Niet naïef meer

 

Onlangs heb ik twee blikjes geopend; die gingen beide over de coronacrisis. In een van deze logjes deelde ik de volgende afbeelding:

Racisme is een pandemie

Onlangs stond in de Liahona een artikel waarin president Russell M. Nelson werd aangehaald, die het volgende zei: "Ons aller Schepper roept ieder van ons op om onze vooroordelen tegen eender welke groep van Gods kinderen aan de kant te zetten. Wie van ons een vooroordeel tegen mensen van een ander ras heeft, moet zich daarvan bekeren". 

In dit artikel: 'Wat ik van de priesterschapsrestrictie heb geleerd en hoe ik aan een christelijke cultuur kan bijdragen' wordt ook naar de evangelieverhandeling 'Ras en het priesterschap' verwezen. Een verhandeling die in 2013 door de kerk werd gepubliceerd en dat dieper ingaat op het hoe en wat van deze restrictie, met deze duidelijke woorden: "De kerk distantieert zich van de opvatting dat een zwarte huid een teken van goddelijke ongenade of vervloeking is; dat die op onrechtschapen daden in het voorsterfelijk leven wijst; dat huwelijken tussen verschillende rassen zondig zijn; en dat zwarte mensen of mensen van andere rassen of volkeren in enig opzicht inferieur zijn". Met andere woorden: "De kerk veroordeelt elke vorm van raciale en culturele vooroordelen. 

Wat ik herken, zijn deze woorden: "In het verleden hebben sommige kerkleiders en -leden speculatieve verklaringen voor de restrictie gegeven, maar geen van die theorieën komt overeen met de officiële leer van de kerk. We kunnen voor de waarheid opkomen wanneer deze ideeën opnieuw opduiken, en verouderd materiaal dat we tegenkomen, wegdoen". Wat betreft dit verouderde materiaal, het nodige heb ik hierover geschreven. Onderstaande afbeelding is voor mij daar een symbool van. 

Waar ik echter bij stil wil staan, zijn deze woorden uit dit artikel: "Genezing komt ook door mensen die zich buitengesloten voelen de hand te reiken, naar hun ervaringen te luisteren en eerlijke gesprekken te voeren over manieren waarop we beter kunnen worden". 

Bij het woord genezing kan ik niet anders dan denken aan Carol Lawrence Costly. Van haar is onderstaande uitspraak, maar die ook zei: "Ik begreep toen nog niet dat de vroegere uitspraken van prominente leiders diep geworteld waren in het hart en verstand van sommige kerkleden. Ondanks dat de ban in 1978 eindigde, betekende dit geen einde aan oude ideeën binnen en buiten de kerk. Ik geloofde, naïef gedacht, dat het priesterschap voor elke man in de kerk racisme onder leden zou wissen of afschaffen." 

Zo geloofde ik ook dat de evangelieverhandeling 'Ras en het priesterschap' zeker een einde zou maken aan het racisme van het verleden, wat naïef gedacht bleek te zijn. En net zoals zuster Costly kwam ik ook tot de ontdekking dat "de vroegere uitspraken van prominente leiders diep geworteld waren in het hart en verstand van sommige kerkleden". 

Daarnaast, wanneer ik terugdenk aan het woord genezing, dan denk ik echter ook aan openheid en eerlijke gesprekken. Dat dit toch nog wel een (klein) probleem is. Terwijl de restrictie op het priesterschap en de tempel zeker ook gezien kan worden als een leerstellig iets. Hierbij denk ik bijvoorbeeld aan de proclamatie over "De herstelling van de volheid van het evangelie van Jezus Christus". Die als openingszin heeft: "Wij verklaren plechtig dat God zijn kinderen in alle landen van de wereld liefheeft". Wat alles te maken heeft met dat De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen de nieuwtestamentische kerk hersteld is. Wat ik samengevat heb in de HOE van de herstelling. Dat toen de kerk werd hersteld er geen onderscheid werd gemaakt tussen wit en zwart. Maar ik denk bijvoorbeeld ook aan het verbond van Abraham.

In die zin vind ik de woorden van Joseph Smith eigenlijk best wel troostend: "Ik onderwijs ze de juiste beginselen, en zij besturen zichzelf". Dat tussen het onderwijzen van de correcte beginselen en dat wat er uiteindelijk nog in het hart en verstand leeft door de "oude ideeën van het verleden" een gat kan zitten. Dat dit een realiteit is, waaruit blijkt dat het racisme van het verleden nog steeds doorwerkt in het heden, in het besef, dat "racisme bestrijden iets is van de lange adem". Dat neemt niet weg dat het onze opdracht is dat "wanneer deze ideeën opnieuw opduiken" we voor de waarheid opkomen en blijven opkomen. 

Blikje: Diversiteit

"God schiep de rassen - maar niet het racisme.

We zijn allemaal kinderen van dezelfde Vader.

Geweld en haat hebben geen plaats in Zijn gezin." 

(Zie Handelingen 10:34)

Drie blikjes

 

Vandaag deel ik voor de verandering niet één blikje, niet twee, maar drie blikjes. Ze hebben alledrie te maken met Zijn stem. Het horen van Zijn stem, Zijn stem laten horen en tot slot,  Zijn stem toepassen. 

In een van de blikjes maak ik de opmerking: "We geven gehoor aan de oproep, maar de praktijk, wie we zijn en waar we nog staan, kan ons in de weg zitten". Dit sluit eigenlijk wel weer heel mooi aan bij onze zondagschoolopdracht van deze week, waarin in de inleiding op onze leesopdracht het volgende wordt gezegd: "Je kunt het boek Spreuken zien als een verzameling wijze raad van liefdevolle ouders. De belangrijkste boodschap is dat je een goed leven zult hebben als je wijsheid zoekt, met name Gods wijsheid. Maar na het boek Spreuken komt het boek Prediker, wat aangeeft dat het toch niet zo eenvoudig is. De prediker die in het gelijknamige boek wordt geciteerd, merkte op dat hij zich met heel zijn hart erop toelegde wijsheid te kennen, maar dat dit slechts najagen van wind is, en dat hij er veel verdriet aan overhield". 

Uiteindelijk, zoals we ook kunnen lezen in deze inleiding, is de conclusie wel: "Het leven is altijd beter - maar niet altijd volmaakt - als we op de Heer Jezus Christus vertrouwen en Hem volgen". Deze conclusie zie ik ook terug in de algemene conferentietoespraak die op onze leeslijst van deze week staat: 'Beste dagen en slechtste dagen': "Dankzij Hem liggen je beste dagen in het verschiet, hoe slecht het nu ook gaat". 

Voordat ik de drie blikjes open, wil ik stilstaan bij een vraag uit deze toespraak, waar ik niet omheen kan: "Is het niet verbazingwekkend dat de beste dag in een paar minuten naar de slechtste dag kan omslaan?" In deze toespraak vertelt presidente Emily Belle Freeman dat de kanker van haar man Greg teruggekeerd was. Ook ik weet, uit eigen ervaring, hoe je beste dag door kanker kan omslaan in je slechtste dag.

Gisteren kreeg ik een uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek borstkanker. Waar ik mij echter over verbaas, juist omdat het zo belangrijk is om er tijdig bij te zijn, is dat "35 procent van de uitgenodigde vrouwen in Nederland ervoor kiest om niet deel te nemen aan het officiële Bevolkingsonderzoek borstkanker. Dit betekent dat jaarlijks bijna 400.000 vrouwen de uitnodiging voor een mammografie aan zich voorbij laten gaan". Simpel gezegd: "Als u meedoet, is de kans kleiner dat u doodgaat aan borstkanker". Ik citeer het misschien bot, maar ik denk dat ik bij wie de kanker was uitgezaaid dit wel zo kan zeggen. Ik zit niet op een borstkankeronderzoek te wachten; ik wil trouwens helemaal niet bezig zijn met kanker. Desondanks geef ik wel gehoor aan deze uitnodiging.

Zijn stem horen

"In de wereld vol wedijverende stemmen

heeft onze hemelse Vader het ons mogelijk gemaakt

om de zijne te horen

en te volgen."

Zijn stem horen

Zijn stem laten horen

"Niemand ons kan het zich veroorloven werkeloos toe te kijken 

als de doeleinden van God gebagatelliseerd en aan de kant geschoven worden. 

Ik nodig met name de zusters in de kerk uit 

om onder leiding van de hemel te bedenken wat zij kunnen doen 

om hun stem van geloof en getuigenis te laten horen." 

"We hebben in toenemende mate behoefte aan de kenmerkende, 

invloedrijke en gelovige stemmen van vrouwen. 

We willen dat ze zich de leer eigen maken en begrijpen wat we geloven, 

zodat ze van de waarheid van alle dingen kunnen getuigen -

 en het maakt niet uit of die getuigenissen nu worden gegeven rond het kampvuur,

op een jongevrouwenkamp, in een getuigenisdienst, in een blog of op Facebook."

Ouderling M. Russell Ballard

Zijn stem toepassen

November vorig jaar (november 2018) zei president Russell M. Nelson het volgende: "In dit werk - we hebben het hier al eerder over gehad - zijn vrouwen keihard nodig, want vrouwen geven de toekomst vorm. Ik doe vanavond dan ook een profetische oproep aan u, de vrouwen van de kerk, om de toekomst vorm te geven door het verstrooide Israël te helpen vergaderen". In deze toespraak stelt hij  de vraag: 'Waar kunt u beginnen?' en vraagt hij ons tevens vier dingen te doen. Een van de dingen die hij toen vroeg, was mee te doen aan een 10-daagse vastenperiode van sociale media. Dat herinnert u zich vast nog wel. Als onderdeel van de vier dingen te doen, haalt hij ook het 'Kom dan en volg Mij'-programma aan. Hierover zegt hij het volgende: "U, lieve zusters, speelt een cruciale rol in het succes van deze nieuwe, evenwichtige en gecoördineerde werkwijze voor het evangelieonderricht".

"U, lieve zusters, speelt een cruciale rol in het succes". Dit heeft alles te maken met toepassing. Maar soms kunnen we in conflict komen met onszelf, als we ernaar streven te voldoen aan het ideale beeld. We geven gehoor aan de oproep, maar de praktijk, wie we zijn en waar we nog staan, kan ons in de weg zitten. Wat dat betreft is er niets nieuws onder de zon. Dat blijkt wel uit de 'Kom dan en volg Mij'-leesopdracht van deze week, waar Paulus, zie Romeinen 7:15-17, het volgende zegt: "Immers, het wensen is wel bij mij aanwezig, maar het goede uitwerken kan ik niet. Want niet wat ik wens, het goede, doe ik, maar wat ik niet wens, het kwade, dat doe ik".

Het zou interessant zijn om hier verder op in te gaan, hoe om te gaan met deze innerlijke conflicten, maar dit is niet de reden van mijn blogje. Het is slechts een inleiding op onderstaand filmpje, wat ook bij de leesopdracht van deze week hoort, maar helaas niet in de Nederlandse versie van ons 'Kom dan en volg Mij'-lesboek staat. Het filmpje zelf vind ik hilarisch. Het geeft echter ook weer dat toepassen en het vervullen van een cruciale rol in deze tijd soms 'gewoon' in het kleine zit, dicht bij huis, de plaats waar uiteindelijk de veranderingen moeten plaatsvinden.

Wie we zijn en waar we nog staan, kan ons in de weg zitten

Afbeelding: https://thirdhour.org/blog/uncategorized/free-general-conference-quote-wallpapers/

Afbeelding:Pixabay.com

2. Coronacrisis

Terugblik

In mijn voorraadkast stond nog een blikje dat met de coronacrisis te maken had. Gelukkig ligt deze periode ondertussen alweer een aantal jaren achter ons, maar de gevolgen ervan zijn nog steeds, al dan niet direct zichtbaar, voelbaar. Zowel voor individuen als voor de Nederlandse samenleving in zijn geheel. Vandaar, wat betreft het laatste: er vinden sinds mei van dit jaar openbare verhoren plaats die allen te maken hebben met de coronacrisis. Deze week, donderdag 10 september, vindt het laatste openbare pandemieverhoor plaats.

Echter, jullie voelen hem al aankomen, er is iets anders wat mij bezighoudt. Wat indirect met de coronacrisis te maken heeft, vanwege een vraag die een journalist stelde: "In hoeverre zullen de leden van de kerk, met al die stemmen om hen heen, zich laten leiden door haar leiders?". 

In mijn vorige logje sprongen de woorden "wij dringen erop aan" eruit. Een zin die echter in dit stukje gemakkelijk over het hoofd gezien kon worden, was deze, die ik nu wel heb benadrukt: "Individuen zijn verantwoordelijk om hun eigen beslissing te nemen over vaccinatie". 

In het verleden werd ook Joseph Smith een vraag gesteld: "Hoe bestuurt u zo'n groot en divers volk als de Heiligen der Laatste Dagen?" En dit was zijn antwoord: 

"Ik leer hun de juiste beginselen

en zij besturen zichzelf."

Joseph Smith

De kerk onderwees: "Wij dringen erop aan", wat ik zie als een onderwijzend beginsel. Tegelijkertijd werd er gezegd: "Individuen zijn verantwoordelijk om hun eigen beslissingen te nemen over vaccinatie". Wat ik zie als het "zij besturen zichzelf"-gedeelte. De uiteindelijke keuze ligt bij de persoon zelf. 

Jaren geleden gaf ouderling Dallin H. Oaks, nu president Oaks, een toespraak die de titel 'Alternate voices' kreeg. In deze toespraak geeft president Oaks aan dat het de verantwoordelijkheid is van de Kerk om aan te geven wat de stem is van de Kerk en wat niet. Tegelijkertijd zegt hij: "De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen probeert haar leden niet af te schermen van andere stemmen. Haar aanpak, zoals geadviseerd door de profeet Joseph Smith, is om de juiste beginselen te onderwijzen en haar leden vervolgens de vrijheid te geven om zichzelf te leiden door middel van persoonlijke keuzes". 

Uiteindelijk, terugkijkend, denk ik dat het probleem niet zozeer het vaccineren was, want dit was en is uiteindelijk een persoonlijke beslissing van de leden zelf. Maar dat de profeet, in het verlengde ervan, de Kerk in het algemeen, dit onderwees. Daarbij gebruikmakend van de woorden: "de Kerk dringt aan". Echter, is dit niet wat profeten uiteindelijk doen?

Blikje: 17 februari 2021

"Het is niet waar je naar kijkt wat ertoe doet,

het gaat erom wat je ziet."

Henry David Thoureau

We kunnen niet om het coronavirus heen. Het heeft ons dagelijks leven op allerlei manieren veranderd en sommigen diep geraakt. Soms heel dichtbij, direct, zichtbaar. Maar bepaalde gevolgen van wat deze periode met ons allen heeft gedaan, zullen we pas terugzien in de loop van de tijd. Maar dat het ons beïnvloedt en zal beïnvloeden, op wat voor manier dan ook, dat is zeker. 

Daarom kan ik me aan de ene kant voorstellen dat het misschien lastig is dat ik juist bovenstaande afbeelding heb gebruikt, omdat we nog steeds in een coronapandemie zitten waar we voorlopig nog niet uit zijn. Maar deze afbeelding heeft alles te maken met kijken en zien. Het is niet waar je naar kijkt wat ertoe doet. Nee, het gaat om wat je ziet. En dan bedoel ik de laag eronder, die ook alles te maken heeft met de crisis waarin we ons nu bevinden. 

Mijn oog werd namelijk vanochtend getrokken naar de volgende zin: 'Extreemrechts wint terrein door corona'. “In eerste instantie”, ik citeer nu een aantal zinnen uit dit artikel, “legde vreemdelingenhaat het af tegen het virus. Maar ondertussen is de situatie zo dat de samenvloeiing van ideeën tijdens demonstraties tegen coronabeperkingen QAnon-aanhangers, antivaxxers en extreemrechts zij aan zij staan. Er kan een sprongetje worden gemaakt van aan Covid-19 gelinkt antisemitisme naar groot antisemitisme. Niet nu, maar als de pandemie voorbij is, en de economische gevolgen zichtbaar worden.”

In dit artikel wordt ook melding gemaakt van “een peiling onder 12.000 inwoners van acht grote Europese landen. Uit dit onderzoek blijkt dat een 'verontrustend’ aantal mensen negatieve gevoelens koestert tegen minderheden.”

Dit is een realiteit waar we onze ogen niet voor kunnen sluiten. Ieder land heeft zo zijn eigen problematiek op dit gebied. Maar wat we zien in de wereld, zien we helaas ook terug in de kerk. Ik denk dat we ons allemaal nog wel de toespraak van president Dallin H. Oaks herinneren, waarin hij het volgende zegt: “Helaas sluipen in dat opzicht zelfs politieke uitspraken en onvriendelijke toespelingen in onze kerkbijeenkomsten. In een democratisch bestel zullen er altijd verschillende meningen zijn over voorgestelde kandidaten en beleidszaken.”

De kerk is politiek neutraal. Maar, opnieuw ouderling Oaks: “Als volgelingen van Christus moeten we de boosheid en haat laten varen waarmee over onze politieke keuzes wordt geredetwist, of die in allerlei situaties worden gehekeld.”

In het licht van wat er speelt, niet alleen in de wereld, maar ook in de kerk, van kijken en wat je wilt zien, moest ik denken aan een vraag van een journalist. Zijn vraag, ik denk dat het wel past in het bovenstaande, was deze: 

“In hoeverre zullen de leden van de kerk, 

met al die stemmen om hen heen, 

zich laten leiden door haar leiders.”

Wij zijn die leden. Ik ben dat lid. In hoeverre is datgene wat zij zeggen een leidraad in mijn leven?

Artikel AD: Geert Langendorff

Afbeelding: bycommonconsent.com

Leer en Verbonden 25

Dit logje is van al even geleden, maar ik kwam tot de ontdekking dat dit stukje nog niet gepubliceerd was. Bij deze alsnog. 

Afdeling 25 staat onder andere deze week in het teken van onze zondagschoolleesopdracht. Dit is de eerste openbaring, sinds de herstelling van de kerk, gegeven aan een vrouw. Deze openbaring valt mooi samen met afgelopen maandag, Internationale Vrouwendag, maar ook met volgende week woensdag, 17 maart, als we de oprichting van onze vrouwenorganisatie gedenken. 

Afdeling 25 staat bekend als de openbaring aan Emma Smith, de vrouw van de profeet Joseph Smith. Deze openbaring werd in juli 1830, slechts een paar maanden na de herstelling van Zijn kerk, aan haar gegeven. In heel veel opzichten een totaal andere tijd dan nu. Interessant aan deze openbaring is, los van de overige inhoud, dat aan het einde van deze openbaring het volgende wordt gezegd:

 "En voorwaar, voorwaar, Ik zeg u dat dit mijn stem is tot allen."  

President Russell M. Nelson haalt deze zin: "Ik zeg u dat dit mijn stem is tot allen" aan in zijn toespraak 'Geestelijke schatten' en zegt dan dat deze woorden "een duidelijke verplichting" inhouden. Dus, ondanks het feit dat we ondertussen meer dan 190 jaar verder zijn en in totaal andere omstandigheden leven dan Emma toen, dient deze openbaring nog steeds als een voorbeeld en een leidraad van wat de Heer in het algemeen van ons vraagt, zo niet verwacht.

President Nelson heeft deze afgelopen tijd het nodige gezegd. Ik moet dan gelijk denken aan soepje. Maar als er een uitspraak uitspringt is het wel deze: "In de komende tijd kunnen wij geestelijk niet overleven zonder de leidende, troostende en voortdurende invloed van de Heilige Geest". Dat betekent, ik citeer nu weer president Nelson: "dat als u een beroep op Gods macht wilt doen, u hetzelfde moet doen als wat de Heer aan Emma en ieder van u geboden heeft. Daarom vraag ik u om afdeling 25 van de Leer en Verbonden onder gebed te bestuderen en te ontdekken wat de Heilige Geest u duidelijk maakt".  

Afbeelding: https://nl.pinterest.com/pin/464152305320509387/

1. Coronacrisis

 

Gistermiddag zat ik in de zon een blad van een paar jaar geleden te lezen, waarin men terugblikt op de coronacrisis. In dit tijdschrift stond een artikel met de titel "De ruimte om dingen anders te doen". Daarin werd de volgende vraag gesteld: "Wat hebben de afgelopen jaren met ons gedaan?" Toen ik vandaag voor mijn voorraadkast stond en mij afvroeg welk blikje ik zou gaan openen kon ik niet anders dan het blikje coronacrisis uit de kast halen. 

In onderstaande tekst heb ik het over de discussie van "wij dringen er bij u op aan", die toen speelde. Wat trouwens ook ter sprake komt in bovenstaand artikel, is het hebben van verschillende perspectieven en het vinden van de nuance, in dit geval het maatschappelijke debat. Ik denk dat de vragen van toen, ik heb het nu over ons als leden van de kerk, dat alhoewel we geen coronajasje meer dragen, nog steeds actueel zijn. En dan gaat het met name om deze vraag: "In hoeverre ben ik bereid om te gehoorzamen als het niet in lijn is met mijn eigen standpunt?". 

In het Flow-artikel wordt gesproken over een "open ruimte", maar ook over het pleiten voor "openheid". Het gesprek blijven voeren en de onderlinge relaties niet laten vertroebelen door verschillende standpunten". Als het gaat om openheid, maar ook om wel of niet gehoorzamen, dan kan ik dit op de een of andere manier niet loszien, maar dat komt waarschijnlijk door mijn 'gekleurde' brilletje, van wat president Dallin H. Oaks in het verleden zei over de ban op het priesterschap: "Ik had de redenen bestudeerd die toen werden gegeven. Ik kreeg over geen enkele een bevestiging dat die waar was. Als onderdeel van mijn gebedvolle studie ontdekte ik dat de Heer in het algemeen zelden redenen geeft voor de geboden en aanwijzingen die Hij aan zijn dienstknechten openbaart. Ik besloot trouw te zijn aan onze profetische leiders en te bidden dat de dag zou komen dat iedereen - zoals bij de instelling van deze beperking was beloofd - op de zegeningen van het priesterschap en de tempel aanspraak kon maken. Nu, op 8 juni 1978, was die dag aangebroken en huilde ik van vreugde."

Blikje: Coronacrisis, 22 augustus 2021

Op 12 augustus jongstleden werd door het Eerste Presidium onderstaande boodschap naar de leden van de kerk, overal ter wereld, gestuurd. Hieronder zowel de boodschap in het Engels als in het Nederlands. Voor alle duidelijkheid: de vertaling in het Nederlands is niet de officiële versie van de kerk, maar van Google Translate, wat in het licht van dit blogje wel volstaat.  

Dear Brothers and Sisters:

We find ourselves fighting a war against the ravages of COVID-19 and its variants, an unrelenting pandemic. We want to do all we can to lint the spread of the viruses. We know the diseases they cause can only be achieved by immunizing a very high percentage of the population. 

To limit exposure to these viruses, we urge the use of face masks in public meetings whenever so possible. To provide personal protection from such severe infections, we urge individuals to be vaccinated. Available vaccins have proven to be both safe and effective. 

We can win this war if everyone will follow the wise and thoughtful recommendations of medical experts and government leaders. Please know of our sincere love and great concern for al God's children. 

The First Presidency

Russel M. Nelson

Dallin H. Oaks

Henry B, Eyring

Beste broeders en zusters:

We bevinden ons in een oorlog tegen de verwoestingen van COVID-19 en zijn varianten, een niet aflatende pandemie. We willen er alles aan doen om de verspreiding van deze virussen te beperken. We weten dat bescherming tegen de ziekten die ze veroorzaken alleen kan worden bereikt door een zeer hoog percentage van de bevolking te immuniseren.

Om de blootstelling aan deze virussen te beperken, dringen erop aan het gebruik van gezichtsmaskers tijdens openbare bijeenkomsten wanneer sociale afstand niet mogelijk is. Om persoonlijke bescherming te bieden tegen dergelijke ernstige infecties, dringen we bij personen erop aan zich te laten vaccineren. Beschikbare vaccins zijn zowel veilig als effectief gebleken.

We kunnen deze oorlog winnen als iedereen de wijze en doordachte aanbevelingen van medische experts en regeringsleiders opvolgt. Weet alstublieft van onze oprechte liefde en grote zorg voor al Gods kinderen.

Het Eerste Presidium

Russell M. Nelson

Dallin H. Oaks

Henry B. Eyring 

We zijn nu een aantal dagen verder, en het is interessant om te zien hoe deze bekendmaking een eigen leven aan het leiden is. En dan gaat het met name om het woord 'urgent' of de zin 'wij dringen er bij u op aan'.

In deze tekst wordt niet gezegd "Zo spreekt de Heer" of dat wij het moeten doen. Maar de vraag is wel, als het Eerste Presidium om iets dergelijks vraagt, in hoeverre van ons gevraagd wordt om hier gehoor aan te geven. Want dat is in wezen de discussie: wat te doen met een dergelijke dringende vraag.

Vandaag bespraken we in de ZHV de toespraak 'De eeuwige levensreis van een kind van God'. Deze toespraak ging onder andere over dat wij al leefden voordat wij hier geboren werden, dat kinderen een erfdeel van God zijn, en dat een vloedgolf aan abortussen de wereld overspoelt. En ook deze toespraak 'Een gelovig oog' haakt in op dit alles. Behalve dat wordt in deze toespraak ook aandacht gegeven aan de proclamatie over het gezin, die vanochtend ook ter sprake kwam. 

Ouderling Anderson zei in zijn toespraak 'Een gelovig oog' iets interessants, wat naar mijn mening ook licht kan werpen op totaal andere onderwerpen, tenminste als je het woord proclamatie vervangt door een ander woord of zin, zoals nu met wat van het Eerste Presidium afkomstig is: "Als we van de proclamatie alleen aanvaarden wat ons aanstaat, belemmeren we ons eeuwig perspectief en hechten we te veel belang aan wat er hier en nu gebeurt". 

Ook haalt ouderling Anderson president Russell M. Nelson aan, die het volgende zei voordat hij president van de kerk werd: "Profeten zien vooruit. Zij zien de schokkende gevaren die de tegenstander op ons pad geplaatst heeft of gaat plaatsen. Profeten voorzien ook de grote mogelijkheden en voorrechten voor hen die luisteren met de bedoeling te gehoorzamen."  

Is de uiteindelijke vraag waar het om draait niet: in hoeverre ben ik bereid om gehoor te geven aan de woorden van deze wachters op de toren, ook als het in eerste instantie niet in lijn is met bijvoorbeeld mijn eigen standpunt?

 

Misschien dat dit blogje nog een vervolg krijgt. Zoals de wind waait, waait mijn jasje. Maar het bovenstaande zou voor nu niet compleet zijn als de volgende verklaring over vaccinaties van het Eerste Presidium, gepubliceerd eerder dit jaar, zou ontbreken, en waar het 'dringende verzoek' een vervolg op is.  Er is namelijk een verschil tussen blinde gehoorzaamheid aan de ene kant en blinde gehoorzaamheid aan de andere kant. "Ons is nooit gezegd dat we blinde gehoorzaamheid moeten nastreven; de leden van de kerk onderscheiden zich door intelligente gehoorzaamheid". Hierbij denk ik dan met name aan de laatste zin uit de verklaring hieronder. De boodschap in het algemeen is duidelijk. 

"In woord en daad steunt De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen al generaties lang vaccinaties. Als een prominent onderdeel van onze humanitaire inspanningen heeft de Kerk over de hele wereld levensreddende vaccins gefinancierd, gedistribueerd en toegediend. Vaccinaties hebben geholpen om verwoestende overdraagbare ziekten, zoals polio, difterie, tetanus, pokken en mazelen, te beteugelen of te elimineren. Vaccinaties die worden toegediend door bekwame professionals beschermen de gezondheid en beschermen het leven.

Toen deze pandemie zich over de wereld verspreidde, heeft de Kerk onmiddellijk bijeenkomsten geannuleerd, tempels gesloten en andere activiteiten beperkt vanwege ons verlangen om goede wereldburgers te zijn en ons deel te doen om de pandemie te bestrijden.

Nu worden COVID-19-vaccins ontwikkeld waarvoor velen hebben gewerkt, gebeden en gevast, en sommige worden verstrekt. Volgens de richtlijnen van lokale gezondheidsfunctionarissen werden vaccinaties voor het eerst aangeboden aan gezondheidswerkers, eerstehulpverleners en andere ontvangers met hoge prioriteit. Vanwege hun leeftijd verwelkomen senior kerkleiders ouder dan 70 nu de mogelijkheid om zich te laten vaccineren.

Als er passende kansen beschikbaar komen, dringt de Kerk er bij haar leden, medewerkers en zendelingen op aan goede wereldburgers te zijn en de pandemie te helpen onderdrukken door zichzelf en anderen te beschermen door middel van immunisatie. Individuen zijn verantwoordelijk om hun eigen beslissing te nemen over vaccinatie. Bij het maken van die beslissing raden we aan dat zij, waar mogelijk, overleggen met competente medische professionals over hun persoonlijke omstandigheden en behoeften."

Afbeelding: President Russell M. Nelson

Vergelijken

Vergelijken is de dief van vreugde

Nog steeds aan het eten uit mijn voorraadkast. 

Blikje: Vergadering van Israël en diversiteit

Het is niet de eerste keer dat onderstaande toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël' voorbijkomt. Alleen elke keer net met een andere insteek, zoals nu diversiteit en vorige week nog het gezin.

In zijn toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël ' zei president Russell M. Nelson het volgende: “Lieve zusters, u hebt unieke geestelijke gaven en vermogens. Ik spoor u aan vanavond met alle hoop van mijn hart aan dat u zult bidden om inzicht in uw geestelijke gaven - om ze meer dan ooit te ontwikkelen, te gebruiken en uit te breiden”.

Afgelopen week kwam het woord aansporen ook al voorbij, maar dan in een andere context. Soms voel je een woord aan, maar soms kan een woordenboek je helpen om een woord toch beter te plaatsen, te begrijpen. In het woordenboek kwam ik onder andere de volgende betekenissen tegen: "aandrijven, aandringen, aanvuren, aanzetten, noodzaken tot". Alle woorden die ik in het woordenboek tegenkwam, hadden op de een of andere manier te maken met 'iemand aanmoedigen tot'. Dus met het doen van iets, met ons gedrag.  

Wij worden dus door president Russell M. Nelson aangemoedigd om inzicht te krijgen in onze eigen geestelijke gaven. En ze dan “meer dan ooit te ontwikkelen, te gebruiken en uit te breiden”. President Nelson beklemtoont deze aansporing nog meer door deze drie woorden, "uw geestelijke gaven", cursief weer te geven. Vanuit de Schriften weten we: “Ik zeg u dat dit mijn stem is tot allen”, maar door dit zo te benadrukken maakt hij het naar mijn gevoel nog persoonlijker.  

"En voorts, voorwaar, Ik zeg u: 

Ik wil dat u altijd bedenkt en altijd in gedachte houdt

 wat die gaven zijn die de kerk gegeven worden.

Want allen krijgen niet iedere gave geschonken; want er zijn vele gaven,

en ieder mens wordt een gave geschonken door de Geest van God."  

Leer en Verbonden 46:10,11

Probleem is helaas dat we soms de uw uit het oog verliezen. Hierbij denk ik aan de toespraak van zuster Jean B. Bingham, onze algemeen ZHV-presidente, die het volgende zegt in haar toespraak 'Vrouwen en verbondsmacht':

 “Veel te vaak vergelijken vrouwen zich 

met andere vrouwen...

Iedere vrouw bezit een unieke mix vaardigheden en talenten, 

en die gaven komen alle van God. 

Dat u en ik - of om het even hoeveel vrouwen - niet hetzelfde zijn, 

wil nog niet zeggen dat een van ons meer of minder is dan de ander. 

We moeten onze gaven ontdekken en ontwikkelen, 

eraan denken van wie ze hebben gekregen

 en ze dan ook voor Gods doeleinden gebruiken...

We hoeven niet met elkaar te wedijveren, 

want al onze verschillende gaven, talenten en capaciteiten zijn nodig.”

Ouderling J. Devin Cornish heeft hierover het volgende gezegd: “We moeten ophouden onszelf met anderen te vergelijken. We pijnigen onszelf onnodig door te wedijveren en te vergelijken. We laten ons zelfbeeld ten onrechte afhangen van de dingen die we wel of niet hebben en de mening van anderen. Als we dan toch moeten vergelijken, laten we ons dan vergelijken met wie we in het verleden waren - en zelfs met wie we willen worden. De enige mening over ons die belangrijk is, is die van onze Hemelse Vader. Vraag Hem alstublieft oprecht naar zijn mening. Hij zal ons liefhebben en bijsturen, maar niet ontmoedigen; dat is Satans list”.

Afbeelding: churchofjesuschrist.org

Afbeelding: vergelijken

Vergadering van Israël: Het gezin

 

Vandaag deel ik opnieuw een blikje dat gaat over het gezin. En dan met name over de leer van het gezin en de vrouw in haar rol als moeder. Basisingrediënt van dit blikje is president Nelsons toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël'. Ik zeg met reden basisingrediënt, want ik heb deze toespraak ook met een diversiteitsinsteek. Dat blikje deel ik de volgende keer. En met diversiteit bedoel ik dit keer niet dat 'allen gelijk zijn voor God', maar de neiging van ons vrouwen om onszelf met anderen te vergelijken. 

Het blikje van vandaag kan ik echter niet los zien van een ander blikje dat ik eind vorig jaar deelde: 'Een oproep aan mijn zusters'. Waarin president Nelson het volgende zegt: "U bent onze cruciale partner in deze eindtijd. Elke vrouw die waardig aan priesterschapsverordeningen deelneemt heeft rechtstreeks toegang tot de macht van God". In deze toespraak heeft president Nelson het niet alleen over "wij hebben vrouwen nodig met een fundamenteel begrip van de leer van Christus, die met dat begrip een generatie zullen opvoeden en onderwijzen die de zonde kan weerstaan", maar ook over de vele andere rollen die een vrouw kan vervullen in de vergadering van Israël. Zoals: "vrouwen die georganiseerd zijn en kunnen organiseren, vrouwen met leidinggevende kwaliteiten die kunnen plannen, leiden en besturen. Vrouwen die kunnen onderwijzen, vrouwen die zich kunnen uitspreken", waarvan dit maar een paar voorbeelden zijn.

Blikje: De leer van het gezin kennen, na te leven en te verdedigen

In zijn toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël' tijdens de algemene conferentie van oktober 2018, zei president Russell M. Nelson: "Ik zeg erbij dat ik met het woord moeder niet alleen vrouwen bedoel die in dit leven kinderen gekregen of geadopteerd hebben. Ik bedoel daarmee alle volwassen dochters van onze hemelse Ouders. Iedere vrouw is op grond van haar eeuwige, goddelijke bestemming een moeder".  

We hebben vrouwen nodig die weten

hoe ze door hun geloof belangrijke dingen kunnen laten gebeuren

en die moedige verdedigers zijn van moraliteit en gezinnen. 

Russell M. Nelson

Om onze bijdrage te kunnen leveren aan de vergadering van Israël wordt er van ons vrouwen niet alleen geloof gevraagd, maar ook de nodige moed. Moed om de Heer in ons leven te laten zegevieren. Wat onder andere betekent, zeker ten aanzien van het gezin en het belang ervan, dat we daarmee in sommige opzichten ingaan tegen de stroom van ontwikkelingen die zich in de maatschappij voordoen. 

Iemand die dit prachtig verwoord is elder D. Todd Christofferson. In zijn toespraak De morele kracht van vrouwen zegt hij namelijk het volgende: "Een gevaarlijke filosofie die de morele invloed van vrouw ondermijnt is de devaluatie van het huwelijk, van het moederschap en het traditionele gezinsleven als carrière op zich. Sommige feministische denkers zien helemaal niets in het traditionele gezinsleven, omdat het vrouwen klein zou houden en ze de niet aflatende eisen van het opvoeden van kinderen een vorm van uitbuiting vinden. Zij drijven de spot met wat zij het 'vrouwonvriendelijk loopbaantraject' noemen. Dat is niet eerlijk of juist. Wij bagatelliseren geenszins de waarde van wat vrouwen of mannen in welke goede zaak of carrière dan ook tot stand brengen - daar plukken wij allen de vruchten van - wel stellen wij dat er geen hogere zaak is dan het huwelijkse moederschap en vaderschap. Geen carrière, hoe ambitieus ook, geen geldelijke compensatie, geen erkenning of eerbewijs kan tippen aan de uiteindelijke beloningen die het gezin brengt. Wat een vrouw verder ook mag bereiken, haar morele invloed komt nergens zo goed tot zijn recht als in het gezin." 

Op ons vrouwen, of we nu wel of niet gebaard hebben, rust de gezamenlijke verantwoordelijkheid om "de leer van het gezin te kennen, na te leven en te verdedigen". 

De tijd zal aanbreken dat alleen zij

die intens en actief in het gezin geloven, 

hun gezin kunnen beschermen 

te midden van het oprukkende kwaad om ons heen.

Julie B. Beck

Afbeelding: Lds.org

Het gezin

 

Voor wie het niet weet: blikjes zijn stukjes die ik ooit heb geschreven voor de vrouwenorganisatie in onze kerkgemeente en die nu aan het verstoffen zijn in "mijn voorraadkast". In sommige opzichten zijn deze blikjes over de houdbaarheidsdatum. Ik denk echter ook dat aan deze blikjes tegelijkertijd een onbeperkt houdbaar label gehangen kan worden. Juist vanwege die inhoud. 

Blikje: De leer van het gezin versterken

Onze eerste verdedigingslinie 

in een wereld van spiritueel en moreel verval

is 

en blijft de familie.

Elder Rex D. Pinegar

In deze tijd van twijfel en onzekerheid

 is kennis van het plan van geluk 

essentieel

 om geestelijk te overleven. 

Maar we kunnen niet verwachten

 dat de wereld

 onze kinderen 

beginselen van eeuwig geluk meegeeft. 

Als ouders 

moeten wij onze kinderen 

over hun goddelijke oorsprong 

en bestemming vertellen. 

Elder Quentin L. Cook

Afbeelding: Liahona januari 2022

Aan het rouleren

 

Het lijkt erop dat ik de smaak van het openen van blikjes te pakken heb. Want ook vandaag grijp ik terug op een blikje, datum december 2021, dat ik nog in mijn kast had staan. En waarvan ik denk dat de inhoud nog steeds bruikbaar is. 

Hoe lang is voedsel in blik houdbaar?

Blikje:

Vraag me niet hoe ik er ben gekomen, maar op een gegeven moment kwam ik terecht in een toespraak van ouderling D. Todd Christofferson: Waarom een huwelijk, waarom een gezin. In deze toespraak heeft hij het over "Dietrich Bonhoeffer, een Duitse theoloog die zich uitsprak tegen de nazi-dictatuur, die door zijn actieve verzet in de gevangenis belandde en uiteindelijk ook wordt geëxecuteerd. In de periode dat hij in de gevangenis zat, schreef hij brieven en een van die brieven was aan zijn nicht gericht voor haar huwelijk".

Vorig jaar, april 2020, was het 75 jaar geleden dat deze Bonhoeffer werd omgebracht vanwege zijn verzet tegen het nazi-regime. In deze periode is er in bepaalde christelijke kringen volop aandacht geweest voor Bonhoeffer. De brieven die hij namelijk in de gevangenis schreef, zijn na zijn dood uitgegeven, waardoor hij kon uitgroeien tot de bekende theoloog die hij nu is, en werd hij daardoor een inspiratiebron voor velen. Voor ouderling Christofferson, maar ook, om 'dichterbij' huis te blijven, Gert Jan Segers, voormalig lid van de Tweede Kamer. 

De laatste wordt, zoals hij zelf zegt, "steeds weer diep geraakt door de woorden van Bonhoeffer". Niet alleen dat, "hij put er ook belangrijke lessen uit voor zijn persoonlijke en politieke leven". Een van deze lessen, Seegers deelt er drie, waar hij het over heeft is Blijven waar je moet zijn. In dit stukje zegt hij het volgende: "We leven in een cultuur waarin je geen kans mag laten lopen, waarin je in liefde en werk altijd maar je onrustige hart moet volgen. We hebben een kerkelijke cultuur waarin een gemeente leuk en aantrekkelijk moet zijn, op straffe van vertrek. In die context geeft Bonhoeffers keuzes te denken en doet hij de aanmoedigende suggestie om trouw te blijven aan wat je beloofd hebt en daar te blijven waar je moet zijn."

Vrede thuis

Een van de grootste zegeningen 

die we de wereld te bieden hebben,

is de macht van een thuis

waarin Christus het middelpunt vormt

en het evangelie wordt geleerd,

waar verbonden worden nagekomen

en liefde overvloedig heerst. 

PS:

Ergens moet ik nu toch ook denken aan FOMO (Fear Of Missing Out), de angst om iets te missen. Misschien dat het komt door dit stukje zin van Jan Segers: "We leven in een cultuur waarin je geen kans mag laten lopen..."

Afbeelding blikje

Kijken en zien

 

De afgelopen periode heb ik, meen ik, wekelijks iets op mijn blog geschreven. Soms, dat kwam ook voor, zelfs meer stukjes in een week. Er waren echter ook periodes dat ik nauwelijks iets schreef. Op dit moment hang ik, als het gaat om het schrijven op mijn blog, ergens tussen dit alles in. Niet direct zichtbaar voor jullie, maar wel voelbaar voor mijzelf. Daarom open ik vandaag opnieuw een enigszins aangepast blikje, wat gaat over kijken en zien. Wat voor mij uiteindelijk ook te maken heeft met diversiteit. Diversiteit in discipelschap. 

Waarom juist dit blikje? Misschien wel omdat ik zelf niet alleen bezig ben met kijken en zien, maar ook met wat ik hoor. Kijkend door de bril van mijn eigen vrouw zijn, naar Christus en zijn eigenschappen. Tegelijkertijd meenemend deze opmerking die ik onderweg tegenkwam: "Een nauwkeurige bestudering van de evangelieteksten onthult dat Jezus een emotioneel complexe persoon was, en helemaal niet het eendimensionale 'aardige man'-personage dat onze cultuur helaas zo vaak van hem heeft gemaakt." En deze opmerking: 

"Als mensen het karakter van God niet begrijpen,

begrijpen ze zichzelf ook niet."

Joseph Smith

Wat ik ook niet helemaal los kan zien van de vrouw die vorige week voor ons fietste, met op haar t-shirt in grote letters de tekst: "Jezelf kennen is het begin van alle wijsheid, Socrates". 

Blikje: Kijken en zien

"Het is niet waar je naar kijkt wat ertoe doet,

het gaat erom wat je ziet." 

Henry David Thoureau

Je kan met elkaar naar hetzelfde kijken en toch niet hetzelfde zien. Het is de beleving die het verschil maakt. Dat bleek vandaag wel weer: de een zag dit, de ander zag dat, en dat had alles te maken met onderstaand filmpje. 

Tijdens de algemene conferentie van oktober 2003 gaf president Gordon B. Hinckley een toespraak. Hij begint deze toespraak met de volgende woorden: “Iemand heeft gezegd: Wees vriendelijk voor vrouwen. Zij vormen de helft van de wereldbevolking en zijn de moeders van de andere helft. Geliefde zusters, u bent geweldige vrouwen die het goede deel hebben gekozen en ik heb veel bewondering voor alles wat u doet. Ik zie dat u bij van alles betrokken bent”. En dan geeft hij een opsomming van de dingen die de vrouwen van de kerk zoal doen.

Het is een toespraak aan de vrouwen van de kerk. In deze toespraak heeft hij het ook over zijn kleindochters die nu moeder zijn. En dat hij soms "de neiging heeft, wanneer hij naar hun echtgenoten kijkt, om te zeggen: Word wakker en doe ook eens iets. Waardeer jij je vrouw wel voldoende? Weet je wel hoeveel zij doet? Geef je haar wel eens een complimentje? Bedank je haar wel eens?”

President Hinckley zegt echter ook dit in zijn toespraak: “Velen van u denken dat ze mislukkingen zijn. U hebt het gevoel dat het niet goed gaat, dat al uw inspanningen niet voldoende zijn. Wij maken ons allemaal zorgen om onze prestaties. We willen het allemaal beter doen. Maar helaas beseffen we niet, of zien we niet, wat de resultaten van onze inspanningen zijn. Maak uzelf niet wijs dat u faalt. Ga op uw knieën en vraag om de zegeningen van de Heer; sta dan op en doe wat er van u gevraagd wordt. En laat de rest aan de Heer over. Dan zult u ontdekken dat u iets bereikt wat onbetaalbaar is”.

Vrouwen gaan “soms voorbij aan al het goede dat ze gedurende de dag doen”. Wat ook blijkt uit bovenstaand filmpje. Even los van het feit of deze gevoelens al dan niet terecht zijn. In dat negeren, de gevoelens die ze heeft, schuilt een gevaar waar we onze ogen niet voor mogen en kunnen sluiten. Hierbij denk ik aan de toespraak  'Vergeet mij niet' van president Dieter F. Uchtdorf . Eerst zegt hij, en dit haakt in op wat president Hinckley ook al aangaf: “Wees onderwijl dankbaar voor alle kleine successen bij u thuis, in uw familierelaties, uw opleiding en bestaansmogelijkheden, uw deelname in de kerk en uw persoonlijke vooruitgang. Net als bij de vergeet-mij-nietjes lijken die successen in uw ogen misschien erg klein en gaan anderen eraan voorbij. Maar God merkt ze op en voor Hem zijn ze van tel. Als u succes alleen ziet als de volmaaktste roos of een oogstrelende orchidee, gaat u voorbij aan enkele van de mooiste ervaringen die het leven biedt”.

Maar, er is ook een schaduwkant, wat te maken heeft met anders naar bovenstaand filmpje kijken. President Uchtdorf: “In onze ijver om alle taken en plichten te vervullen die we als lid van de kerk op ons nemen, zien we het evangelie soms als een lange lijst met taken die we aan onze al onmogelijke lange waslijst van dingen moeten toevoegen, als een blok tijd dat we ergens in ons drukke schema moeten inpassen. We staren ons blind op wat de Heer van ons vraagt en hoe we dat kunnen doen, maar vergeten wel eens waarom”.

Dat brengt mij op een andere toespraak. Er zijn veel prachtige toespraken, maar deze is mij dierbaar, en dat is die van president Boyd K. Packer 'Ouders in Zion', waarin hij het volgende zegt: “Sommige moeders raken ontmoedigd - zelfs depressief. Ik ontvang brieven met het woord schuld, omdat ze niet alles kunnen. Naar de kerk gaan is, of zou moeten zijn, een verademing van het dagelijkse leven. Het zou rust en tevredenheid moeten brengen. Als het druk en ontmoediging met zich mee brengt, is er iets uit balans”.

Behalve dat, en misschien staan we daar niet voldoende bij stil, zegt hij ook dit: “We moeten oppassen dat de programma's en activiteiten van de kerk niet te zwaar worden voor sommige gezinnen. Wanneer de beginselen van het evangelie worden begrepen en toegepast, versterken en beschermen ze zowel personen als gezinnen. Toewijding aan het gezin en toewijding aan de kerk zijn geen verschillende dingen”.

Tot slot nog een uitspraak uit deze toespraak. Alhoewel deze toespraak een 'oudje' is, is hij naar mijn gevoel nog steeds actueel, die zeker de moeite waard is om in zijn geheel te lezen, en dat is deze: “De meeste gezinnen doen hun best; maar sommigen raken, wanneer ze worden belast met gezondheidsproblemen en financiële problemen, gewoon uitgeput terwijl ze proberen bij te blijven, en uiteindelijk trekken ze zich terug in inactiviteit. Ze zien niet dat ze zich verplaatsen van de enige beste bron van licht en waarheid, van hulp bij hun gezin, naar de schaduw waar gevaar en liefdesverdriet wachten”.

Kijken en zien.