Vergelijken

Vergelijken is de dief van vreugde

Nog steeds aan het eten uit mijn voorraadkast. 

Blikje: Vergadering van Israël en diversiteit

Het is niet de eerste keer dat onderstaande toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël' voorbijkomt. Alleen elke keer net met een andere insteek, zoals nu diversiteit en vorige week nog het gezin.

In zijn toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël ' zei president Russell M. Nelson het volgende: “Lieve zusters, u hebt unieke geestelijke gaven en vermogens. Ik spoor u aan vanavond met alle hoop van mijn hart aan dat u zult bidden om inzicht in uw geestelijke gaven - om ze meer dan ooit te ontwikkelen, te gebruiken en uit te breiden”.

Afgelopen week kwam het woord aansporen ook al voorbij, maar dan in een andere context. Soms voel je een woord aan, maar soms kan een woordenboek je helpen om een woord toch beter te plaatsen, te begrijpen. In het woordenboek kwam ik onder andere de volgende betekenissen tegen: "aandrijven, aandringen, aanvuren, aanzetten, noodzaken tot". Alle woorden die ik in het woordenboek tegenkwam, hadden op de een of andere manier te maken met 'iemand aanmoedigen tot'. Dus met het doen van iets, met ons gedrag.  

Wij worden dus door president Russell M. Nelson aangemoedigd om inzicht te krijgen in onze eigen geestelijke gaven. En ze dan “meer dan ooit te ontwikkelen, te gebruiken en uit te breiden”. President Nelson beklemtoont deze aansporing nog meer door deze drie woorden, "uw geestelijke gaven", cursief weer te geven. Vanuit de Schriften weten we: “Ik zeg u dat dit mijn stem is tot allen”, maar door dit zo te benadrukken maakt hij het naar mijn gevoel nog persoonlijker.  

"En voorts, voorwaar, Ik zeg u: 

Ik wil dat u altijd bedenkt en altijd in gedachte houdt

 wat die gaven zijn die de kerk gegeven worden.

Want allen krijgen niet iedere gave geschonken; want er zijn vele gaven,

en ieder mens wordt een gave geschonken door de Geest van God."  

Leer en Verbonden 46:10,11

Probleem is helaas dat we soms de uw uit het oog verliezen. Hierbij denk ik aan de toespraak van zuster Jean B. Bingham, onze algemeen ZHV-presidente, die het volgende zegt in haar toespraak 'Vrouwen en verbondsmacht':

 “Veel te vaak vergelijken vrouwen zich 

met andere vrouwen...

Iedere vrouw bezit een unieke mix vaardigheden en talenten, 

en die gaven komen alle van God. 

Dat u en ik - of om het even hoeveel vrouwen - niet hetzelfde zijn, 

wil nog niet zeggen dat een van ons meer of minder is dan de ander. 

We moeten onze gaven ontdekken en ontwikkelen, 

eraan denken van wie ze hebben gekregen

 en ze dan ook voor Gods doeleinden gebruiken...

We hoeven niet met elkaar te wedijveren, 

want al onze verschillende gaven, talenten en capaciteiten zijn nodig.”

Ouderling J. Devin Cornish heeft hierover het volgende gezegd: “We moeten ophouden onszelf met anderen te vergelijken. We pijnigen onszelf onnodig door te wedijveren en te vergelijken. We laten ons zelfbeeld ten onrechte afhangen van de dingen die we wel of niet hebben en de mening van anderen. Als we dan toch moeten vergelijken, laten we ons dan vergelijken met wie we in het verleden waren - en zelfs met wie we willen worden. De enige mening over ons die belangrijk is, is die van onze Hemelse Vader. Vraag Hem alstublieft oprecht naar zijn mening. Hij zal ons liefhebben en bijsturen, maar niet ontmoedigen; dat is Satans list”.

Afbeelding: churchofjesuschrist.org

Afbeelding: vergelijken

We zijn meer dan onze 'etiketten'

 

Vorige week waren manlief en ik in het Nationaal Onderwijsmuseum. Ze hebben standaard een vaste collectie met daarnaast wisselende tentoonstellingen. Dit keer stond de tentoonstelling in het teken van Marit Törnqvist - Verborgen verhalen. 

Over het naar Dordrecht halen van deze tentoonstelling schreef het Nationaal Onderwijsmuseum het volgende: "Voor het Onderwijsmuseum sluit het werk van Törnqvist nauw aan bij de kern van de collectie en missie. Haar beelden en verhalen laten zien hoe kinderen via boeken grip krijgen op hun gevoelens, hun omgeving en belangrijke vragen in het leven. Daarmee raken haar werken direct aan thema's als taalvaardigheid, verbeeldingskracht en persoonsvorming binnen het onderwijs". 

Of je nu jong bent of iets ouder, zoals ik ben, de behoefte om je verhaal te vertellen is niet aan leeftijd gebonden. Vandaar ook dat het Onderwijsmuseum dit erover zegt: "Aan de hand van meer dan 100 originele tekeningen van haar hand, veelal begeleid door tekstfragmenten uit haar boeken, nodigt Marit Tornqvist in Verborgen Verhalen kinderen en volwassenen uit naar de werelden waarin zij alledaagse gebeurtenissen, grote levensvragen en oneindige fantasie moeiteloos met elkaar verbindt". 

Echter, wat mij trof was wat er in de tekst bij bovenstaande tekening werd gezegd over de kinderen: "Haar boeken laten kinderen al veertig jaar hun emoties verkennen rondom complexe thema's als liefde, verlies en identiteit. Marit Törnqvist gelooft dat veel kinderen, net als zijzelf, rondlopen met verborgen verhalen en dat zij de kans moeten krijgen die te vertellen". Hopelijk is dat niet een heel ander verhaal, omdat een luisterend oor ontbreekt. 

En dan was er nog iets wat mij stil deed staan. Dit keer uit de vaste collectie. Misschien wel omdat we aan het eind van het schooljaar zitten, en ik kleinkinderen heb die examens hebben gedaan, een cito-test, en/of met een schoolrapport zijn thuisgekomen. Meten is weten, maar... Daarom vond ik deze brief van deze directeur aan 'zijn' kinderen zo bijzonder. We zijn uiteindelijk meer dan onze 'etiketten'.

Hier de tekst van bovenstaande brief:

De afgelopen dagen hebben jullie weer hard gewerkt aan de CITO-toetsen. Wij zijn heel trots op de manier waarop jullie weer je best hebben gedaan om die toetsen zo goed mogelijk te maken. 

Toch zijn we bezorgd dat deze toetsen niet tonen wat elk van jullie speciaal en uniek maakt. Want de mensen die deze toetsen maken en het resultaat erbij geven kennen jullie niet. Niet op de manier waarop de meesters en juffen jullie kennen en zeker niet zoals ze je thuis kennen. 

Ze weten niet dat je al meer talen kent, of op een muziekinstrument speelt, dat je kan dansen of mooie kunstwerken maakt. Ze weten niet dat je vrienden op je kunnen rekenen als ze je nodig hebben of dat jouw vrolijke lach een sombere dag helpt verdwijnen. Ze weten niet dat je gedichten of liedjes maakt of dat je meedoet aan sport. Ook niet dat je je afvraagt wat de toekomst je zal brengen of dat je soms zorgt voor je broertje of zusje na schooltijd. Ook weten ze niet dat je reizen hebt gemaakt naar mooie plaatsen, dat je een mooi verhaal kunt vertellen, of dat je het fijn vindt om tijd door te brengen bij speciale familieleden en vrienden. Ze weten niet dat je betrouwbaar bent, lief, aardig, zorgzaam en attent en dat je elke dag weer probeert goed je best te doen. De resultaten van de CITO-toets zeggen jou en ons wel iets, maar zeker niet alles!

Onze scholen houden bij het schooladvies wel rekening met toetsresultaten, maar hebben een veel completer beeld van je dan alleen maar die getallen.

Dus kijk tevreden naar je resultaten en wees er trots op, maar onthoud vooral dat er heel veel manieren zijn om slim en een goed mens te zijn. 

We zijn meer dan onze etiketten

"Het is namelijk niet wat de mens ziet,

want de mens ziet aan wat voor ogen is,

maar de Heere ziet het hart aan."

1 Samuel 16:7

Mijn vorige logje ging over dat afstamming niet bepalend is, en ik eindigde met bovenstaande tekst. Toen Samuel Eliab zag, dacht hij: "Deze is vast en zeker voor de Heere Zijn gezalfde". Maar de Heer zei: "Kijk niet naar zijn uiterlijk en ook niet naar de hoogte van zijn gestalte". Op de een af andere manier kwam Eliab waarschijnlijk over als iemand, gebaseerd op hoe hij eruitzag, die het goed zou doen als koning. “De Heer leerde aan Samuel dat Hij ons anders ziet dan dat mensen elkaar meestal zien". 

In dat opzicht zijn wij net zo menselijk als Samuel, want ook wij hebben de neiging om aan een knap uiterlijk automatisch positieve eigenschappen toe te schrijven, zoals betrouwbaarheid en eerlijkheid, wat het halo-effect wordt genoemd, wat ons denken kan belemmeren. Omgekeerd werkt het ook zo. Dus in die zin moeten we voorzichtig zijn met het labelen van iemand, gebaseerd op de eerste indruk. 

Uiteraard zijn labels niet altijd negatief. President Russell M. Nelson zei dat “labels leuk kunnen zijn".  Ze laten zien aan welke positieve zaken je waarde hecht. Maar als er een label is dat jouw belangrijkste identiteit vervangt, kunnen de gevolgen geestelijk verstikkend zijn". Met je belangrijkste identiteit bedoelt president Nelson dat je een geestkind van God bent en dat het belangrijk is dat je deze waarheid kent en begrijpt. 

Eerder dit jaar heb ik een aantal logjes geschreven die gingen over onze ware identiteit en labels. Toen was echter mijn insteek dat afstamming WEL DEGELIJK van belang was en is. Daar tegenovergesteld aan, kijkend naar de afstammingslijn van Christus, zien we dat afstamming NIET belangrijk is. Of het nu gaat om wel of niet, beiden hebben uiteindelijk ook te maken met hoe jij jezelf ziet.

"Ik geloof dat mijn hemelse Vader de volgende eigenschappen in mij ziet

die veel anderen niet zien:...."

Bovenstaande stelling, een van de vier, komt uit een seminarieles waarin de Heer het hart aanziet. Dat ik juist deze stelling eruit heb gehaald, en niet: "Als ik andere mensen voor het eerst ontmoet heb ik de neiging om vooral te kijken naar...", heeft te maken met hoe hemelse Vader jou en mij ziet. Welk label heeft Hij op een ieder van ons geplakt. En dat bovenal te blijven zien. Los van wat anderen wel of niet zien. Los van wat anderen wel of niet doen. Omdat dit, kijkend naar president Nelsons woorden, als je je ware identiteit uit het oog verliest, geestelijk verstikkende gevolgen kan hebben. Wat ik terugzie in het leven van Saul. 

Toen Saul als koning werd geroepen, zoon van een vermogend vader, en in heel Israël geen knappere man dan hij, was zijn reactie: "Ben ik niet een Benjaminiet, uit de kleinste van de stammen van Israël? En is mijn geslacht niet het geringste van al de geslachten uit de stam van Benjamin?" In dit opzicht past hij, nu we het toch over labels hebben, aan de ene kant in het halo-effect-hokje, en aan de andere kant in het vakje 'Wie ben ik dat', zoals Mozes, een groot profeet vanouds, zich dat afvroeg. Echter Saul vergat op een gegeven moment wie hij was, want dit is wat Samuel later tegen hem zegt: "Is het niet zo dat u, hoewel klein in eigen oog, hoofd van de stammen van Israël geworden bent, en dat de Heere u tot koning over Israël gezalfd heeft? Omdat u het woord van de Heere verworpen hebt, heeft Hij u verworpen, zodat u geen koning meer zult zijn. Toen zei Saul tegen Samuel: Ik heb gezondigd, omdat ik het bevel van de Heere en uw woorden overtreden heb, want ik was bevreesd voor het volk en heb naar hun stem geluisterd" (1 Samuel 15:17,23,24). Hij verloor uit het oog wat God in hem zag en wat zijn ware identiteit was.

"Als we onze etiketten met die van anderen vergelijken, etiketten aannemen die niet overeenkomen met onze goddelijke aard, of ons door sommige etiketten minderwaardig voelen, kunnen onze eigenwaarde en geestelijke instelling in miljoenen stukjes uiteenspatten. Het enige etiket waardoor het leven echt iets betekent, is onze goddelijke identiteit. En ik hoef dat etiket niet te verdienen. Die liefde krijg ik gratis. Ik weet dat als ik mijn best doe om volgens zijn wil te leven, en altijd besef wie ik echt ben, Hij me zal zegenen. Als al mijn andere etiketten met die ene belangrijke zijn verbonden, kan ik in al die etiketten ware vreugde, kracht en grootsheid vinden." 

Ik denk dat ik het volgende week opnieuw over een man ga hebben. Een man die liet zien dat hij meer was dan het etiket dat aan hem kleefde. En zo de geschiedenis opnieuw labelde. 

Afbeelding: Labels matter

Vertel je verhaal: Carol Lawrence-Costley

Diversiteit. De laatste tijd heb ik dit woord, dat gaat over dat mensen nu eenmaal van elkaar verschillen, weinig gebruikt. Als dit woord ergens op van toepassing is, dan is dat wel op dit boek. In dit boek worden vier verhalen verteld. Wat deze zwarte schrijvers gemeen hebben, is de restrictie op het priesterschap en de openbaring daarop. En daar houdt, naar mijn gevoel, de gelijkenis wel mee op. Diversiteit ten voeten uit. 

Over het boek werd dit gezegd: "In het evangelie en in het leven zijn onze individuele reizen waarin we ons verleden onderzoeken, terwijl we met geloof de toekomst tegemoetgaan, zeer gevarieerd. We hebben allemaal unieke verhalen, en alleen door die te delen kunnen we "elkaars lasten volledig dragen, zodat ze licht zijn; die troost nodig hebben' (Mosiah 18:8,9). Als we onze verbonden willen omarmen en tot leven willen wekken en werkelijk Gods volk willen worden, moeten we beginnen met het luisteren naar en het omarmen van onze broeders en zusters".

Na de lezing van Jeffrey Spalburg ervoer ik opnieuw hoe waardevol het delen van je verhaal kan zijn. Vandaar dat ik de komende tijd een aantal verhalen met jullie wil delen. Hoe divers deze verhalen ook zijn, ze hebben allemaal één ding gemeen, en dat is dat ze mij op de een of andere manier hebben geraakt. 

Het eerste verhaal dat ik met jullie wil delen, is het verhaal van Carol Lawrence-Costley. Een deel van haar verhaal uit het boek vind je hier: 'Healing from hurt: My experience trusting God during the priesthood and temple restriction'. Zij heeft mij geraakt door haar pijn. Een pijn die ik herken, hoe verschillend haar verhaal ook is van dat van mij. In het boek zegt ze het volgende over deze pijn: "Ondanks dat de ban in 1978 eindigde, betekende dit geen einde aan oude ideeën binnen en buiten de kerk. Ik geloofde, naïef gedacht, dat het priesterschap voor elke man in de kerk racisme onder leden zou wissen of afschaffen. Ik begreep toen nog niet dat de vroegere uitspraken van prominente leiders diep geworteld waren in het hart en verstand van sommige kerkleden". Ik herken mijzelf in haar woorden. Voor mij voelen deze oude ideeën ook als een soort pijn. Vooral juist omdat je zou denken dat wij als leden van Zijn kerk beter zouden moeten weten als het gaat om deze oude 'leer'. Vandaar dat Costley dit erover zegt: 

"Hoe opener we zijn als het gaat om het bespreken van moeilijke onderwerpen voor onze leden, hoe groter de genezing." Deze zin zou ik trouwens ook zo kunnen vertalen naar de maatschappij waarin wij leven: Hoe opener wij zijn als het gaat om het slavernijverleden, hoe groter de genezing. 

Als het gaat om doorwerking van het verleden in het heden, dan kun je een kerkgemeenschap zien als een maatschappij in het klein. En kun je, net als in de samenleving, niet om 'educatie' heen. Om zo op die manier "achterhaalde feiten en verklaringen" te niet te doen. Niet alleen dat, ook de houdingen, ongeacht in welke samenleving jij je bevindt, die hieruit voortvloeien. 

Costley heeft het in het boek over hoe belangrijk het is dat er een omgeving wordt gecreëerd waar iedereen zijn waarde en zijn relatie tot God kan realiseren. Eenieder is, door de genade van God, gezegend met gaven, behoeften en potentie, waardoor zijn geestelijke basis kan worden verdiept. Stel je voor, zegt ze, dat we allemaal anderen de ruimte zouden geven hun eigen zaligheid uit te werken, waardoor ze tegelijkertijd hun individuele spirituele potentieel kunnen maximaliseren. Bij deze uitspraak moest ik denken aan Leer en Verbonden 46:12, waarin staat: "Aan sommigen wordt de ene gave gegeven en aan sommigen een andere, opdat allen erdoor gebaat zullen worden". Probleem is echter, door de "toenemende diversiteit van levenswijzen we nog onzekerder en minder zeker met elkaar lijken". 

"Eenheid", ik citeer nu opnieuw Costley, "betekent niet dat we onze individualiteit verliezen; het betekent dat we dat respecteren en van onze verschillen leren. Inclusie is van cruciaal belang voor ons doel om een omgeving van eenheid te creëren. Ik geloof dat een gevoel van verbondenheid een essentiële menselijke behoefte is. Wanneer leden zich in een omgeving bevinden waar het gevoel wordt gewaardeerd door anderen, waar anderen hun uniekheid verwelkomen en waarderen, en waar er sterke menselijke verbindingen zijn, zullen ze zich vrij voelen om zich volledig te concentreren op hun volledig geestelijk potentieel."

In de podcast gaat ze in op hoe belangrijk het is dat iedereen, ze werkt met mensen die een beperking hebben, zijn potentieel kan bereiken. Zelf vertelt ze in het boek iets over haar samenwerking met de zusters in het algemeen bestuur van de Jonge Vrouwen. Dat deze  zusters een venster voor haar hebben geopend op een wereld van wat het betekent om onze verschillen te omarmen, lief te hebben, te dienen, en uit te reiken om steun en genezing te bieden. Een van haar favoriete video's is 'Just like you'. Vandaar,

'When we see ourselves in others, it changes everything'

Gelijkheid door verscheidenheid

 

"en Hij verwerpt niemand die tot Hem komt,

man en vrouw;"

2 Nephi 26:33

Uitgerekend in de week dat we 2 Nephi 26 als leesopdracht hebben, besteed ik geen aandacht aan het complete vers met zijn "zwarte en witte" woorden, die ook een onderdeel zijn van dit vers. Hieruit blijkt wel dat dit vers veel verder gaat dan waarvoor ik het de afgelopen tijd heb gebruikt. Uiteindelijk draait het om het beginsel, en dat is dat "allen voor God gelijk zijn". Dit  is mijn rode draad van het jaar en daardoor heb ik de laatste tijd weinig aandacht gegeven aan onderwerpen waarin het vrouw-zijn centraal staat. Het was manlief die mij, in het licht van onze leesopdracht van deze week, daarop wees door te verwijzen naar een uitspraak van ouderling M. Russell Ballard. 

Maria Magdalena,

de eerste getuige van Jezus zijn opstanding

Johannes 20:1-18

Dit is de uitspraak waar manlief naar verwees: "Onze Vader in de hemel heeft al zijn kinderen evenveel, volmaakt en mateloos lief. Zijn liefde voor zijn dochters is niet anders dan zijn liefde voor zijn zoons. Ook onze Heiland, de Heer Jezus Christus, heeft mannen en vrouwen in gelijke mate lief. Zijn verzoening en zijn evangelie zijn voor al Gods kinderen bestemd. Tijdens zijn aardse bediening diende Jezus mannen en vrouwen zonder onderscheid. Hij genas zowel mannen als vrouwen en Hij onderrichtte zowel mannen als vrouwen. Geloof, bekering, doop en de gave van de Heilige Geest, bijvoorbeeld, zijn vereisten voor al Gods kinderen, ongeacht hun geslacht. Hetzelfde geldt voor de verbonden en zegeningen van de tempel. Het is het werk en de heerlijkheid van de Vader om de onsterfelijkheid en het eeuwige leven van de mens tot stand te brengen. Zijn grootste gave, de gave van het eeuwige leven, is binnen ons aller bereik".

Bovenstaande uitspraak komt uit een oude toespraak van ouderling Ballard met als titel 'Gelijkheid door verscheidenheid'. Deze titel deed me terugdenken aan een eerder stukje van mij hier op het blog, dat niet ging over de relatie man/vrouw, maar hoe verhouden we ons tot elkaar als vrouwen. Ik haalde toen zuster Patricia Holland aan, die zei: "...dat we vanwege de toenemende diversiteit van levenswijzen voor vrouwen van vandaag nog onzekerder en minder zeker met elkaar lijken. We komen niet dichterbij, maar verder weg van die gemeenschap en zusterschap die ons al generaties lang staande heeft gehouden en ons kracht heeft gegeven. Er lijkt sprake te zijn van een toename van concurrentiekracht en een afname van vrijgevigheid met elkaar".

Vorige week vrijdag, 8 maart, was het Internationale Vrouwendag. Het thema van dit jaar is "Inspire Inclusion", wat letterlijk vertaald betekent "Inclusiviteit Inspireren". God is geen aannemer des persoons, allen zijn voor Hem gelijk, wat alles te maken heeft met inclusiviteit. Het is interessant om, voorlopig in ieder geval, dit vanuit het perspectief van het vrouw-zijn te benaderen. Zoals de wind waait...

Wat het belangrijkste is...

 

"Zoals de wind waait, waait mijn rokje". Eigenlijk betekent dit dat je je aan alle omstandigheden kunt aanpassen. Wat ik ermee bedoel, is dat wat op dat moment als gedachte de meeste aandacht trekt, of moet ik zeggen opeist, voorrang krijgt op andere onderwerpen die toch ook zo de moeite waard zijn. Zoals de afgelopen conferentie. Ik heb nog niet alle toespraken gehoord, maar voor nu springt voor mij er al één uit en dat is de toespraak van elder Ulisses Soares. Dan heb je nog soepje, de toespraak van president Nelson. Onze zondagsschoolleesopdracht die deze week in het teken staat van Efeze. Hierbij denk ik aan de muur van scheiding, separatie of scheidingswand, of wat voor andere mooie woorden je hiervoor wil gebruiken. Ook een onderwerp om iets mee te doen. Zeker in het licht van "God is geen aannemer des persoons". Daarnaast heb ik nog een aantal foto's die vinden dat ze verdrukt worden en in de hoek gezet. Zich achtergesteld voelen. Het valt niet mee om al deze onderwerpen tevreden te houden en dan ben ik er ook nog. En dan heb ik het nog niet eens gehad over dat ik een vaas ben, wat iets anders is dan een gebroken kruik zijn. 

Wanneer ik denk aan de gebroken kruik, dan denk ik aan de vogel op zijn nest en ouderling Jeffrey R. Holland. Misschien hebben jullie ook wel bepaalde toespraken die je niet los kunt zien van bepaalde personen. Dat heb ik ook met zuster Patricia Holland, de vrouw van ouderling Holland die onlangs overleden is. Dat ik nu aandacht aan haar geef, heeft alles te maken met dat ik haar naam tijdens de afgelopen algemene conferentie voorbij hoorde komen en dat ik aan één specifieke toespraak van haar moest denken, en dat is de toespraak: 'One thing needful'. Deze toespraak, ondanks dat het een oudje is, is zeker de moeite waard om (opnieuw) te lezen.

Afbeelding: Pinterest LDS Woman

Blikjes aan het openen...

Voordat ik een blikje deel, lees ik het nog even opnieuw door. Dit, deze uitspraak van Bonnie L. Oscarson, is een aanvulling op onderstaand blikje: "We verheugen ons vanavond in onze verschillende rollen als vrouw in de kerk. Hoewel we in veel opzichten verschillend en uniek zijn, erkennen we ook dat we allemaal dochters van dezelfde hemelse Vader zijn. De tegenstander wil dat we elkaar kritisch beoordelen. Hij wil dat we ons op verschillen richten en onszelf met elkaar vergelijken. Wij vrouwen kunnen best hard voor onszelf zijn. Als we onszelf met elkaar vergelijken, zullen we ons altijd incapabel voelen of ons aan anderen storen". Vooral de zin "Als we onszelf met elkaar vergelijken, zullen we ons altijd incapabel voelen of ons aan anderen storen" is interessant om verder uit te werken. Nog los van dat deze uitspraak van zuster Oscarson ook alles te maken heeft met diversiteit.

Blikje 27 juni 2020

In de Liahona van deze maand staat een artikel over van elke worsteling genezen - stapje voor stapje. Vooral dat laatste, stapje voor stapje, wordt in dit artikel benadrukt met de woorden "besef dat genezing een proces is". 

In dit artikel worden een aantal voorbeelden aangehaald waar iemand mee kan worstelen, zoals een verslaving aan pornografie, ongewenste gewoonten of een trauma uit het verleden. Maar men heeft het ook over mentale gezondheidsproblemen. Toen ik dat las, moest ik denken aan de toespraak van ouderling Jeffrey R. Holland: 'Als een gebroken kruik'. En zo zijn er meer toespraken die hierop ingaan. Maar ik moest bij mentale gezondheid ook denken aan een onderzoek waaruit bleek dat vrouwen in de kerk in Utah gemiddeld hoog scoren op depressiviteit. Terwijl uit datzelfde onderzoek blijkt dat ze op heel veel andere zaken juist goed scoren. 

In een van deze onderzoeken kwam dit naar voren: "Over het algemeen kunnen LDS-vrouwen last hebben van de aanzienlijke eisen die gesteld worden aan het in evenwicht houden van gezin, kerkroepingen, werk, religieuze verwachtingen (gezinsavond houden, naar de tempel gaan, persoonlijke en gezinsstudie van de Schriften, anderen dienen, genealogie doen, huisbezoek, enz.), en hoge persoonlijke verwachtingen hebben". 

Een tijdje terug bespraken we onderstaand filmpje met elkaar. En dat riep nogal verschillende gevoelens op. De insteek van het filmpje is dat we soms al het goede vergeten dat we gedurende de dag doen. Het is niet voor niets dat men adviseert om dagelijks in je dagboek drie dingen te benoemen die die dag goed gegaan zijn.

Maar niet iedereen ervoer dit filmpje zo. Zij zagen eerder een overbelaste moeder. En dat zien is ook een realiteit.  Je ogen daarvoor sluiten en het niet bespreekbaar maken is een van de redenen waarom zoveel vrouwen worstelen met gevoelens van ontoereikendheid en depressiviteit. "Niet een supermoeder en/of vrouw zijn is OK", in het besef dat we gemoedsrust in onvolmaaktheid kunnen vinden. Zonder elkaar de maat te nemen of onszelf met die ander te vergelijken. 

Stap voor stap

Afbeelding: Toespraak 'Gemoedrust vinden in onvolmaaktheid'

Doornen in het vlees...

 

Ga toch nog even voortborduren op de toespraak "Ga gewoon door - vol geloof", de toespraak die wij onlangs in onze vrouwenorganisatie bespraken. Want de praktijk wijst uit dat gewoon, niet altijd gewoon is. Deze toespraak gaat over "alledaagse ontmoediging die bij de ups en downs van het leven hoort". Net zoals de spreker zelf al zei: "Met ontmoediging bedoel ik niet de slepende gevolgen van klinische depressie, angststoornissen of andere ziekten die een bijzondere behandeling vereisen". 

Dat ik hierop voortborduur, wil niet zeggen dat ik klaar ben met de onderwerpen 'slavernij' en 'ras en het priesterschap'. Integendeel. Daarnaast is het voortborduren net zo goed een 'hanger' die past op mijn kapstok: "God is geen aannemer des persoon". We krijgen allemaal in meer of mindere mate met tegenspoed te maken, ongeacht hoe trouw we wel of niet zijn. Voorbeelden genoeg daarvan in de Schriften. Hierbij denk ik aan Paulus, die, zoals hij zelf zei, "geplaagd werd door een scherpe doorn in zijn lichaam". 

Dat ik specifiek Paulus aanhaal, heeft te maken met onze zondagschoolleesopdracht van deze week en de volgende notitie in mijn Schriften. Dit betreft een uitspraak van Boyd K. Packer: "Ik heb onlangs een huisarts gevraagd hoeveel van zijn tijd hij besteedde aan het behandelen van zuiver lichamelijke kwalen. Hij heeft een grote praktijk en na er ernstig over nagedacht te hebben, antwoordde hij: niet meer dan 20 procent. De rest van de tijd werk ik aan problemen die het lichamelijk welzijn van mijn patiënten beïnvloeden, maar niet lichamelijk van oorsprong zijn. Deze lichamelijke kwalen, zei de dokter, zijn slechts symptomen van een andere soort moeilijkheid". Kijkend naar de cijfers van nu, dan heeft "bijna de helft (48%) van de volwassenen in Nederland (18-75 jaar) ooit in het leven één of meerdere psychische aandoeningen gehad". Dat zijn cijfers die er niet om liegen. Ook wel beangstigend. Eén op twee. Tegelijkertijd gaat het Trimbos, want daar komt dit cijfer vandaan, ook in op wat mentale gezondheid is, en hoe je dat blijft.

In onze leesopdracht van deze week wordt dit gezegd over Paulus: "We weten niet wat Paulus' 'doorn in het vlees' was, maar we hebben allemaal onze eigen doornen waarvan we zouden willen dat God ze bij ons wegnam". Daarnaast wordt er dan gevraagd om over je eigen doornen na te denken in het licht van wat Paulus schrijft over beproevingen en zwakheden, maar er wordt ook dit gezegd: "De genade van de Heiland is voor mij genoeg om kracht in mijn zwakheid te vinden". 

Ik heb ook zo een aantal doornen in mijn vlees. Zoals jullie weten ben ik in remissie. Volgende week staat weer een controleafspraak gepland. Daarnaast, als gevolg van chemotherapie, kamp ik met bijwerkingen waarbij vermoeidheid de boventoon voert. Los daarvan voel ik me goed en gezegend. Ik besef dat ik naast dit zomaar een extra doorn in mijn vlees had kunnen hebben, want ik weet ook dat "in vergelijking met de algemene bevolking patiënten die kanker hebben (gehad) veel vaker depressieve klachten ervaren. In de eerste twee jaar na diagnose ervaart een derde van de patiënten depressieve klachten". 

Wat Paulus mij leert, is dat gebeden worden verhoord, maar niet altijd zoals wij dat willen. Daarnaast, dat vind ik een interessante: "En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg, want de kracht openbaart zich ten volle in zwakheid, want als ik zwak ben, dan ben ik machtig". Ik hoop dat ik altijd zwak genoeg zal zijn.

Afbeelding: Seminarielesboek

Hangers op een hoop

De opmerking "maak anderen deelgenoot van wat je geleerd hebt" is een handschoen die ik niet kan laten liggen. Al gebruik ik zelf liever, in plaats van de woorden "wat je geleerd hebt", de woorden "wat ik mooi vond". Delen wat ik mooi vind is een heerlijk ruim begrip waar ik alle kanten mee op kan. Als ik me beperk tot afgelopen week, dan zou ik zo een aantal dingen kunnen delen, al dan niet met een bijbehorend verhaaltje. Een vaas waar ik als een blok voor viel, een heerlijke boswandeling die ik heb gemaakt en dingen die ik heb gelezen. Niet alleen de Schriften, al gaat dit stukje daar wel over. Voordat ik een paar uitspraken deel, eerst onderstaand filmpje, wat ik tegenkwam in een lesboek van de kerk en die ik geweldig vind. Heerlijk om te zien hoe de vogel in zijn nest zit. Al zou ik niet voor een koortje mijn nest uitkomen. 

De boodschap van het filmpje spreekt voor zich. We zijn allemaal gezegend met talenten en gaven (een kerk dingetje). Interessant vond ik deze tekst uit onze leesopdracht. Ik denk dat ondertussen wel duidelijk is waarom dat zo is:

"Het menselijk lichaam is één geheel, maar het bestaat uit veel delen. 

En al die verschillende delen vormen dat ene lichaam. 

Net zo samen vormen wij één lichaam, want we horen allemaal bij Christus. 

Wij zijn allemaal gedoopt.

We hebben allemaal die ene Heilige Geest gekregen.

Dat geld voor Joden en voor niet-Joden, voor slaven en voor vrije mensen.

Wij vormen samen één geheel." 

1 Korinthe 12:12,13

"God is geen aannemer des persoons". De één, de Jood, kan niet tegen de Griek zeggen: "Ik heb u niet van node". Eenieder behoort tot het lichaam van Christus. Alleen, en daar schreef ik ook al over in mijn vorige logje, dat dit nog niet meevalt, "omdat we allemaal anders zijn opgevoed of verschillende levenservaringen hebben, allemaal verschillende kernbehoeften, motivaties en prioriteiten hebben". 

Ons lesboek zei er ook iets over: "Met zoveel verschillende culturen en godsdiensten in de stad hadden de kerkleden in Korinthe moeite om de eenheid te bewaren. Paulus schoot ze te hulp om eenheid in hun geloof in Christus te vinden. Die eenheid moest meer zijn dan alleen vreedzaam naast elkaar leven. Paulus vroeg niet uitsluitend om tolerantie voor elkaars verschillen. Hij zette uiteen dat iemand bij toetreding tot de Kerk van Jezus Christus 'tot één lichaam gedoopt' wordt en dat elk lichaamsdeel nodig is. Verschillen worden bij een dergelijke eenheid niet alleen erkend, maar ook gekoesterd. Het lichaam zou zonder leden met uiteenlopende gaven en capaciteiten beperkt zijn. Paulus' boodschap aan u is dat eenheid geen eenheidsworst betekent". Met andere woorden, ik haal nu ouderling Quentin L. Cook aan: "De kerk behoort een oase van eenheid te zijn waar diversiteit gevierd wordt. Eenheid en diversiteit zijn geen tegengestelden. We kunnen meer eenheid bereiken als we een inclusieve sfeer en respect voor diversiteit cultiveren". 

Terugkomend op het filmpje en het lichaam van Christus, nog de volgende uitspraak. Vraag me niet wie het heeft gezegd. Het toen puur opgeslagen in mijn Schriften omdat ik het mooi vond: "Begrijpt u nu dat u bij de opbouw van het koninkrijk Gods even zo hard nodig bent als elk ander lid? De Heer heeft u nodig! U bent niet alleen gezegend met bepaalde gaven van de geest, maar u kunt de krachten van deze gaven in bepaalde banen leiden door uw unieke persoonlijkheid, ervaring, invloed en voorbereiding en daarvan gebruikmaken bij het verrichten van belangrijke daden van dienstbetoon aan het mensdom. Niemand anders zal ooit met uw ogen zien, met uw oren horen, met uw verstand begrijpen. Niemand anders zal ooit in staat zijn te bedienen met uw bijzondere vermogens en gevoeligheid. Indien u bereid bent deze geestelijke gaven en vermogens te ontwikkelen en nederigheid en geloof aan de dag te leggen, staan de Heer en zijn engelen gereed om u op alle mogelijke manieren te helpen. Ieder lid van deze kerk is als individu een wezenlijk onderdeel van de gehele kerk. Ieder lid telt als getuige van het leven en de leringen van Jezus Christus. We voeren strijd tegen de krachten van de tegenstander en hebben echt iedereen nodig om te kunnen slagen in het werk dat de Heiland voor ons te doen heeft". 

Bovenstaande uitspraak is meer dan mooi, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de belofte dat de Heer en zijn engelen gereedstaan om ons op alle mogelijke manieren te helpen.  

Nog bezig met mijn blogplankje

 

Dat ik mijn blogplankje, een verzameling onderwerpen die eventueel geschikt zijn om iets mee te doen op mijn blog, nog niet achter me laat, heeft alles te maken met onze zondagsschool leesopdracht van deze week. Althans, met de zin van het inleidende stukje: "Tegen de tijd dat Paulus zijn zendbrief aan de Romeinse kerkleden (een heterogene groep Joden en niet-Joden) schreef, was de Kerk van Jezus Christus al veel meer dan een handjevol gelovigen uit Galilea." Ik moest even googelen om goed te begrijpen wat er nu precies bedoeld wordt met "heterogene groep". Ik kwam de volgende uitleg tegen: "Heterogene groepen zijn groepen waarin leerlingen voor bepaalde kenmerken van elkaar verschillen. Bij heterogene groepen wil je dat de leerlingen elkaar versterken, ondersteunen, uitdagen, enz. In heterogene groepen wordt de diversiteit dus ingezet als meerwaarde." In de uitleg over heterogene groepen gebruikt men het woord leerlingen. Zijn wij dat in wezen ook niet allemaal? Leerlingen van Jezus Christus? Men heeft het ook over diversiteit. Diversiteit die wordt ingezet als meerwaarde. 

Wanneer ik het woord diversiteit hoor, dan kan ik niet anders dan denken aan Darius Gray en "Diversity is good". Maar ook aan de woorden van ouderling Dieter F. Uchtdorf: "Hoewel de verzoening bedoeld is om meer op Christus te lijken, is zij niet bedoeld om ons allemaal hetzelfde te maken. Soms verwarren we verschillen in karakter met zonde. We kunnen zelfs ten onrechte denken dat iemand die anders is dan wij God niet behaagt. Deze manier van denken brengt sommigen ertoe te geloven dat de kerk ieder lid in dezelfde vorm wil gieten - dat we allemaal op elkaar moeten lijken, dat we allemaal hetzelfde moeten voelen, denken en doen. Dat zou in tegenspraak zijn met het karakter van God. Het is ook in tegenspraak met het oogmerk en doel van de Kerk van Jezus Christus, die de keuzevrijheid van ieder van Gods kinderen erkent en beschermt - met alle verstrekkende gevolgen daarvan".

Waren in het Nieuwe Testament niet de Joden die de niet-Joden in hun Procrustusbedje wilden stoppen door te verwachten dat de heidenen zich lieten besnijden? Maardaar gaat de les van deze week ook over:"dat de besnijdenis niet langer als teken van Gods verbond met zijn volk wordt vereist". Maar het leidde in het verleden wel tot "tegengestelde opvattingen, waardoor een raad van kerkleiders in Jeruzalem over de kwestie moest beslissen".

Terwijl ik dit neerschrijf, moet ik ergens toch ook denken aan Charles Beltjens en zijn gedicht over de condor, en vraag ik me af in hoeverre hij zichzelf uiteindelijk herkende in zijn eigen gedicht. Hij was succesvol met zijn gedichten, maar eenmaal terug thuis in Sittard, werd hij niet her- en erkend als zodanig. Integendeel. Hij werd gezien als een zonderling die door kinderen werd nageroepen. Hieronder een aantal regels uit zijn gedicht over de condor. 

In een verschrikkelijke schreeuw verheft hij zich

Alsof hij probeert het plafond te verbrijzelen

Zijn hoofd stoot zich aan het onbuigzame hekwerk

En, een lange rochel uitstotend, valt hij op de grond

Als een gevallen engel met trillende vleugels,

Lag de colossale vogel geluidloos;

Soms weer rechtkomend op zijn trillende benen,

Grient hij droevig bij het zien van de hemel.

De Joden uit Paulus' tijd hebben geprobeerd hem op allerlei mogelijke manieren te kortwieken. Desondanks bleef hij vliegen. Is dat niet de les die wij van Paulus kunnen leren? Ook wij, ondanks alles, zijn geroepen om te vliegen. 

Afbeelding: Pixabay, Gedicht Charles Beltjens, Uitleg heterogene groep: kenniscentrumpotential.be

Ik borduur voort op

De toespraak 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland heeft toentertijd voor heel wat ingrediënten gezorgd. Dit keer trek ik het 

blikje 'Vrouwen in al hun verscheidenheid' open:

Toen wij tijdens de tweede zondag van deze maand de toespraak 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland bespraken, en ik daarover schreef, wist ik toen nog niet dat ook dit blogje, net als de blogjes hiervoor, daar een vervolg op zou zijn. Met daarin verwerkt, weliswaar met een knipoog, de zondagsschool en de schepping. Zie het als een kluwen wol waar ik elke keer weer een ander draadje uittrek, al is er wel in het geheel een rode draad te ontwaren. Een rode draad die te maken heeft met "verbeter de wereld en begin bij jezelf", "eenheid gaat over saamhorigheid, niet over gelijkvormigheid" en "God houdt van diversiteit". 

Vanochtend, toen ik dacht aan het blog en wat te schrijven, moest ik aan Eva, de vrouw van Adam, denken, en zo aan het begin van onze studie van het Oude Testament, misschien aandacht geven aan vrouwen uit de Schriften. Scrollend door wat ik over haar had, kwam ik deze toespraak tegen van zuster Patricia T. Holland: 'One thing needful'. In deze toespraak zegt zij het volgende over Eva: "Eva kreeg de identiteit van 'de moeder van alle levenden' - jaren, decennia, misschien eeuwen voordat ze ooit een kind baarde. Het lijkt erop dat haar moederschap aan het baren van kinderen voorafging, net zo zeker als de perfectie van het Paradijs voorafging aan de strijd van het sterfelijk leven. Ik geloof dat moeder een van die zeer zorgvuldig gekozen woorden is, een van die rijke woorden - met betekenis na betekenis na betekenis. We moeten ons ten koste van alles niet door dat woord laten verdelen. Ik geloof met heel mijn hart dat het in de eerste plaats een uitspraak is over onze natuur, niet een telling van onze kinderen". En toen was daar de rode draad, de draad die ik niet kon negeren en die ik, stukken knippend uit haar toespraak, met jullie wil delen.

Zuster Holland: "Ieder van ons heeft voorrechten en zegeningen, en ieder van ons heeft angsten en beproevingen. Het lijkt gewaagd om te zeggen, maar gezond verstand suggereert dat nooit eerder in de geschiedenis van de wereld vrouwen, inclusief LDS-vrouwen, werden geconfronteerd met grotere complexiteit in hun zorgen. Ik ben erg dankbaar voor het extra bewustzijn dat de vrouwenbeweging heeft gegeven aan een evangeliebeginsel dat we sinds Moeder Eva en daarvoor hebben gehad: dat van keuzevrijheid, het recht om te kiezen. Maar een van de meest ongelukkige bijwerkingen waarmee we te maken hebben gehad in deze kwestie van keuzevrijheid, is dat we, vanwege de toenemende diversiteit van levenswijzen voor vrouwen van vandaag, nog onzekerder en minder zeker met elkaar lijken. We komen niet dichterbij, maar verder weg van die gemeenschap en zusterschap die ons al generaties lang staande heeft gehouden en ons kracht heeft gegeven. Er lijkt sprake te zijn van een toename van concurrentiekracht en een afname van onze vrijgevigheid met elkaar. Degenen die de tijd en energie hebben om hun groenten en fruit in te blikken, ontwikkelen een vaardigheid die hen goed van pas zal komen in tijden van nood, in onze onzekere economie kan dat bijna elk moment zijn. Maar ze moeten niet neerkijken op degenen die hun perziken kopen of die niet van courgette houden of een van de vijfendertig manieren die er zijn om het te verhullen, of die gewoon een bewuste keuze hebben gemaakt om hun tijd en energie op een andere doelbewuste manier te gebruiken".

Zuster Holland: "Het punt is dat we onszelf gewoon geen christen kunnen noemen en elkaar - of onszelf - zo hard blijven veroordelen. Geen enkele glazen pot met kersen is een confrontatie waard die ons berooft van ons medeleven en onze zusterschap. Het is duidelijk dat de Heer ons heeft geschapen met verschillende persoonlijkheden, evenals verschillende graden van energie, interesse, gezondheid, talent en kansen. Zolang we toegewijd zijn aan rechtschapenheid en een leven van trouwe toewijding leiden, moeten we deze goddelijke verschillen vieren, wetende dat ze een geschenk van God zijn. We moeten ons niet zo bang, zo bedreigd en onzeker voelen; we hoeven geen exacte replica's van onszelf  te vinden om ons gevalideerd te voelen als vrouwen van waarde. Er zijn veel dingen waarover we verdeeld kunnen zijn, maar één ding is nodig voor onze eenheid: de empathie en het mededogen van de levende Zoon van God".

Afbeelding: pinterest

Wedstrijdje met jezelf...

'Weest niet bang om langzaam voorwaarts te gaan,

wees alleen bang om stil te staan.'

Afbeelding: Photl.com 

Uitspraak:?

De kern van geluk is degene willen zijn die je bent

Zoals beloofd hierbij nog de informatie naar aanleiding van onze workshop over de overgang.

Allereerst de sites waar ik gebruik van heb gemaakt om mezelf te informeren.
Dat waren Vrouw en overgang en Care for Women
Zelf heb ik het meest genoten van de site van Vrouw en Overgang.
Het woord genieten is misschien niet helemaal op zijn plaats.
Maar aan de andere kant, is herkenbaarheid ook niet een vorm van genieten?
De verhalen die ik heb aangehaald,kun je terugvinden onder het kopje 'forum' op hun site.

De gratis cursus over de overgang bestaat uit 10 lessen. Al met al neemt het niet meer dan een half uurtje. Zeker ook de moeite waard.

En dan tenslotte natuurlijk de documentaire van Ingeborg Beugel.
Zij van de lege eierdoos.

Ingeborg Beugel is open en eerlijk.
Niet altijd des evangelisch, ik weet het.
Dat zeg ik alvast bij deze.
Maar naast het feit dat ze open en eerlijk is, durft ze zich zelf ook kwetsbaar op te stellen.
En laat ze zichzelf zien 'in al haar lelijkheid'.
Maar door dat te zeggen doe ik haar vreselijk te kort.

Wat een verschil met Linda de Mol, die de overgang 'geen sexy onderwerp' noemt.
Terecht dat ze zich de woede van heel menopauzaal Nederland op de hals haalde.
Want zet ze juist door het woord sexy te gebruiken niet alle vrouwen op een zijspoor?
Niet alleen zij die in de overgang zitten?
Wat geef je door aan je kinderen als je zoiets natuurlijks als de overgang ontkent?
Daarnaast, wat is er uiteindelijk mis met gewoon een vrouw te zijn?

Vandaag kwam ik een stukje in de krant tegen dat ging over het verouderingsproces:
"Vrouwen laten elkaar niet waardig ouder worden. En zichzelf ook niet.
Het is bijna alsof je je schuldig moet voelen dat je niet je hele leven 25 blijft".
Aan het woord is de - prachtige - actrice Cameron Diaz (41).
Zij werd gisteren op de Amerikaanse televisie geïnterviewd door Oprah Winfrey over haar boek 'The Body Book'.
"Onze cultuur is geobsedeerd door het tegengaan dat je wordt wat er eigenlijk voor je is weggelegd," vulde Oprah aan.
"Het is mij niet gelukt om de natuur te verslaan", vertelt Diaz. 

"Ik heb gefaald. Het spijt me. Neem het me niet kwalijk".

Je excuseren omdat je ouder wordt?

Is dit waar Linda voor staat?

Met als excuus: mijn tijdschrift wordt ook door mannen en jongere vrouwen gelezen en die zitten hier echt niet op te wachten.

Mannen en vrouwen die vroeg of laat hier toch op de een of andere manier mee geconfronteerd zullen worden.

Geef mij Ingeborg Beugel maar, die juist pleit voor het opzetten van een online platform waar vrouwen en mannen en (puber)kinderen terecht kunnen voor informatie. 

Want dit negeren is uiteindelijk ontkennen wie je ook bent. 

Dan maar niet glossy. 

Krant: AD 17 maart 2014; Cameron Diaz kan de natuur niet verslaan.

Afbeelding: overgang.weebly.com
Uitspraak 'De kern van geluk.....':Erasmus

Gedachte

"De vreemde paradox is

 dat het dezelfde tijd neemt

 om een slonzig, kleurloos, onbewogen en onproductief

 leven te leiden 

als het neemt 

om vreugdevol en overvloedig 

te leven."

Foto: photl.com

Uitspraak: ?

Liefde is......je hart laten zingen

Dat was de titel van een blogje, vorig jaar rond Valentijn.
Ik zei daarin onder andere het volgende:

Als je ruimte vrijmaakt voor jou in je eigen leven, dan laat je je eigen hart zingen.

Het kleurt je bestaan.
Je vergeet de tijd.
Het plaatst de dingen die nog gedaan moeten worden in een ander perspectief.
Omdat, door ruimte te maken voor je eigen ik, als het ware vleugels krijgt die jou verheffen boven het dagelijkse zijn.
En als we dat eenmaal hebben ervaren, kunnen we niet anders.
Bovenstaande gedachten vloeiden voort uit de vraag:

Is er ruimte in je leven wat goed is voor jou?

Nu een jaar later is deze vraag voor mij actueler dan ooit.
En besef ik meer dan ooit dat ruimte maken voor jezelf een keuze is.
Een keuze die je niet kunt loskoppelen van het stellen van doelen en prioriteiten.
Maar ook alles te maken heeft met dagelijkse zelfdiscipline.
Soms schop ik tegen dit gegeven aan en bouw ik excuses in, maar de realiteit is wel, dat als ik dit doe, mijn perspectief verandert, en in plaats dat ik me verhef, ik inlever op mezelf.

"In feite speel je nooit tegen een opponent. 

Je speelt altijd tegen jezelf,

tegen je hoogste maatstaven.

En als je je grens hebt bereikt,

ervaar je waarachtige vreugde."

Arthur Ashe.

Uitspraak: Is er ruimte in je leven wat goed is voor jou? Barbara Sher.

Afbeelding: Pixabay

Het ene talent

Onlangs hadden wij een activiteit in de kerk, waar ik vanwege activiteiten elders niet bij aanwezig kon zijn.

Maar ook als je er niet bij kunt zijn, weten ze je te vinden. 

Hieronder mijn bijdrage aan deze avond. 

Tussendoor wat foto's van er-even-tussen-uit.  

Jullie kennen allemaal het verhaal van de eigenaar die op reis ging naar het buitenland en kort voor zijn vertrek zijn slaven bij zich riep.

In dat laatste gesprek, vlak voor zijn vertrek, vertrouwde hij zijn kostbare bezit toe aan zijn eigen slaven.  

Daarnaast gaf hij zijn slaven ook, een ieder naar zijn eigen bekwaamheid, talenten om naar eigen inzicht te gebruiken en te ontwikkelen.

Met de boodschap, dat hij na verloop van een bepaalde tijd, terug zou keren, en dat zij, zijn slaven, dan rekenschap moesten afleggen van hun werkzaamheden, en van wat zij met hun talenten hadden gedaan.

Maar wat jullie niet weten, is dat ik dat ene talent ben dat gegeven werd aan de slaaf, die uiteindelijk in de 'buitenste duisternis' werd geworpen. 

Graag wil ik jullie mijn kant van het verhaal vertellen. 

Want al kreeg deze slaaf slechts mij als enige, besef wel, dat ik een talent was. 

En dat in mijn wezen alles aanwezig was om tot bloei te kunnen komen.

Het enige wat nodig was om mij als talent tot groei te laten komen, was de gewilligheid om met mij aan de slag te gaan. 

Meer niet, slecht dat alleen. 

Maar in plaats daarvan groef mijn ééntalent-eigenaar een gat in de grond, verborg mij daarin, en ging heen.

Geen moment dacht hij aan mij, zijn talent, en wat dit voor mij als zijn talent moet hebben betekend. 

Om gedurende de gehele periode dat mijn eigenaar op reis was, verborgen te worden gehouden in de grond. 

Maar nog veel belangrijker, wat ik een pijnlijke gedachte vond, was wat dit uiteindelijk voor hem zou kunnen gaan betekenen. 

Ondanks dat hij mij niet op waarde schatte, ik lag niet voor niets daar in die donkere aarde, wist ik dat ik nog steeds waarde had.

En dat de manier waarop hij mij behandelde, niets zei over mij als talent. 

Ik wist dat het slechts voor een kleine periode was, en dat mijn kans om te groeien, te ontwikkelen, te vermeerderen, vanzelf wel zou komen. 

Maar ook dat als hij werkelijk niet met mij aan de slag zou gaan, en mij daar, verborgen in de aarde, zou laten liggen, hij daar uiteindelijk een prijs voor zou gaan betalen.

Mijn liggen in de aarde was slechts een kwestie van tijd.

Tijd die ik wel had, maar door de ééntalent-slaaf schromelijk werd onderschat.

Misschien lag de pijn van hem wel in het feit dat hij slechts alleen mij kreeg.

Pijn die voortvloeide uit het feit dat hij zichzelf vergeleek met de andere slaven, die twee of meer talenten hadden gekregen.

Maar wie bepaalt uiteindelijk de grootte van een talent?

Daarnaast de enige met wie hij de toets der vergelijking moest doorstaan, was die met hem zelf.

Om van dat ene talent, dat hij van zijn heer en meester had gekregen, hoe weinig zijn ontwikkeling uiteindelijk ook in zijn eigen ogen geweest zou zijn, iets te maken. 

Omdat daaruit zou blijken dat hij gewillig was om stappen tot groei te zetten. 

Meer werd er van hem niet gevraagd.

Dit vond hij echter al te veel van het goede. 

Dat bleek uiteindelijk ook uit het antwoord van zijn meester.

Als je me vraagt of het duister daar was in de aarde, dan kan ik daar alleen maar op antwoorden dat ik dat persoonlijk zo niet direct heb ervaren.

Als er al wel enige sprake was van duisternis, dan was dat vanwege mijn ééntalent-eigenaar, die zichzelf op deze manier tekortdeed, door niet de moeite te willen getroosten om met mij aan de slag te gaan.

Ja, mijn hart ging naar hem uit.

Ik had hem wel willen toeschreeuwen van: 'Je vergeet dat je eigenaar je kent. 

Je vergeet dat hij weet wat je mogelijkheden zijn'. 

Alleen al dat zou genoeg moeten zijn om het in ieder geval te proberen, vanuit het door de eigenaar gegeven vertrouwen, die hij liet zien door mij, aan hem te geven.

Maar hij begroef zijn kans op vooruitgang. 

Verbeuzelde zijn door de eigenaar gegeven tijd om mij tot ontwikkeling te laten komen.

En onttrok zich op die manier aan zijn rentmeesterschap.

Toen de tijd daar was, de tijd om de balans op te maken, zei mijn ééntalent-eigenaar, ik kan er nog steeds niet bij dat hij dat zei, dat het lag aan de hardheid van zijn eigen meester, en dat hij om die reden mij had begraven.

En dat de eigenaar een persoon was die maaide waar hij niet gezaaid had.

Als ik geen talent was geweest, had ik terstond het geloof in mezelf verloren.

Dat hij zijn eigen volkomen falen volledig plaatste op de schouders van zijn eigen heer, zonder maar een moment zijn eigen handelen tegen het licht te houden.

Toen wist ik met zekerheid dat er geen weg meer terug was voor mijn ééntalent-eigenaar.

Niet omdat hij maar één talent had gekregen.

Nee, het was door zijn eigen gedrag waarmee hij liet zien dat hij niet alleen zijn talent loochende, maar ook de Schenker van zijn talent.

"....want hem die ontvangt, zal Ik meer geven,

en van hem die zeggen: Wij hebben genoeg,

van hen zal zelfs wat zij hebben, worden weggenomen."