaartje stond 'leven na kanker'. In mijn reisfolder stond daarover het volgende: "Zichzelf wederopbouwen na een ernstige ziekte is soms een lange, en in elk geval een zeer persoonlijke stap. Het herstel is niet altijd zoals men had voorgesteld. Gaat men 'overleven', 'herleven' of 'voortleven'?" Om een antwoord te kunnen geven op deze vraag moet ik zelf eerst beter begrijpen waar deze woorden voor staan, en hoe dat er in de praktijk uitziet. Gelukkig zit in elk van de drie woorden het woord leven, en sla ik even voor het gemak de woordjes ervoor maar even over. En als ik er toch een woordje voor moet zetten, dan maar 'gewoon' leven. Maar 'gewoon' leven is niet meer zo vanzelfsprekend. Vandaar dat men ook spreekt over wederopbouwen.

Terwijl ik zo in mijn coupé zit, lezend in mijn tijdschrift, kijk ik naar buiten en zie ik een landschap vol met struiken van vermoeidheid aan mij voorbijgaan. Over deze vermoeidheid las ik het volgende: "Als je hoofd meer wil dan je lichaam aan kan, zul je manieren moeten vinden om daarmee om te gaan. Dat kan lastig zijn". In het tijdschrift dat ik aan het lezen ben, wordt gesproken over dat "ieder van ons een zekere last meedraagt. Onze persoonlijke last bestaat uit vereisten en kansen, verplichtingen en voorrechten, moeilijkheden en zegeningen, en mogelijkheden en beperkingen". Grappig zijn de combinaties die in dit artikel worden gemaakt. In mijn geval: "mogelijkheden en beperkingen". Het woord lastig, het leren omgaan met de beperking staat door de mogelijkheden, niet meer op zichzelf. Naast haar verschijnen de woorden last en belast, en in het verlengde daarvan "Mijn last is licht". Ik kijk omhoog en geniet.

"Wij zijn niet alleen en hoeven er nooit alleen voor te staan.

Wij kunnen in ons dagelijks leven met hemelse hulp voorwaarts gaan.

Door de verzoening kunnen we meer kracht en capaciteiten ontvangen

 dan we zelf in ons hebben.

De Heer heeft verklaard:

 'Welnu, vervolgt uw reis en laat uw hart verheugd zijn."

David A. Bednar

Vergeten is gevaarlijk voor de mensheid

Nog een paar dagen en dan is het kerstmis en vieren we de geboorte van Jezus Christus. Op dit moment ben ik daar niet direct zo mee bezig, en dat heeft alles te maken met onze laatste les uit ons 'Kom dan en volg Mij'-lesboek waarin de volgende vraag wordt gesteld: "Denk er in deze kersttijd over na hoe het Oude Testament dit jaar uw getuigenis van Jezus Christus heeft versterkt."

Aan het begin van elk lesboek, het Oude Testament is ons derde 'Kom dan en volg Mij'-leerjaar, worden tips gegeven die onze individuele Schriftstudie kunnen verbeteren, zoals: "U zult door bepaalde woorden en zinsneden in de Schriften geraakt worden, alsof ze speciaal voor u geschreven zijn. U voelt dat u er iets aan hebt. Ze inspireren en motiveren u. Markeer ze in uw Schriften of noteer ze in een studiedagboek" of "Let op uw gedachten en gevoelens, ook al lijken ze niets te maken te hebben met wat u leest. Die lessen wil uw hemelse Vader u wellicht juist bijbrengen". 

In maart van dit jaar kreeg ik te horen dat ik kanker had. Wanneer je hoort dat je kanker hebt, dan sta je als het ware op een tweesprong. Voor je liggen twee wegen die je kunt gaan bewandelen. Althans zo heb ik het ervaren. Ik heb ervoor gekozen om 'stil te staan'. In deze periode heb ik mij tot op zekere hoogte teruggetrokken in mezelf. Ik had al de gewoonte van Schriften lezen. Daarnaast had ik een studiedagboek, waarin ik zo tussendoor gedachten en gevoelens over de Schriften in opschreef. Ook had ik nog een dagboek waar ik dagelijks wat in schreef. Toen ik kanker bleek te hebben heb ik beide, mijn dagboek en studiedagboek, aan de kant gelegd en ben ik aan een nieuw boekje begonnen dat ik mijn kankerboekje heb genoemd. Hierin noteerde ik kopieën van mijn afspraken, schreef ik op wat ik zoal lichamelijk meemaakte, maar bovenal, voordeel van veel dingen uitsluiten, ben ik mij intensiever gaan richten op de Schriften, op de lessen die ik volgde en dat wat ik voelde tussen de regels door. 

In de periode dat ik hoorde dat ik kanker had, die later ook nog uitgezaaid bleek te zijn, was ik ondertussen op pad met Mozes en het volk van Israël. In zekere zin voelde ik me ook een verdrukte slaaf. Tot op zekere hoogte had ik ook geen zeggenschap meer over mijn lichaam. Mijn agenda en leven werden bepaald door het ziekenhuis en de kanker. Op een gegeven moment, ik was ondertussen geopereerd, zaten manlief en ik in de auto voor onze eerste afspraak met de oncoloog. Op de vraag van mijn man wat mijn verwachtingen waren, kregen we van hem te horen dat hij die niet kon geven, omdat, kijkend naar mijn uitslagen, ik mij in een groot grijs gebied bevond, maar, zei hij, je hebt een kans en dat is chemo. 

"De Egyptenaren nu, al de paarden en wagens van Farao, zijn ruiters en zijn legermacht, achtervolgden hen en haalden hen in, terwijl zij gelegerd waren aan de zee." Ik bevond mij ook in een soort woestijn, en ook ik stond aan de waterkant. De kanker voelde als een legermacht, en ook al was ik geopereerd, ik werd toch nog steeds op de hielen gezeten. Voor mij lag een uitgestrekte zee in al haar diepte, in de vorm van chemo met alle mogelijke eventuele bijwerkingen, waar ik heel eerlijk gezegd niet op zat te wachten. "Toen werden de Israëlieten zeer bevreesd en schreeuwden". Echter, boven de angst uit was daar de stem van de oncoloog die zei: "Er is een kans", waarvan ik wist: "Dit is mijn kans". 

Ik moest hierbij denken aan deze uitspraak van Brad Wilcox: "God verwijderde de Rode Zee niet. Hij maakte een opening. Zo zal Hij ons net zo goed helpen om een weg te vinden door onze problemen heen." Chemo was mijn opening, waardoor ik nu in remissie ben. De Heer is daar, Hij geeft rust aan onze ziel. Dat wil niet zeggen dat het gemakkelijk is of zal zijn. Maar Hij heeft wel beloofd dat het een pad is dat wij niet alleen behoeven te bewandelen. Ook als het "indien niet" zou zijn geweest. Hierbij denk ik aan Daniel in de leeuwenkuil en de drie die in de oven werden gegooid. 

Uit het hele Oude Testament spreekt het verlangen van de Heer om te wandelen met het volk van Israël, maar zij hebben niet gewild. Ze waren tijdens de reis amper de bocht om of ze waren Hem alweer vergeten. Doorlopend verlangden zij naar de vleespotten van Egypte. Het was moeilijk voor hen Zijn hand in hun leven te zien. En zo liepen zij vele kansen mis. 

Lezen voelt voor mij als reizen. Het leuke van reizen is dat de reis begint met een vraag, in dit geval "Denk er in deze kersttijd over na", om dan uiteindelijk, via omwegen door de uitspraak van Jeffrey R. Holland hier, op mijn blog, terecht tekomen. Ik had niet de intentie om iets te schrijven over mijn ziek zijn, maar dit nu niet delen zou betekenen dat ik voorbijga aan de gave van het kerstkind, het Oude Testament, en al de zegeningen die hieruit voortvloeien en zijn voortgevloeid. 

"Hoe ernstig de beproeving ook is, hoe diep de nood, hoe groot de beproeving, God zal ons nooit in de steek laten. Hij heeft het nooit gedaan en zal het ook nooit doen. Hij kan het niet. Het is niet zijn karakter om dit te doen. Hij is een onveranderlijk wezen; dezelfde gisteren, dezelfde vandaag, en Hij zal dezelfde zijn in de eeuwige eeuwen die nog komen. Die God hebben we gevonden. We hebben Hem tot onze vriend gemaakt door Zijn evangelie te gehoorzamen; en Hij zal ons bijstaan. We mogen door de vurige oven gaan, we kunnen door diepe wateren gaan, maar we zullen niet worden verteerd of overweldigd."

Afbeelding: Pixabay. Uitspraak: 'Vergeten is gevaarlijk voor de mensheid', Simon Gronowski.

Wat zie jij?

Dit is een van alles-en-nog-wat-blog. Dat kun je ook wel zien aan mijn pagina's. Soms gaat het over creativiteit, dan weer over gezondheid, of het huwelijk en het gezin. Maar mijn blog kan ook gaan over een weekendje weg, of dat ik een aantal blogjes achter elkaar schrijf over een bepaald onderwerp zoals 'Ras en het priesterschap', wat ik de afgelopen tijd heb gedaan, omdat ik op dat moment daar vol van was, en nog trouwens.

Iets waar ik terugkerend ook vol van ben, is de pagina 'geestelijk leven'. Maar toen ik daarop klikte, een rode tekst was toch niet zo'n goed idee, kwam ik erachter dat ik toen geestelijk leven heel anders omschreef dan dat ik dat nu zou doen. Al is de inhoud van de pagina 'geestelijk leven' actueler dan ooit vanwege mijn in remissie zijn. Ik wil geen pakjes bewaren voor een speciale gelegenheid. 

Ik leef nu en uiteraard hoop ik op morgen, maar vanuit dat nu heb ik een knoop doorgehakt. Ik schreef al eerder dat ik op dit moment twee blogs heb. 'Levensreis' en 'Kom dan en volg Mij'. Wat mij ook voor een soort dilemma plaatste. Ik kan inderdaad geen splitsing maken tussen wat wel of niet geestelijk is; alles is voor mij op een bepaalde manier verweven met elkaar. Het laatste wat ik wil, is dat ik op mijn eigen blog een splitsingsbril op moet zetten. En draag ik een bril, dan is het een door mijzelf gekozen montuur, en zal ik op dit blog, en niet op het andere, over geestelijke zaken, lees evangelisch, schrijven. Omdat dit ook een pagina uit mijn leven is, daarmee vandaag beginnend. 

Elke week hebben we in de zondagschool een nieuwe leesopdracht. Deze week staat in het teken van Nahum, Habakuk en Zefanja, profeten uit het Oude Testament. Nu ben ik een lezer en een knipper-en-plakker en ooit dit pareltje verwerkt in Habakuk. Habakuk die het volgende uitschreeuwt naar God: "Hoelang Here, roep ik om hulp, en Gij hoort niet". Larry Crabb zegt hierover het volgende: "Ik heb lange tijd niet kunnen begrijpen waarom het zoveel christenen aan hartstochtelijk enthousiasme voor Christus ontbreekt. Je zou denken dat een dorstige woestijnreiziger zich met een zeker genoegen verder zou voortslepen door het gloeiende zand wanneer hij in de verte een oase ziet. Misschien is dat juist het probleem. Als ik in mijn hart geen verlangens bespeur, dan verwacht ik van Christus niet meer dan dat hij voor mijn lichamelijk welzijn en bevredigende relaties zorgt. Met deze instelling kan er geen vurig verlangen naar een band tussen Hem en mij ontstaan. Zoveel oprechte christenen blijven week na week, jaar na jaar, standvastig in hun geloof, terwijl ze zich afvragen waar het verband met de realiteit ligt. God is een persoonlijke God. Hij verlangt ernaar dat we Hem ons hart geven. Hij houdt van ons. En naarmate we ons meer van onze dorst bewust worden, groeit ook ons verlangen naar Hem. Oprechte vragen, die opwellen uit een hart vol pijn, moeten gesteld kunnen worden. Als we de deur dichtknallen en daarmee te kennen geven dat er in het leven van een gelovige geen plaats behoort te zijn voor onbegrip en twijfel, leidt dat eerder tot een geforceerd, mechanisch vertrouwen dan tot een echte, levende vertrouwensrelatie. Wanneer we de kwellende vragen niet uit de weg gaan, kan ons geloof groeien en sterk worden. We kunnen ons vastberaden aan Christus vastklampen, aan wie Hij is en wat Hij leerde, ook al gaat onze strijd met het onbegrijpelijke onverminderd voort".

It's not what you look at that matters, it's what you see.

Uitspraken: Larry Crabb, Van binnenuit. Bril uitspraak: Henry David Thoreau. Afbeelding: Pixabay.

Dag 7...

VERLICHT de WERELD, dag 7: Jezus voedde de hongerigen
Suggestie 3: Leer over het stillen van geestelijke honger

Je gelooft het misschien niet, maar ik was mijn tablet aan het opschonen en liep toen tegen deze video aan, maar dan wel met Nederlandse ondertiteling.
Normaal gesproken was ik doorgegaan met opruimen, maar in het licht van 'VERLICHT de WERELD' en de opdracht van deze dag, ja, dan is een uitstapje zo gemaakt, alleen is deze video helaas wel in het Engels.
In een aantal opzichten ben ik nog steeds een digibeet, want natuurlijk had ik graag de versie van mijn tablet getoond.

Become 2...

Als je een huis gaat bouwen, is dat een heel proces.

Je hebt het niet gisteren bedacht en morgen staat het. 

Als je eindelijk zover bent om te gaan bouwen, dan begin je met een fundament.

In het licht van worden en zijn vind ik deze geweldige toespraak van ouderling Brad Wilcox een basis om steeds voor ogen te houden. Juist omdat, wanneer we bouwen aan ons eigen huis, onze ik, dit met de nodige tegenslagen gepaard kan gaan. Maar zolang we blijven bouwen, of, en nu haal ik ouderling Wilcox's woorden aan, oefenen, is het goed, want Zijn genade is genoeg.

Klik hier voor de Nederlandse uitgeschreven versie

Oefenen, oefenen en oefenen. 

Deze woorden heb ik nog lang met me meegedragen.

Afbeelding: https://pixabay.com/nl/piano-toetsenbord-toetsen-muziek-362251/

Become...

Of, met andere woorden: worden.
Worden wie we kunnen zijn.
Als je niet precies begrijpt wat ik bedoel of waar ik heen wil met 'become', dat geeft niet.
Ik weet zelf ook nog niet precies wat ik de komende tijd hierover zal berichten.
Het pad hoeft niet duidelijk verlicht te zijn om een stap te kunnen zetten.
Maar op de een of andere manier valt het woord 'become' me de laatste tijd op in de dingen die ik lees, vandaar.

Er is niets in dit leven, geen enkele ervaring,

of zij is heilzaam voor allen die zich erin verdiepen

en het beste van die ervaring proberen te maken.

Brigham Young

Door een crisis ontwikkelen we ons 

wanneer ons de moed ontbreekt dat uit vrije wil te doen.

Overleven is niet alleen maar doorgaan met ademhalen.

Overleven is het vermogen elke crisis of verandering te gebruiken 

om je leven krachtiger, effectiever en bevredigender te maken.

Overleven is het vermogen op te geven wie je was, 

zodat je kunt evolueren naar iemand met meer vreugde en helderheid.

Ieder eind is een nieuw begin.

Maar omdat we het zo moeilijk vinden om los te laten, 

is het onzeker of we onszelf naar een betere plek kunnen brengen.

Leren goed te leven, betekent leren los te laten.

Wanneer we dat weten en kunnen, worden we gelukkig en succesvol. 

Laura Day. 

Uitdaging...

If you want to make the world better

you have to be the best you can.

You cannot bring the Kingdom of God

into the world

until you bring it into your own heart first.

Tolstoi

Afbeelding: knuffeltygertje74.wordpress.com

Discipelschap...

Afgelopen zondag spraken we in de zondagsschoolklas over van alles en nog wat met betrekking tot het onderwerp: God Zelf zal Zijn volk verlossen. Het onderwerp was de kapstok waaraan iedereen wat kon ophangen. Zo met elkaar van gedachten wisselend moest ik denken aan het woord verandering.

'Het evangelie van Jezus Christus 

is een evangelie van verandering.

Het verandert en verfijnt ons,

mensen van de aarde

tot mensen voor de eeuwigheid.'

Joseph B. Wirthlin

Hem volgen betekent openstaan voor verandering. Wanneer je zegt dat je niet kunt veranderen, dat je nu eenmaal bent wie je bent, dan wijs je in wezen Hem af. Klinkt zwart-wit hé, maar in de kern is het wel degelijk zo.

'Everything in the gospel teaches us

that we can change if we need to,

that we can be helped if we truly want it,

that we can be made whole,

whatever the problems of the past.' 

Uitspraak:?

Ik ben nog steeds niet goed in het opslaan van wie wat heeft gezegd, omdat het meeste van wat ik mooi vind gewoon voor eigen gebruik in mijn Schriften staat en niet zo zeer om te delen. Klinkt zo wel een beetje egoïstisch, haha. Maar nu ik een blog heb, is het wel belangrijk om de bron te vermelden. In het verlengde van het bovenstaande, nog één uitspraak, niet direct schriftuurlijk - maar eigenlijk toch wel weer -  daar uiteindelijk alles geestelijk is.

'De grootste ontdekking van mijn generatie is 

dat een mens zijn leven kan veranderen

door zijn houding te veranderen.'

William James 

Afbeelding: http://trudyvlot.eu/veranderen/

Zondag...

In Christus zullen allen levend gemaakt worden

'Na deze woorden keerde zij zich om en zag Jezus staan,

maar zij wist niet, dat het Jezus was.

Jezus zeide tot haar:

Vrouw, waarom weent gij?

Wie zoekt gij?

Zij meende, dat het de hovenier was, en zeide tot Hem:

Heer, als gij Hem weggedragen hebt,

zeg mij dan, waar gij Hem hebt neergelegd

en ik zal Hem wegnemen.

Jezus zeide tot haar:

Maria!

Zij keerde zich om en zeide tot Hem in het Hebreeuws:

Rabboeni,

dat wil zeggen: Meester!

Jezus zeide tot haar:

Houd Mij niet vast, want Ik ben nog niet opgevaren naar de Vader;

maar ga naar mijn broeders en zeg hun:

Ik vaar op naar mijn Vader en uw Vader, 

naar mijn God en uw God.'

Johannes 20:14-17

Hallelujah

Afbeelding: www.lds.org



Vrijdag, zaterdag...

'Een der gehangen misdadigers lasterde Hem: 

Zijt Gij niet de Christus? Red uzelf en ons!

Maar de andere antwoordde en zeide, hem bestraffende: 

Vreest zelfs gij God niet, nu gij hetzelfde vonnis ontvangen hebt?

En wij terecht, want wij ontvangen vergelding, naar wat wij gedaan hebben,

Maar deze heeft niets onbehoorlijks gedaan.

En hij zeide: Jezus, gedenk mijner, wanneer Gij in uw Koninkrijk komt.

En Hij zeide tot hem: 

Voorwaar, Ik zeg u, heden zult gij met Mij in het paradijs zijn.'

Lucas 23:39-43

Heden zult gij met Mij in het paradijs zijn.

'Want daartoe is ook aan doden het evangelie gebracht,

opdat zij wel, naar de mens, wat het vlees aangaat,

zouden geoordeeld worden, doch, 

naar God, wat de Geest betreft, zouden leven.'

1 Petrus 4:6

Vrijdag...

Normaal gesproken is Jezus Christus een ondergeschoven kindje. Wat je ook terugziet in de ontkerkelijking in ons land. En zelfs zij die geloven, zijn in hun geloof niet zeker van hun geloof. Je zou zeggen: dat is toch geloof, maar ik bedoel geloven dat leidt tot loslaten van. Misschien iets om op terug te komen, want ik moet nu denken aan een toespraak van ouderling Dieter F. Uchtdorf, die onlangs iets heeft gezegd over het loslaten van het geloof en de kerk. Al dwaal ik hier weer hopeloos mee af.

Waar ik naartoe wil is dat zo rond de Pasen er wel volop aandacht voor de Heiland is, en ook voor het offer dat hij bracht. Denk hierbij alleen maar aan 'The Passion' dat door de jaren heen steeds meer mensen op de been brengt, en door de aanslagen in Brussel, dit jaar een extra dimensie kreeg. En uiteraard ook door al de uitvoeringen van de Matthäus Passion.

'Hoe kan een vader zo zijn zoon laten lijden?'
Een vraag, die eigenlijk niet meer was dan een opmerking tussendoor, omdat er niet verwacht werd dat daar een antwoord op werd gegeven, het gesprek ging immers over Bach en zijn muziek. Maar die vraag bleef wel bij mij hangen. In de Schrift wordt er het volgende over gezegd:

'Want alzo lief heeft God de wereld gehad, 

dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, 

opdat een ieder, die in Hem gelooft, 

niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe.'

Johannes 3:16

 

Goed beschouwd gaat het dus niet om de vraag 'HOE kan een vader zo Zijn zoon laten lijden', maar uiteindelijk 'WAAROM kan een vader zo Zijn zoon laten lijden'.

 



 

Afbeelding www.lds.org

Meer donderdag...

'En na de lofzang gezongen te hebben vertrokken zij naar de Olijfberg.

Toen zeide Jezus tot hen:

Gij zult allen aan Mij aanstoot nemen in deze nacht.

Want er staat geschreven:

Ik zal de herder slaan en de schapen der kudde zullen verstrooid worden.

Doch nadat Ik zal zijn opgewekt, zal Ik u voorgaan naar Galilea.

Petrus antwoordde en zeide tot Hem: Al zouden allen aanstoot aan U nemen, ik nooit!

Jezus zeide tot hem: 

Voorwaar, Ik zeg u, in deze  nacht, eer de haan kraait, zult gij Mij driemaal verloochenen.

Petrus zeide tot Hem: 

Zelfs al moest ik met U sterven, ik zal U voorzeker niet verloochenen.

En zo spraken ook al de discipelen.' 

Mattheus 26:30-35

 

Petrus verloochening door Carl H. Bloch

 

Ik nooit!

"Ik leef mee met Petrus. Velen van ons lijken sterk op hem. We beloven trouw; we bevestigen onze vastberadenheid om moedig te zijn; we verklaren – soms zelfs in het openbaar – dat we, wat er ook gebeurt, het juiste zullen doen, dat we zullen opkomen voor de goede zaak en dat we trouw zullen blijven aan onszelf en aan anderen. Dan begint de druk toe te nemen. Soms is die druk van sociale aard. Soms gaat het om persoonlijke verlangens. Soms om misplaatste ambities. De wilskracht verzwakt. De discipline verslapt. Er volgt capitulatie. En dan is daar het berouw, gevolgd door zelfverwijt en bittere tranen van spijt". 

 

Wat Petrus deed en Judas had moeten doen.

"Mochten er binnen de kerk mensen zijn die het geloof in woord of daad hebben verloochend, dan bid ik dat u troost en vastberadenheid mag putten uit het voorbeeld van Petrus; hoewel hij dagelijks met Jezus was opgetrokken, verloochende hij in een uiterst moeilijk moment even de Heer en het getuigenis dat hij in zijn eigen hart droeg. Toch herpakte hij zich en werd hij een krachtig verdediger en een machtig pleitbezorger. Zo is er ook voor ieder mens een weg om zich te bekeren en zijn of haar kracht en geloof te voegen bij de kracht en het geloof van anderen, om zo aan de opbouw van het koninkrijk te werken". 

En wat ik steeds hoop te doen.

 

 

Uitspraak Gordon B. Hinckley: And Peter went out and wept bitterly

Had ik maar...

Volgens mij heb ik ooit al eerder iets over dit onderwerp geschreven, het had ik maar, maar als dat zo is, dan kan ik dit berichtje zo één, twee, drie, niet terug vinden. Wat mij bijstaat is dat het ging over het terug kijken op je sterfbed. Nu ik dit zo neerschrijf, moet ik opeens denken aan huwelijk en gezin en 'had ik maar meer tijd op kantoor door gebracht'. Nog een poging.

Het was inderdaad 'Huwelijk en gezin' en had hem gelabeld met....Had ik maar.
Had mezelf tijd kunnen besparen.

Dit wordt weer een lange inleiding.
Zucht, mijn gezinsleden zijn daar al aangewend.
Maar op papier ben ik niet zo, dan is het van schrap schrap, ik denk dan meer na, maar daar heb ik nu net eigenlijk geen tijd voor.

Ik ben op het moment bezig de nieuwsbrief aan het maken voor de jongeren bij ons in de gemeente. En heb net met hun een poster gedeeld die ik zelf heel mooi vind.
Deze poster heeft te maken met vooruit kijken, maar in het verlengde daarvan kwam ik ook nog een toespraak tegen die voor mij aansloot bij deze poster. Die toespraak deel ik dan weer niet met hun, anders wordt het natuurlijk wel een heel lange nieuwsbrief. Ik denk ook niet dat ze daar op zitten te wachten. Daarnaast, ze hebben zelf een Liahona en als ze die lezen komen ze ongetwijfeld die toespraak vanzelf tegen.

Oke.
Nu even ademhalen, stapje terug.
Poster plaatsen, tekst van wat ik mooi vond uit deze toespraak, en dan is het wel genoeg voor vandaag, want anders blijf ik gaan.
Ja, ik word soms ook moe van mezelf, ik zeg het maar alvast.

Hier dan het stukje uit die toespraak wat ik bijzonder mooi vond: "Maar al te vaak volgen we patronen en gewoontes die we door de jaren heen ontwikkeld hebben - we volgen gewoon de routine zonder erbij stil te staan waartoe die routine leidt. Doelgericht leven voegt focus en zin aan ons leven toe en kan een groot verschil maken. Doelgericht leven betekent dat je de betekenis van het 'waarom' kent - de motieven voor je daden. Socrates heeft gezegd: 'Een leven dat niet onder de loep wordt genomen, is niet de moeite waard'. Denk dus goed na hoe je je tijd doorbrengt, en vraag je dan geregeld af: Waarom? Dan leer je om verder te kijken dan dat ene ogenblik. Het is veel beter om vooruit te zien en je af te vragen: 'Waarom zou ik dat doen', dan terug te kijken en te zeggen: 'Waarom heb ik dat in vredesnaam gedaan?'".

Een soort 'Had ik maar', maar dan net even anders.

Want dit gaat over verder kijken in plaats van terug kijken vanaf je sterfbed..

Een groot verschil, een heel groot verschil.

Trouwens, heb ik die uitspraak van Socrates al een keer met jullie gedeeld....

Afbeelding: Lds.org

Toespraak: Met een eerlijke bedoeling