Gistermiddag zat ik in de zon een blad van een paar jaar geleden te lezen, waarin men terugblikt op de coronacrisis. In dit tijdschrift stond een artikel met de titel "De ruimte om dingen anders te doen". Daarin werd de volgende vraag gesteld: "Wat hebben de afgelopen jaren met ons gedaan?" Toen ik vandaag voor mijn voorraadkast stond en mij afvroeg welk blikje ik zou gaan openen kon ik niet anders dan het blikje coronacrisis uit de kast halen.
In onderstaande tekst heb ik het over de discussie van "wij dringen er bij u op aan", die toen speelde. Wat trouwens ook ter sprake komt in bovenstaand artikel, is het hebben van verschillende perspectieven en het vinden van de nuance, in dit geval het maatschappelijke debat. Ik denk dat de vragen van toen, ik heb het nu over ons als leden van de kerk, dat alhoewel we geen coronajasje meer dragen, nog steeds actueel zijn. En dan gaat het met name om deze vraag: "In hoeverre ben ik bereid om te gehoorzamen als het niet in lijn is met mijn eigen standpunt?".
In het Flow-artikel wordt gesproken over een "open ruimte", maar ook over het pleiten voor "openheid". Het gesprek blijven voeren en de onderlinge relaties niet laten vertroebelen door verschillende standpunten". Als het gaat om openheid, maar ook om wel of niet gehoorzamen, dan kan ik dit op de een of andere manier niet loszien, maar dat komt waarschijnlijk door mijn 'gekleurde' brilletje, van wat president Dallin H. Oaks in het verleden zei over de ban op het priesterschap: "Ik had de redenen bestudeerd die toen werden gegeven. Ik kreeg over geen enkele een bevestiging dat die waar was. Als onderdeel van mijn gebedvolle studie ontdekte ik dat de Heer in het algemeen zelden redenen geeft voor de geboden en aanwijzingen die Hij aan zijn dienstknechten openbaart. Ik besloot trouw te zijn aan onze profetische leiders en te bidden dat de dag zou komen dat iedereen - zoals bij de instelling van deze beperking was beloofd - op de zegeningen van het priesterschap en de tempel aanspraak kon maken. Nu, op 8 juni 1978, was die dag aangebroken en huilde ik van vreugde."
Blikje: Coronacrisis, 22 augustus 2021
Op 12 augustus jongstleden werd door het Eerste Presidium onderstaande boodschap naar de leden van de kerk, overal ter wereld, gestuurd. Hieronder zowel de boodschap in het Engels als in het Nederlands. Voor alle duidelijkheid: de vertaling in het Nederlands is niet de officiële versie van de kerk, maar van Google Translate, wat in het licht van dit blogje wel volstaat.
Dear Brothers and Sisters:
We find ourselves fighting a war against the ravages of COVID-19 and its variants, an unrelenting pandemic. We want to do all we can to lint the spread of the viruses. We know the diseases they cause can only be achieved by immunizing a very high percentage of the population.
To limit exposure to these viruses, we urge the use of face masks in public meetings whenever so possible. To provide personal protection from such severe infections, we urge individuals to be vaccinated. Available vaccins have proven to be both safe and effective.
We can win this war if everyone will follow the wise and thoughtful recommendations of medical experts and government leaders. Please know of our sincere love and great concern for al God's children.
The First Presidency
Russel M. Nelson
Dallin H. Oaks
Henry B, Eyring
Beste broeders en zusters:
We bevinden ons in een oorlog tegen de verwoestingen van COVID-19 en zijn varianten, een niet aflatende pandemie. We willen er alles aan doen om de verspreiding van deze virussen te beperken. We weten dat bescherming tegen de ziekten die ze veroorzaken alleen kan worden bereikt door een zeer hoog percentage van de bevolking te immuniseren.
Om de blootstelling aan deze virussen te beperken, dringen erop aan het gebruik van gezichtsmaskers tijdens openbare bijeenkomsten wanneer sociale afstand niet mogelijk is. Om persoonlijke bescherming te bieden tegen dergelijke ernstige infecties, dringen we bij personen erop aan zich te laten vaccineren. Beschikbare vaccins zijn zowel veilig als effectief gebleken.
We kunnen deze oorlog winnen als iedereen de wijze en doordachte aanbevelingen van medische experts en regeringsleiders opvolgt. Weet alstublieft van onze oprechte liefde en grote zorg voor al Gods kinderen.
Het Eerste Presidium
Russell M. Nelson
Dallin H. Oaks
Henry B. Eyring
We zijn nu een aantal dagen verder, en het is interessant om te zien hoe deze bekendmaking een eigen leven aan het leiden is. En dan gaat het met name om het woord 'urgent' of de zin 'wij dringen er bij u op aan'.
In deze tekst wordt niet gezegd "Zo spreekt de Heer" of dat wij het moeten doen. Maar de vraag is wel, als het Eerste Presidium om iets dergelijks vraagt, in hoeverre van ons gevraagd wordt om hier gehoor aan te geven. Want dat is in wezen de discussie: wat te doen met een dergelijke dringende vraag.
Vandaag bespraken we in de ZHV de toespraak 'De eeuwige levensreis van een kind van God'. Deze toespraak ging onder andere over dat wij al leefden voordat wij hier geboren werden, dat kinderen een erfdeel van God zijn, en dat een vloedgolf aan abortussen de wereld overspoelt. En ook deze toespraak 'Een gelovig oog' haakt in op dit alles. Behalve dat wordt in deze toespraak ook aandacht gegeven aan de proclamatie over het gezin, die vanochtend ook ter sprake kwam.
Ouderling Anderson zei in zijn toespraak 'Een gelovig oog' iets interessants, wat naar mijn mening ook licht kan werpen op totaal andere onderwerpen, tenminste als je het woord proclamatie vervangt door een ander woord of zin, zoals nu met wat van het Eerste Presidium afkomstig is: "Als we van de proclamatie alleen aanvaarden wat ons aanstaat, belemmeren we ons eeuwig perspectief en hechten we te veel belang aan wat er hier en nu gebeurt".
Ook haalt ouderling Anderson president Russell M. Nelson aan, die het volgende zei voordat hij president van de kerk werd: "Profeten zien vooruit. Zij zien de schokkende gevaren die de tegenstander op ons pad geplaatst heeft of gaat plaatsen. Profeten voorzien ook de grote mogelijkheden en voorrechten voor hen die luisteren met de bedoeling te gehoorzamen."
Is de uiteindelijke vraag waar het om draait niet: in hoeverre ben ik bereid om gehoor te geven aan de woorden van deze wachters op de toren, ook als het in eerste instantie niet in lijn is met bijvoorbeeld mijn eigen standpunt?
Misschien dat dit blogje nog een vervolg krijgt. Zoals de wind waait, waait mijn jasje. Maar het bovenstaande zou voor nu niet compleet zijn als de volgende verklaring over vaccinaties van het Eerste Presidium, gepubliceerd eerder dit jaar, zou ontbreken, en waar het 'dringende verzoek' een vervolg op is. Er is namelijk een verschil tussen blinde gehoorzaamheid aan de ene kant en blinde gehoorzaamheid aan de andere kant. "Ons is nooit gezegd dat we blinde gehoorzaamheid moeten nastreven; de leden van de kerk onderscheiden zich door intelligente gehoorzaamheid". Hierbij denk ik dan met name aan de laatste zin uit de verklaring hieronder. De boodschap in het algemeen is duidelijk.
"In woord en daad steunt De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen al generaties lang vaccinaties. Als een prominent onderdeel van onze humanitaire inspanningen heeft de Kerk over de hele wereld levensreddende vaccins gefinancierd, gedistribueerd en toegediend. Vaccinaties hebben geholpen om verwoestende overdraagbare ziekten, zoals polio, difterie, tetanus, pokken en mazelen, te beteugelen of te elimineren. Vaccinaties die worden toegediend door bekwame professionals beschermen de gezondheid en beschermen het leven.
Toen deze pandemie zich over de wereld verspreidde, heeft de Kerk onmiddellijk bijeenkomsten geannuleerd, tempels gesloten en andere activiteiten beperkt vanwege ons verlangen om goede wereldburgers te zijn en ons deel te doen om de pandemie te bestrijden.
Nu worden COVID-19-vaccins ontwikkeld waarvoor velen hebben gewerkt, gebeden en gevast, en sommige worden verstrekt. Volgens de richtlijnen van lokale gezondheidsfunctionarissen werden vaccinaties voor het eerst aangeboden aan gezondheidswerkers, eerstehulpverleners en andere ontvangers met hoge prioriteit. Vanwege hun leeftijd verwelkomen senior kerkleiders ouder dan 70 nu de mogelijkheid om zich te laten vaccineren.
Als er passende kansen beschikbaar komen, dringt de Kerk er bij haar leden, medewerkers en zendelingen op aan goede wereldburgers te zijn en de pandemie te helpen onderdrukken door zichzelf en anderen te beschermen door middel van immunisatie. Individuen zijn verantwoordelijk om hun eigen beslissing te nemen over vaccinatie. Bij het maken van die beslissing raden we aan dat zij, waar mogelijk, overleggen met competente medische professionals over hun persoonlijke omstandigheden en behoeften.
Het is niet de eerste keer dat onderstaande toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël' voorbijkomt. Alleen elke keer net met een andere insteek, zoals nu diversiteit en vorige week nog het gezin.
In zijn toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël ' zei president Russell M. Nelson het volgende: “Lieve zusters, u hebt unieke geestelijke gaven en vermogens. Ik spoor u aan vanavond met alle hoop van mijn hart aan dat u zult bidden om inzicht in uw geestelijke gaven - om ze meer dan ooit te ontwikkelen, te gebruiken en uit te breiden”.
Afgelopen week kwam het woord aansporen ook al voorbij, maar dan in een andere context. Soms voel je een woord aan, maar soms kan een woordenboek je helpen om een woord toch beter te plaatsen, te begrijpen. In het woordenboek kwam ik onder andere de volgende betekenissen tegen: "aandrijven, aandringen, aanvuren, aanzetten, noodzaken tot". Alle woorden die ik in het woordenboek tegenkwam, hadden op de een of andere manier te maken met 'iemand aanmoedigen tot'. Dus met het doen van iets, met ons gedrag.
Wij worden dus door president Russell M. Nelson aangemoedigd om inzicht te krijgen in onze eigen geestelijke gaven. En ze dan “meer dan ooit te ontwikkelen, te gebruiken en uit te breiden”. President Nelson beklemtoont deze aansporing nog meer door deze drie woorden, "uw geestelijke gaven", cursief weer te geven. Vanuit de Schriften weten we: “Ik zeg u dat dit mijn stem is tot allen”, maar door dit zo te benadrukken maakt hij het naar mijn gevoel nog persoonlijker.
"En voorts, voorwaar, Ik zeg u:
Ik wil dat u altijd bedenkt en altijd in gedachte houdt
wat die gaven zijn die de kerk gegeven worden.
Want allen krijgen niet iedere gave geschonken; want er zijn vele gaven,
en ieder mens wordt een gave geschonken door de Geest van God."
Leer en Verbonden 46:10,11
Probleem is helaas dat we soms de uw uit het oog verliezen. Hierbij denk ik aan de toespraak van zuster Jean B. Bingham, onze algemeen ZHV-presidente, die het volgende zegt in haar toespraak 'Vrouwen en verbondsmacht':
“Veel te vaak vergelijken vrouwen zich
met andere vrouwen...
Iedere vrouw bezit een unieke mix vaardigheden en talenten,
en die gaven komen alle van God.
Dat u en ik - of om het even hoeveel vrouwen - niet hetzelfde zijn,
wil nog niet zeggen dat een van ons meer of minder is dan de ander.
We moeten onze gaven ontdekken en ontwikkelen,
eraan denken van wie ze hebben gekregen
en ze dan ook voor Gods doeleinden gebruiken...
We hoeven niet met elkaar te wedijveren,
want al onze verschillende gaven, talenten en capaciteiten zijn nodig.”
Ouderling J. Devin Cornish heeft hierover het volgende gezegd: “We moeten ophouden onszelf met anderen te vergelijken. We pijnigen onszelf onnodig door te wedijveren en te vergelijken. We laten ons zelfbeeld ten onrechte afhangen van de dingen die we wel of niet hebben en de mening van anderen. Als we dan toch moeten vergelijken, laten we ons dan vergelijken met wie we in het verleden waren - en zelfs met wie we willen worden. De enige mening over ons die belangrijk is, is die van onze Hemelse Vader. Vraag Hem alstublieft oprecht naar zijn mening. Hij zal ons liefhebben en bijsturen, maar niet ontmoedigen; dat is Satans list”.
Vandaag deel ik opnieuw een blikje dat gaat over het gezin. En dan met name over de leer van het gezin en de vrouw in haar rol als moeder. Basisingrediënt van dit blikje is president Nelsons toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël'. Ik zeg met reden basisingrediënt, want ik heb deze toespraak ook met een diversiteitsinsteek. Dat blikje deel ik de volgende keer. En met diversiteit bedoel ik dit keer niet dat 'allen gelijk zijn voor God', maar de neiging van ons vrouwen om onszelf met anderen te vergelijken.
Het blikje van vandaag kan ik echter niet los zien van een ander blikje dat ik eind vorig jaar deelde: 'Een oproep aan mijn zusters'. Waarin president Nelson het volgende zegt: "U bent onze cruciale partner in deze eindtijd. Elke vrouw die waardig aan priesterschapsverordeningen deelneemt heeft rechtstreeks toegang tot de macht van God". In deze toespraak heeft president Nelson het niet alleen over "wij hebben vrouwen nodig met een fundamenteel begrip van de leer van Christus, die met dat begrip een generatie zullen opvoeden en onderwijzen die de zonde kan weerstaan", maar ook over de vele andere rollen die een vrouw kan vervullen in de vergadering van Israël. Zoals: "vrouwen die georganiseerd zijn en kunnen organiseren, vrouwen met leidinggevende kwaliteiten die kunnen plannen, leiden en besturen. Vrouwen die kunnen onderwijzen, vrouwen die zich kunnen uitspreken", waarvan dit maar een paar voorbeelden zijn.
Blikje: De leer van het gezin kennen, na te leven en te verdedigen
In zijn toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël' tijdens de algemene conferentie van oktober 2018, zei president Russell M. Nelson: "Ik zeg erbij dat ik met het woord moeder niet alleen vrouwen bedoel die in dit leven kinderen gekregen of geadopteerd hebben. Ik bedoel daarmee alle volwassen dochters van onze hemelse Ouders. Iedere vrouw is op grond van haar eeuwige, goddelijke bestemming een moeder".
We hebben vrouwen nodig die weten
hoe ze door hun geloof belangrijke dingen kunnen laten gebeuren
en die moedige verdedigers zijn van moraliteit en gezinnen.
Russell M. Nelson
Om onze bijdrage te kunnen leveren aan de vergadering van Israël wordt er van ons vrouwen niet alleen geloof gevraagd, maar ook de nodige moed. Moed om de Heer in ons leven te laten zegevieren. Wat onder andere betekent, zeker ten aanzien van het gezin en het belang ervan, dat we daarmee in sommige opzichten ingaan tegen de stroom van ontwikkelingen die zich in de maatschappij voordoen.
Iemand die dit prachtig verwoord is elder D. Todd Christofferson. In zijn toespraak De morele kracht van vrouwen zegt hij namelijk het volgende: "Een gevaarlijke filosofie die de morele invloed van vrouw ondermijnt is de devaluatie van het huwelijk, van het moederschap en het traditionele gezinsleven als carrière op zich. Sommige feministische denkers zien helemaal niets in het traditionele gezinsleven, omdat het vrouwen klein zou houden en ze de niet aflatende eisen van het opvoeden van kinderen een vorm van uitbuiting vinden. Zij drijven de spot met wat zij het 'vrouwonvriendelijk loopbaantraject' noemen. Dat is niet eerlijk of juist. Wij bagatelliseren geenszins de waarde van wat vrouwen of mannen in welke goede zaak of carrière dan ook tot stand brengen - daar plukken wij allen de vruchten van - wel stellen wij dat er geen hogere zaak is dan het huwelijkse moederschap en vaderschap. Geen carrière, hoe ambitieus ook, geen geldelijke compensatie, geen erkenning of eerbewijs kan tippen aan de uiteindelijke beloningen die het gezin brengt. Wat een vrouw verder ook mag bereiken, haar morele invloed komt nergens zo goed tot zijn recht als in het gezin."
Op ons vrouwen, of we nu wel of niet gebaard hebben, rust de gezamenlijke verantwoordelijkheid om "de leer van het gezin te kennen, na te leven en te verdedigen".
Voor wie het niet weet: blikjes zijn stukjes die ik ooit heb geschreven voor de vrouwenorganisatie in onze kerkgemeente en die nu aan het verstoffen zijn in "mijn voorraadkast". In sommige opzichten zijn deze blikjes over de houdbaarheidsdatum. Ik denk echter ook dat aan deze blikjes tegelijkertijd een onbeperkt houdbaar label gehangen kan worden. Juist vanwege die inhoud.
Het lijkt erop dat ik de smaak van het openen van blikjes te pakken heb. Want ook vandaag grijp ik terug op een blikje, datum december 2021, dat ik nog in mijn kast had staan. En waarvan ik denk dat de inhoud nog steeds bruikbaar is.
Vraag me niet hoe ik er ben gekomen, maar op een gegeven moment kwam ik terecht in een toespraak van ouderling D. Todd Christofferson: Waarom een huwelijk, waarom een gezin. In deze toespraak heeft hij het over "Dietrich Bonhoeffer, een Duitse theoloog die zich uitsprak tegen de nazi-dictatuur, die door zijn actieve verzet in de gevangenis belandde en uiteindelijk ook wordt geëxecuteerd. In de periode dat hij in de gevangenis zat, schreef hij brieven en een van die brieven was aan zijn nicht gericht voor haar huwelijk".
Vorig jaar, april 2020, was het 75 jaar geleden dat deze Bonhoeffer werd omgebracht vanwege zijn verzet tegen het nazi-regime. In deze periode is er in bepaalde christelijke kringen volop aandacht geweest voor Bonhoeffer. De brieven die hij namelijk in de gevangenis schreef, zijn na zijn dood uitgegeven, waardoor hij kon uitgroeien tot de bekende theoloog die hij nu is, en werd hij daardoor een inspiratiebron voor velen. Voor ouderling Christofferson, maar ook, om 'dichterbij' huis te blijven, Gert Jan Segers, voormalig lid van de Tweede Kamer.
De laatste wordt, zoals hij zelf zegt, "steeds weer diep geraakt door de woorden van Bonhoeffer". Niet alleen dat, "hij put er ook belangrijke lessen uit voor zijn persoonlijke en politieke leven". Een van deze lessen, Seegers deelt er drie, waar hij het over heeft is Blijven waar je moet zijn. In dit stukje zegt hij het volgende: "We leven in een cultuur waarin je geen kans mag laten lopen, waarin je in liefde en werk altijd maar je onrustige hart moet volgen. We hebben een kerkelijke cultuur waarin een gemeente leuk en aantrekkelijk moet zijn, op straffe van vertrek. In die context geeft Bonhoeffers keuzes te denken en doet hij de aanmoedigende suggestie om trouw te blijven aan wat je beloofd hebt en daar te blijven waar je moet zijn."
Ergens moet ik nu toch ook denken aan FOMO (Fear Of Missing Out), de angst om iets te missen. Misschien dat het komt door dit stukje zin van Jan Segers: "We leven in een cultuur waarin je geen kans mag laten lopen..."
De afgelopen periode heb ik, meen ik, wekelijks iets op mijn blog geschreven. Soms, dat kwam ook voor, zelfs meer stukjes in een week. Er waren echter ook periodes dat ik nauwelijks iets schreef. Op dit moment hang ik, als het gaat om het schrijven op mijn blog, ergens tussen dit alles in. Niet direct zichtbaar voor jullie, maar wel voelbaar voor mijzelf. Daarom open ik vandaag opnieuw een enigszins aangepast blikje, wat gaat over kijken en zien. Wat voor mij uiteindelijk ook te maken heeft met diversiteit. Diversiteit in discipelschap.
Waarom juist dit blikje? Misschien wel omdat ik zelf niet alleen bezig ben met kijken en zien, maar ook met wat ik hoor. Kijkend door de bril van mijn eigen vrouw zijn, naar Christus en zijn eigenschappen. Tegelijkertijd meenemend deze opmerking die ik onderweg tegenkwam: "Een nauwkeurige bestudering van de evangelieteksten onthult dat Jezus een emotioneel complexe persoon was, en helemaal niet het eendimensionale 'aardige man'-personage dat onze cultuur helaas zo vaak van hem heeft gemaakt." En deze opmerking:
"Als mensen het karakter van God niet begrijpen,
begrijpen ze zichzelf ook niet."
Joseph Smith
Wat ik ook niet helemaal los kan zien van de vrouw die vorige week voor ons fietste, met op haar t-shirt in grote letters de tekst: "Jezelf kennen is het begin van alle wijsheid, Socrates".
Blikje: Kijken en zien
"Het is niet waar je naar kijkt wat ertoe doet,
het gaat erom wat je ziet."
Henry David Thoureau
Je kan met elkaar naar hetzelfde kijken en toch niet hetzelfde zien. Het is de beleving die het verschil maakt. Dat bleek vandaag wel weer: de een zag dit, de ander zag dat, en dat had alles te maken met onderstaand filmpje.
Tijdens de algemene conferentie van oktober 2003 gaf president Gordon B. Hinckley een toespraak. Hij begint deze toespraak met de volgende woorden: “Iemand heeft gezegd: Wees vriendelijk voor vrouwen. Zij vormen de helft van de wereldbevolking en zijn de moeders van de andere helft. Geliefde zusters, u bent geweldige vrouwen die het goede deel hebben gekozen en ik heb veel bewondering voor alles wat u doet. Ik zie dat u bij van alles betrokken bent”. En dan geeft hij een opsomming van de dingen die de vrouwen van de kerk zoal doen.
Het is een toespraak aan de vrouwen van de kerk. In deze toespraak heeft hij het ook over zijn kleindochters die nu moeder zijn. En dat hij soms "de neiging heeft, wanneer hij naar hun echtgenoten kijkt, om te zeggen: Word wakker en doe ook eens iets. Waardeer jij je vrouw wel voldoende? Weet je wel hoeveel zij doet? Geef je haar wel eens een complimentje? Bedank je haar wel eens?”
President Hinckley zegt echter ook dit in zijn toespraak: “Velen van u denken dat ze mislukkingen zijn. U hebt het gevoel dat het niet goed gaat, dat al uw inspanningen niet voldoende zijn. Wij maken ons allemaal zorgen om onze prestaties. We willen het allemaal beter doen. Maar helaas beseffen we niet, of zien we niet, wat de resultaten van onze inspanningen zijn. Maak uzelf niet wijs dat u faalt. Ga op uw knieën en vraag om de zegeningen van de Heer; sta dan op en doe wat er van u gevraagd wordt. En laat de rest aan de Heer over. Dan zult u ontdekken dat u iets bereikt wat onbetaalbaar is”.
Vrouwen gaan “soms voorbij aan al het goede dat ze gedurende de dag doen”. Wat ook blijkt uit bovenstaand filmpje. Even los van het feit of deze gevoelens al dan niet terecht zijn. In dat negeren, de gevoelens die ze heeft, schuilt een gevaar waar we onze ogen niet voor mogen en kunnen sluiten. Hierbij denk ik aan de toespraak 'Vergeet mij niet' van president Dieter F. Uchtdorf . Eerst zegt hij, en dit haakt in op wat president Hinckley ook al aangaf: “Wees onderwijl dankbaar voor alle kleine successen bij u thuis, in uw familierelaties, uw opleiding en bestaansmogelijkheden, uw deelname in de kerk en uw persoonlijke vooruitgang. Net als bij de vergeet-mij-nietjes lijken die successen in uw ogen misschien erg klein en gaan anderen eraan voorbij. Maar God merkt ze op en voor Hem zijn ze van tel. Als u succes alleen ziet als de volmaaktste roos of een oogstrelende orchidee, gaat u voorbij aan enkele van de mooiste ervaringen die het leven biedt”.
Maar, er is ook een schaduwkant, wat te maken heeft met anders naar bovenstaand filmpje kijken. President Uchtdorf: “In onze ijver om alle taken en plichten te vervullen die we als lid van de kerk op ons nemen, zien we het evangelie soms als een lange lijst met taken die we aan onze al onmogelijke lange waslijst van dingen moeten toevoegen, als een blok tijd dat we ergens in ons drukke schema moeten inpassen. We staren ons blind op wat de Heer van ons vraagt en hoe we dat kunnen doen, maar vergeten wel eens waarom”.
Dat brengt mij op een andere toespraak. Er zijn veel prachtige toespraken, maar deze is mij dierbaar, en dat is die van president Boyd K. Packer 'Ouders in Zion', waarin hij het volgende zegt: “Sommige moeders raken ontmoedigd - zelfs depressief. Ik ontvang brieven met het woord schuld, omdat ze niet alles kunnen. Naar de kerk gaan is, of zou moeten zijn, een verademing van het dagelijkse leven. Het zou rust en tevredenheid moeten brengen. Als het druk en ontmoediging met zich mee brengt, is er iets uit balans”.
Behalve dat, en misschien staan we daar niet voldoende bij stil, zegt hij ook dit: “We moeten oppassen dat de programma's en activiteiten van de kerk niet te zwaar worden voor sommige gezinnen. Wanneer de beginselen van het evangelie worden begrepen en toegepast, versterken en beschermen ze zowel personen als gezinnen. Toewijding aan het gezin en toewijding aan de kerk zijn geen verschillende dingen”.
Tot slot nog een uitspraak uit deze toespraak. Alhoewel deze toespraak een 'oudje' is, is hij naar mijn gevoel nog steeds actueel, die zeker de moeite waard is om in zijn geheel te lezen, en dat is deze: “De meeste gezinnen doen hun best; maar sommigen raken, wanneer ze worden belast met gezondheidsproblemen en financiële problemen, gewoon uitgeput terwijl ze proberen bij te blijven, en uiteindelijk trekken ze zich terug in inactiviteit. Ze zien niet dat ze zich verplaatsen van de enige beste bron van licht en waarheid, van hulp bij hun gezin, naar de schaduw waar gevaar en liefdesverdriet wachten”.
In het verleden schreef ik naast dit blog nog voor een ander blog. Dit blog is ondertussen gesloten, maar zo af en toe haal ik iets van dat blog. Dit blog van toen noem ik nu mijn voorraadkast en af en toe haal ik een blikje uit deze kast, en open ik dat hier op mijn levensreisblog.
Deze week staat onze leesopdracht in het teken van Esther. In ons Kom dan en volg Mij-materiaal werd onder andere gezegd dat we "misschien niet altijd de invloed van de Heer herkennen in de kleine details van ons leven, maar wat we leren uit wat Esther meemaakte, kunnen we leren dat Hij ons kan leiden op ons pad en ons kan voorbereiden op een tijd waarin wij als een werktuig in de handen van de Heer zijn oogmerken kunnen volbrengen". Ook werd president Dieter F. Uchtdorf aangehaald, die het had over "een ieder van ons een unieke plaats inneemt en een belangrijke taak heeft die alleen wij kunnen doen". De Heer heeft u uw verantwoordelijkheid niet voor niets gegeven. Er zijn wellicht mensen en harten die alleen u kunt raken. Misschien kan niemand het precies zo doen als u".
De schrijver van het artikel 'Lessen van Esther' heeft het erover dat "hij nog steeds probeert te begrijpen dat zijn bijdragen ertoe doen, ook al lijken ze misschien klein". Maar elke keuze is een daad van geloof. Als ik gehoor geef aan ingevingen, vergroot de Heer mijn vermogen om Hem te dienen. En op die momenten maak ik mijn goddelijk potentieel waar. Esther begreep haar rol misschien niet volledig, maar de Heer wel".
Blikje
En de Heere God riep Adam,
en zeide tot hem:
Waar zijt gij?
Gen 3:9
Of met andere woorden
Waar ben je?
In ideeën voor individuele Schriftstudie van deze week kunnen we lezen "God heeft een werk voor mij te doen". In de bijbehorende tekst wordt dan een verwijzing gemaakt naar een toespraak van president Russell M. Nelson 'Leden van de ware millenniumgeneratie worden'. Puur kijkend, denkend in termen van leeftijd, vallen de meesten van ons buiten deze groep. En zou je kunnen denken 'deze toespraak is niet op mij van toepassing'. Maar is dat wel zo?
In deze toespraak zegt president Russel M. Nelson een paar keer "Een lid van de ware millennium generatie is iemand..." Ik denk dat gezien zijn antwoorden we ons dus wel degelijk aangesproken kunnen en mogen voelen. Ook geeft hij ons tegelijkertijd vier aanbevelingen die alle vier, ook gescheiden van elkaar, zeker de moeite waard zijn om aandacht aan te geven, maar wat ik nu niet ga doen. In deze toespraak zegt president Nelson het volgende, en dat heeft alles te maken met "Waar zijt gij":
"Je hoeft je niet af te vragen of je bent waar de Heer wil dat je bent,
of dat je doet wat Hij wil dat je doet.
Je kunt het weten."
Eerder had hij al gezegd "Vraag je hemelse Vader in de naam van Jezus Christus wat Hij van jou en je zending hier op aarde vindt. Vraag het met een oprechte bedoeling, dan zal de Geest je in de loop van de tijd de levensveranderende waarheid influisteren. Noteer die ingevingen en neem ze vaak door, en handel er naar".
Ouderling Milton, dit komt uit de toespraak die we gisteren bespraken: "Niettemin kost het tijd en geduld om de stem van de Heer te leren begrijpen. We schenken aandacht aan de gedachten en gevoelens die in ons opkomen, en we schrijven ze op, zoals onze profeet ons heeft aangeraden. Onze ingevingen noteren is een belangrijk onderdeel van het ontvangen. Daardoor kunnen we ons herinneren, overdenken en opnieuw voelen wat de Heer ons leert. Als u dat proces dag in dag uit, maand in maand uit en jaar in jaar uit herhaalt, zult u in het beginsel openbaring groeien". Is dat niet iets wat we allemaal willen en meer dan ooit nodig hebben?
"Iedere dag in Nederland worden er 35 baby's in armoede geboren. Stichting Babyspullen zet zich in om de negatieve gevolgen voor kinderen die opgroeien in armoede te verminderen, met extra liefde voor hun nieuwe leven. Zij verzamelen landelijk gebruikte en nieuwe babyspullen in en maken daar babystartpakketten van. Deze pakketten schenken zij op aanvraag van hulpverleners via diverse instanties aan (aanstaande) ouders in Nederland die het financieel moeilijk hebben."
De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen ondersteund de missie van Stichting Babyspullen en houdt in het weekend van 4 tot 6 september een landelijke inzamelingsactie. De inzameling vindt plaats in de de plaatselijk kerkgebouwen van de kerk. Op bovenstaande link van de kerk vind je behalve waar je je kleding kunt donoren ook informatie over wat er verzameld wordt en wat de voorwaarden van de donaties zijn.
In mijn vierde logje, dat ging over afstamming is niet bepalend, had ik het onder andere over Batseba. Zij wordt namelijk zwanger van koning David, met alle gevolgen van dien. Een van de gevolgen was dat onderstaande profetie letterlijk werd vervuld:
"Het zwaard zal nooit uit uw huis wijken,
omdat u mij, de Heer hebt veracht
en de vrouw van Uria hebt genomen"
2 Samuel 12:10
"Daarna gebeurde het volgende. Absalom, de zoon van David, had een knappe zuster, en haar naam was Tamar. En Amnon, de zoon van David, kreeg haar lief. Ammon leed om zijn zuster Tamar tot hij er ziek van werd, want zij was maagd, zodat het in de ogen van Amnon moeilijk was om haar iets aan te doen". Dit vind ik op zich al een kwalijke opmerking, en het heeft hem uiteindelijk ook niet weerhouden om te doen wat hij deed, ondanks de smeekbede van Tamar om het niet te doen. "Nee, mijn broer, verkracht mij niet, want zoiets doet men niet in Israël; doe deze schandelijke daad niet. Hij wilde echter niet naar haar stem luisteren, maar omdat hij sterker was dan zij, verkrachtte hij haar en sliep met haar. Daarna haatte Amnon haar met een heel diepe haat. Ja, de haat waarmee hij haar haatte was groter dan de liefde waarmee hij haar had liefgehad. Sta op, ga weg! Hij riep zijn knecht, zijn bediende, en zei: Stuur die vrouw toch bij mij vandaan, naar buiten, en doe de deur achter haar op slot", 2 Samuel 13:1-17.
"Waarom is het een drogreden als we denken dat wat wij doen
onze eigen zaak is
en niemand anders zal schaden?"
Allereerst dit. Het is een commentaar op wat Amnon deed, maar je kunt het ook zien als een 'alle gevolgen van dien': "Amnon hield niet echt van Tamar. Nadat hij zijn lust had bevredigd, verachtte hij haar. Hoe vaak zien we zulke grove onrechtvaardigheid jegens vrouwen bij slechte mannen? Ze buiten vrouwen uit en verachten hen vervolgens, in plaats van zichzelf. Amnon wilde Tamar niet van de schande redden door haar als vrouw of bijvrouw in zijn huishouden op te nemen. Wetende dat ze te schande was gemaakt en daardoor van een echtgenoot verstoken zou blijven, rouwde Tamar als een weduwe. David was woedend over de manier waarop Amnon Tamar had behandeld, maar wat kon hij doen of zeggen? Zijn eigen gedrag met Batseba had hem geen reden gegeven om hem te veroordelen. Dit was wederom een gevolg van de zonde. Vanwege zijn eigen schuldgevoel greep David niet in om deze grote gruweldaad in zijn eigen huishouden te corrigeren. David leerde de droevige les dat de zonden van een mens hem vaak tot in de derde en vierde generatie kunnen achtervolgen".
Ik bleek echter ook een ander commentaar op dit verhaal te hebben wat ik jullie niet wil onthouden. Het is een EO artikel met de titel "Waarom we het verhaal van Tamar moeten doorvertellen". Uit dit artikel komt ook onderstaande uitspraak:
"Stilte oog in oog met het kwaad, is kwaad;
God zal ons niet onschuldig houden.
Niet spreken is spreken,
niet handelen is handelen"
Dietrich Bonhoeffer
De verkrachting van Tamar is inderdaad misschien niet direct een onderwerp voor een preek, maar "Davids lijdelijke passiviteit zou ons moeten aansporen tot handelen". Davids sprakeloosheid zou ons moeten aanzetten tot spreken. In de kerk zouden er geen eenzame, verlaten vrouwen moeten zijn, alleen maar dochters van God die gezien worden en gekoesterd worden". Een gemeenschap van mannen en vrouwen die een onbeperkt leefbare omgeving creëren.
Wat ik heel mooi vind, sluit aan bij deze woorden: "Ach, mijn Heer! Wat moeten wij doen? En de Heere opende de ogen van de knecht, zodat hij zag; en zie, de berg was vol paarden en strijdwagens van vuur rondom Elisa". Wat te maken heeft met ogen om te zien: "Misschien is het belangrijkste dat wij duidelijk moeten zien wie God is en wie wij werkelijk zijn - zoons en dochters van hemelse Ouders met een goddelijke aard en een eeuwige bestemming. Vraag God om deze waarheden aan u te openbaren, alsook hoe Hij over u denkt. Hoe beter u begrijpt wat uw identiteit en bestemming is - dat diep van binnen begrijpt - hoe meer het uw hele leven zal beïnvloeden. Als we begrijpen hoe God ons ziet, bereidt dat ons erop voor om anderen te zien zoals Hij ze ziet". Iets wat Amnon duidelijk niet begreep, met alle gevolgen van dien.
Vorige week waren manlief en ik in het Nationaal Onderwijsmuseum. Ze hebben standaard een vaste collectie met daarnaast wisselende tentoonstellingen. Dit keer stond de tentoonstelling in het teken van Marit Törnqvist - Verborgen verhalen.
Over het naar Dordrecht halen van deze tentoonstelling schreef het Nationaal Onderwijsmuseum het volgende: "Voor het Onderwijsmuseum sluit het werk van Törnqvist nauw aan bij de kern van de collectie en missie. Haar beelden en verhalen laten zien hoe kinderen via boeken grip krijgen op hun gevoelens, hun omgeving en belangrijke vragen in het leven. Daarmee raken haar werken direct aan thema's als taalvaardigheid, verbeeldingskracht en persoonsvorming binnen het onderwijs".
Of je nu jong bent of iets ouder, zoals ik ben, de behoefte om je verhaal te vertellen is niet aan leeftijd gebonden. Vandaar ook dat het Onderwijsmuseum dit erover zegt: "Aan de hand van meer dan 100 originele tekeningen van haar hand, veelal begeleid door tekstfragmenten uit haar boeken, nodigt Marit Tornqvist in Verborgen Verhalen kinderen en volwassenen uit naar de werelden waarin zij alledaagse gebeurtenissen, grote levensvragen en oneindige fantasie moeiteloos met elkaar verbindt".
Echter, wat mij trof was wat er in de tekst bij bovenstaande tekening werd gezegd over de kinderen: "Haar boeken laten kinderen al veertig jaar hun emoties verkennen rondom complexe thema's als liefde, verlies en identiteit. Marit Törnqvist gelooft dat veel kinderen, net als zijzelf, rondlopen met verborgen verhalen en dat zij de kans moeten krijgen die te vertellen". Hopelijk is dat niet een heel ander verhaal, omdat een luisterend oor ontbreekt.
En dan was er nog iets wat mij stil deed staan. Dit keer uit de vaste collectie. Misschien wel omdat we aan het eind van het schooljaar zitten, en ik kleinkinderen heb die examens hebben gedaan, een cito-test, en/of met een schoolrapport zijn thuisgekomen. Meten is weten, maar... Daarom vond ik deze brief van deze directeur aan 'zijn' kinderen zo bijzonder. We zijn uiteindelijk meer dan onze 'etiketten'.
Hier de tekst van bovenstaande brief:
De afgelopen dagen hebben jullie weer hard gewerkt aan de CITO-toetsen. Wij zijn heel trots op de manier waarop jullie weer je best hebben gedaan om die toetsen zo goed mogelijk te maken.
Toch zijn we bezorgd dat deze toetsen niet tonen wat elk van jullie speciaal en uniek maakt. Want de mensen die deze toetsen maken en het resultaat erbij geven kennen jullie niet. Niet op de manier waarop de meesters en juffen jullie kennen en zeker niet zoals ze je thuis kennen.
Ze weten niet dat je al meer talen kent, of op een muziekinstrument speelt, dat je kan dansen of mooie kunstwerken maakt. Ze weten niet dat je vrienden op je kunnen rekenen als ze je nodig hebben of dat jouw vrolijke lach een sombere dag helpt verdwijnen. Ze weten niet dat je gedichten of liedjes maakt of dat je meedoet aan sport. Ook niet dat je je afvraagt wat de toekomst je zal brengen of dat je soms zorgt voor je broertje of zusje na schooltijd. Ook weten ze niet dat je reizen hebt gemaakt naar mooie plaatsen, dat je een mooi verhaal kunt vertellen, of dat je het fijn vindt om tijd door te brengen bij speciale familieleden en vrienden. Ze weten niet dat je betrouwbaar bent, lief, aardig, zorgzaam en attent en dat je elke dag weer probeert goed je best te doen. De resultaten van de CITO-toets zeggen jou en ons wel iets, maar zeker niet alles!
Onze scholen houden bij het schooladvies wel rekening met toetsresultaten, maar hebben een veel completer beeld van je dan alleen maar die getallen.
Dus kijk tevreden naar je resultaten en wees er trots op, maar onthoud vooral dat er heel veel manieren zijn om slim en een goed mens te zijn.
.jpg)