Allemaal gezegende kerstdagen

 

Nog één nachtje slapen en dan is het kerst en vieren we de geboorte van Christus. Bovenstaande afbeelding geeft dit niet weer, misschien zelfs integendeel. Voor mij gaan deze twee echter prima samen; het vieren van de geboorte van Jezus en alle, kort door de bocht, het wereldse eromheen, zoals een kerstboom, het bezoeken van kerstmarkten en winterfairs, en niet te vergeten de tuincentra. 

Dat ik voor bovenstaande afbeelding heb gekozen, heeft alles te maken met deze gezelligheid, maar bovenal met samenzijn. De moeite die men doet om deze maand extra glans te verlenen. Of moet ik zeggen in het licht zetten, zoals in Reutum, waar ik bovenstaande foto heb gemaakt. Deze rendieren zijn een onderdeel van een verlichte acht kilometer lange route door het plaatsje. 

Dit is de tweede keer dat wij, manlief, mijn moeder en ik, deze route reden. De eerste keer dat wij deze route reden, was toeval. We waren samen op pad geweest en op de weg terug zagen we een bord staan dat naar deze verlichte route wees. Wat ik me van deze route vooral herinner zijn de prachtige grote lampenkappen die men toen had gemaakt. Later las ik dat de inwoners van Reutum veelal de sierverlichting zelf maken. Dit zegt volgens mij iets over het dorp, maar ook over de sfeer die er hangt. Denk nu niet dat elke straat hetzelfde is versierd. Dat is echt niet het geval. De straten die versierd waren, hadden elk zo hun eigen thema. En dit keer geen lampenkap gezien. Dus dat betekent dat men niet in herhaling valt. En als dat wel het geval was geweest, dan had ik dat niet erg gevonden. 

Het was en is gewoon fijn om zo samen, bijna stapvoets, door deze prachtige verlichte omgeving te rijden. Op zo'n moment voelt de wereld, hierbij denk ik aan oorlog en geweld, zowel in het groot als in het klein, ver weg. Kon het altijd maar kerstmis zijn. Al hebben wij ons bij de prachtig gedekte tafel voor de reuzen ons snel uit de voeten gemaakt. Je weet het maar nooit. 

Een Rotterdamse dame

 

De reden dat ik mijn blog "Levensreis" genoemd heb, is dat deze naam mij de gelegenheid gaf en geeft alle kanten op te gaan. Want waar ik ook mee bezig ben, of ik nu links of rechts ga, of misschien zelfs even stilsta, het doet er niet toe. Alles is een onderdeel van die reis. En dat woordje 'reis' neem ik heel ruim. Hierbij denk ik bijvoorbeeld ook aan lezen wat voor mij ook een vorm van reizen is. En dan maakt het niet zoveel uit of het nu gaat om een boek, een tijdschrift of de Schriften. 

Als het gaat om de Schriften, de afgelopen twee jaar ben ik bezig geweest met de Bijbel. Vorig jaar stond in het teken van het Oude Testament en was ik vooral met het volk van Israël op pad. Het meest wat mij hiervan bijgebleven is, is hun reis, en tevens mijn reis, door de woestijn. Dit jaar, het jaar is nog niet ten einde, ik maak nog een paar tussenstops, zijn we bezig met het Nieuwe Testament. De rode draad van dit jaar, los nog van "God is geen aannemer des persoons" is de Nieuw Testamentische kerk en dat wat zowel Petrus als Paulus onderwees. De komende tijd zal ik hier nog het een en ander over schrijven. Zeker ook als verbindende factor naar het Boek van Mormon, dat we het komende jaar gaan bestuderen. Dit alles in het licht van dat ik opnieuw moest leren mijn Schriften te lezen en "hoe is het in Godsnaam mogelijk". Eerst, voordat het zover is, wil ik nog een aantal foto's delen. Zij maken ook onderdeel uit van mijn reis. Beginnend met deze Rotterdamse dame. 

Moments Contained

Toen deze dame geplaatst werd, gaf het stof tot opwinding. Stof, omdat ze een vrouw was. Daarnaast vonden sommigen het moeilijk dat deze vrouw ook nog zwart was. Een opmerking over dit beeld, die ik me herinner uit die tijd is deze "Wat heeft deze dame nu gepresteerd?". 

Veel helden uit het verleden worden nu van hun sokkel gehaald, verplaatst, of er wordt de nodige nuance aangebracht. Hierbij denk ik aan het nieuws van gisteren, dat ging over het staatsbezoek van het koningspaar aan Zuid-Afrika en Jan van Riebeeck. Wie? Ja, dat dacht ik eerst ook. Nu weet ik dat hij veel heeft betekend voor de welvaart van Nederland, echter zijn naam kun je niet los zien van de slavenhandel en in het verlengde daarvan 'de Apartheid'. 

In Nederland zijn er verschillende straten naar Jan van Riebeeck vernoemd. Om precies te zijn, wanneer je al deze straten achter elkaar neerlegt: 14.014 meter. Daarnaast heeft hij een eigen museum. In het licht van de vraag "wat heeft deze dame nu gepresteerd?" en/of ze wel een standbeeld verdient, kun je je ook afvragen of deze heer, op grond van zijn prestaties, wel een standbeeld waardig is.  

Misschien juist omdat er voor gekozen is om deze dame te laten beelden als een 'niemand', overstijgt ze uiteindelijk ons allemaal door er gewoon te zijn. En maakt ze ons bewust, door daar alleen maar te staan, van wat voor iemand wij zijn, door hetgeen wij zien in haar. 

Niels Posthumus, 

Nederlandse journalist

Haarlem

 

Is het niet heerlijk om op een dag als deze, met niets anders dan regen, regen en nog eens regen, terug te kunnen kijken op een fijne dag, wetende dat na regen weer zonneschijn komt? Wat een heerlijk vooruitzicht. 

Manlief ging met een van onze dochters fietsen in de Kennemerduinen, een prachtig natuurgebied in de omgeving van Haarlem.  Zoals Amsterdam haar '9 straatjes' heeft, heeft Haarlem haar 'Gouden straatjes'. Ik heb man en dochter lief aangekeken toen ik hoorde dat ze samen op pad gingen en hen gevraagd of ik mee mocht, met dit verschil dat zij mij dan in het centrum van Haarlem, in de buurt van een van deze Gouden straatjes, wilden afzetten. Daar, en in de omgeving, heerlijk aan het zwerven geweest. 

Waar vind je een straatje als dit?

In de omgeving van dit straatje wist ik soms niet zo goed te onderscheiden wat nu wel of niet een winkeltje was. Ik dacht zelfs op een gegeven moment dat ik voor de etalage van een kringloopwinkeltje stond, tot ik een bril op tafel zag liggen. 

Het bleek een goed gevulde vensterbank te zijn. 

Dit soort straatjes zie je bij ons in de stad ook, met dit verschil dat de goed gevulde vensterbanken hier vaak etalages zijn. Het zijn juist dit soort straatjes, zeker in combinatie met al het groen, die een stad aantrekkelijk maken om te verkennen. 

Sittard

Manlief had een werkafspraak in Limburg. Voordat hij naar zijn afspraak ging, reed ik mee voor de gezelligheid en heeft hij mij afgezet in Sittard. Eerst het winkelgebied verkend, daarna de omgeving. Heb die dag veel foto's gemaakt, zodat manlief aan de hand van de foto's kon zien waar ik allemaal ben geweest.

Dit is de eerste foto die ik heb genomen. Ik dacht dat ik nog steeds in het winkelgebied zat, maar toen ik de hoek om kwam, zag ik opeens dit landschap. Werd er helemaal door verrast. 

Hetzelfde water van net, maar dan genomen aan de andere kant. Rechts zie je de bibliotheek. 

Dit is ook wat je ziet als je daar staat. 

Ik ben niet bekend met Sittard en haar omgeving. 

Tijdens mijn wandeling heb ik me laten leiden door wat ik zag. 

In de verte kon ik dit zien en dacht ik in eerste instantie dat het een boom was. 

Naast de 'boom' was een richtingwijzer. 

De geheime tuinen vond ik wel goed klinken. 

Daarnaast werd er gesproken over Stadsomwalling, wat ik ook wel zag zitten. 

Dus hier afgeslagen naar boven. 

Eenmaal boven aangekomen bleek ik een prachtig uitzicht te hebben op een kloostertuin. Op een van de muren was een bordje met de volgende informatie: "Het jaar 1677 was het rampjaar waarin Sittard werd verwoest en de vestingfunctie voorgoed verdween. De schootsvelden werden verpacht en in gebruik genomen,  soms als kloostertuin van de binnen omwalling gelegen kloosters. Via een onderdoorgang door de wal was de kloostertuin van de Ursulinen bereikbaar en werd in deze tuin zelfs een begraafplaats voor de zusters aangelegd". 

Op hetzelfde bordje over de kloostertuin stond ook deze informatie: "Van oudsher heeft Sittard relatief veel Joodse inwoners gehad. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog waren ruim 230 Joden in Sittard geregistreerd, inclusief zo'n 90 Duitse vluchtelingen. Slechts enkelen overleefden de oorlog en ter herinnering aan de 160 omgekomen Joodse burgers uit de regio is in de kloostertuin een monument opgericht".

Wat je hier ziet is een Berceau. "Een Berceau is een overdekt paadje of laantje, dat vroeger werd aangelegd binnen kloostermuren, bij kastelen en deftige buitens. In kloostertuinen werden deze sierlijke ornamenten gebruikt om onder te brevieren. De kloosterlingen liepen dan, al biddend, met hun brevier, het boek dat de gebeden bevat die een geestelijke van de Katholieke Kerk dagelijks moesten bidden, door het met groen overdekte laantje op en neer". Het bleken allemaal peren te zijn, wel allemaal verschillende soorten. 

De eerste peren zijn al aangeplant begin 1900. 

Om bij stil te staan.

Ergens vanuit de tuin uitzicht op het klooster.

Dit is de begraafplaats van de Ursulinen die in de kloostertuin werd aangelegd. 

De Ursulinen kwamen in 1843 naar Sittard en hebben daar gewoond tot 1977. 

Dit is nog steeds een onderdeel van de kloostertuin. 

Om van de stadsomwalling in de kloostertuin te komen heb ik gebruik gemaakt van dit trappetje. Dit trappetje heb ik ook weer gebruikt om terug te komen op de stadsomwalling. 

Om uiteindelijk hier terecht te komen: Jardin d'Isabelle. Op het bordje staat het volgende geschreven: "Ontdek hier de romantische geschiedenis van 'Jardin d'Isabelle', een betoverende stadstuin genoemd naar Isabelle de Borman, de dochter uit een rijke doktersfamilie. Deze prachtige tuin was ooit privéterrein van de familie De Borman, die woonde aan de gezellige Markt. Maar wat maakt deze tuin zo bijzonder? Het is het verhaal van Isabelle's liefde voor de bohemien dichter Charles Beltjens dat de aandacht trekt. Ondanks hun hartstochtelijke wens om te trouwen, verbood dokter De Borman hun huwelijk en stuurde Charles weg. Hij vertrok naar Frankrijk waar hij in zijn moedertaal, het Frans, gedichten schreef die hem bekend maakten. Toch blijft Charles voor altijd verbonden met Jardin d'Isabelle, met fragmenten van zijn beroemde gedicht over de condor - 'Le condor captif' - en een kopie van zijn door Gjus Roebroek vervaardigde borstbeeld, beide te bewonderen in deze romantische tuin". 

De tuin is prachtig, maar aan het verhaal vind ik niets romantisch. Integendeel. Op 24 tuinen met een verhaal wordt dit een ongelukkige liefdesgeschiedenis genoemd en ik geloof dat dat beter de lading dekt. Op deze site kunnen we het volgende lezen over Charles: "In Frankrijk was Charles succesvol, maar eenmaal terug in Sittard werd hij beschouwd als een zonderling. Pas na zijn dood werd hij als een genie beschouwd en werd er al snel geijverd voor een standbeeld".

Tegenover deze tuin is nog een andere tuin, Cour Solanus. Om op het bordje het volgende te lezen over deze tuin: "Oorspronkelijk was dit een kruidentuin van het Dominicanenklooster, met tegen de stadswal een pesthuisje waar lijders aan de pest en andere besmettelijke ziektes naartoe werden gestuurd om ze af te zonderen van de rest van de stadsbewoners. Later werd deze tuin de buitenruimte ('cour') van de internaatsstudenten van de Jezuïeten en het Franciscaanse missiehuis 'Franciscus Solanus'. Tegenwoordig is het een prachtige tuin die zijn naam dankt aan deze missie. Je kunt nog steeds de indrukwekkende vleugel uit 1870 zien, in Engelse landhuisstijl, waar de Jezuïeten hun internaat hadden".

Na deze tuinen ben ik weer teruggegaan naar de stadsomwalling,

en zag ik dit trappetje dat uiteindelijk leidt tot.... 

Wie weet daadwerkelijk tot een romantisch verhaal. 

De straat overgestoken

en toen werd ik even afgeleid. 

Ik zag namelijk een fietsroutebord en daar wij graag fietsen,

 kon ik het niet laten om even een kijkje te nemen. 

In gedachten zag ik ons al uit dit straatje komen, Sittard in.

Om daarna mijn weg verder te vervolgen op de stadsomwalling.

Hier viel wat te kiezen en ik koos voor Fort Sanderbout. 

Per slot van rekening is Sittard een vestingstad, dus in Sittard zijn en het fort niet te hebben gezien, dat is zoiets als in Parijs zijn en niet de Eiffeltoren zien, toch?

Onderweg genoot ik van prachtige doorkijkjes.

Ik weet niet wat ik precies verwacht had van Fort Sanderbout, maar niet dit. Ik was op de plaats van bestemming aangekomen met opnieuw een tekstbordje: "Joodse begraafplaats. Rechts ligt Fort Sanderbout, het enige bolwerk dat nog over is van de vroegere vesting. Het fort heeft alle sloopplannen overleefd, omdat boven op het fort een Joodse begraafplaats lag. De grond boven Fort Sanderbout werd na de verwoesting van 1677, toen Sittard als vestingstad werd opgegeven en 'open stad' werd, kort na 1700 aangewezen als begraafplaats voor de groeiende joodse gemeenschap. Dit bleef zo tot 1840, toen zij een gedeelte van de nieuwe algemene begraafplaats kregen toegewezen. De Joodse begraafplaats op Fort Sanderbout werd in 1955 met toestemming van het Rabbinaat om nooit opgeklaarde redenen en tegen alle joodse regels in geruimd"

Ik zag wel een trap. 

Deze bracht mij naar de restanten van Fort Sanderbout. 

Het deurtje links leidt wel ergens naar toe. 

Terug de trap op, naar de stadsomwalling. 

Aan het eind van de stadsomwalling de straat overgestoken naar

Door dit leuke straatje,

waar ik onderweg dit bordje tegenkwam, maar deze tuin, ik zag hem niet zo snel, gelaten voor wat hij was. 

Om mijn straatje verder te vervolgen.

Om uiteindelijk in de buurt te zijn waar manlief mij in de ochtend had afgezet.

Met dit verschil, nu niet de winkelstraat in

maar dit schattige straatje.

Langs de pluktuin

en nee, ik ben niet in Duitsland. 

Om via een plein, vol met terrassen, terecht te komen bij deze kerk. En opnieuw weer een bordje met de volgende tekst: "Michiels- of Paterskerk. De prachtige Paterskerk is gewijd aan Sint-Michiel, de aartsengel die de duivelse draak van de Reformatie moest verslaan, en heet daarom ook wel de Michielskerk. Boven de ingang toont een nisbeeld dit indrukwekkende verhaal. De Dominicanen bouwden deze kerk en wijdden deze in 1668 in. Bewonder de fraaie voorgevel die een typisch voorbeeld is van Zuid-Nederlandse barok, die ook te zien is bij de Augustijnen- en de Jezuïetenkerken in Maastricht en kerken in steden zoals Luik, Leuven, Brussel en Antwerpen. Het leeuwtje naast de ingang is een knipoog naar de ontsnapte circusleeuw die ooit een kerkdienst verstoorde. Maar het meest opmerkelijke is het reliëf in de topgevel waar Dominicus de rozenkrans ontvangt van Maria, waarbij de hond ernaar verwijst dat de Dominicanen in het Latijn ook wel 'Domini canes' worden genoemd, oftewel "Honden van de Heer".

En hier de leeuw die zomaar een kerkdienst durfde te verstoren. 

En zo ziet de kerk er van binnen uit.

Om uiteindelijk via dit plein, 

en deze straat

uit te komen wat ik in eerste instantie zag als een boom, om later tot de ontdekking te komen dat er hoofden op zitten. 

Na al het lopen is het goed rusten. Althans, dat dacht ik. 

Want ik bleek toch nog niet uitgefotografeerd te zijn. 

Tekstbordjes: Vereniging Sittards Verleden