Vergelijken

Vergelijken is de dief van vreugde

Nog steeds aan het eten uit mijn voorraadkast. 

Blikje: Vergadering van Israël en diversiteit

Het is niet de eerste keer dat onderstaande toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël' voorbijkomt. Alleen elke keer net met een andere insteek, zoals nu diversiteit en vorige week nog het gezin.

In zijn toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël ' zei president Russell M. Nelson het volgende: “Lieve zusters, u hebt unieke geestelijke gaven en vermogens. Ik spoor u aan vanavond met alle hoop van mijn hart aan dat u zult bidden om inzicht in uw geestelijke gaven - om ze meer dan ooit te ontwikkelen, te gebruiken en uit te breiden”.

Afgelopen week kwam het woord aansporen ook al voorbij, maar dan in een andere context. Soms voel je een woord aan, maar soms kan een woordenboek je helpen om een woord toch beter te plaatsen, te begrijpen. In het woordenboek kwam ik onder andere de volgende betekenissen tegen: "aandrijven, aandringen, aanvuren, aanzetten, noodzaken tot". Alle woorden die ik in het woordenboek tegenkwam, hadden op de een of andere manier te maken met 'iemand aanmoedigen tot'. Dus met het doen van iets, met ons gedrag.  

Wij worden dus door president Russell M. Nelson aangemoedigd om inzicht te krijgen in onze eigen geestelijke gaven. En ze dan “meer dan ooit te ontwikkelen, te gebruiken en uit te breiden”. President Nelson beklemtoont deze aansporing nog meer door deze drie woorden, "uw geestelijke gaven", cursief weer te geven. Vanuit de Schriften weten we: “Ik zeg u dat dit mijn stem is tot allen”, maar door dit zo te benadrukken maakt hij het naar mijn gevoel nog persoonlijker.  

"En voorts, voorwaar, Ik zeg u: 

Ik wil dat u altijd bedenkt en altijd in gedachte houdt

 wat die gaven zijn die de kerk gegeven worden.

Want allen krijgen niet iedere gave geschonken; want er zijn vele gaven,

en ieder mens wordt een gave geschonken door de Geest van God."  

Leer en Verbonden 46:10,11

Probleem is helaas dat we soms de uw uit het oog verliezen. Hierbij denk ik aan de toespraak van zuster Jean B. Bingham, onze algemeen ZHV-presidente, die het volgende zegt in haar toespraak 'Vrouwen en verbondsmacht':

 “Veel te vaak vergelijken vrouwen zich 

met andere vrouwen...

Iedere vrouw bezit een unieke mix vaardigheden en talenten, 

en die gaven komen alle van God. 

Dat u en ik - of om het even hoeveel vrouwen - niet hetzelfde zijn, 

wil nog niet zeggen dat een van ons meer of minder is dan de ander. 

We moeten onze gaven ontdekken en ontwikkelen, 

eraan denken van wie ze hebben gekregen

 en ze dan ook voor Gods doeleinden gebruiken...

We hoeven niet met elkaar te wedijveren, 

want al onze verschillende gaven, talenten en capaciteiten zijn nodig.”

Ouderling J. Devin Cornish heeft hierover het volgende gezegd: “We moeten ophouden onszelf met anderen te vergelijken. We pijnigen onszelf onnodig door te wedijveren en te vergelijken. We laten ons zelfbeeld ten onrechte afhangen van de dingen die we wel of niet hebben en de mening van anderen. Als we dan toch moeten vergelijken, laten we ons dan vergelijken met wie we in het verleden waren - en zelfs met wie we willen worden. De enige mening over ons die belangrijk is, is die van onze Hemelse Vader. Vraag Hem alstublieft oprecht naar zijn mening. Hij zal ons liefhebben en bijsturen, maar niet ontmoedigen; dat is Satans list”.

Afbeelding: churchofjesuschrist.org

Afbeelding: vergelijken

Hangers op een hoop

De opmerking "maak anderen deelgenoot van wat je geleerd hebt" is een handschoen die ik niet kan laten liggen. Al gebruik ik zelf liever, in plaats van de woorden "wat je geleerd hebt", de woorden "wat ik mooi vond". Delen wat ik mooi vind is een heerlijk ruim begrip waar ik alle kanten mee op kan. Als ik me beperk tot afgelopen week, dan zou ik zo een aantal dingen kunnen delen, al dan niet met een bijbehorend verhaaltje. Een vaas waar ik als een blok voor viel, een heerlijke boswandeling die ik heb gemaakt en dingen die ik heb gelezen. Niet alleen de Schriften, al gaat dit stukje daar wel over. Voordat ik een paar uitspraken deel, eerst onderstaand filmpje, wat ik tegenkwam in een lesboek van de kerk en die ik geweldig vind. Heerlijk om te zien hoe de vogel in zijn nest zit. Al zou ik niet voor een koortje mijn nest uitkomen. 

De boodschap van het filmpje spreekt voor zich. We zijn allemaal gezegend met talenten en gaven (een kerk dingetje). Interessant vond ik deze tekst uit onze leesopdracht. Ik denk dat ondertussen wel duidelijk is waarom dat zo is:

"Het menselijk lichaam is één geheel, maar het bestaat uit veel delen. 

En al die verschillende delen vormen dat ene lichaam. 

Net zo samen vormen wij één lichaam, want we horen allemaal bij Christus. 

Wij zijn allemaal gedoopt.

We hebben allemaal die ene Heilige Geest gekregen.

Dat geld voor Joden en voor niet-Joden, voor slaven en voor vrije mensen.

Wij vormen samen één geheel." 

1 Korinthe 12:12,13

"God is geen aannemer des persoons". De één, de Jood, kan niet tegen de Griek zeggen: "Ik heb u niet van node". Eenieder behoort tot het lichaam van Christus. Alleen, en daar schreef ik ook al over in mijn vorige logje, dat dit nog niet meevalt, "omdat we allemaal anders zijn opgevoed of verschillende levenservaringen hebben, allemaal verschillende kernbehoeften, motivaties en prioriteiten hebben". 

Ons lesboek zei er ook iets over: "Met zoveel verschillende culturen en godsdiensten in de stad hadden de kerkleden in Korinthe moeite om de eenheid te bewaren. Paulus schoot ze te hulp om eenheid in hun geloof in Christus te vinden. Die eenheid moest meer zijn dan alleen vreedzaam naast elkaar leven. Paulus vroeg niet uitsluitend om tolerantie voor elkaars verschillen. Hij zette uiteen dat iemand bij toetreding tot de Kerk van Jezus Christus 'tot één lichaam gedoopt' wordt en dat elk lichaamsdeel nodig is. Verschillen worden bij een dergelijke eenheid niet alleen erkend, maar ook gekoesterd. Het lichaam zou zonder leden met uiteenlopende gaven en capaciteiten beperkt zijn. Paulus' boodschap aan u is dat eenheid geen eenheidsworst betekent". Met andere woorden, ik haal nu ouderling Quentin L. Cook aan: "De kerk behoort een oase van eenheid te zijn waar diversiteit gevierd wordt. Eenheid en diversiteit zijn geen tegengestelden. We kunnen meer eenheid bereiken als we een inclusieve sfeer en respect voor diversiteit cultiveren". 

Terugkomend op het filmpje en het lichaam van Christus, nog de volgende uitspraak. Vraag me niet wie het heeft gezegd. Het toen puur opgeslagen in mijn Schriften omdat ik het mooi vond: "Begrijpt u nu dat u bij de opbouw van het koninkrijk Gods even zo hard nodig bent als elk ander lid? De Heer heeft u nodig! U bent niet alleen gezegend met bepaalde gaven van de geest, maar u kunt de krachten van deze gaven in bepaalde banen leiden door uw unieke persoonlijkheid, ervaring, invloed en voorbereiding en daarvan gebruikmaken bij het verrichten van belangrijke daden van dienstbetoon aan het mensdom. Niemand anders zal ooit met uw ogen zien, met uw oren horen, met uw verstand begrijpen. Niemand anders zal ooit in staat zijn te bedienen met uw bijzondere vermogens en gevoeligheid. Indien u bereid bent deze geestelijke gaven en vermogens te ontwikkelen en nederigheid en geloof aan de dag te leggen, staan de Heer en zijn engelen gereed om u op alle mogelijke manieren te helpen. Ieder lid van deze kerk is als individu een wezenlijk onderdeel van de gehele kerk. Ieder lid telt als getuige van het leven en de leringen van Jezus Christus. We voeren strijd tegen de krachten van de tegenstander en hebben echt iedereen nodig om te kunnen slagen in het werk dat de Heiland voor ons te doen heeft". 

Bovenstaande uitspraak is meer dan mooi, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de belofte dat de Heer en zijn engelen gereedstaan om ons op alle mogelijke manieren te helpen.  

Ik borduur voort op

De toespraak 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland heeft toentertijd voor heel wat ingrediënten gezorgd. Dit keer trek ik het 

blikje 'Vrouwen in al hun verscheidenheid' open:

Toen wij tijdens de tweede zondag van deze maand de toespraak 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland bespraken, en ik daarover schreef, wist ik toen nog niet dat ook dit blogje, net als de blogjes hiervoor, daar een vervolg op zou zijn. Met daarin verwerkt, weliswaar met een knipoog, de zondagsschool en de schepping. Zie het als een kluwen wol waar ik elke keer weer een ander draadje uittrek, al is er wel in het geheel een rode draad te ontwaren. Een rode draad die te maken heeft met "verbeter de wereld en begin bij jezelf", "eenheid gaat over saamhorigheid, niet over gelijkvormigheid" en "God houdt van diversiteit". 

Vanochtend, toen ik dacht aan het blog en wat te schrijven, moest ik aan Eva, de vrouw van Adam, denken, en zo aan het begin van onze studie van het Oude Testament, misschien aandacht geven aan vrouwen uit de Schriften. Scrollend door wat ik over haar had, kwam ik deze toespraak tegen van zuster Patricia T. Holland: 'One thing needful'. In deze toespraak zegt zij het volgende over Eva: "Eva kreeg de identiteit van 'de moeder van alle levenden' - jaren, decennia, misschien eeuwen voordat ze ooit een kind baarde. Het lijkt erop dat haar moederschap aan het baren van kinderen voorafging, net zo zeker als de perfectie van het Paradijs voorafging aan de strijd van het sterfelijk leven. Ik geloof dat moeder een van die zeer zorgvuldig gekozen woorden is, een van die rijke woorden - met betekenis na betekenis na betekenis. We moeten ons ten koste van alles niet door dat woord laten verdelen. Ik geloof met heel mijn hart dat het in de eerste plaats een uitspraak is over onze natuur, niet een telling van onze kinderen". En toen was daar de rode draad, de draad die ik niet kon negeren en die ik, stukken knippend uit haar toespraak, met jullie wil delen.

Zuster Holland: "Ieder van ons heeft voorrechten en zegeningen, en ieder van ons heeft angsten en beproevingen. Het lijkt gewaagd om te zeggen, maar gezond verstand suggereert dat nooit eerder in de geschiedenis van de wereld vrouwen, inclusief LDS-vrouwen, werden geconfronteerd met grotere complexiteit in hun zorgen. Ik ben erg dankbaar voor het extra bewustzijn dat de vrouwenbeweging heeft gegeven aan een evangeliebeginsel dat we sinds Moeder Eva en daarvoor hebben gehad: dat van keuzevrijheid, het recht om te kiezen. Maar een van de meest ongelukkige bijwerkingen waarmee we te maken hebben gehad in deze kwestie van keuzevrijheid, is dat we, vanwege de toenemende diversiteit van levenswijzen voor vrouwen van vandaag, nog onzekerder en minder zeker met elkaar lijken. We komen niet dichterbij, maar verder weg van die gemeenschap en zusterschap die ons al generaties lang staande heeft gehouden en ons kracht heeft gegeven. Er lijkt sprake te zijn van een toename van concurrentiekracht en een afname van onze vrijgevigheid met elkaar. Degenen die de tijd en energie hebben om hun groenten en fruit in te blikken, ontwikkelen een vaardigheid die hen goed van pas zal komen in tijden van nood, in onze onzekere economie kan dat bijna elk moment zijn. Maar ze moeten niet neerkijken op degenen die hun perziken kopen of die niet van courgette houden of een van de vijfendertig manieren die er zijn om het te verhullen, of die gewoon een bewuste keuze hebben gemaakt om hun tijd en energie op een andere doelbewuste manier te gebruiken".

Zuster Holland: "Het punt is dat we onszelf gewoon geen christen kunnen noemen en elkaar - of onszelf - zo hard blijven veroordelen. Geen enkele glazen pot met kersen is een confrontatie waard die ons berooft van ons medeleven en onze zusterschap. Het is duidelijk dat de Heer ons heeft geschapen met verschillende persoonlijkheden, evenals verschillende graden van energie, interesse, gezondheid, talent en kansen. Zolang we toegewijd zijn aan rechtschapenheid en een leven van trouwe toewijding leiden, moeten we deze goddelijke verschillen vieren, wetende dat ze een geschenk van God zijn. We moeten ons niet zo bang, zo bedreigd en onzeker voelen; we hoeven geen exacte replica's van onszelf  te vinden om ons gevalideerd te voelen als vrouwen van waarde. Er zijn veel dingen waarover we verdeeld kunnen zijn, maar één ding is nodig voor onze eenheid: de empathie en het mededogen van de levende Zoon van God".

Afbeelding: pinterest

Onze diepste angst

'Onze diepste angst is niet dat wij onvolmaakt zouden zijn,

Onze diepste angst betreft onze niet te meten kracht.

Niet de duisternis, maar het licht in ons

Is wat we het meeste vrezen

Wij vragen onszelf af:

Wie ben ik om mezelf briljant, schitterend, geweldig te achten?

Maar wie ben jij om dat niet te zijn?

Je bent een kind van God!

Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen dienst

Er is niets verlicht aan je klein te maken opdat

Andere mensen zich bij jou niet onzeker zullen voelen.

Wij zijn bestemd om te stralen zoals kinderen dat doen.

Wij zijn geboren om de glorie Gods die in ons is te openbaren.

De glorie is niet slechts in enkelen,

Maar in ieder mens aanwezig.

En als wij ons licht laten stralen geven we onbewust

Andere mensen toestemming hetzelfde te doen.

Als wij van onze eigen angst bevrijd zijn

Bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.' 

Afbeelding internet: 
http://mwbroerse.files.wordpress.com/2014/03/kind-zonnebloem-11.jpg?w=261&h=131
Tekst: Marianne Williamson, uit haar boek 'A Return to Love'.

Vrouw zijn...

Alweer een aantal jaren geleden hadden wij in onze vrouwenvereniging een aantal activiteiten rond het thema 'Vrouw-zijn'.
Tijdens een van deze avonden hebben we stil gestaan bij een aantal vragen, zoals:

Wat doe ik graag?
Aan welke dingen heb ik een hekel?
Wat is mijn lievelingstekst, uitspraak?
Van welke kleuren houd ik?
Wat vind ik lekker?
Welke talenten en/of gaven heb ik?
Waar ben ik sterk in?
Hoe zou ik mezelf omschrijven?
Wat heb ik al bereikt?
Wat zou ik nog willen bereiken?

Dit alles hebben we later verwerkt in een collage.
Ook ik heb toen een collage gemaakt.
Wat ik me met name herinner, dat onze kinderen toentertijd gelijk wisten welke collage van mij was.

Later heb ik thuis naar aanleiding van deze avond nog een kleine collage gemaakt voor een van mijn mappen, en daarna er eigenlijk niet zo veel mee gedaan.
Althans, zo op het eerste gezicht.
Want toen ik later weer mijn collage in handen had, viel me niet alleen de kleur op, maar ook de opmerking 'tijd voor jezelf' en dit:

Wat ik toen voelde, tijd voor jezelf, heb ik in sommige opzichten achteraf gezien wel heel letterlijk genomen. 
De overgang heeft me zeker een duw in die richting gegeven.
Ik zou bijna zeggen: 'Leve de overgang'.

Mijn overgangsboekje

Een ander jasje...

Sinds een tijdje zit ik op naailes.
En als je denkt: goh, wat leuk, dan heb je gelijk.
Het is meer dan leuk.
Al vraag ik me nu af of dat überhaupt kan, dat iets te leuk is.
Want wanneer is iets te leuk?
Als je je grenzen daarin verliest?
Want als ik eenmaal bezig ben, zeker als het lekker gaat, dan is er al helemaal geen tijd.
En zou ik door en door kunnen gaan.
Dat is zeker een maar.
En ook één van de redenen dat ik de afgelopen tijd niet zo veel aandacht heb gegeven aan mijn blog.

Dus in die zin kom ik mezelf door het naaien tegen. 

Want in wezen gaat het uiteindelijk niet om tijd, maar om omgaan met mezelf binnen de tijd die ik heb.

Maar het naaien is in nog meer opzichten confronterend.

Het was een hele klus om de rits erin te krijgen, en zoals je ziet is het me gelukt.

Her was de eerste keer dat ik zoiets heb gedaan, en het resultaat mag er zijn.

Zij die net op naailes zijn, zijn onder de indruk, maar zij die al de nodige naaiervaring hebben, zien in één oogopslag, dat er behalve de rits, nog meer aan schort.

Dus in die zin moet je jezelf zien als iemand die onderweg is, die al de nodige stappen heeft gemaakt, maar er nog niet is, maar wel trots kan zijn op het resultaat dat tot nu toe is behaald. 

Dat er nog niet zijn, kan op zich ook moeilijk zijn, want je weet dat het beter kan, alleen jij kan nog niet beter op dat moment. 

Sommige dingen moet je gewoon vaker hebben gedaan. 

Men zegt per slot van rekening niet voor niets: oefening baat kunst.

Vandaar dat ik nu bezig ben met een tweede jasje.

En derde jasje ligt geknipt klaar, maar wel zonder rits! 

Lekker makkelijk met drukknopen, want knoopsgaten maken staat nog op het leerlijstje, maar na de ritsen even niet. 

Het moet wel leuk blijven.  

En dan heb ik het nog niet gehad over (h)erkenning vinden bij elkaar, doelen stellen (we hebben tot juli om negen kledingstukken te maken), het verwerken van teleurstellingen, omdat na al je inspanningen iets gewoon totaal niet staat, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Naaien is dus tot op zekere hoogte het dagelijks leven in het klein.  

En daar wil ik geen minuut van missen. 

Meditatie

Onlangs zei iemand tegen mij: 'Waarom ga je niet mediteren?' toen we het hadden over het leegmaken van je hoofd. 
Dat hield onder andere voor haar in dat je pas op de plaatsmaakt, door letterlijk stil te gaan zitten of liggen, en op zoek te gaan naar de stilte in jezelf.
Ik bewonder mensen die dat kunnen, maar dat is nu net niet mijn ding.
Zei dan ook tegen haar: 'Dat doe ik wel als ik een jaar of tachtig ben of zo, maar daar kan ik echt niet de rust voor op brengen'.
Bewust stil te gaan zitten of liggen.
Zonde van mijn tijd.
Nu begrijp ik heus wel wat ze bedoelt, maar om tot rust te komen, moet ik juist wat gaan doen.
En als ik bezig ben met die dingen te doen, dan is er geen tijd.
Alleen tijd ervoor, en tijd er na.
Wat op zich ook weer een probleem kan zijn.
Maar dat is een ander verhaal.

Nu ben ik momenteel bezig met naaien. In een van de bladen waar ik gebruik van maak, zat een tijdschrift dat Lieflijf heet. In dit blad, Lieflijf, staat een artikel dat gaat over 'de kracht van creativiteit'. En daarin wordt onder andere het volgende gezegd: "Door met iets leuks, nieuws of met onze handen bezig te zijn, maken we ons hoofd leeg, waardoor er ruimte is voor rust, nieuwe ideeën of inspiratie. Tijdens een creatief proces laat je het logisch denken los en werk je vanuit je gevoel. Zo maak je gemakkelijker contact met dat wat er in je leeft (bewust en onbewust). Het geeft rust en dat kan net zo effectief zijn als een meditatie". Ben ik toch even, al doende, meditatief bezig.


Foto: photl.com

Het ene talent

Onlangs hadden wij een activiteit in de kerk, waar ik vanwege activiteiten elders niet bij aanwezig kon zijn.

Maar ook als je er niet bij kunt zijn, weten ze je te vinden. 

Hieronder mijn bijdrage aan deze avond. 

Tussendoor wat foto's van er-even-tussen-uit.  

Jullie kennen allemaal het verhaal van de eigenaar die op reis ging naar het buitenland en kort voor zijn vertrek zijn slaven bij zich riep.

In dat laatste gesprek, vlak voor zijn vertrek, vertrouwde hij zijn kostbare bezit toe aan zijn eigen slaven.  

Daarnaast gaf hij zijn slaven ook, een ieder naar zijn eigen bekwaamheid, talenten om naar eigen inzicht te gebruiken en te ontwikkelen.

Met de boodschap, dat hij na verloop van een bepaalde tijd, terug zou keren, en dat zij, zijn slaven, dan rekenschap moesten afleggen van hun werkzaamheden, en van wat zij met hun talenten hadden gedaan.

Maar wat jullie niet weten, is dat ik dat ene talent ben dat gegeven werd aan de slaaf, die uiteindelijk in de 'buitenste duisternis' werd geworpen. 

Graag wil ik jullie mijn kant van het verhaal vertellen. 

Want al kreeg deze slaaf slechts mij als enige, besef wel, dat ik een talent was. 

En dat in mijn wezen alles aanwezig was om tot bloei te kunnen komen.

Het enige wat nodig was om mij als talent tot groei te laten komen, was de gewilligheid om met mij aan de slag te gaan. 

Meer niet, slecht dat alleen. 

Maar in plaats daarvan groef mijn ééntalent-eigenaar een gat in de grond, verborg mij daarin, en ging heen.

Geen moment dacht hij aan mij, zijn talent, en wat dit voor mij als zijn talent moet hebben betekend. 

Om gedurende de gehele periode dat mijn eigenaar op reis was, verborgen te worden gehouden in de grond. 

Maar nog veel belangrijker, wat ik een pijnlijke gedachte vond, was wat dit uiteindelijk voor hem zou kunnen gaan betekenen. 

Ondanks dat hij mij niet op waarde schatte, ik lag niet voor niets daar in die donkere aarde, wist ik dat ik nog steeds waarde had.

En dat de manier waarop hij mij behandelde, niets zei over mij als talent. 

Ik wist dat het slechts voor een kleine periode was, en dat mijn kans om te groeien, te ontwikkelen, te vermeerderen, vanzelf wel zou komen. 

Maar ook dat als hij werkelijk niet met mij aan de slag zou gaan, en mij daar, verborgen in de aarde, zou laten liggen, hij daar uiteindelijk een prijs voor zou gaan betalen.

Mijn liggen in de aarde was slechts een kwestie van tijd.

Tijd die ik wel had, maar door de ééntalent-slaaf schromelijk werd onderschat.

Misschien lag de pijn van hem wel in het feit dat hij slechts alleen mij kreeg.

Pijn die voortvloeide uit het feit dat hij zichzelf vergeleek met de andere slaven, die twee of meer talenten hadden gekregen.

Maar wie bepaalt uiteindelijk de grootte van een talent?

Daarnaast de enige met wie hij de toets der vergelijking moest doorstaan, was die met hem zelf.

Om van dat ene talent, dat hij van zijn heer en meester had gekregen, hoe weinig zijn ontwikkeling uiteindelijk ook in zijn eigen ogen geweest zou zijn, iets te maken. 

Omdat daaruit zou blijken dat hij gewillig was om stappen tot groei te zetten. 

Meer werd er van hem niet gevraagd.

Dit vond hij echter al te veel van het goede. 

Dat bleek uiteindelijk ook uit het antwoord van zijn meester.

Als je me vraagt of het duister daar was in de aarde, dan kan ik daar alleen maar op antwoorden dat ik dat persoonlijk zo niet direct heb ervaren.

Als er al wel enige sprake was van duisternis, dan was dat vanwege mijn ééntalent-eigenaar, die zichzelf op deze manier tekortdeed, door niet de moeite te willen getroosten om met mij aan de slag te gaan.

Ja, mijn hart ging naar hem uit.

Ik had hem wel willen toeschreeuwen van: 'Je vergeet dat je eigenaar je kent. 

Je vergeet dat hij weet wat je mogelijkheden zijn'. 

Alleen al dat zou genoeg moeten zijn om het in ieder geval te proberen, vanuit het door de eigenaar gegeven vertrouwen, die hij liet zien door mij, aan hem te geven.

Maar hij begroef zijn kans op vooruitgang. 

Verbeuzelde zijn door de eigenaar gegeven tijd om mij tot ontwikkeling te laten komen.

En onttrok zich op die manier aan zijn rentmeesterschap.

Toen de tijd daar was, de tijd om de balans op te maken, zei mijn ééntalent-eigenaar, ik kan er nog steeds niet bij dat hij dat zei, dat het lag aan de hardheid van zijn eigen meester, en dat hij om die reden mij had begraven.

En dat de eigenaar een persoon was die maaide waar hij niet gezaaid had.

Als ik geen talent was geweest, had ik terstond het geloof in mezelf verloren.

Dat hij zijn eigen volkomen falen volledig plaatste op de schouders van zijn eigen heer, zonder maar een moment zijn eigen handelen tegen het licht te houden.

Toen wist ik met zekerheid dat er geen weg meer terug was voor mijn ééntalent-eigenaar.

Niet omdat hij maar één talent had gekregen.

Nee, het was door zijn eigen gedrag waarmee hij liet zien dat hij niet alleen zijn talent loochende, maar ook de Schenker van zijn talent.

"....want hem die ontvangt, zal Ik meer geven,

en van hem die zeggen: Wij hebben genoeg,

van hen zal zelfs wat zij hebben, worden weggenomen." 

Geliefd kind

Ik heb net het blog van de Jonge Vrouwen afgesloten.
Het thema van deze maand voor de Jonge Vrouwen is 'het plan van Zaligheid'.
Ter bespreking kwamen de volgende vragen voorbij:

• Wat is het heilsplan
• Wat is er in mijn voorsterfelijk gebeurd?
• Wat is het doel van het leven?
• Waarom zin mijn keuzes van belang?
• Waarom ondervinden we tegenspoed?
• Hoe kan ik gemoedsrust vinden als een dierbare sterft?
• Waarom moet ik mijn lichaam als een tempel beschouwen?

In het licht van het maand thema en bovenstaande vragen moest ik denken aan een verhaal wat ik in één van mijn gezinsavond mappen had zitten. 

Behalve dat ik dit met de Jonge Vrouwen heb gedeeld, vind ik het te nooit om het niet met jullie te delen. 

Sommige dingen zijn tijdloos. 

Want hoe oud we ook worden, en wat onze omstandigheden ook mogen zijn, we blijven per slot van rekening toch altijd Zijn kind. 

Geliefd kind,

Ik herinner me nog zo de dag toen je bij Mij vandaan ging, wandeld door de sluier heen, stoutmoedig om je aardse roeping te volbrengen. Ik had tranen in Mijn ogen toen Ik je geest omhulde met een mantel van liefde, en je wegstuurde naar school. Wees ervan verzekerd dat Mijn gedachten nu bij je zijn zoals altijd. Ik houd van je met geheel Mijn hart. Ik weet van je leven het goede en het slechte, je verdriet, je teleurstellingen, je onbeloonde prestaties, je frustraties en verleidingen. Maar onthoud dit voor altijd, alles wat ik heb is van jou, als je alleen maar wilt terug komen. Kind, onthoudt dat Ik in jou iets goddelijks hebt geplaatst, zoals in al Mijn kinderen. Ik houd van je. Je hebt één of andere gezegende gave, een zeker talent, een klein deel van Mij in jou. Zoek er naar, ontwikkel het, gebruik het, maar bovenal deel het met anderen. Als je werkelijk van Mij houdt, help anderen dan zichzelf te vinden, en leidt ze tot mij. Toon je liefde door de dienen. Bekeer je van je fouten en weest nederig. Wees altijd leergierig en streef steeds naar verbetering. Ik gaf je zwakheid om je te helpen nederig te zijn, vervloek Me daarom niet. Ik deed het omdat Ik van je houd. Wees hoopvol, laat ontmoediging je niet verzwelgen. Ik zal er zijn als je Me nodig hebt. O, Mijn kind, houd op met nutteloos twisten, wees een vredestichter. Het breekt mijn hart dat zoveel van Mijn kinderen vechten. Als ze konden zien waar Ik op hoopte, wat Ik voorbereidde en verlangde voor hen. Mijn hart breekt als Ik ze gadesla. Maar jij, Mijn getrouw kind, bent mijn hoop. Het is door jou dat Mijn werk moet voortgaan. Je hebt niet veel tijd en er is nog zoveel te doen. Ik smeek je om te beginnen. Volbreng die roeping die Ik je gaf voordat je Mij verliet. Ik zal je helpen. Ik ben nooit te druk of te ver weg om tot je te komen. Ik ben altijd dichter bij je dan je veronderstelt. Er is zoveel dat Ik je wil vertellen, maar wat nu niet kan. Kom dikwijls tot Mij in gebed. Ik houd er zo van om tot je te spreken Mijn geliefd kind. Ik wil je zo graag in Mijn armen nemen, maar ook Ik moet geduldig wachten tot die tijd. Vergeet het niet. Ik ben heel dicht bij je als je Mij nodig hebt. Ik houd van je en mis je heel erg, en o, hoe kijk Ik uit naar je terugkeer tot Mij en je Moeder. 

Met al Mijn liefde en geheel Mijn hart,

je Hemelse Vader.

Tekst ?

Afbeelding: singintroughtherain

Lieve ontvangster,

Het moest iets persoonlijks worden, dat hadden ze gevraagd.
Nou dat is het zeker geworden.
In eerste instantie was ik diep teleurgesteld, en dat zou jij ook zijn, als je in mijn sterrenschoenen had gestaan.
Maar nu ik weet dat ik straks ergens anders zal zijn, voel ik me van binnen helemaal stralen, en ben ik blij dat ik er ben. 
Bijna was ik er niet geweest, want mijn naadjes hadden aan de binnenkant moeten zitten.
Maar daar zij besloten heeft dat het in sommige opzichten geen kwaad kan om wat minder perfectionistisch te zijn, heeft ze besloten mij op een andere manier dicht te maken.
Nu is er niets verkeerds aan om op zijn tijd te streven naar goed, beter, best, maar je kunt ook overdrijven.
Want zeg nou zelf, zie ik er niet fantastisch uit?

Uiteindelijk gaat het om het totaal plaatje.
Daar zij een vrouw is, wil ze dat echter nog wel eens uit het oog verliezen, en richt ze zich te veel op allerlei details.
Maar gelukkig is ze zelf tot het inzicht gekomen, dat minder ook goed kan zijn.
Gelukkig trouwens ook voor mij, want anders was het hele feest niet door gegaan en had ik nog in de lappen zak gezeten, of nog erger, ergens tussen het naai afval.
Ze was zelfs zo tevreden over mij, dat ik, samen met de andere sterren een plekje in de huiskamer heb gekregen.
Je kan je voorstellen, dat ik me zelf bijna niet meer in de hand had, en als ze me niet zo goed dichtgenaaid had, zou er spontaan hier en daar, een stikseltje bij mij zijn los gegaan.
Zo vol van verlangen keek ik uit naar het naderende kerstfeest.
Dat ik daar als kerstster bij aanwezig mocht zijn.

Maar ja, zoals je al zult hebben begrepen, ik had het kunnen weten, ze is wie ze is.
Opeens moesten wij de doos weer in.
Niet alleen wij sterren, maar alles wat van mijn stof was gemaakt, tot de gordijnen aan toe.
Het was de dame allemaal veel te licht van kleur.
Ze wil het donker hebben met kerst.
Alsof het al niet donker genoeg is bij haar.
Wat een excuus.
Na zo lang in de lappen zak te hebben gezeten, dat begrijp je wel, was ik klaar met haar.
Ik ben niet voor niets een kerstster geworden, gemaakt om te stralen.
Om die reden heb ik dus de benen genomen.
Ik hoop dat jij, lieve ontvangster, meer waardering voor mij kan opbrengen.
En dat er in jouw huis wel een plaatsje voor mij zal zijn.
Weet dat het in ieder geval niet aan mij zal liggen.
Ik zal doen waartoe ik geboren ben.

Liefs, kerstster.




PS.
Geschreven voor onze ZHV kerstactiviteit: Wat heb jij te geven?
De bedoeling was dat we allemaal een cadeautje zouden meenemen, om weg te geven,
en dat dat cadeautje iets zei over onszelf.
Zodat we elkaar weer op een andere manier zouden leren kennen. 
Van te voren niet wetende wie ons cadeautje zou ontvangen. 
Vandaar, lieve ontvangster.
Bij deze, allemaal stralende feestdagen.

??????????

De vraagtekens staan voor 'vul-zelf-naar-in'.
Kan even geen titel voor dit bericht bedenken.
Amper thuis, en mijn hoofd is alweer vol.
Ik heb meer dan genoeg foto's van Curaçao die ik nog zou kunnen laten zien.
Sinterklaas is weer in het land.
Kerst heeft ondertussen ook alweer een voet tussen de deur gezet.
Maar ik denk dat ik toch maar even ga voor Curaçao.
En dan niet de foto's, die verwerk ik heus nog wel ergens op mijn blog, maar waarschijnlijk dan niet in het rijtje vakantiefoto's.
Ik zeg dat nu wel, maar houd me ten goede: mijn jasje waait zoals de wind waait, in tegenstelling tot Curaçao, waar de wind overheersend uit het oosten komt.
Dan kan ik zo tegelijkertijd Sinterklaas, of beter gezegd, Zwarte Piet, meenemen in dit bericht. 

Vorig jaar rond deze tijd was er een discussie gaande met als thema: "Zwarte Piet is racisme".
Nu ben ik niet van plan, al doe ik het ongemerkt toch, om daar opnieuw aandacht aan te geven, alhoewel deze discussie nog lang niet is uitgewoed.
Dat blijkt onder andere wel uit de berichtgeving.
En sommigen spreken, in dit licht gezien, dan ook van een traditie.
De discussie rond 'Zwarte Piet is racisme' als een jaarlijks terugkerend gebeuren, dat hand in hand gaat met de komst van Sinterklaas.

Nu gaat het mij in dit bericht niet om deze discussie, al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik Sinterklaas niet meer los kan zien van deze discussie, en vraag ik me af in hoeverre deze discussie zijn invloed niet alleen zal doen gelden op het Sinterklaas feest, maar ook op de onderlinge verhoudingen.
Nee, het gaat mij in dit bericht om de open brief die Glenn Helberg heeft geschreven aan de politici van Curacao.
Stukken uit deze open brief had ik op Curaçao al gelezen in de 'Independiente', een in het Nederlands geschreven krant. Gelukkig stond deze open brief in zijn geheel ook op internet.
Misschien denken jullie: wat heeft Helberg nu met 'Zwarte Piet is racisme' te maken.
Maar hij heeft ooit daarover het volgende gezegd: "We hebben vijf kleuren in de wereld: bruin, wit, geel, zwart en rood. Maak van alle werelddelen een Piet. Het is leuk om kinderen op te voeden met verschillende kleuren. Dan kan Sinterklaas een feest voor iedereen worden".

Tula museum.

Tijdens mijn bezoek aan Curaçao kon ik ook niet om het slavernijverleden heen.
In de eerste plaats door mijn eigen familiegeschiedenis.
Ik ben, zoals jullie, weten bezig met mijn genealogie.
En ik zie nog de naam van een van mijn voorouders met als notitie: gewezen slaaf, naam van zijn eigenaar gekregen.

Slavernij museum Kura Hulanda

Maar ook door onze bezoeken aan verschillende musea, alwaar je geconfronteerd wordt met de verschrikkingen van de slavernij, in het besef wat de één de ander kan aandoen.
En nog aan kan doen, al dan niet geschaard onder de noemer racisme.

Glenn Helberg wil om die reden ook dat wij, en ik spreek van wij, omdat dat ook geldt voor ons aan deze kant van de wereld, onze eigen geschiedenis kennen, zodat wij niet in herhaling vallen.
Maar bovenal, en daar gaat het hem met name om, wat geven wij door aan onze kinderen.
Dat blijkt wel uit het volgende:

"Dat we de sporen van het koloniale verleden in ons meedragen, is een feit. Maar dat wil niet zeggen dat we dit tot expressie moeten laten komen. Datgene wat we voeden, komt tot expressie. Voeden we gelijkwaardigheid, wezenlijk respect voor de ander en respect voor jezelf, dan zal dat tot expressie komen. Voed je identificatie met minderwaardigheid, slachtofferschap en achterdocht, dan komt dat tot expressie. We zijn mensen met talenten en mogelijkheden. Dat is wat we moeten voeden. Als ik het over het slavernijverleden heb, is het om bewustzijn te creëren over systemen waarin de mens ontmenselijkt wordt vanwege persoonlijk en financieel gewin. Creëer verantwoordelijke gezinnen, gezinnen die begrijpen hoe je kinderen stimuleert. Als je dat doet, zullen we zien hoe snel slavernij en koloniaal verleden slechts iets is om bestudeerd te worden".

Met andere woorden, als ik het goed begrijp, het gezin als hoeksteen van de maatschappij.
Maar is dat niet juist het probleem?
Hoeveel mensen geloven heden ten dage nog werkelijk in het gezin? 

Het gezin als een plek waar kinderen worden opgevoed met gelijkwaardigheid, wezenlijk respect voor de ander en respect voor jezelf?

Een Kunukuhuis of slavenhuisje

Het verlangen om te scheppen

Creatief zijn is veel meer dan dat wat je handen maken. 
Of dat wat voor het mensenoog zichtbaar is.
Maar om die reden, denken we al gauw dat we niet creatief zijn.
Terwijl we in het dagelijks leven op allerlei manieren creatief zijn.
Vaak zonder dat we ons dat bewust zijn. 

Heel simpel gezegd is creatief zijn niet meer, 

dan ergens een oplossing voor vinden.

En of dat nu gaat om een nieuw hoesje voor je kussen,

of een oplossing vinden voor een probleem,

uiteindelijk zijn beide, uitingen van creativiteit. 
Met andere woorden, we zijn allemaal creatief.

Dat is ook wat onderstaand filmpje ons wil meegeven.

Klik op de link en je wordt gelijk doorverwezen.

http://www.youtube.com/watch?v=5TZni3qX8gs

Hieronder vind je de Nederlandse tekst van het filmpje:

Het scheppingsverlangen is een van de diepste hunkeringen van de mensenziel.

Ongeacht onze talenten, opleiding, achtergrond of bekwaamheden hebben we ieder de intrinsieke wens om iets te scheppen wat niet eerder bestond.

Iedereen kan scheppen.

U hebt geen geld, positie of invloed nodig om iets te hebben dat kwaliteit heeft of mooi is.

Wellicht zegt u: ‘Ik ben geen creatief type’.

Als u zo over uzelf denkt, denk er dan aan dat u een geestdochter van het creatiefste Wezen in het heelal bent.

Geldt dat dan ook niet voor uw geest, die is geformeerd door een oneindig creatieve en eeuwig liefhebbende God?

Denk daar eens over na — uw geest is een meesterwerk, geschapen met een schoonheid, functionaliteit en capaciteit die het voorstellingsvermogen te boven gaan.

Hoe meer u vertrouwt en u verlaat op de Geest, des te groter uw scheppingskracht

Bovenstaande tekst maakt onderdeel uit van een toespraak.
Deze toespraak kun je vinden op:
http://res.ldschurch.ch/magazines/liahona/nl/2008/liahona_2008-11.pdf

Pres. Uchtdorf: Geluk uw erfgoed, blz. 117.

Foto: photl.com