zondag 3 oktober 2021

21 stappen


Alweer even geleden dat deze foto werd gemaakt. De maanden zijn me, weer, door de vingers geglipt, althans wat dit blog betreft, waardoor een aantal foto's van de afgelopen tijd zijn blijven liggen.  Daarbovenop heeft mijn laptop de geest gegeven. Ik gebruik nu de laptop van manlief, maar dat is voor nu toch 'enigszins' onbekend terrein, hij werkt namelijk met een heel ander besturingssysteem dan dat ik gewend ben. 



Dit is niet mijn mooiste foto die ik heb, maar dat heeft niets met deze omgeving te maken. Het was een niet zo'n zonnige dag, maar desondanks prachtig genoeg om er heerlijk met de fiets op uit te trekken. Tijdens onze rit kwamen wij een prachtige recreatieplas 't Nije Hemelriek in Gasselte tegen, een klein plaatsje in de provincie Drenthe. Uiteraard moesten er foto's worden gemaakt, een filmpje voor de kinderen van wat wij aan het doen waren en waar. 

En dan zie je dit. Dit afval. Naast de boom zie je rechts een vuilnisbak staan. Wanneer je beter kijkt naar de foto, dan zie je dat om de zoveel meter verspreid rond deze plas afvalbakken staan. Maar voor sommige mensen, ik heb mijn stappen geteld van het afval naar de vuilnisbak, is 21 stappen al te veel. 21 stappen!!! Helaas bleek later dit geen uitzondering te zijn toen wij na een dag zwemmen met kinderen en kleinkinderen op de parkeerplaats kwamen. Te veel rotzooi om daar mijn foto's aan vuil te maken. 

Men heeft de mond vol over het milieu en de wereld bewaren voor onze kinderen. Maar als je al niet in staat bent om deze 21 stappen te zetten, dan zie ik het wat dat betreft somber in. En dit is echt geen uitzondering. "Geschat wordt dat in Nederland zo tussen de 35 en 140 miljoen kilo zwerfafval per jaar op straat of in het groen belandt. En het opruimen ervan kost de overheid bijna 200 miljoen euro per jaar."

Iets om stil bij te staan. Hopelijk dan wel naast een afvalbak. 

zondag 22 augustus 2021

De laatste keer dat ik iets op dit blog geschreven heb was 24 juni. Het is nu 22 augustus dus dat betekent dat het bijna alweer twee maanden geleden is dat ik iets geschreven heb. Waar blijft de tijd? Niet dat ik stil heb gezeten. En nog even terug komend op tijd... ik ben jarig geweest, en heb opnieuw besloten dat ik dit jaar 38 jaar ben geworden. Wat is leeftijd per slot van rekening? Is leeftijd uiteindelijk niet meer dan een getal?

Natuurlijk ben ik niet blind, en ben ik me er heus wel van bewust dat ik ouder aan het worden ben. En anders laat de omgeving mij dat soms wel weten door te zeggen dat ik er nog goed uitzie...voor mijn leeftijd. Maar ook al is mijn geboortejaar uiteindelijk maar een getal in mijn paspoort, ik sta in zekere zin aan de verkeerde lijn van het leven. Vraag het maar aan een oudere die op zoek is naar een baan. Woorden als te duur, versleten en niet flexibel zijn zo een paar woorden die ik tegenkwam. Vooroordelen dus. 

Nu gaat dit blogje niet over mijn leeftijd, maar wel over vooroordelen. Ik wou dat ik kon zeggen dat ik een onbevooroordeeld mens ben, het is prettig om dat van jezelf te denken, maar de praktijk laat toch iets anders zien. Misschien juist ook omdat we er ons vaak niet eens ervan bewust zijn dat we aan het oordelen zijn. En als je je ergens niet van bewust bent dat je het doet, is het ook erg moeilijk om er iets aan te doen. Zeker als je ouder bent. Kom ik toch weer terug op leeftijd.

Onlangs was er namelijk een documentaire op TV die als titel had De school die kleur bekent. "In deze documentaire, onder leiding van leraren en professoren, leren Engelse schoolkinderen vooroordelen rondom huidskleur te ontdekken en uit te roeien". Dat men zich richt op deze groep heeft alles te maken met leeftijd, maar dat wil niet zeggen dat ouderen daardoor reddeloos verloren zijn. 

Ik heb een aflevering gezien en ik vond het heftig en confronterend tegelijkertijd. Had te doen met een aantal van deze kinderen en wat het opriep, niet alleen bij hen, maar ook bij hun ouders en de leerkrachten. Niet alleen dat, maar ook bij mij als kijker. 

De klas in deze documentaire wordt namelijk gesplitst in twee groepen. Aan de ene kant de kinderen die wit zijn, en aan de andere kant al de kinderen die dat niet zijn, ongeacht wat voor achtergrond ze hebben. In deze klas zit een meisje dat een zwarte vader en een witte moeder heeft en de enige met een mix achtergrond, die nu moet kiezen met welke groep ze mee gaat, de witte of de zwarte.

Begrijpelijk vind ik haar keus. Maar ook haar dilemma. Want hoe kun je kiezen tussen wit of zwart? 



Mijn vader met twee van onze dochters

donderdag 24 juni 2021

Petitie verlagen abortus grens 24-weken


Op dit moment gaat er een petitie rond om de abortus grens van 24-weken te verlagen. Ik kan hier wel het een en ander over schrijven, maar een tijdje terug stond in de Volkskrant het volgende opiniestuk: Nu baby's eerder levensvatbaar zijn moet 24-wekengrens voor abortus worden verlaagd. Ik denk dat dit artikel voor zich zelf spreekt.

Wat mij verbaasd in de discussie over abortus, is dat men het heel vaak heeft over de ongeboren kindjes waar iets mee is. Zo ook nu. En dat men al heeft gereageerd voordat men heeft gelezen waar de petitie nu eigenlijk over gaat en het punt dat men wil maken. Vandaar dat ik de petitie in zijn geheel overneem. En alsook een stukje deel uit de inleiding op deze petitie. 

"Bij elke zwangerschap ontstaat nieuw leven. Dit leven ontwikkelt zich gestaag. Van enkele cellen in het begin, naar al snel een duidelijk zichtbaar mensje op een echo. Bij 24 weken kan een kindje horen en zijn zelfs wimpertjes aanwezig. Een kindje is dan 30 centimeter en beweegt volop.                              Toch is abortus in Nederland tot 24 weken toegestaan. Elke abortus betekent een groot verlies, voor moeder en kind. Maar of je nu voor-of tegenstander van abortus bent, over een ding kunnen we het eens zijn: de 24 wekengrens is inhoudelijk niet meer te verdedigen. Daarom roepen wij de nieuwe regering op om de abortusgrens van 24 weken te verlagen.                                                                        - Nederland is het enige land binnen de Europese Unie met zo'n ruime abortusgrens. Geen ander land gaat zo ver! En dat is niet voor niets; het kindje is dan al heel ver ontwikkeld.                                          - In de wet staat dat abortus is toegestaan tot het moment van levensvatbaarheid. De gedachte is dat die op 24 weken ligt. Maar deze grens ligt niet vast. Nu medisch steeds meer mogelijk is, overleven er wereldwijd steeds meer kinderen die voor 24 weken geboren worden."

In de inleiding op deze petitie wordt onder andere het volgende gezegd: "Vanaf een vroeggeboorte bij 24 weken doen artsen er alles aan om een kind in leven te houden. Het is schrijnend dat abortus tot die tijd nog mag. Niet alleen om medische redenen, maar om allerlei soorten redenen. Abortussen ver in de zwangerschap zijn realiteit. Jaarlijks wachten ruim 2500 vrouwen tot achttien weken of later met het afbreken van een zwangerschap. Meer dan de helft van deze kinderen is kerngezond". 

Het opinie stuk in de Volkskrant zegt hierover het volgende: "Ruim 2.500 vrouwen wachten echter tot 18 weken of later met het afbreken van de zwangerschap. 1.200 vrouwen doen dit na prenataal onderzoek, waarbij het kindje een afwijking heeft. 1.300 doen dit echter nog steeds op 'sociale indicatie. Maar bij late abortussen na twintig weken kan het gebeuren dat het kind nog kort na de geboorte leeft". 

Volgens Rutgers kenniscentrum seksualiteit  "worden er jaarlijks in Nederland ongeveer 30.000 abortussen uitgevoerd, waarvan 10% van vrouwen die niet in Nederland wonen. Die 30.000 vindt men nog relatief laag in vergelijking met veel andere Europese en niet-Europese landen". Desondanks vinden er in Nederland jaarlijks nog wel 30.000 abortussen plaats. En van deze abortussen zijn er 1200 op medische indicatie. Met andere woorden jaarlijks vinden er in Nederland 28.800 abortussen plaats op basis van een sociale indicatie. In mijn ogen, zeker gezien de verhouding sociale en medische indicatie, vind ik het jammer dat de discussie over abortus niet over deze sociale indicatie cijfers gaat en het nog verder verlagen ervan. En, wat betreft deze petitie,  het voorkomen van deze late abortussen. 

In de petitie zelf zegt men dat het er niet om gaat of je wel of niet een voor- of tegenstander bent van een abortus. Het gaat er om dat men pleit voor het verlagen van de 24-weken grens om zo te voorkomen dat er kinderen levensvatbaar worden geboren. Wat onder andere ook inhoudt om de twintigwekenecho te doen bij 19 weken. Lijkt mij reden genoeg om deze petitie te tekenen. Het enige wat ik me nog wel afvraag is waarom die 1300 vrouwen, na zoveel maanden zwanger te zijn geweest, alsnog op sociale indicatie overgaan tot een abortus. En waarom er niets bekend is over het waarom van deze vrouwen. 

 


dinsdag 22 juni 2021

Hoe vol is mijn buik?


Tijdens het lezen van onze zondagschool leesopdracht kwam ik de volgende zin tegen: 'Volhard in alle geduld totdat u vervolmaakt bent'. In de achtergrond informatie die ik gebruik bij het lezen van mijn Schriften werd ik toen verwezen naar een artikel van Dieter F. Uchtdorf  Ga voort in geduld. In dit artikel verwijst hij naar een onderzoek aan de Stanford University in de jaren zestig. In dit onderzoek test men de wilskracht van vierjarigen. Wanneer ze 15 minuten kunnen wachten krijgen ze twee marshmallows. 



Deze onderzoeker besloot deze kinderen te volgen "en begon na verloop van tijd interessante overeenkomsten te ontdekken: de kinderen die niet konden wachten, hadden het later in hun leven moeilijk en hadden meer gedragsproblemen, terwijl de kinderen die wachtten positiever en beter gemotiveerd waren, hogere cijfers en inkomens hadden, en betere relaties. Wat begon als een experiment met kinderen en marshmallows werd een mijlpaal van een onderzoek dat suggereerde dat het vermogen om te wachten - om geduld te hebben - een essentiële karaktereigenschap is die later succes in het leven kan voorspellen." 

Geweldig dit filmpje vanwege de koppies van deze kinderen en de zichtbare innerlijke strijd die ze voeren om weerstand te bieden aan het opeten van die ene marshmallow om uiteindelijk twee te kunnen krijgen. 

Toch kan ik niet om de opmerking heen Tja, met een volle maag is het niet zo moeilijk je te beheersen. Dat het toch niet zo simpel ligt als de jaren zestig marshmallow-test ons wil doen laten geloven. Maar wat als je buik wel vol zit?  En je toch niet die 15 minuten kan wachten?


Is er een marshmallow-test voor volwassenen? 


De vraag Is er ook een marshmallow-test voor volwassenen? is geen vraag van mij maar kwam ik tegen op internet. In dit artikel "Test kleuter met marshmallows voorspelt latere prestaties en gezondheid" wordt onder andere  het volgende gezegd: "Je kan kijken wat er gebeurt als je een pot met snoep naast je op tafel zet: Is de pot met snoep in mum van de tijd leeg of kan je hem dichtdoen en wegzetten? Tegenwoordig worden we overigens niet alleen verleid door lekker eten maar ook door smartphones. Al die appjes, meldingen en e-mailtjes zijn voor ons misschien wel net zo verleidelijk als snoepjes voor kleuters. Als jij bezig bent met werk en ondertussen een bliepje hoort van je telefoon, kan jij dan 15 minuten wachten alvorens je het opent? Of als je met een vriend aan het praten bent, kan jij je telefoon dan helemaal wegleggen? Waarschijnlijk word je dubbel beloond als je wacht. De beloning zou in dit voorbeeld kunnen zijn: meer productiviteit en betere gesprekken en relaties met vrienden". 


 

Kun jij het houden bij 1? Vooruit, 2. Of toch....?  

donderdag 10 juni 2021

Milieuvervuiling


Een tijdje terug las ik een artikel waarin onder andere het volgende werd gezegd: "Honderden ministeries en programma's beschermen verschillende belangen, maar welke beschermt het gezin? Zou van alle milieuproblemen het gezin niet de eerste moeten zijn?" 

Wat mij trof was het woord milieuprobleem. Dit woord had ik zelf nog nooit eerder in verband gebracht met het gezin, eerder met de vervuiling van de lucht of die van de grond. 


Ook had ik het woord milieuprobleem niet direct in verband gebracht met ons vrouwen. Maar na dit artikel te hebben gelezen dat gaat over dat een op de tien vrouwelijke studentes slachtoffer is van verkrachting tijdens studie kreeg ik het woord milieuproblemen niet meer uit mijn hoofd.  

Hieronder wat cijfers om aan te geven hoe vervuild onze omgeving is. 

Volgens Statistieken seksueel geweld is 1 op de 8 vrouwen en 1 op de 25 mannen ooit verkracht in Nederland. Jaarlijks zijn er 100.000 slachtoffers van seksueel geweld. 

Seksueel geweld, zoals verkrachting, is een kleurstaal van de kleurenwaaier seksuele intimidatie, wat een groot spectrum aan gedragingen omvat. Zo is straatintimidatie ook een staal van deze waaier.  

Bijna de helft van alle Rotterdamse vrouwen wordt op straat lastiggevallen

Ruim helft van vrouwen in Amsterdam geïntimideerd op straat

Een op drie Tilburgers op straat lastiggevallen 

Ik had bijvoorbeeld ook kunnen kiezen voor Groningen, Maastricht, mijn eigen stad, of een of ander willekeurig dorp. Dit geeft alleen maar hoe groot en hoe algemeen dit probleem is. 

Deze cijfers liegen er niet om, ondanks dat deze steden zich hebben aangesloten bij het programma VeiligeSteden voor vrouwen en meisjes  om op die manier te proberen "het geweld tegen meisjes en vrouwen in de openbare ruimte en tijdens het uitgaan aan te pakken". 

Op de werkvloer heeft 1 op de tien werknemers wel eens te maken met seksuele intimidatie, Daarnaast, wie kent niet de verhalen van seksueel misbruik in de kerk en in de sport? En dan heb ik het nog niet eens gehad over internet. 

De kleurenwaaier van seksuele intimidatie is ondertussen zo dik geworden dat het lastig kiezen is qua onderwerp. Iedereen die wel eens in een verfwinkel heeft gestaan weet dat er een heleboel kleuren wit zijn. Wanneer ik denk aan wit, dan denk ik aan onschuld. Maar veel van deze wit tinten zijn niet zo wit als je denkt. Leg er maar eens spierwit naast. Dat is ook het probleem van seksuele intimidatie. Sommige gedragingen zien er op het eerste gezicht onschuldig uit, maar uiteindelijk valt het binnen de waaier seksuele intimidatie. Vandaar ook Wat is seksuele intimidatie? Op deze site vind je een lijstje van gedragingen die hier onder vallen. Het is goed om dat zo benoemd te zien staan. Nu nog met z'n allen kleur bekennen. 

Geweld, intimidatie of hoe je het ook wilt noemen, tegen vrouwen, op wat voor manier dan ook, blijkt  eerder regel dan uitzondering te zijn. Maar waar we misschien niet zozeer bij stil staan is dat geweld achter de voordeur de meest voorkomende vorm van geweld is. Kom ik toch weer uit bij het gezin en dat brengt me tevens bij mijn laatste cijfer. In Nederland sterft elke 10 dagen een vrouw als gevolg van huiselijk geweld. 

In 94% procent van alle gevallen van seksueel geweld is een man de dader. Dat zet hem als grootste milieuvervuiler op 1. 


Wanneer staat hij op om dit probleem aan te pakken?



Afbeelding man: Milieuvervuiling is wel degelijk een probleem

dinsdag 1 juni 2021

Net even anders




Weer gewandeld op de dijk. Ons vast rondje. 



De schapen zijn niet te negeren. Al was het alleen maar vanwege hun geblaat. 



Wij waren niet de enigen die genoten.
Er werd volop gefietst. 



Qua bloei liepen ze wat achter, maar dat hebben ze weer helemaal goed gemaakt. 


'Drukte' zowel aan de ene kant als aan de andere kant van de dijk. 



Er zijn meerdere wegen die naar het Biesboschcentrum leiden. 



Fietspont Grienduil

Hier legt de wandel/fietsveer aan om naar het Biesboschcentrum Dordrecht te gaan. Normaal kun je op zaterdag en zondag in de periode 1 april t/m 31 oktober gebruik maken van dit veer. Maar, let op! door corona is hij tijdelijk uit de vaart genomen. Op deze link van het biesboschcentrum.nl vind je niet alleen de actuele informatie over dit veer, maar ook meer Biesbosch wandel- en fiets informatie. Klik je door dan zie je wat er allemaal nog meer te doen is. 






Om tenslotte 

samen onderuit te gaan in de tuin. De een in een badje en de ander in het bedje. 
En de tekst, die viel me gewoon in de schoot. 

zondag 30 mei 2021

Nationaal Park De Biesbosch


En weer zijn we al wandelend een stukje opgeschoven. Weliswaar maar een klein stukje, wat kwam door de kleine beentjes in ons midden. 



Laat je niet misleiden door de foto's die een en al rust uitstralen. Wat je niet ziet is bijvoorbeeld de Sterrenwacht, en het grote grasveld ernaast waar volop gebruik van werd gemaakt. En dan heb ik het nog niet gehad over de geuren van de barbecues die onze kant uitkwamen. 




Hier zijn wij de hoek omgegaan. Even ervoor, doordat de zon op het water scheen, zagen we nog een  groep grote vissen zwemmen. 




Dit is allemaal wandelgebied. Dwars door het veld over een gemaaid pad of over een verharde weg. 




Er overheen of onderdoor, beide is mogelijk. Maar doe het dan wel rond deze tijd van het jaar. Later in het jaar is het water vol gegroeid met allerlei waterplanten wat het kanoën er niet gemakkelijker op maakt. Ik spreek uit eigen ervaring. Wat die kano betreft, ik deel nog wel een foto. Is een dingetje tussen manlief en mij. 




Er zijn genoeg mogelijkheden om van het (verharde) pad af te raken. 




Tijdens onze wandeling kruisten wij ook stukken van Het Beverbos en delen daar om heen zoals deze Schuilhut. Ik had de kleinkinderen verteld dat er in dit gebied bevers woonden en dat ze hun eigen huis bouwden die een burcht wordt genoemd. En dat wij ons nu ook in een soort burcht bevonden.  




Ook las ik hun dit bordje voor dat hier hing. Zegt de oudste van het stel: ''Ik wist niet dat bevers Nederlands konden schrijven". Genieten op griffel niveau. 




Hier heeft men een beverburcht nagebouwd. Uiteraard gingen wij ook een kijkje nemen. De kleinkinderen vroegen ook aan opa of hij mee ging de beverburcht in. Daar had manlief niet zoveel zin, dus zei hij dat hij een beetje bang was. Zegt de oudste van het stel, vijf jaar is ze: ''Ik houd je hand wel vast opa".  Daar gaan ze, die van vijf voorop. 




Behalve dat het leuk is om met de kinderen naar het Beverbos te gaan en/of de speciale bever route te lopen is hier nog veel meer te doen. Dit is de steiger tegenover het Biesboschcentrum Dordrecht
Wij zijn slechts langs gelopen. Ondertussen is het verbouwd, maar zelf hebben we het resultaat van deze verbouwing nog niet gezien. Dit alles loopt niet weg, en wij ook niet. 




Zicht op de zwemvijver met in de verte het zandstrand. Afgelopen winter heb ik hier nog geschaatst. 

woensdag 26 mei 2021

De reis gaat verder


Je wordt niet in je eentje zwanger. Dat is waar ik het over wil hebben. Maar.... zodra ik dit gezegd hebt zijn daar al weer een aantal afleidende gedachten. Het probleem is dat ik onderweg van alles tegen kom. Dat waar ik het over wil hebben noem ik zelf mijn rode draad, en alles wat tussen door komt zie ik als een soort hangertje die aan deze rode draad opgehangen kan worden. Het is niet zo dat ik met hangers wil werken, het gebeurt gewoon. Elke vogel zingt immers zoals hij gebekt is. En dwaal ik af. Zo ook dit keer. 

Maar zoals ik al eerder schreef, reizen is ook van informatie naar informatie gaan. Kreeg een berg informatie over me heen toen ik mezelf de vraag stelde wat nu de beste manier van reizen was. Want ergens in mijn achterhoofd was daar de gedachte van een rechte lijn tussen punt a en b. Met andere woorden 'Houd je bij je onderwerp'. Maar ja, zie die twee maar eens te combineren. Aan de ene kant in een rechte lijn je bij je onderwerp houden, en aan de andere kant hangers die ook zo hun aandacht vragen. Tot ik tussen al deze informatie een klein filmpje zag (doorklikken). Ik blijk gewoon altijd die tijd de snelste weg te hebben bewandeld. Helemaal snappen doe ik het niet, maar voor nu is dat niet van belang. Ik herkende direct mijn rode draad. Zegt een beeld niet meer dan duizend woorden? Ik hervat mijn reis 'in je eentje word je niet zwanger'. Alleen niet vandaag. Stiekem vind ik het wel hilarisch, het filmpje. Als ze vinden dat...dan...  

Ik heb namelijk een aantal foto's die gedeeld willen worden. Het afgelopen weekend waren wij in Twente, bij mijn moeder. Tussendoor heb ik haar wel gezien, maar dat wij bij haar gelogeerd hebben was door corona alweer even geleden. Ondertussen heeft zij haar beide vaccinaties gehad en wij onze eerste. Uiteraard gingen onze fietsen mee.

  

Hier zijn we gestart, knooppunt 83


Fietsen in alle rust


Met prachtige doorkijkjes
 

De route zei dat we linksaf moesten, richting 91
maar rechtsaf, 93 zag er zo aantrekkelijk uit dat we even afgeweken zijn. 


Toch nog niet genoeg schapen gezien.


Dit maakt allemaal onderdeel uit van het waterwingebied
Rectum Ypelo.
Ook hier een picknicktafel.


Weer terug op onze route, omgeving Enters Reggedal.
Links zie je nog een stukje steiger, waar een niet erg spraakzaam iemand zat te vissen.
Manlief vist ook graag, maar geen visserslatijn gehoord. 


Alleen voor fietsers, heerlijk


Zonder woorden


Wat zo fijn is aan waar wij fietsten,
overal bankjes en picknickplaatsen.
Nu de temperatuur nog iets omhoog. 


Wat een stelletje schoonheden


Af en toe kruisten we een weg met auto's


Twentse gastvrijheid: Goat lekker zitt''n
 Voor de vermoeide wandelaar of fietser.
Dit is ook een heerlijk wandelgebied. 


Door het bos.
Geen auto gezien, wel grote landbouwvoertuigen


Natuurspeelplaats De Klimkuil
Terug door Wierden, waar we langs een prachtige natuurspeelplaats kwamen


Via deze weg terug naar 83, waar we begonnen zijn.
Dit keer hebben we Wierden links laten liggen.
Ondanks de kringloopwinkel daar. 


We zijn er nog een keer samen er op uit gegaan, maar dit keer zonder fiets. Maar ook vanuit de auto is er genoeg moois te zien. 
 
Vanuit de auto, door een geopend raampje


Door de voorruit


De Kribbenburg, Lutterzand
Dit is het riviertje de Dinkel aan de ene kant van de brug.


Het uitzicht op de Dinkel aan de andere kant van de brug.
Ondanks de regen toch uitgestapt. 
Bezoek je Twente dan kun je in deze omgeving je hart ophalen, 
zeker ook als je ook van wandelen houdt. .


Bloemenbeek, De Lutte


Te mooi om te negeren.
Op de weg terug naar huis vanuit de rijdende auto. 

zondag 23 mei 2021

Kerk moet veilige haven zijn voor een ongewenst zwangere vrouw


Gisteren schreef ik iets over op reis gaan en de verschillende manieren waarop je op reis kunt gaan. En dat je ook van informatie naar informatie op reis kunt gaan. Ik ging van het Algemeen Dagblad en vondelingenkamers naar het Reformatorisch Dagblad en dat de kerk een veilige haven moet zijn. In dit geval, want daar gaat het nog steeds over, de ongewenste zwangere vrouw. Meestal neemt men het woord ongewenst in de mond, zelf schreef ik dat ik liever sprak van 'ongepland zwanger zijn'. Of 'onbedoeld zwanger' wat ik ook heb voorbij zien komen.

Maar er is nog een manier om over niet gepland zwanger zijn te spreken en dat is 'het ongehuwd zwanger' zijn. Dit is een vorm van zwanger zijn die je niet los kunt zien van de kerk. Maar daar wil ik niet als eerste bij stil staan. 

Tegenwoordig is het meer dan normaal dat kinderen buiten het huwelijk worden geboren. Volgens cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek "steeg het aantal buitenechtelijk geboren kinderen tussen 1960 en 2000 van 3.000 tot ruim 50.000. In twee van de drie gevallen gaat het om het eerste kind. Was in 1960 nog een op de dertig kinderen eerste kinderen buitenechtelijk, vorig jaar was dat een op de drie". Met de opmerking dat  "tegenwoordig deze buitenechtelijke kinderen doorgaans binnen een relatie ter wereld komen, bij ongehuwd samenwonende kinderen die bewust voor een kind hebben gekozen". Uit cijfers van het cbs blijkt ook dat kinderen van niet gehuwde ouders steeds vaker worden erkend door de vader. Hij is dan de ouder van het kind. Maar dat wil niet zeggen dat je daardoor automatisch gezag hebt over het kind. Dat geldt alleen voor een huwelijk of een geregistreerd partnerschap. De opmerking die ik hierover tegen kwam was deze, 'Mannen, regel het gezag over je kind!' Ik denk dat dat genoeg zegt. 

Vroeger, ik heb het over de jaren 50 en 60, was het de norm dat je pas kinderen kreeg als je getrouwd was. Kreeg je een kind buiten het huwelijk dan was dat een schande. Vaak moest men in die tijd dan ook trouwen. Bleef je alleen zwanger achter, dan kon het gebeuren dat je werd weggestuurd voordat de zwangerschap zichtbaar was, en werd je gedwongen afstand te doen van je kind. Eenmaal thuis werd er nooit meer over gesproken met alle gevolgen van dien. Niet alleen voor deze vrouwen, maar ook voor deze kinderen die vaak in kindertehuizen terecht kwamen. Tegenwoordig is er veel aandacht voor deze afstandsmoeders

Behalve dat er veel aandacht is voor deze afstandsmoeders, die in het verleden werden gedwongen tot adoptie, blijft adoptie ook nu een pijnlijk en moeilijk onderwerp. Het is niet voor niets dat kinder adoptie uit het buitenland voorlopig stil ligt. In de Volkskrant stond dat "door een speciale commissie naar de gang van zaken rond adoptie zoveel misstanden aan het licht zijn gebracht, dat het niet verantwoord zou zijn op de huidige voet verder te gaan". 

Desondanks, ik kom nu bij die veilige haven en de kerk, is adoptie, en het taboe dat daar op ligt, toch een van de mogelijkheden van een ongehuwde zwangere, naast bijvoorbeeld een huwelijk en alleenstaand ouderschap. 



In Gospel Topics kwam ik een artikel tegen over ongehuwd zwanger zijn, helaas wel in het Engels. In het voorwoord wordt het volgende gezegd: "Onze hemelse Vader houdt van al zijn kinderen en betoont elk van hen barmhartigheid, ongeacht hun omstandigheden. Hij is 'rijk in barmhartigheid' en zal ons steunen in onze beproevingen, problemen en moeilijkheden. Zwanger en ongehuwd zijn kan een moeilijke tijd zijn in iemands leven. Elk individu ervaart unieke omstandigheden wanneer hij wordt geconfronteerd met een ongehuwde zwangerschap. Bedenk bij het beslissen hoe u verder gaat dat onze hemelse Vader u of uw kind nooit in de steek zal laten. Hij houdt evenveel van je kind als, zo niet meer, dan jij van het kind, en Hij wil jullie beiden helpen. Hij geeft om jullie en heeft een plan voor jullie beiden en Hij zal jullie niet troosteloos achter laten."

Door te spreken over en het gebruik van het woord ongehuwd, zie je het belang terug van het huwelijk. Maar ik ben al genoeg afgedwaald, dus dat laat ik voor nu even buiten beschouwing. In dit artikel wordt ook aandacht gegeven aan de vraag "Als ik iemand ken die een ongehuwde zwangerschap doormaakt, hoe kan ik dan helpen?" 

Nu word je niet in je eentje zwanger, maar dat is een ander station. We zullen zien hoe het verder gaat.

zaterdag 22 mei 2021

Op reis


Na een periode van meer dan twee jaar niet op mijn blog te hebben geschreven, heb ik de draad, zoals jullie hebben kunnen zien, weer opgepakt. We hebben, manlief en ik, altijd gefietst en gewandeld en genoten van de natuur om ons heen. Maar door het oppakken van mijn blog sta ik toch iets meer stil bij waar we zijn en kijk ik toch met iets andere ogen naar mijn omgeving. Sommige van die blikken leg ik vast door het oog van mijn camera en deel ik hier op mijn blog. Op deze manier neem ik jullie 'ongemerkt' mee op mijn wandel- en fiets reis.

Reizen betekent niet alleen voor mij ergens naar toe te gaan. Dat blijkt ook wel uit de naam van mijn blog 'Levensreis' met als ondertitel 'Het mooiste van wat je kunt worden is jezelf'. Hieronder een gedicht waarvan ik vind dat dit het gevoel van reizen in jezelf mooi verwoord. 


Gewoon op reis in jezelf

Veel tijd wordt besteed
aan wat willen
maar niet hebben

De buitenkant
lonkend, blinkend en leeg
Tijdelijke genoegens scheppend
Steeds snel wegebbend

De binnenkant
rijk, eindeloos, vormloos en vol van leven
Wachtend om opnieuw ontdekt te worden
Een ontdekkingsreis die nooit eindigt en nooit zal vervelen.
Ga mee op reis!!


Maar reizen kan voor mij ook betekenen dat ik van informatie naar informatie ga. Je leest wat en opeens merk je dat een woord of een zin blijft hangen, alsof het je een arm geeft en je vraagt om je door deze zin of door dit woord te laten leiden. Vorige week las ik namelijk een artikel dat ging over vondelingenkamers. 

AD 15 mei 2021

In dit artikel wordt onder andere het volgende gezegd: "Andere vrouwen zijn bang voor verstoting uit hun familie als uitkomt dat ze ongewenst zwanger zijn. Schaamte speelt dan een grote rol. Dat komt veel voor in reformatorische kringen".  Met name de zin "andere vrouwen zijn bang voor verstoting uit hun familie" bleef hangen. Ik zelf ben niet reformatorisch, wel christelijk, en ik weet uit eigen ervaring hoe het is als je dochter 'ongewenst', ik gebruik liever het woord 'niet gepland' zwanger thuis komt. 

Soms heb ik wat moeite met begrijpelijk lezen, ook met goed luisteren maar dat is een ander verhaal, dus ik weet niet precies wat er in deze zinnen gezegd wordt. Ik ben er van uit gegaan, maar dat komt vast door mijn eigen christelijke achtergrond dat "verstoting uit hun familie" niet van toepassing kon zijn op reformatorische gezinnen, maar het woord schaamte misschien wel. 

Het is niet naar waar je naar kijkt wat ertoe doet,
het gaat erom wat je ziet.
Henry David Thoureau


Het gaat erom wat je ziet en wat ik zag was dit, een artikel uit het Reformatorisch Dagblad met als kop "Kerk moet veilige haven zijn voor ongewenst zwangere vrouw" . 

Ik wil niet vloeken in de kerk, daarbuiten trouwens ook niet, maar wanneer ik denk aan kerk, denk ik eerder aan mensen. Natuurlijk is daar de Kerk. Maar voor dit blogje wil ik deze twee scheiden. De Kerk en Zijn evangelie en de kerk, wij, de mensen, die soms zo te kort schieten, die deze Kerk bezoeken. De Kerk hoort inderdaad een veilige haven te zijn. Maar de kerk dat zijn wij. Misschien ligt daar het echte probleem. 

Het gezin als hoeksteen van de maatschappij is aan het afbrokkelen. Wat je in de maatschappij ziet, zie je in mindere mate terug in de kerk. Want als het ergens veilig zou moeten zijn, dan zou het veilig moeten zijn binnen de gezinnen van de kerk, of je kind wel of niet ongewenst zwanger thuis komt.

Deze reis wordt vervolgd. Ik kan alle kanten uit. Daarnaast, vervolg ik mijn reis met de stoptrein of de intercity?