Laatste foto's...

Christoffelberg.

Rond Fort Beekenburg.

Ingehaald...

In een vliegtuig kan je geen kant uit, of moet ik zeggen 'geen kant op'?
Voor sommige mensen zeer beangstigend, voor mij het vooruitzicht op urenlang leesplezier.
Ik had dan ook een aantal boeken in mijn handbagage gestopt.
Een van de boeken die ik tijdens mijn reis naar Curaçao heb gelezen is dit boek:

Leesplezier?

Je zei toch 'leesplezier'?

Ik ben het met jullie eens, daar valt dit boek zeker niet onder.

Daarvoor is het inderdaad te schokkend

Desondanks de moeite waard van het lezen.

De actualiteit van vandaag bevestigd alleen maar de inhoud van dit boek.

Schoonheid ruw...

Als ik Curaçao in kleur zou beschrijven, dan zou ik in eerste instantie zeggen, zeegroen-blauw.

Hierbij denk ik dan aan zon, zee en zwemmen. Heel veel zwemmen. 

Maar er is nog een kleur die heel goed past bij Curaçao, dat is schoonheid ruw, een kleur die heel goed past bij de noordzijde van het eiland.
Weliswaar een niet bestaande kleur, maar gras is tegenwoordig ook niet meer gewoon groen, maar grasgroen.

Op het moment dat wij daar waren, werd er gevist. 

Niet met een hengel of met een net, maar gewoon met visdraad die men in de hand houdt, het zogenaamde handlijnvissen. 

De vis hieronder is gevangen met zo'n handvislijn. 

Alleen had deze visser ook nog een ballonnetje aan zijn vislijn geknoopt, waardoor zijn aas verder het water op gedragen werd.  

  

De door deze visser gevangen vissen werden meegenomen naar huis.
Hij wist ons ook precies te vertellen wat hij ging klaarmaken.
Nu zijn wij geen grote viseters, maar op Curaçao zijn en geen vis eten, dat kan natuurlijk niet.

Ik heb zowel gebakken als gezouten vis gegeten.
Van de gezouten vis, bakkeljauw, heb ik helaas geen foto.
Wel van ons restaurant.

De kabeljauw was te lekker.
Pas toen mijn bord leeg was bedacht ik me: 'daar had ik een foto van moeten maken'.
Voordat we trouwens aan tafel gingen hebben we nog even met onze voeten in het water rondgelopen.
De benen zijn van mijn vader, ja, hij draagt gewoon een lange broek.
Ik zal maar niet zeggen wat hij aan zijn voeten had.

Dit was trouwens ook een heerlijk gerecht.

Kip in een teriyakisaus, gebakken banaan, rijst met bonen en wat salade. 
Zou zo weer willen aanschuiven.

En ook hier kun je zo van tafel af de zee in lopen.
Maar waar je beslist ook naartoe moet gaan, als je tenminste ergens iets wil eten, dat is midden in het centrum bij de overdekte markt. 

Geef mij maar groen...

Niet van de kleur...

maar deze bloemen vroeger erom. 

Wij, gewone mensen...

Zomaar een opname.

Genomen in het slavernijmuseum Kura Hulanda. 

Deze afbeelding valt in het niet bij het staan daar in het museum bij een replica van een slavenschip. 

Uiteraard staat dit museum stil bij meer 'zaken' dan de slavernij.
Maar voor mij heeft het weergeven van deze periode de meeste indruk op mij gemaakt.
Dat wij mensen tot een zo grote ontmenselijking in staat zijn.
Want dat is wat dit museum met je doet, je betrekt het op jezelf.
Dat bleek ook wel uit de reacties ter plaatse.
Iemand zei met afschuw: "Dat wij Hollanders hiertoe in staat waren".
Alleen helaas, niet alleen de Hollanders.
Toen niet, daarvoor niet, en nu ook niet.

Slik...

In de nieuwsbrief van het Voedingscentrum, die vanochtend in mijn mailbox zat, stond het volgende 'feitje':

'Voor het verliezen van 1 kilo lichaamsgewicht,

moet je ongeveer 7.000 kilocalorieën verbranden.

Dat staat gelijk aan meer dan 24 uur wandelen.' 

Dat is wel het laatste waar we tijdens onze vakantie op Curaçao aan hebben gedacht.
Het idee alleen al.
Wandelen.
Terwijl we normaal gesproken echt wel wandelaars zijn.
We hebben sowieso weinig bewogen. 

En als we ons verplaatsten, dan deden we dat met de auto.

Of van onze stoel het water in. 
Terwijl ik dit neerschrijf, bedenk ik me opeens dat we wel degelijk een wandeling hebben gemaakt.
Al was dit niet zomaar een wandeling.

Het was een wandeling door het water.
Waar we, ondanks de warmte, volop van hebben genoten.

Vergeet niet je waterschoentjes mee te nemen.

En zie je ergens een bruin petje liggen met Utah erop, die is van manlief.
Meegenomen door de wind en het water.

Zoutpannen van de St. Marie-baai.

Omgeving Williwood.

Denk niet wit, denk niet zwart...

Cariben eisen vergoeding slavernij, zomaar een artikel van ongeveer anderhalf jaar terug.

Met een reactie uit diezelfde periode: Europa zal slavernij niet vergoeden.

Tijdens mijn vakantie op Curaçao kwam ik dit artikeltje tegen. 

Het antwoord ligt in de lijn van wat men al gezegd had, dat Europa niet over de brug komt met geld.

Elke keer als ik 'geconfronteerd' word met situaties die betrekking hebben op het slavernijverleden, of het nu gaat om vergoedingen, Zwarte Piet of ontbrekende vaders, vraag ik me af wat mijn slavenvoorouders zouden vinden van hoe wij nu heden ten dage omgaan met dit verleden.

Voor me zelf sprekend denk ik dat ze tegen me zouden zeggen: 'Leer van gisteren, leef nu, hoop op morgen'.

Of om bij Curaçao te blijven:

'Vraag je niet af wat Curaçao voor jou kan doen,

maar vraag je af wat jij voor Curaçao kunt doen',

wat ik op een groot bord langs de weg zag staan. De hoop zit in de houding. Maar vooral ook, of misschien wel in de eerste plaats, in je eigen gedrag. Als daar de verandering in het zwart-wit denken niet plaatsvindt, is er geen toekomst. En zullen er nog vele 'dit nooit meer' volgen.

Artikel: Amigoe, Curaçao.

Lekker...

Een van de drankjes waar wij op Curaçao van genoten hebben, is de Mojito.
De alcoholvrije versie dan.
Hieronder vind je het recept en hoe het te maken.
Schrik niet van de hoeveelheid suiker die er ingaat.
We hebben ook een Virgin Mojito gedronken met minder suiker.
Denk hierbij aan theelepels in plaats van eetlepels.
Maar heel eerlijk gezegd, mijn voorkeur gaat toch echt uit naar de eetlepel versie.
Omdat wij dit drankje zo lekker vinden, en ik de hoeveelheid suiker in de zoete versie toch iets te gortig vind, ben ik op zoek gegaan naar een suikervrije versie.
Ook op de site van www.cocktailicious.nl kun je alcohol- en suikervrije variaties op de Mojito vinden.
En dit zijn nog maar slechts een paar voorbeelden van het basis recept.
Tik Virgin Mojito in en je ziet door al de recepten je glas Mojito niet meer.

Hoe te maken

Recept en afbeelding: knockedup.nl

Warm, warmer, warmst...

Wij hebben de herfst even de herfst gelaten.
En een retourtje zon geboekt.
Zon hadden we, veel zon.
Het was zelfs de Curaçaoënaars soms te veel
Dat bleek onder andere wel uit hun gesprekken.

Een hier wonende Curaçaoënaar zei ooit eens tegen mijn man:
"Jullie Nederlanders hebben het altijd maar over het weer".
Grappig genoeg, zoals wij zelf hebben ervaren, was het weer nu ook een van de onderwerpen waar de   Curaçaoënaar over sprak.
Niets nieuws onder de zon dus.

??????????

De vraagtekens staan voor 'vul-zelf-naar-in'.
Kan even geen titel voor dit bericht bedenken.
Amper thuis, en mijn hoofd is alweer vol.
Ik heb meer dan genoeg foto's van Curaçao die ik nog zou kunnen laten zien.
Sinterklaas is weer in het land.
Kerst heeft ondertussen ook alweer een voet tussen de deur gezet.
Maar ik denk dat ik toch maar even ga voor Curaçao.
En dan niet de foto's, die verwerk ik heus nog wel ergens op mijn blog, maar waarschijnlijk dan niet in het rijtje vakantiefoto's.
Ik zeg dat nu wel, maar houd me ten goede: mijn jasje waait zoals de wind waait, in tegenstelling tot Curaçao, waar de wind overheersend uit het oosten komt.
Dan kan ik zo tegelijkertijd Sinterklaas, of beter gezegd, Zwarte Piet, meenemen in dit bericht. 

Vorig jaar rond deze tijd was er een discussie gaande met als thema: "Zwarte Piet is racisme".
Nu ben ik niet van plan, al doe ik het ongemerkt toch, om daar opnieuw aandacht aan te geven, alhoewel deze discussie nog lang niet is uitgewoed.
Dat blijkt onder andere wel uit de berichtgeving.
En sommigen spreken, in dit licht gezien, dan ook van een traditie.
De discussie rond 'Zwarte Piet is racisme' als een jaarlijks terugkerend gebeuren, dat hand in hand gaat met de komst van Sinterklaas.

Nu gaat het mij in dit bericht niet om deze discussie, al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik Sinterklaas niet meer los kan zien van deze discussie, en vraag ik me af in hoeverre deze discussie zijn invloed niet alleen zal doen gelden op het Sinterklaas feest, maar ook op de onderlinge verhoudingen.
Nee, het gaat mij in dit bericht om de open brief die Glenn Helberg heeft geschreven aan de politici van Curacao.
Stukken uit deze open brief had ik op Curaçao al gelezen in de 'Independiente', een in het Nederlands geschreven krant. Gelukkig stond deze open brief in zijn geheel ook op internet.
Misschien denken jullie: wat heeft Helberg nu met 'Zwarte Piet is racisme' te maken.
Maar hij heeft ooit daarover het volgende gezegd: "We hebben vijf kleuren in de wereld: bruin, wit, geel, zwart en rood. Maak van alle werelddelen een Piet. Het is leuk om kinderen op te voeden met verschillende kleuren. Dan kan Sinterklaas een feest voor iedereen worden".

Tula museum.

Tijdens mijn bezoek aan Curaçao kon ik ook niet om het slavernijverleden heen.
In de eerste plaats door mijn eigen familiegeschiedenis.
Ik ben, zoals jullie, weten bezig met mijn genealogie.
En ik zie nog de naam van een van mijn voorouders met als notitie: gewezen slaaf, naam van zijn eigenaar gekregen.

Slavernij museum Kura Hulanda

Maar ook door onze bezoeken aan verschillende musea, alwaar je geconfronteerd wordt met de verschrikkingen van de slavernij, in het besef wat de één de ander kan aandoen.
En nog aan kan doen, al dan niet geschaard onder de noemer racisme.

Glenn Helberg wil om die reden ook dat wij, en ik spreek van wij, omdat dat ook geldt voor ons aan deze kant van de wereld, onze eigen geschiedenis kennen, zodat wij niet in herhaling vallen.
Maar bovenal, en daar gaat het hem met name om, wat geven wij door aan onze kinderen.
Dat blijkt wel uit het volgende:

"Dat we de sporen van het koloniale verleden in ons meedragen, is een feit. Maar dat wil niet zeggen dat we dit tot expressie moeten laten komen. Datgene wat we voeden, komt tot expressie. Voeden we gelijkwaardigheid, wezenlijk respect voor de ander en respect voor jezelf, dan zal dat tot expressie komen. Voed je identificatie met minderwaardigheid, slachtofferschap en achterdocht, dan komt dat tot expressie. We zijn mensen met talenten en mogelijkheden. Dat is wat we moeten voeden. Als ik het over het slavernijverleden heb, is het om bewustzijn te creëren over systemen waarin de mens ontmenselijkt wordt vanwege persoonlijk en financieel gewin. Creëer verantwoordelijke gezinnen, gezinnen die begrijpen hoe je kinderen stimuleert. Als je dat doet, zullen we zien hoe snel slavernij en koloniaal verleden slechts iets is om bestudeerd te worden".

Met andere woorden, als ik het goed begrijp, het gezin als hoeksteen van de maatschappij.
Maar is dat niet juist het probleem?
Hoeveel mensen geloven heden ten dage nog werkelijk in het gezin? 

Het gezin als een plek waar kinderen worden opgevoed met gelijkwaardigheid, wezenlijk respect voor de ander en respect voor jezelf?

Een Kunukuhuis of slavenhuisje