Station Bartimeüs

Komende zondag is het weer mijn beurt om 'les' te geven. Het eerste wat je leest in de toespraak die we gaan bespreken, is dit: "Het evangelie is geen wondermiddel om moeilijkheden en problemen te voorkomen, maar een manier om ons geloof te vergroten en ermee om te leren gaan". Ik ben niet van plan deze toespraak hier op mijn blog te gaan bespreken. Er is echter wel één ding uit deze toespraak dat past bij mijn reis hier op het blog. 

Dit heeft alles te maken met Bartimeüs, een blinde man die langs de weg zat te bedelen. Die, toen hij vroeg waarom het zo druk was en hoorde dat het vanwege Jezus de Nazarener was, begon te roepen: "Jezus, Zoon van David, ontferm U over mij! En velen bestraften hem opdat hij zwijgen zou. Maar hij riep des te meer". 

Toen ik nog op station Henoch stond had ik het ook al even over Bartimeüs. Dat wandelen ook kan betekenen dat men zichzelf op een bepaalde manier leidt. En dat was wat Bartimeüs deed. Hij liet zich door de mensen uit de menigte niet het zwijgen opleggen. Integendeel: "hij riep des te meer. Iedereen zei dat hij stil moest zijn, maar hij riep des te meer omdat hij wist wie Jezus echt was. Hij negeerde de stemmen en schreeuwde nog luider. Hij handelde in plaats van met zich te laten handelen. Hij wendde zijn geloof aan om zijn beperkingen te overstijgen". Om uiteindelijk, door zijn eigen volhardend gedrag, deze woorden te mogen horen: "Ga heen, uw geloof heeft u behouden. En meteen werd hij ziende." 

Zoals jullie weten is lezen voor mij op reis gaan. Of het nu om boeken, tijdschriften of om de Schriften gaat soms weet ik niet meer waar het een begint en waar het ander eindigt, zoals nu met Bartimeüs en het woordje nee. Bartimeüs zei nee tegen de stemmen van de menigte en dat maakte het verschil.

Antje Balters, schrijfster van het boek 'De moed om nee te zeggen' zei het volgende over deze situatie: "Jezus vraagt aan de mensen waarom ze tot Hem komen en wat zij willen, ook wanneer Hij zelf al lang ziet wat ze nodig hebben. Aan de ene kant respecteert Hij hen daarmee als zelfstandige personen en overschrijdt Hij hun persoonlijkheidsgrenzen niet. Aan de andere kant nodigt Hij hen uit om erover na te denken wat nu eigenlijk hun wens is en wat ze nu werkelijk nodig hebben. Daarmee stelt Hij ook indirect de vraag naar hun identiteit. Ze moeten zichzelf onderzoeken en leren kennen. Het is nog steeds een taboe zichzelf als persoon belangrijk te vinden en serieus te nemen, met andere woorden oog voor zichzelf te hebben. Hier geldt net zo goed: wanneer we de opdracht in de Bijbel om in alles zo te worden als Jezus, dan moeten we ook onszelf in beeld krijgen. In elk geval niet alleen als doelwit van harde zelfkritiek en met verbeteringsvoorstellen, maar we moeten zo naar onszelf kijken als Christus naar ons kijkt: liefdevol, meevoelend, barmhartig, bezorgd om ons welzijn, ja zelfs enthousiast. Daar is niets verwerpelijks aan en ook niets egoïstisch; het is zelfs heilzaam, vooropgesteld dat Jezus het middelpunt blijft op wie het denken, doen en voelen gericht is. Als geliefde zoons en dochters mogen, ja moeten wij liefdevol tegenover onszelf staan, omdat we alleen dan ook onze naaste liefdevol kunnen aanzien."

Gevoelsmatig reis ik, door het woordje nee, als het ware mijzelf achterna. Met dit verschil dat mijn nee, kwestie van energie, een verandering heeft ondergaan. Het is nu veel méér een NEE, wat ik niet los kan zien van, en daar heeft Balters het ook over, de vraag naar identiteit. Jezelf onderzoeken, leren kennen en serieus nemen. Al reizend hoop ik daar meer inzicht in te krijgen. Onderwijl 

genietend van het uitzicht

Foto is gemaakt door één van onze kleinkinderen 😍

2. Ik neem de boemeltrein

Ik neem de boemeltrein richting Henoch. Waarom Henoch? Omdat hij vorige week ter sprake kwam in de toespraak die we in onze vrouwenorganisatie bespraken. De Heer zei namelijk tegen Hem: "Wandel met Mij". Ik vond deze uitspraak dusdanig mooi dat ik besloot verder door te reizen naar de verwijzende schriftuurtekst (Mozes 6:31, 32), waar ik las dat Henoch door de Heer geroepen werd om bekering tot het volk te prediken. Het probleem is echter dat Henoch dit niet direct ziet zitten. Dit is wat hij er zelf over zegt: "Ik ben maar een knaap en alle mensen haten mij; want spreken valt mij zwaar". En dan zegt de Heer dit: "Zie, mijn Geest rust op u, daarom zal Ik al uw woorden rechtvaardigen; en de bergen zullen vlieden voor uw aangezicht en de rivieren zullen hun loop veranderen; en u zult in Mij verblijven en Ik in u; daarom, wandel met Mij." De Heer laat Henoch weten dat wat hij ziet als een moeilijkheid voor de Heer geen enkel obstakel is, mits hij bereid is om te wandelen.

Ik las dat we in de Topical Guide wel meer dan 100 verwijzingen en/of variaties kunnen vinden die op de een of andere manier te maken kunnen hebben met "wandelen met God". In mijn eigen schriften had ik de volgende woorden bij dit vers van Henoch geplakt: "In aanvulling op de gewone betekenis van het woord wandelen, wordt in dit verband bedoeld een bepaalde richting in het leven volgen. Het kan ook betekenen dat men zichzelf op een bepaalde manier leidt". Bij deze uitspraak moest ik denken aan een andere man, Barthemeüs. Hij zal mijn volgend station zijn.  

Wanneer het gaat om wandelen met God, dan gaat het erom of wij ons op het verbondspad bevinden. En dan zegt Freeman, degene van wie deze toespraak is, dit: "Misschien denkt u bij het horen van die woorden aan vinkjes. Misschien ziet u alleen een pad van vereisten. Maar als we beter kijken, zien we iets fascinerends. Een verbond draait niet alleen om een contract, hoewel dat ook belangrijk is. Het draait om een relatie. President Russell M. Nelson heeft gezegd: "Het verbondspad draait allemaal om onze relatie met God."

Ooit heb ik blijkbaar een boekje gelezen dat waarschijnlijk Bouwstenen heette. De volgende opmerking komt daar uit: "Wandelen door de Geest gaat niet om regels (ik ontken hiermee niet het belang van gehoorzaamheid) die moeten worden nageleefd, maar om een relatie die moet worden opgebouwd en onderhouden. Wij zijn kinderen Gods. Wandelen in de Geest is een actieve houding onder de leiding van de Heilige Geest. Er wordt niet gesproken over rennen. Het is een leugen te denken dat iemand geestelijk meer groeit naarmate hij meer doet voor God." 

Wandelen heeft dus uiteindelijk niets te maken met snelheid en/of de afstand die door jou zou moeten worden afgelegd. Met iemand die langs de kant van de weg staat en afvinkt wat je allemaal gedaan hebt. Nee, het heeft alles te maken met jou en de geest die je bij je draagt tijdens het wandelen, zoals het kunnen genieten van het onderweg zijn. 

Dit is wat president Uchtdorf er over heeft gezegd: "Onze weg naar volmaking is lang, maar we mogen ons verwonderen en verheugen in de kleinste stapjes op die weg." In deze toespraak gaat hij onder andere in op afvinklijstjes, het waarom van het evangelie en het onderweg kunnen genieten van de reis. Een reis die mij bij onderstaand gedicht bracht. Heel eerlijk gezegd was ik dit gedicht volkomen vergeten. Ik was zelfs in eerste instantie enigszins verbaasd dat ik het onder 'Wandel met Mij' had opgeslagen. Maar al gauw begreep ik waarom ik het juist daar had opgeslagen. 

1. Ik neem de boemeltrein

"Twee wegen scheiden zich in een geel bos

En het spijt me dat ik niet beide kon reizen"

Robert Frost

Ook wij, toen we daar op dat pad in het bos van Oosterhout stonden, moesten kiezen welk van de twee wegen we zouden gaan volgen. Helaas, gebonden door de tijd, wij waren daar slechts een weekend, konden wij niet beide paden bewandelen, en moest er net als in het gedicht van Frost gekozen worden. Dat hield in dat er "een niet genomen weg" was. 

Eigenlijk, gevoelsmatig, stond ik en sta ik eigenlijk ook op een soort tweesprong wat betreft mijn blog. Met aan de ene kant het "Allen zijn gelijk voor God"-pad, mijn rode draad van dit jaar, en aan de andere kant het verlangen om te gaan boemelen, de behoefte om meer te gaan dwalen. Wat zomaar ook tot gevolg kan hebben dat ik niet schrijf. Al kan ik me dat op dit moment nog niet voorstellen. Al waren er in het verleden zeker periodes dat ik inderdaad daadwerkelijk niets deelde op mijn blog. Daarnaast, onder dit boemelpad, ligt nog een pad. Mijn remissiepad. Niet direct zichtbaar voor jullie daar het zich grotendeels ondergronds afspeelt maar het is zeker een pad waar ik wel degelijk rekening mee te houden heb. 

Het gedicht van Frost, "geschreven om een trekje van zijn vriend te belichten, die op elke wandeling die ze samen maakten spijt kreeg over de weg die ze niet hadden gekozen, omdat ze zo ongetwijfeld veel boeiende dingen waren misgelopen", gaat echter ook over "na te denken over keuzes in het leven". En dan, al wandelend, juist geen spijt te ervaren over het pad dat je niet hebt kunnen nemen. Wat zeker ook alles te maken heeft met of je ladder tegen de juiste muur staat en dat je handelend optreedt. Een thema van Stephen Covey. In het licht van mijn blog betekent dit dat ik mijn jaarthema loslaat. Geen rode paaltjes meer om te volgen. Paaltjes die tevens ook zorgden voor een zekere afbakening.  

Zoals jullie weten is lezen voor mij ook op reis gaan. De Schriften maken ook deel uit van die reis. Gisteren bespraken we in onze vrouwenorganisatie een toespraak die ook alles te maken had met wandelen, en dan met name wandelen met de Heer. In deze toespraak was er met name één zin die er voor mij uitsprong, en dat was deze: "Wandel met Mij", wat de Heer tegen Henoch zei, wat ik niet los kan zien van mijn ondergrondspad en mijn remissietreintje. Deze uitnodiging kan ik gewoonweg niet negeren. Ik neem de boemeltrein richting Henoch. Daarna zie ik wel weer verder. En soepje? Er is daar verderop vast wel een gelegenheid om iets te eten. 

De reis gaat verder

Je wordt niet in je eentje zwanger. Dat is waar ik het over wil hebben. Maar zodra ik dit gezegd heb zijn daar al weer een aantal afleidende gedachten. Het probleem is dat ik onderweg van alles tegenkom. Dat waar ik het over wil hebben, noem ik zelf mijn rode draad, en alles wat ertussen komt zie ik als een soort hangertje dat aan deze rode draad opgehangen kan worden. Het is niet zo dat ik met hangers wil werken; het gebeurt gewoon. Elke vogel zingt immers zoals hij gebekt is. En dwaal ik af. Zo ook dit keer. 

Maar zoals ik al eerder schreef, reizen is ook van informatie naar informatie gaan. Kreeg een berg informatie over me heen toen ik mezelf de vraag stelde wat nu de beste manier van reizen was. Want ergens in mijn achterhoofd was daar de gedachte van een rechte lijn tussen punt a en b. Met andere woorden: 'Houd je bij je onderwerp'. Maar ja, zie die twee maar eens te combineren. Aan de ene kant in een rechte lijn je bij je onderwerp houden, en aan de andere kant hangers die ook zo hun aandacht vragen. Tot ik tussen al deze informatie een klein filmpje zag (doorklikken). Ik blijk gewoon altijd die tijd de snelste weg te hebben bewandeld. Helemaal snappen doe ik het niet, maar voor nu is dat niet van belang. Ik herkende direct mijn rode draad. Zegt een beeld niet meer dan duizend woorden? Ik hervat mijn reis 'in je eentje word je niet zwanger'. Alleen niet vandaag. Stiekem vind ik het wel hilarisch, het filmpje. Als ze vinden dat...dan...  

Ik heb namelijk een aantal foto's die gedeeld willen worden. Het afgelopen weekend waren wij in Twente, bij mijn moeder. Tussendoor heb ik haar wel gezien, maar dat wij bij haar gelogeerd hebben, was door corona alweer even geleden. Ondertussen heeft zij haar beide vaccinaties gehad en wij onze eerste. Uiteraard gingen onze fietsen mee.

  

Hier zijn we gestart, knooppunt 83

Fietsen in alle rust

Met prachtige doorkijkjes

 

De route zei dat we linksaf moesten, richting 91

maar rechtsaf, 93 zag er zo aantrekkelijk uit dat we even afgeweken zijn. 

Toch nog niet genoeg schapen gezien.

Dit maakt allemaal onderdeel uit van het waterwingebied

Rectum Ypelo.

Ook hier een picknicktafel.

Weer terug op onze route, omgeving Enters Reggedal.

Links zie je nog een stukje steiger, waar een niet erg spraakzame iemand zat te vissen.

Manlief vist ook graag, maar geen visserslatijn gehoord. 

Alleen voor fietsers, heerlijk

Zonder woorden

Wat zo fijn is aan waar wij fietsten,

overal bankjes en picknickplaatsen.

Nu de temperatuur nog iets omhoog. 

Wat een stelletje schoonheden

Af en toe kruisten we een weg met auto's

Twentse gastvrijheid: Goat lekker zitt''n

 Voor de vermoeide wandelaar of fietser.

Dit is ook een heerlijk wandelgebied. 

Door het bos.

Geen auto gezien, wel grote landbouwvoertuigen

Natuurspeelplaats De Klimkuil

Terug door Wierden, waar we langs een prachtige natuurspeelplaats kwamen

Via deze weg terug naar 83, waar we begonnen zijn.

Dit keer hebben we Wierden links laten liggen.

Ondanks de kringloopwinkel daar. 

We zijn er nog een keer samen op uit gegaan, maar dit keer zonder fiets. Maar ook vanuit de auto is er genoeg moois te zien. 

 

Vanuit de auto, door een geopend raampje

Door de voorruit

De Kribbenburg, Lutterzand

Dit is het riviertje de Dinkel aan de ene kant van de brug.

Het uitzicht op de Dinkel aan de andere kant van de brug.

Ondanks de regen toch uitgestapt. 

Bezoek je Twente, dan kun je in deze omgeving je hart ophalen, 

zeker ook als je ook van wandelen houdt. 

Bloemenbeek, De Lutte

Te mooi om te negeren.

Op de weg terug naar huis vanuit de rijdende auto. 

Kerk moet veilige haven zijn voor ongewenst zwangere vrouw

Na een periode van meer dan twee jaar niet op mijn blog te hebben geschreven, heb ik de draad, zoals jullie hebben kunnen zien, weer opgepakt. We hebben, manlief en ik, altijd gefietst en gewandeld en genoten van de natuur om ons heen. Maar door het oppakken van mijn blog sta ik toch iets meer stil bij waar we zijn en kijk ik toch met iets andere ogen naar mijn omgeving. Sommige van die blikken leg ik vast door het oog van mijn camera en deel ik hier op mijn blog. Op deze manier neem ik jullie 'ongemerkt' mee op mijn wandel- en fiets reis.

Reizen betekent niet alleen voor mij ergens naartoe te gaan. Dat blijkt ook wel uit de naam van mijn blog 'Levensreis' met als ondertitel 'Het mooiste van wat je kunt worden is jezelf'. Hieronder een gedicht waarvan ik vind dat het gevoel van reizen in jezelf mooi verwoordt. 

Gewoon op reis in jezelf

Veel tijd wordt besteed

aan wat willen

maar niet hebben

De buitenkant

lonkend, blinkend en leeg

Tijdelijke genoegens scheppend

Steeds snel wegebbend

De binnenkant

rijk, eindeloos, vormloos en vol van leven

Wachtend om opnieuw ontdekt te worden

Een ontdekkingsreis die nooit eindigt en nooit zal vervelen.

Ga mee op reis!!

Maar reizen kan voor mij ook betekenen dat ik van informatie naar informatie ga. Je leest wat en opeens merk je dat een woord of een zin blijft hangen, alsof het je een arm geeft en je vraagt om je door deze zin of door dit woord te laten leiden. Vorige week las ik namelijk een artikel dat ging over vondelingenkamers. 

AD 15 mei 2021

In dit artikel wordt onder andere het volgende gezegd: "Andere vrouwen zijn bang voor verstoting uit hun familie als uitkomt dat ze ongewenst zwanger zijn. Schaamte speelt dan een grote rol. Dat komt veel voor in reformatorische kringen".  Met name de zin "andere vrouwen zijn bang voor verstoting uit hun familie" bleef hangen. Ik zelf ben niet reformatorisch, wel christelijk, en ik weet uit eigen ervaring hoe het is als je dochter 'ongewenst' zwanger, zelf gebruik ik liever het woord 'niet gepland',  thuis komt. 

Soms heb ik wat moeite met begrijpelijk lezen, ook met goed luisteren, maar dat is een ander verhaal, dus ik weet niet precies wat er in deze zinnen gezegd wordt. Ik ben er van uit gegaan, maar dat komt vast door mijn eigen christelijke achtergrond, dat "verstoting uit hun familie" niet van toepassing kon zijn op reformatorische gezinnen, maar het woord schaamte misschien wel. Of toch beide?

Het is niet naar waar je naar kijkt wat ertoe doet,

het gaat erom wat je ziet.

Henry David Thoureau

Het gaat erom wat je ziet en wat ik zag was dit: een artikel uit het Reformatorisch Dagblad met als kop "Kerk moet veilige haven zijn voor ongewenst zwangere vrouw" . 

Ik wil niet vloeken in de kerk, daarbuiten trouwens ook niet, maar wanneer ik denk aan kerk, denk ik eerder aan mensen. Natuurlijk is daar de Kerk. Maar voor dit blogje wil ik deze twee scheiden. De Kerk en Zijn evangelie en de kerk, wij, de mensen, die soms zo tekortschieten, die deze Kerk bezoeken. De Kerk hoort inderdaad een veilige haven te zijn. Maar de kerk dat zijn wij. Misschien ligt daar het echte probleem. 

Het gezin als hoeksteen van de maatschappij is aan het afbrokkelen. Wat je in de maatschappij ziet, zie je in mindere mate terug in de kerk. Want als het ergens veilig zou moeten zijn, dan zou het veilig moeten zijn binnen de gezinnen van de kerk, of je kind wel of niet gepland zwanger thuis komt.

Dag 17...

Dag 17: Jezus zorgde voor zijn moeder

Suggestie 3: Geef een moederfiguur in uw leven bloemen

Daar ben ik weer. 

Ik ben nog steeds bezig met de adventskalender.

Ondertussen alweer over de helft.

Hieronder mijn moeder die momenteel bij ons logeert.

Geen bos bloemen, maar een tijdschrift.

Wat dat betreft valt de appel niet ver van de boom.

 

Op reis

Boeken zijn moeilijk te weerstaan.
Niet alleen als het gaat om ze te kopen, maar ook om te lezen.
Liefst koop ik bergen boeken, om me voor dagen daaraan over te geven.
Maar, zoals het gaat met de meeste dingen in het leven, zul je keuzes moeten maken.
Dus er worden geen stapels boeken gekocht, en voor een dag een boek lezen is al een uitzondering.
Desondanks zijn boeken nooit ver van me verwijderd.
Boeken betekenen voor mij op reis gaan; de tijd staat stil, of beter gezegd, er is geen tijd.
Ze symboliseren energie.
Soms bevat een boek slechts een enkele gedachte, soms worden bladzijden na bladzijden regels onderstreept.
In een van deze boeken werd een gedicht, gedeeltelijk, aangehaald van Mary Oliver.
Op internet vond ik het volledige gedicht.

De reis

Op een dag wist je eindelijk

wat je moest doen, en begon,

hoewel de stemmen om je heen

hun slechte adviezen

bleven roepen—

hoewel het hele huis

begon te schudden

en je het oude getrek 

aan je enkels voelde.

"Maak mijn leven!"

Riep iedere stem.

Maar je stopte niet.

Je wist wat je moest doen,

hoewel de wind

met zijn stijve vingers

aan de fundamenten knaagde,

hoewel hun melancholie
ondraaglijk was.
Het was al laat
genoeg, en een wilde nacht,
en de weg vol gevallen
takken en stenen.
Maar terwijl je hun stemmen achterliet
begonnen beetje bij beetje
sterren te schijnen
door deze wolkenkleden,
en er was een nieuwe stem
 die je langzaamaan
als de jouwe herkende,
die je gezelschap hield
terwijl je dieper en dieper afdaalde
de wereld in,
vastberaden het enige te doen
wat je kon doen-
vastberaden het enige leven te redden
dat je kon redden. 

De door mij gebruikte afbeelding is afkomstig van de Stichting Lezen.

Zij proberen "om brede bevolkingsgroepen het plezier en het nut van lezen te laten ontdekken en beleven om zo hun persoonlijke ontwikkeling en maatschappelijke participatie te bevorderen". 

Op hun site kwam ik de volgende uitspraak tegen, die naadloos aansluit bij mijn gevoel, net zoals de afbeelding ook in het geheel past:

"Het zou mooi zijn boeken te kopen

 als we de tijd om ze te lezen erbij konden kopen"

Arthur Schopenhauer. 

Eigenlijk had dit berichtje over scanners en duikers moeten gaan.

Wie weet een volgende keer. 

Inspiratiebron: Keuzes maken in je leven, Barbara Sher. 

Liefde is......je hart laten zingen

Dat was de titel van een blogje, vorig jaar rond Valentijn.
Ik zei daarin onder andere het volgende:

Als je ruimte vrijmaakt voor jou in je eigen leven, dan laat je je eigen hart zingen.

Het kleurt je bestaan.
Je vergeet de tijd.
Het plaatst de dingen die nog gedaan moeten worden in een ander perspectief.
Omdat, door ruimte te maken voor je eigen ik, als het ware vleugels krijgt die jou verheffen boven het dagelijkse zijn.
En als we dat eenmaal hebben ervaren, kunnen we niet anders.
Bovenstaande gedachten vloeiden voort uit de vraag:

Is er ruimte in je leven wat goed is voor jou?

Nu een jaar later is deze vraag voor mij actueler dan ooit.
En besef ik meer dan ooit dat ruimte maken voor jezelf een keuze is.
Een keuze die je niet kunt loskoppelen van het stellen van doelen en prioriteiten.
Maar ook alles te maken heeft met dagelijkse zelfdiscipline.
Soms schop ik tegen dit gegeven aan en bouw ik excuses in, maar de realiteit is wel, dat als ik dit doe, mijn perspectief verandert, en in plaats dat ik me verhef, ik inlever op mezelf.

"In feite speel je nooit tegen een opponent. 

Je speelt altijd tegen jezelf,

tegen je hoogste maatstaven.

En als je je grens hebt bereikt,

ervaar je waarachtige vreugde."

Arthur Ashe.

Uitspraak: Is er ruimte in je leven wat goed is voor jou? Barbara Sher.

Afbeelding: Pixabay

Het ene talent

Onlangs hadden wij een activiteit in de kerk, waar ik vanwege activiteiten elders niet bij aanwezig kon zijn.

Maar ook als je er niet bij kunt zijn, weten ze je te vinden. 

Hieronder mijn bijdrage aan deze avond. 

Tussendoor wat foto's van er-even-tussen-uit.  

Jullie kennen allemaal het verhaal van de eigenaar die op reis ging naar het buitenland en kort voor zijn vertrek zijn slaven bij zich riep.

In dat laatste gesprek, vlak voor zijn vertrek, vertrouwde hij zijn kostbare bezit toe aan zijn eigen slaven.  

Daarnaast gaf hij zijn slaven ook, een ieder naar zijn eigen bekwaamheid, talenten om naar eigen inzicht te gebruiken en te ontwikkelen.

Met de boodschap, dat hij na verloop van een bepaalde tijd, terug zou keren, en dat zij, zijn slaven, dan rekenschap moesten afleggen van hun werkzaamheden, en van wat zij met hun talenten hadden gedaan.

Maar wat jullie niet weten, is dat ik dat ene talent ben dat gegeven werd aan de slaaf, die uiteindelijk in de 'buitenste duisternis' werd geworpen. 

Graag wil ik jullie mijn kant van het verhaal vertellen. 

Want al kreeg deze slaaf slechts mij als enige, besef wel, dat ik een talent was. 

En dat in mijn wezen alles aanwezig was om tot bloei te kunnen komen.

Het enige wat nodig was om mij als talent tot groei te laten komen, was de gewilligheid om met mij aan de slag te gaan. 

Meer niet, slecht dat alleen. 

Maar in plaats daarvan groef mijn ééntalent-eigenaar een gat in de grond, verborg mij daarin, en ging heen.

Geen moment dacht hij aan mij, zijn talent, en wat dit voor mij als zijn talent moet hebben betekend. 

Om gedurende de gehele periode dat mijn eigenaar op reis was, verborgen te worden gehouden in de grond. 

Maar nog veel belangrijker, wat ik een pijnlijke gedachte vond, was wat dit uiteindelijk voor hem zou kunnen gaan betekenen. 

Ondanks dat hij mij niet op waarde schatte, ik lag niet voor niets daar in die donkere aarde, wist ik dat ik nog steeds waarde had.

En dat de manier waarop hij mij behandelde, niets zei over mij als talent. 

Ik wist dat het slechts voor een kleine periode was, en dat mijn kans om te groeien, te ontwikkelen, te vermeerderen, vanzelf wel zou komen. 

Maar ook dat als hij werkelijk niet met mij aan de slag zou gaan, en mij daar, verborgen in de aarde, zou laten liggen, hij daar uiteindelijk een prijs voor zou gaan betalen.

Mijn liggen in de aarde was slechts een kwestie van tijd.

Tijd die ik wel had, maar door de ééntalent-slaaf schromelijk werd onderschat.

Misschien lag de pijn van hem wel in het feit dat hij slechts alleen mij kreeg.

Pijn die voortvloeide uit het feit dat hij zichzelf vergeleek met de andere slaven, die twee of meer talenten hadden gekregen.

Maar wie bepaalt uiteindelijk de grootte van een talent?

Daarnaast de enige met wie hij de toets der vergelijking moest doorstaan, was die met hem zelf.

Om van dat ene talent, dat hij van zijn heer en meester had gekregen, hoe weinig zijn ontwikkeling uiteindelijk ook in zijn eigen ogen geweest zou zijn, iets te maken. 

Omdat daaruit zou blijken dat hij gewillig was om stappen tot groei te zetten. 

Meer werd er van hem niet gevraagd.

Dit vond hij echter al te veel van het goede. 

Dat bleek uiteindelijk ook uit het antwoord van zijn meester.

Als je me vraagt of het duister daar was in de aarde, dan kan ik daar alleen maar op antwoorden dat ik dat persoonlijk zo niet direct heb ervaren.

Als er al wel enige sprake was van duisternis, dan was dat vanwege mijn ééntalent-eigenaar, die zichzelf op deze manier tekortdeed, door niet de moeite te willen getroosten om met mij aan de slag te gaan.

Ja, mijn hart ging naar hem uit.

Ik had hem wel willen toeschreeuwen van: 'Je vergeet dat je eigenaar je kent. 

Je vergeet dat hij weet wat je mogelijkheden zijn'. 

Alleen al dat zou genoeg moeten zijn om het in ieder geval te proberen, vanuit het door de eigenaar gegeven vertrouwen, die hij liet zien door mij, aan hem te geven.

Maar hij begroef zijn kans op vooruitgang. 

Verbeuzelde zijn door de eigenaar gegeven tijd om mij tot ontwikkeling te laten komen.

En onttrok zich op die manier aan zijn rentmeesterschap.

Toen de tijd daar was, de tijd om de balans op te maken, zei mijn ééntalent-eigenaar, ik kan er nog steeds niet bij dat hij dat zei, dat het lag aan de hardheid van zijn eigen meester, en dat hij om die reden mij had begraven.

En dat de eigenaar een persoon was die maaide waar hij niet gezaaid had.

Als ik geen talent was geweest, had ik terstond het geloof in mezelf verloren.

Dat hij zijn eigen volkomen falen volledig plaatste op de schouders van zijn eigen heer, zonder maar een moment zijn eigen handelen tegen het licht te houden.

Toen wist ik met zekerheid dat er geen weg meer terug was voor mijn ééntalent-eigenaar.

Niet omdat hij maar één talent had gekregen.

Nee, het was door zijn eigen gedrag waarmee hij liet zien dat hij niet alleen zijn talent loochende, maar ook de Schenker van zijn talent.

"....want hem die ontvangt, zal Ik meer geven,

en van hem die zeggen: Wij hebben genoeg,

van hen zal zelfs wat zij hebben, worden weggenomen." 

Curaçao (2)

Pictures!!!!
Ja, ik begrijp dat iedereen daar op zit te wachten.
Maar ik moest toch echt even omschakelen.
Kwam namelijk met een leeg hoofd terug van Curaçao, en heb de eerste dagen echt even verdwaasd rondgelopen.
De afgelopen weken op Curaçao ben ik 'geleefd'.
Ik hoefde dan ook nergens voor te zorgen,
Alles wat ik hoefde te doen was mij over te geven aan het grote genieten, en dat heb ik met volle teugen gedaan.
Ik heb genoten van het eten daar - snuitjes stonden niet op het menu  - en had wat dat betreft nog wel een paar weken kunnen blijven.
En dan de zee.
Daar zijn geen woorden voor.
Mijn zus zei: "Het verbaasd me dat je nog geen schubben hebt".
Ik denk dat dat alles wel zegt.

Eerste echte dag op het eiland. Ik zat gelijk in een stortbui, zo hevig dat we de auto aan de kant moesten 

zetten. Uiteraard heb ik dit niet gemaild aan het thuisfront. Had net herfstig Nederland verlaten, op naar de zon, en dan zit je daar langs de kant van de weg. 

.

Later toen de regen minder werd, zijn we door gereden naar Grote Knip.

Soms zit het grote genieten in iets kleins, zoals staan in een grote plas water, op een regenachtige dag, 

Hieronder een aantal stranden die wij hebben bezocht. Mijn foto's doen totaal geen recht aan deze plaatsen. Zie voor een mooier beeld Houd dit dus in je achter hoofd als je mijn foto's bekijkt. 

Want dat is het gevoel wat ik heb bij deze stranden.

Lagun Beach.

Jan Thielbaai.

Het eiland zit vol met tegenstellingen. Ook op het gebieden van baaien. Van al de baaien die we bezocht hebben, al dan niet om te zwemmen, was dit de enige baai die niet gratis toegankelijk was. 

Het is een aangelegde baai, die vrij luxueus is gericht, waar men zich richt op de met name rijkere toerist. Dat is tenminste de informatie die Wikipedia geeft. Maar ik vond hem behoorlijk luxueus. 

 Kom je alleen een ijsje eten, zoals wij, er zit daar namelijk een heerlijke Italiaanse ijssalon, dan hoef je geen toegang te betalen. 

Logisch natuurlijk, maar opeens viel het me op, 

toen ik deze watervogel zag, op dat ik nergens een eend had gezien.

Bij mijn zus en haar man om de hoek. 

Vanuit hun achtertuin stap je zo het water in. 

Een prachtige baai, zonder faciliteiten.

Boca St. Michiel.

Een baai, met een binnenwater dat in open verbinding staat met de zee.