2. Uiteindelijk is ieder lid een leerkracht

 

Vandaag bespraken we in onze vrouwenorganisatie, de ZustersHulpVereniging, de toespraak 'Dankzij Jezus Christus' van ouderling Dale G. Renlund. In deze toespraak zegt hij iets wat mij in het bijzonder trof, en dat zijn deze woorden:

"Hij, en alleen Hij,

kan rekening houden met elke factor die ons vormt;

onze genetica, intellectuele vermogens, tradities, ervaringen, mentale en emotionele toestand,

en alle andere omstandigheden die beïnvloeden wie we zijn.

Hij, en alleen Hij,

zal ons uiteindelijk oordelen 

naar onze werken,

naar het verlangen van ons hart." 

Aan de ene kant kan ik bovenstaande opmerking niet los zien van deze opmerking uit mijn vorige logje 'Uiteindelijk is iedereen een leerkracht': "Leidinggevenden en leerkrachten zorgen ervoor dat de Heiland centraal staat in bespreking en dat die leden, ik dus, helpt om hun verbondsrelatie met Hem te verdiepen". En waarin ik ook verwijs naar de toespraak van ouderling Renlund: "Als we ons richten op de Heiland, zijn oneindige verzoening en wat Hij voor ons heeft gedaan, zal dat ons vreugde en helderheid geven, hoeveel andere zorgen wij ook hebben". 

Uiteindelijk gaat het niet, gelukkig maar, zeker nu we door de wijzigingen in het zondagochtendprogramma geconfronteerd worden met twee verschillende soorten leesopdrachten, niet om 'kwantiteit maar om kwaliteit'. Hierbij denk ik aan deze opmerking van ouderling Jeffrey R. Holland, die het volgende zei over schriftstudie: "Met betrekking tot het evangelie bedoel ik met leren niet alleen het verwerven van kennis. Dat is maar een deel van het verhaal. Ik bedoel er ook niet meer dat we passief naar een hoorcollege luisteren of feiten memoriseren. Met leren bedoel ik groei en verandering, inzichten die tot verbetering leiden, en kennis van de waarheid, wat ons op zijn beurt dichter bij God van alle waarheid brengt". 

Wat, volgens mij, juist alles te maken heeft met de veranderingen die onlangs hebben plaatsgevonden. Met als een van de redenen: "Om leden te helpen zich meer op de leringen van Jezus Christus te concentreren". Met in mijn achterhoofd, ik denk nu aan de uitspraak van ouderling Renlund, ook rekening houdend met factoren zoals iemands "intellectuele vermogens, mentale en emotionele gezondheid".  

Hierbij denk ik onder andere ook aan dat sommige Bijbelvertalingen gewoon moeilijk zijn te lezen. "Als de woorden van de Heiland begrijpelijker worden, wordt het ook eenvoudiger om ze te voelen en na te leven. Hoe beter we de Schriften begrijpen, hoe duidelijker we Jezus Christus kunnen zien. We kunnen allemaal baat hebben bij de vertalingen die onze christelijke broeders en zusters maken om onze studie en ons geloof als discipelen van Christus te verdiepen. We hopen dat iedereen zich welkom en gerespecteerd voelt, ongeacht de vertaling waartoe ze zich aangetrokken voelen en die ze besluiten te gebruiken. Het belangrijkste is hoe de Schriften tot onze geest spreken en ons dichter tot God brengen terwijl we elke dag lezen". 

Dit alles heeft voor mij uiteindelijk ook te maken met thuisgericht en kerkondersteund. Wat ik niet los kan zien van de vraag: "Hoe kunnen we het evangelie in zijn eenvoudige zuiverheid en de verordeningen met hun eeuwige werking aan al Gods kinderen brengen?" En dat president Russell M. Nelson toen zei: "Als heiligen der laatste dagen zijn we eraan gewend geraakt om 'kerk' te zien als iets wat in onze kerkgebouwen gebeurt en dat wordt gesteund door wat er thuis gebeurt. We moeten dat patroon bijstellen. Het is tijd voor een thuisgerichte kerk, gedragen door het kerkleven in onze wijk- en ringgebouwen". Wat, dat kan ik ook niet ontkennen, ook te maken heeft met het feit dat niet iedereen in de gelegenheid is om in een kerk te vergaderen. Nu of in de nabije toekomst. Dat doet echter niet af aan het doel dat was en is: "diepe en blijvende bekering tot onze hemelse Vader en de Heer Jezus Christus".

New Guidance on Bible Translations for Latter-day Saints

Niet naïef meer

 

Onlangs heb ik twee blikjes geopend; die gingen beide over de coronacrisis. In een van deze logjes deelde ik de volgende afbeelding:

Racisme is een pandemie

Onlangs stond in de Liahona een artikel waarin president Russell M. Nelson werd aangehaald, die het volgende zei: "Ons aller Schepper roept ieder van ons op om onze vooroordelen tegen eender welke groep van Gods kinderen aan de kant te zetten. Wie van ons een vooroordeel tegen mensen van een ander ras heeft, moet zich daarvan bekeren". 

In dit artikel: 'Wat ik van de priesterschapsrestrictie heb geleerd en hoe ik aan een christelijke cultuur kan bijdragen' wordt ook naar de evangelieverhandeling 'Ras en het priesterschap' verwezen. Een verhandeling die in 2013 door de kerk werd gepubliceerd en dat dieper ingaat op het hoe en wat van deze restrictie, met deze duidelijke woorden: "De kerk distantieert zich van de opvatting dat een zwarte huid een teken van goddelijke ongenade of vervloeking is; dat die op onrechtschapen daden in het voorsterfelijk leven wijst; dat huwelijken tussen verschillende rassen zondig zijn; en dat zwarte mensen of mensen van andere rassen of volkeren in enig opzicht inferieur zijn". Met andere woorden: "De kerk veroordeelt elke vorm van raciale en culturele vooroordelen. 

Wat ik herken, zijn deze woorden: "In het verleden hebben sommige kerkleiders en -leden speculatieve verklaringen voor de restrictie gegeven, maar geen van die theorieën komt overeen met de officiële leer van de kerk. We kunnen voor de waarheid opkomen wanneer deze ideeën opnieuw opduiken, en verouderd materiaal dat we tegenkomen, wegdoen". Wat betreft dit verouderde materiaal, het nodige heb ik hierover geschreven. Onderstaande afbeelding is voor mij daar een symbool van. 

Waar ik echter bij stil wil staan, zijn deze woorden uit dit artikel: "Genezing komt ook door mensen die zich buitengesloten voelen de hand te reiken, naar hun ervaringen te luisteren en eerlijke gesprekken te voeren over manieren waarop we beter kunnen worden". 

Bij het woord genezing kan ik niet anders dan denken aan Carol Lawrence Costly. Van haar is onderstaande uitspraak, maar die ook zei: "Ik begreep toen nog niet dat de vroegere uitspraken van prominente leiders diep geworteld waren in het hart en verstand van sommige kerkleden. Ondanks dat de ban in 1978 eindigde, betekende dit geen einde aan oude ideeën binnen en buiten de kerk. Ik geloofde, naïef gedacht, dat het priesterschap voor elke man in de kerk racisme onder leden zou wissen of afschaffen." 

Zo geloofde ik ook dat de evangelieverhandeling 'Ras en het priesterschap' zeker een einde zou maken aan het racisme van het verleden, wat naïef gedacht bleek te zijn. En net zoals zuster Costly kwam ik ook tot de ontdekking dat "de vroegere uitspraken van prominente leiders diep geworteld waren in het hart en verstand van sommige kerkleden". 

Daarnaast, wanneer ik terugdenk aan het woord genezing, dan denk ik echter ook aan openheid en eerlijke gesprekken. Dat dit toch nog wel een (klein) probleem is. Terwijl de restrictie op het priesterschap en de tempel zeker ook gezien kan worden als een leerstellig iets. Hierbij denk ik bijvoorbeeld aan de proclamatie over "De herstelling van de volheid van het evangelie van Jezus Christus". Die als openingszin heeft: "Wij verklaren plechtig dat God zijn kinderen in alle landen van de wereld liefheeft". Wat alles te maken heeft met dat De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen de nieuwtestamentische kerk hersteld is. Wat ik samengevat heb in de HOE van de herstelling. Dat toen de kerk werd hersteld er geen onderscheid werd gemaakt tussen wit en zwart. Maar ik denk bijvoorbeeld ook aan het verbond van Abraham.

In die zin vind ik de woorden van Joseph Smith eigenlijk best wel troostend: "Ik onderwijs ze de juiste beginselen, en zij besturen zichzelf". Dat tussen het onderwijzen van de correcte beginselen en dat wat er uiteindelijk nog in het hart en verstand leeft door de "oude ideeën van het verleden" een gat kan zitten. Dat dit een realiteit is, waaruit blijkt dat het racisme van het verleden nog steeds doorwerkt in het heden, in het besef, dat "racisme bestrijden iets is van de lange adem". Dat neemt niet weg dat het onze opdracht is dat "wanneer deze ideeën opnieuw opduiken" we voor de waarheid opkomen en blijven opkomen. 

Blikje: Diversiteit

"God schiep de rassen - maar niet het racisme.

We zijn allemaal kinderen van dezelfde Vader.

Geweld en haat hebben geen plaats in Zijn gezin." 

(Zie Handelingen 10:34)

Vergelijken

Vergelijken is de dief van vreugde

Nog steeds aan het eten uit mijn voorraadkast. 

Blikje: Vergadering van Israël en diversiteit

Het is niet de eerste keer dat onderstaande toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël' voorbijkomt. Alleen elke keer net met een andere insteek, zoals nu diversiteit en vorige week nog het gezin.

In zijn toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël ' zei president Russell M. Nelson het volgende: “Lieve zusters, u hebt unieke geestelijke gaven en vermogens. Ik spoor u aan vanavond met alle hoop van mijn hart aan dat u zult bidden om inzicht in uw geestelijke gaven - om ze meer dan ooit te ontwikkelen, te gebruiken en uit te breiden”.

Afgelopen week kwam het woord aansporen ook al voorbij, maar dan in een andere context. Soms voel je een woord aan, maar soms kan een woordenboek je helpen om een woord toch beter te plaatsen, te begrijpen. In het woordenboek kwam ik onder andere de volgende betekenissen tegen: "aandrijven, aandringen, aanvuren, aanzetten, noodzaken tot". Alle woorden die ik in het woordenboek tegenkwam, hadden op de een of andere manier te maken met 'iemand aanmoedigen tot'. Dus met het doen van iets, met ons gedrag.  

Wij worden dus door president Russell M. Nelson aangemoedigd om inzicht te krijgen in onze eigen geestelijke gaven. En ze dan “meer dan ooit te ontwikkelen, te gebruiken en uit te breiden”. President Nelson beklemtoont deze aansporing nog meer door deze drie woorden, "uw geestelijke gaven", cursief weer te geven. Vanuit de Schriften weten we: “Ik zeg u dat dit mijn stem is tot allen”, maar door dit zo te benadrukken maakt hij het naar mijn gevoel nog persoonlijker.  

"En voorts, voorwaar, Ik zeg u: 

Ik wil dat u altijd bedenkt en altijd in gedachte houdt

 wat die gaven zijn die de kerk gegeven worden.

Want allen krijgen niet iedere gave geschonken; want er zijn vele gaven,

en ieder mens wordt een gave geschonken door de Geest van God."  

Leer en Verbonden 46:10,11

Probleem is helaas dat we soms de uw uit het oog verliezen. Hierbij denk ik aan de toespraak van zuster Jean B. Bingham, onze algemeen ZHV-presidente, die het volgende zegt in haar toespraak 'Vrouwen en verbondsmacht':

 “Veel te vaak vergelijken vrouwen zich 

met andere vrouwen...

Iedere vrouw bezit een unieke mix vaardigheden en talenten, 

en die gaven komen alle van God. 

Dat u en ik - of om het even hoeveel vrouwen - niet hetzelfde zijn, 

wil nog niet zeggen dat een van ons meer of minder is dan de ander. 

We moeten onze gaven ontdekken en ontwikkelen, 

eraan denken van wie ze hebben gekregen

 en ze dan ook voor Gods doeleinden gebruiken...

We hoeven niet met elkaar te wedijveren, 

want al onze verschillende gaven, talenten en capaciteiten zijn nodig.”

Ouderling J. Devin Cornish heeft hierover het volgende gezegd: “We moeten ophouden onszelf met anderen te vergelijken. We pijnigen onszelf onnodig door te wedijveren en te vergelijken. We laten ons zelfbeeld ten onrechte afhangen van de dingen die we wel of niet hebben en de mening van anderen. Als we dan toch moeten vergelijken, laten we ons dan vergelijken met wie we in het verleden waren - en zelfs met wie we willen worden. De enige mening over ons die belangrijk is, is die van onze Hemelse Vader. Vraag Hem alstublieft oprecht naar zijn mening. Hij zal ons liefhebben en bijsturen, maar niet ontmoedigen; dat is Satans list”.

Afbeelding: churchofjesuschrist.org

Afbeelding: vergelijken

Kijken en zien

 

De afgelopen periode heb ik, meen ik, wekelijks iets op mijn blog geschreven. Soms, dat kwam ook voor, zelfs meer stukjes in een week. Er waren echter ook periodes dat ik nauwelijks iets schreef. Op dit moment hang ik, als het gaat om het schrijven op mijn blog, ergens tussen dit alles in. Niet direct zichtbaar voor jullie, maar wel voelbaar voor mijzelf. Daarom open ik vandaag opnieuw een enigszins aangepast blikje, wat gaat over kijken en zien. Wat voor mij uiteindelijk ook te maken heeft met diversiteit. Diversiteit in discipelschap. 

Waarom juist dit blikje? Misschien wel omdat ik zelf niet alleen bezig ben met kijken en zien, maar ook met wat ik hoor. Kijkend door de bril van mijn eigen vrouw zijn, naar Christus en zijn eigenschappen. Tegelijkertijd meenemend deze opmerking die ik onderweg tegenkwam: "Een nauwkeurige bestudering van de evangelieteksten onthult dat Jezus een emotioneel complexe persoon was, en helemaal niet het eendimensionale 'aardige man'-personage dat onze cultuur helaas zo vaak van hem heeft gemaakt." En deze opmerking: 

"Als mensen het karakter van God niet begrijpen,

begrijpen ze zichzelf ook niet."

Joseph Smith

Wat ik ook niet helemaal los kan zien van de vrouw die vorige week voor ons fietste, met op haar t-shirt in grote letters de tekst: "Jezelf kennen is het begin van alle wijsheid, Socrates". 

Blikje: Kijken en zien

"Het is niet waar je naar kijkt wat ertoe doet,

het gaat erom wat je ziet." 

Henry David Thoureau

Je kan met elkaar naar hetzelfde kijken en toch niet hetzelfde zien. Het is de beleving die het verschil maakt. Dat bleek vandaag wel weer: de een zag dit, de ander zag dat, en dat had alles te maken met onderstaand filmpje. 

Tijdens de algemene conferentie van oktober 2003 gaf president Gordon B. Hinckley een toespraak. Hij begint deze toespraak met de volgende woorden: “Iemand heeft gezegd: Wees vriendelijk voor vrouwen. Zij vormen de helft van de wereldbevolking en zijn de moeders van de andere helft. Geliefde zusters, u bent geweldige vrouwen die het goede deel hebben gekozen en ik heb veel bewondering voor alles wat u doet. Ik zie dat u bij van alles betrokken bent”. En dan geeft hij een opsomming van de dingen die de vrouwen van de kerk zoal doen.

Het is een toespraak aan de vrouwen van de kerk. In deze toespraak heeft hij het ook over zijn kleindochters die nu moeder zijn. En dat hij soms "de neiging heeft, wanneer hij naar hun echtgenoten kijkt, om te zeggen: Word wakker en doe ook eens iets. Waardeer jij je vrouw wel voldoende? Weet je wel hoeveel zij doet? Geef je haar wel eens een complimentje? Bedank je haar wel eens?”

President Hinckley zegt echter ook dit in zijn toespraak: “Velen van u denken dat ze mislukkingen zijn. U hebt het gevoel dat het niet goed gaat, dat al uw inspanningen niet voldoende zijn. Wij maken ons allemaal zorgen om onze prestaties. We willen het allemaal beter doen. Maar helaas beseffen we niet, of zien we niet, wat de resultaten van onze inspanningen zijn. Maak uzelf niet wijs dat u faalt. Ga op uw knieën en vraag om de zegeningen van de Heer; sta dan op en doe wat er van u gevraagd wordt. En laat de rest aan de Heer over. Dan zult u ontdekken dat u iets bereikt wat onbetaalbaar is”.

Vrouwen gaan “soms voorbij aan al het goede dat ze gedurende de dag doen”. Wat ook blijkt uit bovenstaand filmpje. Even los van het feit of deze gevoelens al dan niet terecht zijn. In dat negeren, de gevoelens die ze heeft, schuilt een gevaar waar we onze ogen niet voor mogen en kunnen sluiten. Hierbij denk ik aan de toespraak  'Vergeet mij niet' van president Dieter F. Uchtdorf . Eerst zegt hij, en dit haakt in op wat president Hinckley ook al aangaf: “Wees onderwijl dankbaar voor alle kleine successen bij u thuis, in uw familierelaties, uw opleiding en bestaansmogelijkheden, uw deelname in de kerk en uw persoonlijke vooruitgang. Net als bij de vergeet-mij-nietjes lijken die successen in uw ogen misschien erg klein en gaan anderen eraan voorbij. Maar God merkt ze op en voor Hem zijn ze van tel. Als u succes alleen ziet als de volmaaktste roos of een oogstrelende orchidee, gaat u voorbij aan enkele van de mooiste ervaringen die het leven biedt”.

Maar, er is ook een schaduwkant, wat te maken heeft met anders naar bovenstaand filmpje kijken. President Uchtdorf: “In onze ijver om alle taken en plichten te vervullen die we als lid van de kerk op ons nemen, zien we het evangelie soms als een lange lijst met taken die we aan onze al onmogelijke lange waslijst van dingen moeten toevoegen, als een blok tijd dat we ergens in ons drukke schema moeten inpassen. We staren ons blind op wat de Heer van ons vraagt en hoe we dat kunnen doen, maar vergeten wel eens waarom”.

Dat brengt mij op een andere toespraak. Er zijn veel prachtige toespraken, maar deze is mij dierbaar, en dat is die van president Boyd K. Packer 'Ouders in Zion', waarin hij het volgende zegt: “Sommige moeders raken ontmoedigd - zelfs depressief. Ik ontvang brieven met het woord schuld, omdat ze niet alles kunnen. Naar de kerk gaan is, of zou moeten zijn, een verademing van het dagelijkse leven. Het zou rust en tevredenheid moeten brengen. Als het druk en ontmoediging met zich mee brengt, is er iets uit balans”.

Behalve dat, en misschien staan we daar niet voldoende bij stil, zegt hij ook dit: “We moeten oppassen dat de programma's en activiteiten van de kerk niet te zwaar worden voor sommige gezinnen. Wanneer de beginselen van het evangelie worden begrepen en toegepast, versterken en beschermen ze zowel personen als gezinnen. Toewijding aan het gezin en toewijding aan de kerk zijn geen verschillende dingen”.

Tot slot nog een uitspraak uit deze toespraak. Alhoewel deze toespraak een 'oudje' is, is hij naar mijn gevoel nog steeds actueel, die zeker de moeite waard is om in zijn geheel te lezen, en dat is deze: “De meeste gezinnen doen hun best; maar sommigen raken, wanneer ze worden belast met gezondheidsproblemen en financiële problemen, gewoon uitgeput terwijl ze proberen bij te blijven, en uiteindelijk trekken ze zich terug in inactiviteit. Ze zien niet dat ze zich verplaatsen van de enige beste bron van licht en waarheid, van hulp bij hun gezin, naar de schaduw waar gevaar en liefdesverdriet wachten”.

Kijken en zien. 

Het vertellen van je verhaal

 

Onlangs waren wij in Het Noordbrabants Museum, waar wij onder andere naar de tentoonstelling Ketahanan 'verhalen van veerkracht' zijn geweest. Een tentoonstelling die in samenwerking met de Molukse gemeenschap is gemaakt en die "opgebouwd is rond vier thema's: (de)kolonisatie, diaspora, veerkracht en toekomst". 

"Deze tweedelige collage van Eva Ririhena toont haar twee grootmoeders. 

Dora van moederskant en Johanna van vaderskant. 

Hiermee laat ze zien dat haar identiteit bestaat uit twee helften, 

twee achtergronden, van twee kanten van de wereld. 

Tegelijkertijd blijven deze vrouwen voor altijd verbonden via haar."

Ik kon mijzelf herkennen in bovenstaande collage, maar ook in de thema's die aan bod kwamen. En zeker ook in de opmerking dat het verleden doorwerkt in het heden. Alhoewel ik daar in een ander jasje stond, zijn dit ook onderwerpen die deel uitmaken van mijn verhaal. Wat mij, ik reis nog steeds door de Schriften, mij brengt bij de vloek van Cham, die  eeuwenlang gebruikt is voor het rechtvaardigen van slavernij. 

Voordat ik echter het Cham-pad op ga, wil ik eerst stil staan bij iets anders. Onlangs heb ik weer een uitnodiging van het ziekenhuis gehad, voor een controleafspraak. Volgende maand is het vier jaar geleden dat ik de diagnose kanker kreeg. Er staat dus weer een onderzoek voor de deur. Het kan zijn dat ik daar op een later moment nog op terugkom. 

In de periode dat ik mijn diagnose kreeg, bestudeerden wij ook het Oude Testament en ben ik met kanker in mijn rugzakje, al schrijvend op reis geweest met het volk van Israël. Toen dit traject was afgerond,  heeft die ervaring mij aangezet om al schrijvend te blijven reizen. Echter, ergens tijdens die reis veranderde steeds meer de inhoud van mijn rugzakje en besloot ik op een gegeven moment dat het tijd was om over te stappen op een andere trein. Niet alleen dat, ik besloot ook deze ervaringen niet voor mijzelf te houden, maar verslag te doen van wat ik zoal onderweg tegen kwam. En zo reisde ik van het Oude Testament naar het Nieuwe Testament. Daarna bezocht ik het Boek van Mormon en vorig jaar de Leer en Verbonden. En dan nu terug bij het Oude Testament, waar het in wezen allemaal mee begon. 

Terugkijkend op mijn reis door de Schriften tot nu toe kan ik zeggen dat ik ondertussen het nodige heb geschreven. Een reis die uiteindelijk begon met God houdt van diversiteit. Daarna was alles grotendeels afhankelijk van waar ik was op dat moment. Onlangs in onze eigen wijk nog, die bestaat uit 19 verschillende nationaliteiten, waaronder leden uit Curaçao, Brazilië, Peru, Roemenië, Dominicaanse Republiek, India, Italië, Nigeria, Schotland en Wit-Rusland, om een paar landen als voorbeelden te noemen, sprak onze bisschop nog over eenheid en het belang van diversiteit. Ondanks de aandacht voor dit onderwerp binnen de kerk is dit voor mij geen reden om mijn reis te beëindigen, hoe aantrekkelijk dit soms ook lijkt. Er zijn nog te veel Oude Testament-plaatsen die ik wil bezoeken en waar ik verslag van wil doen. 

Daarnaast heb ik nog niet ervaren hoe het is om door het Oude Testament te reizen met in mijn rugzakje dat "allen gelijk zijn voor God". Kanker heeft daar toentertijd een stokje voor gestoken. Daarop terugkomend, mensen denken dat als je 'klaar' bent met je behandelingen, dat dan de vlag uit kan. Alleen je bent er dan nog niet. De fase erna heeft zo ook zijn eigen uitdagingen. Ga je overleven, herleven of voortleven? 

Kijkend naar de openbaring op het priesterschap, toen ging min of meer wel de vlag uit, en gaf ouderling Bruce R. McConkie na deze gebeurtenissen een toespraak waarin hij zei: "Vergeet alles wat ik heb gezegd of wie dan ook in het verleden heeft gezegd dat in strijd is met de huidige openbaring. We spraken met een beperkt begrip en zonder het licht en de kennis die nu in de wereld is gekomen". Echter, zo eenvoudig bleek dit vergeten niet te zijn, waardoor de vlag toch iets minder fier wapperde. 

Over deze fase na het opheffen van de restrictie zei Carol Lawrence-Costly, voormalig raadgeefster in het algemeen jongevrouwenpresidium, het volgende: "Ondanks dat de ban in 1978 eindigde, betekende dit geen einde aan oude ideeën binnen en buiten de kerk. Ik geloofde, naïef gedacht, dat het priesterschap voor elke man in de kerk racisme onder leden zou wissen of afschaffen. Ik begreep toen nog niet dat de vroegere uitspraken van prominente leiders diep geworteld waren in het hart en verstand van sommige kerkleden". Wat ik zie als de doorwerking, of een bijwerking, van het racisme uit het verleden in het heden.

En zo zag ik meer overeenkomsten tussen mijn beide rugzakjes. Behandeld worden voor kanker is niet alleen een lichamelijk proces; het beïnvloedt je leven op tal van andere manieren. En zo is de restrictieperiode ook gelinkt aan allerlei andere onderwerpen. Bijvoorbeeld aan het voorbestaan, het eeuwige huwelijk, de vloek van Kaïn en Cham en niet te vergeten het verbond van Abraham, waar we het nu over hebben. Of het opslaan van mijn tent bij de Kirtlandtempel wat daarmee te maken heeft, en de woorden van president Russell M. Nelson: "Op grond van priesterschapssleutels hebben wij het gezag om alle zegeningen die God aan Abraham beloofde aan iedere verbondsgetrouwe man en vrouw te verlenen. Tempelwerk maakt deze uitzonderlijke zegeningen aan al Gods kinderen beschikbaar, waar of wanneer ze ook leefden of leven. Laten we ons verheugen dat priesterschapsleutels weer op aarde zijn!" 

Wat voor mij ook vervat zit in deze ene zin, wat te maken heeft met de HOE van de herstelling:

Jezus brak met de vastgeroeste traditie van vijandigheid 

tussen zwart en wit

Wat een variatie is op "Jezus brak met de vastgeroeste traditie van vijandigheid tussen Samaritanen en Joden", afkomstig uit een toespraak van ouderling Ulisses Soares. 

In één van de voetnoten van deze toespraak van ouderling Soares verwijst hij naar een toespraak van Martin Luther King jr.: Facing the Challenge of a New Age, de uitdaging van een nieuw tijdperk aangaan. Sommige mensen maken onderscheid tussen hun leven voor en na de kanker. Zover ben ik nog niet, omdat ik nog in remissie zit. Daarnaast, wat ik ook zie als iets behorend bij deze fase, is het vertellen van mijn verhaal en mijn uiteindelijke beslissing om dit te doen aan de hand van de Schriften. 

In Facing the Challenge of a New Age zegt Martin Luther King namelijk iets wat ik herkende: "De grote tragedie van fysieke slavernij was dat het leidde tot verlamming van mentale slavernij. Zolang de zwarte man deze onderdanige houding behield en de hem toegewezen plaats accepteerde, heerste er een soort raciale vrede. Maar het was een ongemakkelijke vrede waarin de zwarte man gedwongen werd geduldig beledigingen, onrecht en uitbuiting te verdragen. Het was een negatieve vrede. Ware vrede is niet slechts de afwezigheid van een negatieve kracht - spanning, verwarring of oorlog; het is de aanwezigheid van een positieve kracht - rechtvaardigheid, goede wil en broederschap. En zo was de vrede die op dat moment tussen de rassen bestond een negatieve vrede, verstoken van elke positieve en blijvende kwaliteit. Zijn religie openbaarde hem dat God al zijn kinderen liefheeft, en dat ieder mens, van een zwarte tot een witte, van belang is op Gods klavier... Met dit nieuwe zelfrespect en hernieuwde gevoel van waardigheid bij de zwarte bevolking werd de negatieve vrede in het Zuiden snel ondermijnd." Wat mij doet denken aan Rood is de kleur van...

Onlangs bespraken wij in onze vrouwenorganisatie opnieuw een toespraak van ouderling Soares, die als titel had: Met de deugd van zelfbeheersing getooid. Zoals wij de toespraak in onze vrouwenorganisatie bespraken, stond het woord zelfreflectie centraal. Zelfreflectie, maar dan gezien door de ogen van kanker, heeft ook te maken met dat je naar binnen kijkt, naar wat wel of niet goed gaat en hoe daarmee om te gaan. Vaak heeft men het dan ook over verschillende fases die je doorloopt. Over de laatste fase, heroriëntatie en aanpassen aan nieuwe situatie, werd dit gezegd: "Veel mensen ervaren deze 2.0-versie van zichzelf als beter dan wie ze waren voor ze ziek waren. Je hebt sinds de diagnose een lange weg afgelegd met veel dips en uitdagingen. Maar meestal hervind je jezelf. Of kom je er sterker uit". Dat is een bemoedigende uitkomst. Alleen het bezig zijn met die 2.0-versie van mijzelf voelt gek genoeg, omdat ik nog druk bezig ben met dit rugzakje, toch als een ander rugzakje, als een andere reis.   

In  de toespraak 'Met de deugd van zelfbeheersing getooid' werd ook Martin Luther King jr. aangehaald, alleen nu niet als voetnoot: "De ultieme maatstaf voor iemands karakter is niet waar hij staat in tijden van voorspoed en comfort, maar waar hij staat in tijden van tegenspoed en controverse". Als er iemand werd geconfronteerd met tegenspoed en controverse, was het Martin Luther King jr. wel. "Martin Luther Kings filosofie van niet-gewelddadig verzet leidde bij talrijke gelegenheden tot zijn arrestatie. In totaal is hij 29 keer opgepakt. King werd gehaat door aanhangers van de rassenscheiding in de zuidelijke staten. Er werd een aanslag op zijn woonhuis gepleegd en hij en andere zwarte leiders werden op beschuldiging van samenzwering veroordeeld. Hij werd in de borst gestoken, meermaals geslagen, en bijna dagelijks met de dood bedreigd". Ondanks dit alles bleef hij trouw aan zijn principes en bleef hij zich vasthouden aan zijn droom. 

In die zin, zeker kijkend naar deze toespraak van ouderling Soares, vind ik Martin Luther King jr. een voorbeeld van iemand die met de deugd van zelfbeheersing getooid was. Zeker als ik kijk naar hem door deze woorden: "Hoewel we ernaar streven zachtmoedig te zijn en twist te vermijden, betekent dat niet dat we moeten marchanderen met onze toewijding aan de waarheden die we begrijpen. We moeten ons standpunt of onze waarden niet opgeven. Het evangelie van Jezus Christus en de verbonden die we gesloten hebben, maken ons tot voorvechters in de eeuwige strijd tussen waarheid en dwaling. In die strijd is er geen tussenweg". 

Als vader had Martin Luther King jr. een wens. Dat zijn vier kinderen zouden opgroeien in een wereld waar ze niet zouden worden beoordeeld op de kleur van hun huid, maar op wie ze waren als persoon. Getuigt zijn verhaal niet juist ook van goed voorouderschap?

3. Onze ware identiteit en labels

 

Het lijkt er toch op dat ik nu al mijn tent heb opgeslagen, terwijl het jaar nog maar net begonnen is. Ik ben bang dat ouderling Jeffrey R. Holland met zijn uitspraak over goede voornemens, "je hebt er maar vijf gemaakt en er al vier verbroken" gelijk gaat krijgen. Vorige week heb ik twee stukjes in één week geschreven. Daarnaast wilde ik nog niet stilstaan bij éen bepaalde 'volg Mij' les, wat ik nu toch doe.  

De Heer nu had mij, Abraham, de intelligenties getoond 

die waren georganiseerd eer de wereld was:

en onder al deze waren er velen van de edelen en groten;

Abraham 3:23

Deze tekst gaat over ons. "Alle mensen zijn zoons en dochters van een liefdevolle Vader in de hemel. Als letterlijk kind van God, geestelijk verwekt in het voorsterfelijk leven, heeft ieder mens een goddelijk, eeuwig potentieel".

"Omdat we allemaal Gods kinderen zijn, is ieder mens die ooit op aarde geboren is onze geestelijke broer of zus. En omdat we Gods geestelijke kinderen zijn, hebben we allemaal het potentieel geërfd om Zijn goddelijke eigenschappen te ontwikkelen. Door de genade van Jezus Christus en Zijn verzoenend offer, dat ons in staat stelt onze zwakheden, zonden en de dood te overwinnen, kunnen we op onze hemelse Vader gaan lijken en een volheid van vreugde ontvangen. We hadden allemaal onze eigen identiteit in de hemel. We weten bijvoorbeeld dat we zonen en dochters waren van hemelse ouders – dat we een eeuwige identiteit hebben als man en vrouw. We werden ook gezegend met verschillende talenten en gaven, en we werden geroepen om specifieke dingen op aarde te doen". In deze verzen wordt niet alleen gesproken over dat we kinderen van God zijn, maar ook over 

voorsterfelijke diversiteit

Met andere woorden, zoals we kunnen lezen in Het gezin: een proclamatie aan de wereld: "Ieder mens - man of vrouw - is geschapen naar het beeld van God. Ieder is een geliefde geestzoon of -dochter van hemelse Ouders, en als zodanig heeft ieder een goddelijke aard en bestemming". President Boyd K. Packer zei dat "hoeveel generaties er ook in je aardse stamboom zijn, van welk ras of volk je ook afstamt, de stamboom van je geest is op één enkele regel te zetten. Je bent een kind van God". Dat is onze ware identiteit. 

President Kimball zei ooit dit: "U dient allemaal de waarheden van het evangelie tot u te nemen die te maken hebben met uw eeuwige aard van uw eigen identiteit en unieke persoonlijkheid. U dient steeds meer de volmaakte liefde van onze Vader in de hemel te voelen en te begrijpen dat Hij u als persoon waardeert". 

Diversiteit is goed.

Er is echter ook een 'maar' gevoel. Voordat ik verder kan reizen door het Oude Testament, onderweg genietend van mijn ijsje, moet ik eerst een insect verwijderen. 

 

2. Onze ware identiteit en labels

 

De onlangs overleden ouderling Jeffrey R. Holland zei ooit dit in een toespraak: "Het begin van een nieuw jaar is traditioneel het moment om de balans op te maken van ons leven en te kijken waar we naartoe gaan, afgemeten aan waar we vandaan komen. Ik wil het niet met je hebben over goede voornemens, want je hebt er maar vijf gemaakt en er al vier verbroken. (Die laatste geef ik nog een week)". 

Deze toespraak van ouderling Holland vind ik geweldig om verschillende redenen. Eén daarvan is wat hij zegt over die doelen die aan het begin van het jaar gesteld worden. Dat betekent niet dat ouderling Holland zegt dat je ze niet moet stellen. "Ik wil het met je hebben over het verleden en de toekomst, niet zozeer in termen van nieuwjaarsvoornemens op zich, maar meer met het oog op elke periode van overgang en verandering in je leven - en die momenten komen vrijwel elke dag voor". 

Een andere reden is deze: "Een van de doelen van de geschiedenis is ons levenslessen te leren". Hij haalt dan George Santayana aan: "Wie het verleden niet kan herinneren, is gedoemd het te herhalen". Een uitspraak die ik al eerder op mijn blog gedeeld heb. 

In het lesmateriaal van deze week las ik het volgende: "Hoewel we niet alles weten over de schepping van de wereld, is het interessant om te zien wat God over de schepping heeft geopenbaard. Wat leert God je daarover? Waarom wil Hij dat je die dingen weet? Denk over deze verhalen na en overweeg wat je hierdoor over onze hemelse Vader, Jezus Christus, de wereld en jezelf te weten komt". 

Ondanks dat ik ook vooruit wil kijken, ontkom ik ook niet aan terugkijken. Omdat dit soms voor mij de enige manier is om iets uit te leggen en tevens verklaart waarom ik opnieuw mijn Schriften moest leren lezen. Vandaar ook dat mijn reisticket gekoppeld is aan het 'Kom dan volg Mij' lesschema, dat door de standaardwerken gaat. 

"En God zeide: Laat ons mensen maken, 

naar Ons beeld,

naar Onze gelijkenis;"

Genesis 1:26

Ik weet niet meer op welk moment ik precies besloot door de Schriften te reizen met een speciaal treinkaartje, maar ik weet wel dat onderstaande video van de kerk, die ik vier jaar geleden, aan het begin van het Oude Testament jaar deelde, de eerste stap in die richting is geweest. Degene die je ziet in deze video is Darius Gray, die aan de basis stond van de Genesis Groep. De Genesisldgroup werd "in 1971 georganiseerd onder leiding van leden van het Quorum van de Twaalf Apostelen om zwarte zusters en broeders te ondersteunen en te sterken". Ik schreef toen: dat ik nog een heleboel meer zou kunnen zeggen, maar ik denk voor nu dat dit voldoende is. Ongetwijfeld, mezelf kennende, zal dit onderwerp zeker vaker, of het nu links of rechts is, voorbij komen. Dat het zo vaak zou zijn, had ik van tevoren niet bedacht. "Het kan verkeren". 

Diversiteit is goed

Net zoals ik van tevoren niet bedacht had dat ik terug zou komen op onze ware identiteit en labels. En dat ik nog een keer de afbeelding van vorig jaar zou gaan gebruiken, maar nu dan met een andere tekst: Ik ben een kind van God. En dat ik daarover zou schrijven in combinatie met diversiteit is goed. Ouderling John C. Pingree jr. heeft een toespraak gegeven die dit alles samenbrengt: Onze goddelijke identiteit beïnvloedt onze verbondenheid en ons wordingsproces.  

De titel zie ik als een samenvatting van deze woorden: "Het is belangrijk om op te merken dat er een verschil is tussen erbij horen en verbondenheid. René Brown, een Amerikaanse onderzoekshoogleraar en auteur, heeft gezegd: "Erbij horen en verbonden zijn is niet hetzelfde. Sterker nog, erbij horen is een van de grootste hindernissen voor verbondenheid. Erbij horen draait om een situatie inschatten en worden wie we moeten zijn om geaccepteerd te worden. Maar om verbonden te zijn, hoeven we niet te veranderen wie we zijn; we moeten juist zijn wie we zijn. Onze goddelijke identiteit kennen is van essentieel belang voor zinvolle verbondenheid; anders besteden we tijd en moeite aan onszelf veranderen, omdat we geaccepteerd willen worden op plaatsen die onze eeuwige aard geen recht doen of er niet mee in overeenstemming zijn. Bovendien kan onze keuze om erbij te horen tot veranderingen in onze waarden en gedrag leiden als we ons aan de normen van de groep aanpassen. Na verloop van tijd kan onze keuze waar we bij willen horen beïnvloeden wie we worden". 

Wat ook te maken heeft met diversiteit: "Als we onze goddelijke afkomst in gedachten houden, brengt onze diversiteit ons meer schoonheid en rijkdom. Ondanks onze verschillen zien we onszelf als broeders en zusters. We respecteren elkaar en leren van elkaar. We streven ernaar anderen steun te bieden om verbondenheid te voelen, vooral als hun eigenschappen en ervaringen van de onze verschillen. We zijn God dankbaar voor de verscheidenheid in zijn scheppingen". 

Ouderling Pingree: "We woonden in het voorsterfelijk leven allemaal bij God. Wij zijn naar zijn beeld geschapen. Hij heeft een plan ontworpen waarmee we zoals Hij kunnen worden. Zijn plan van geluk houdt in dat we op aarde een stoffelijk lichaam krijgen, kennis opdoen en uiteindelijk naar ons hemelse huis terugkeren om in eeuwige vreugde bij Hem te wonen. God heeft geopenbaard: Dit is mijn werk en mijn heerlijkheid: de onsterfelijkheid en het eeuwige leven van de mens tot stand te brengen. Het is haast onvoorstelbaar, maar wij zijn zijn werk en heerlijkheid! Dat zegt iets over onze enorme waarde voor Hem". 

Vandaar dat ouderling Quentin L. Cook zei dat "met onze geheel inclusieve leer kunnen we een oase van eenheid zijn waar diversiteit gevierd wordt. Eenheid en diversiteit zijn geen tegengestelden. We kunnen meer eenheid bereiken als we een inclusieve sfeer en respect voor diversiteit cultiveren. Allen zijn uitgenodigd om aan zijn goedheid deel te hebben; en Hij verwerpt niemand die tot Hem komt, zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw; en Hij is de heidenen indachtig en allen zijn voor God gelijk, zowel de Joden als de andere volken". 

"En God schiep den mens naar Zijn beeld;

naar het beeld van God schiep Hij hem,

man en vrouw schiep Hij ze.

En God zag al wat Hij gemaakt had, 

en ziet, het was zeer goed. 

Genesis 1:27,31

Allen zijn gelijk voor God

Mijn verblijf op het Kirtlandtempelveldje kan ik niet meer loszien van deze woorden van president Russell M. Nelson:

- De vergadering van Israël is bewijs dat God al zijn kinderen liefheeft.

- Het evangelie van Abraham is aanvullend bewijs dat God al zijn kinderen liefheeft. Hij 

  nodigt allen uit om tot Hem te komen - zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw; 

  allen zijn voor God gelijk. 

- De verzegelbevoegdheid is allesovertreffend bewijs dat God al zijn kinderen waar ook  

  liefheeft en wil dat iedereen ervoor kiest om bij Hem terug te keren. 

Natuurlijk gaan deze woorden van een hedendaagse profeet niet alleen over de Kirtland-tempel en Leer en Verbonden 110. Het zegt ons ook iets over de zending van de kerk. Niet alleen dat, het laat ons ook zien en bevestigt het voorwoord van de Heer op de Leer en Verbonden, waarin staat dat God "wil dat alle mensen zullen weten dat de Heer gewillig is deze dingen bekend te maken aan alle vlees, want Hij is geen aannemer des persoons" (Leer en Verbonden 1:34,35).

"God heeft Zijn kinderen in alle landen van de wereld lief"

Proclamatie over de herstelling

In zijn toespraak 'Laat God zegevieren', zegt president Nelson het volgende over dat allen uitgenodigd zijn om tot Hem te komen: "Het evangelienet waarmee het verstrooide Israël wordt vergaderd, is groot. Er is ruimte voor eenieder die het evangelie van Jezus Christus volledig wil aanvaarden. Iedere bekeerling wordt een van Gods verbondskinderen, hetzij door geboorte, hetzij door adoptie. Ieder wordt erfgenaam van alles wat God de trouwe kinderen Israëls beloofd heeft! Ieder van ons heeft goddelijk potentieel, omdat ieder een kind van God is. We zijn wat Hem betreft allemaal gelijk. De implicaties van deze waarheid zijn enorm". 

Dat betekent onder andere,  als we het toch hebben over enorme implicaties, dat toen de Heer zijn nieuwtestamentische kerk door middel van Joseph Smith herstelde, wat we terugzien in theorie en praktijk, er geen onderscheid werd gemaakt tussen wit en zwart. Dat toen zwarte mensen van Afrikaanse afkomst het priesterschap in 1978 ontvingen, zij dus terugkregen wat zij al bezaten. Wat ik de HOE van de herstelling noem. 

Vandaar dat president Nelson in deze toespraak ook nog zegt: "dat uw status voor God niet door uw huidskleur wordt bepaald. Of u wel of niet bij God in de gunst staat, is afhankelijk van uw toewijding aan God en zijn geboden, en niet van huidskleur. Het bedroeft mij zeer dat onze broeders en zusters over de hele wereld door racisme en vooroordeel zo veel ellende te verduren hebben. Ik roep vandaag onze leden overal op om het goede voorbeeld te geven en zich te ontdoen van elke houding of handeling die door vooroordeel wordt ingegeven". 

Een boodschap over racisme en eenheid in Jezus Christus

"God heeft het ene ras niet meer lief dan het andere.’ Deze heilige waarheid, verkondigd door oude Schriften en levende profeten, nodigt ons uit om te heroverwegen hoe we elkaar en onszelf zien.

In het Boek van Mormon lezen we: ‘...allen zijn voor God gelijk’ (2 Nephi 26:33). Deze verklaring overstijgt grenzen, culturen en generaties. Ze herinnert ons eraan dat in de ogen van onze hemelse Vader elk van zijn kinderen oneindige en gelijke waarde heeft.

De Heiland kijkt verder dan ras, status en taal. Hij ziet het hart aan. Als zijn discipelen worden we uitgenodigd zijn voorbeeld te volgen – om ieder individu met goddelijk respect, mededogen en waardigheid te behandelen.

Nu is het tijd om persoonlijke vooroordelen en institutionele vooringenomenheid achter ons te laten. Nu is het tijd om vreedzaam te wandelen, met liefde jegens God en jegens de hele mensheid, vrij van racisme en vooroordelen.

Mogen we leren elkaar te zien zoals Hij dat doet: als eeuwige broeders en zusters, kinderen van een liefhebbende Vader, verenigd in goddelijke identiteit, heilig doel en eeuwige bestemming".

3. Het belang van verslagen

 

"Hoe kan de kerkgeschiedenis een erfdeel worden van ons allen,

of we nu nieuwe leden zijn

of deel uitmaken van generaties in de kerk?"

Marlin K. Jensen

Ik had ook kunnen kiezen voor de titel "Werk aan een beter begrip van het verleden", want daar gaat dit artikel over waar ik nu aandacht aan wil geven. Ik kan dit echter vanwege haar inhoud niet loszien van het belang van verslagen, onze kerkgeschiedenis als ons gezamenlijk erfdeel en het vertellen van je verhaal. Vandaar dat ik gekozen heb voor een deel drie. 

In dit artikel over het verkrijgen van een beter begrip van het verleden wordt onder andere het volgende gezegd: "Als we de kerkgeschiedenis bestuderen, kunnen we de hand van God in het leven van zijn kinderen zien. Soms onthullen die verhalen ook hun menselijke zwakheden en weerspiegelen ze de moeilijkheden die we allemaal doormaken in ons streven om Jezus Christus te volgen. Als we met de ingewikkelde aspecten van de kerkgeschiedenis te maken krijgen of dingen over het verleden te weten komen die niet bij onze verwachtingen passen, kan dat ons geloof op de proef stellen. Ieder van ons gaat anders om met nieuwe informatie over de geschiedenis. Een vraag die de ene persoon van streek maakt, kan een ander juist energie geven. We beginnen onze zoektocht naar begrip allemaal met verschillende veronderstellingen, verwachtingen, ervaringen en kennis". 

 

"Als we bij onze studie van de geschiedenis de volgende beginselen toepassen, kunnen we het verleden duidelijker zien en ervan leren". De beginselen waar men het over heeft in dit artikel zijn deze: 

"Erken de grenzen van onze kennis.

Verwacht verandering.

Plaats dingen in hun context.

Onthoud dat mensen fouten maken.

Pas op voor interpretaties."

Ik ga nu niet in op deze beginselen. Wel kan ik zeggen dat deze beginselen de moeite van het lezen waard zijn als je je begrip van het verleden wil vergroten. Echter, wat mij stil deed staan in dit artikel waren deze woorden: "Ieder van ons gaat anders om met nieuwe informatie over de geschiedenis. Een vraag die de ene persoon van streek maakt, kan een ander juist energie geven. We beginnen onze zoektocht naar begrip allemaal met verschillende veronderstellingen, verwachtingen, ervaring en kennis".  

"Het leven wordt voorwaarts geleefd"

Gaat dit uiteindelijk ook niet over diversiteit, waar ik in wezen al die tijd over heb geschreven? Want diversiteit gaat over verschillen tussen mensen onderling. In dit geval over hoe verschillend mensen kunnen reageren op een onderwerp als de geschiedenis van de kerk en HOE de kerk is hersteld. Kijkend naar de afgelopen drie jaar kan ik zeggen dat de reacties uiteenlopend waren. En ja, sommige mensen waren inderdaad van streek. Ik hoop dat zij die dat zo hebben ervaren de moeite zullen nemen om stil te staan bij deze beginselen en zich zullen afvragen wat hen nu precies van streek heeft gemaakt.

"maar achterwaarts begrepen."

Søren Kierkegaard

In dit artikel wordt ook gesproken over het feit dat het een ander juist energie kan geven. Ik denk dat deze woorden zeker op mij van toepassing zijn. Al heeft het hiermee bezig zijn ook de nodige energie van mij gevraagd. Echter, dat zat dat meer in het onder woorden brengen van wat ik tegen kwam. Ik ben uiteindelijk meer een reiziger dan een schrijver. Maar door hier, ondanks dat, toch voor te kiezen, heb ik een energie gekregen die ik van tevoren niet bedacht had dat ik die zou krijgen. Alleen al om die reden wil ik blijven schrijven. Dus laat die wind maar waaien. 

Afbeelding: VVM

Leer en Verbonden 46

Vorig jaar maart deelde ik op mijn blog een toespraak van Tracy Browning die ging over een inclusieve kerk. In deze toespraak zegt zij dat "Gods liefde voor zijn kinderen niet selectief is, maar juist allesomvattend, en dat Hij iedereen kent en koestert". Tussen het door haar opgesomde rijtje van worstelingen stond deze "De jonge zwarte broeder die zich opgelaten voelt als in de klas misvattingen over ras en het priesterschap worden besproken". Ik zou mij vroeger ook zo hebben gevoeld, maar nu denk ik: "benoem het maar, zet de bijl er maar in". 

Dit bord hangt bij de voordeur van onze kerk. Op dit bord staat, behalve de naam van de kerk, ook dat bezoekers welkom zijn. Op dit moment zijn wij in de zondagschool bezig met Leer en Verbonden 46. Een van de eerste verzen van deze afdeling gaat hierover. Exact wordt er gezegd dat "waarheidszoekers niet van de avondmaalsdienst mogen worden uitgesloten". Dat wil niet zeggen dat zij de gelegenheid krijgen om ons van de kansel toe te spreken. Behalve als zij daartoe uitgenodigd worden. Daarom vond ik het ook zo bijzonder om te lezen dat NAACP-president Derrick Johnson, die een niet-lid is, de gelegenheid kreeg om leden van de kerk toe te spreken tijdens een eredienst in onze kerk. En dat ouderling Rasband, een van onze apostelen, nadat Johnson zijn boodschap had gegeven, tegen hem zei dat hij altijd welkom was om te komen prediken. Wat voor mij meer aanvoelde dan dat 'bezoekers welkom' zijn. Zeker ook omdat in het verleden "onze relatie met de NAACP roerig was". 

Kijkend naar het woord "waarheidszoekers" kan ik niet heen om de vraag in hoeverre wij dat zijn. Zeker als het gaat om inclusiviteit en dit roerige verleden. Niet alleen dat, zijn wij ook die waarheidszoekende bruggenbouwers die, zoals aan ons leden gevraagd is, racisme uit te bannen, wat, zoals ik dat zie, verder gaat dan de blaadjes schoonvegen. Ik denk dat wat ik hiermee bedoel het beste kan uitleggen aan de hand van een voorbeeld. 

Mijn moeder was onlangs in gesprek met een medelid van de kerk dat nog dacht dat de oorspronkelijke restrictie kwam door de vloek op Kaïn en Cham. Eigenlijk heeft ze gelijk, alleen helaas op een andere manier. Want hoe kunnen we de restrictie hier niet los van zien? Probleem is echter dat men wel weet heeft van de restrictie, maar niet van de periode ervoor, dus HOE de Heer zijn kerk door middel van Joseph Smith heeft hersteld. Dit denken van haar is voor mij een wortel die niet hoort in het allesomvattende en beschermende bladerdak van Gods boom, die er voor iedereen is. 

Laten we eens kijken wat de kerk zelf over deze vloek van Kaïn en Cham heeft gezegd: "Net als andere groepen christenen in die tijd beschouwden veel witte heiligen zwarte mensen echter ten onrechte als minderwaardig, in de veronderstelling dat een zwarte huid het gevolg was van Gods vloek over de Bijbelse figuren Kaïn en Cham. Sommige begonnen zelfs de valse gedachte te onderwijzen dat een zwarte huid bewijs was van iemands onrechtvaardige daden in het voorsterfelijk leven. Brigham Young deelde enkele van deze opvattingen". Dat laatste, dat van het voorbestaan, dacht Brigham Young zeker niet. Maar als het gaat om de vloek van Kaïn en Cham was hij, net als vele anderen, een kind van zijn tijd en "geloofde hij, zoals de meeste mensen in het noorden, dat zwarte mensen geschikt waren voor dienstbaarheid". "Ideeën, zoals we kunnen lezen in de evangelieverhandeling Ras en het priesterschap, die waren gebruikt om de legalisatie van zwarte herendienst in het Territorium Utah te propageren". 

Wat betreft het hand in hand gaan van de restrictie en de bovenstaande vloeken, daarover heeft de kerk gezegd dat "president Brigham Young in 1852 verklaarde dat zwarte mannen van Afrikaanse afkomst niet langer tot priesters geordend konden worden en dat toen hij de beperking uitlegde, Brigham Young een wijdverbreid maar onjuist idee echode dat God mensen van zwarte Afrikaanse afkomst had vervloekt". 

Ook uitverkorenen kunnen door anderen in hun denken en doen worden beïnvloed, wat niet bedoeld is als kritiek, maar als iets om van te leren. Ouderling Ahmad S. Corbitt legt dit heel mooi uit. Zodat: "wij leren wijzer te zijn dan zij zijn geweest, "opdat wij niet door boze leerstellingen van mensen zullen worden misleid; want sommige zijn van mensen. Daarom, wees op uw hoede, opdat u niet wordt misleid", zoals we ook kunnen lezen in Leer en Verbonden 46.

Geestelijke schatten 3

Van tevoren had ik niet bedacht dat in de week dat ik begon met Leer en Verbonden 25 dit pad zich zou splitsen in drie wegen. Het priesterschaps-gezag-pad en het priesterschaps-macht-pad  ben ik intussen geweest. En dan nu het Emma-pad, gezien door mijn ras-en-het-priesterschap-bril. De naam van dit pad verwijst naar Emma Smith, de vrouw van Joseph Smith. Het was Emma aan wie deze openbaring was gericht. Over deze openbaring heeft president Nelson het volgende gezegd: "Ik kan u wél vertellen dat u, als u een beroep op Gods macht wil doen, hetzelfde moet doen als wat de Heer aan Emma en ieder van u geboden heeft. Daarom vraag ik u om afdeling 25 van de Leer en Verbonden onder gebed te bestuderen en te ontdekken wat de Heilige Geest u duidelijk maakt". 

In het verleden ben ik ook bezig geweest met deze afdeling. Misschien dat ik daar nog een blikje over deel. Alleen dit jaar, wat alles te maken heeft met mijn jaarthema, kies ik dus voor een iets andere benadering. Ik denk dat het allereerste vers uit deze afdeling daar een goed voorbeeld van is.

"Luister naar de stem van de Heer, uw God, terwijl ik tot u spreek, mijn dochter;

want voorwaar, Ik zeg u dat allen die mijn evangelie aanvaarden,

zonen en dochters in mijn koninkrijk zijn.

LV 25:1

In dit vers zegt de Heer dat allen die zijn evangelie aanvaarden zijn zonen en dochters zijn. Keer op keer blijkt uit de Schriften dat God geen aannemer des persoons is, al blijkt uit de geschiedenis van de kerk dat men met betrekking tot ras en het priesterschap er in een bepaalde periode anders over dacht. 

Wisten jullie dat Jane Elizabeth Manning James een tijdgenoot was van Emma? En dat Jane zelfs een tijdje deel heeft uitgemaakt van het huishouden van de familie Smith? En dat op een gegeven moment er een dusdanige relatie tussen Emma en Jane Elizabeth Manning James ontstond dat Emma aan Jane vroeg of ze door een priesterschapsverzegeling als kind in de familie Smith geadopteerd wilde worden? En dat dit door Jane werd afgeslagen, omdat ze niet begreep wat dit inhield? Dat deze afwijzing niet iets zegt over haar relatie met de Smith familie en haar geloof in de profeet Joseph Smith?

Op een gegeven moment moet Jane echter wel hebben begrepen wat dit inhield en was het haar verlangen om naar de tempel te gaan. Echter, zoals we in evangelieverhandeling ras en het priesterschap kunnen lezen, werd ze net als anderen van haar ras daarvan uitgesloten.  Desondanks liet ze zich door deze kennis niet weerhouden en vroeg ze bij herhaling toch om deze zegeningen. "Tussen 1884 en 1904 nam Jane af en toe contact op met kerkleiders - John Taylor, Wilford Woodruff, Zina D.H. Young en Joseph F. Smith - en vroeg toestemming om haar tempelbegiftiging te ontvangen en verzegeld te worden. Destijds werd zwarte heiligen der laatste dagen, zowel mannen als vrouwen, niet toegestaan om aan de meeste tempelverordeningen deel te nemen. In 1888 gaf ringpresident Angus M. Cannon Jane toestemming om de doop voor haar overleden kinderen te laten verrichten. Uniek was dat de kerkleiders haar uiteindelijk in 1894 toestemming gaven om zich middels een plaatsvervangster als dienstmeid aan het gezin van Joseph Smith te laten verzegelen. Hoewel ze tijdens haar leven geen tempelbegiftiging ontving of aan eigen familie verzegeld werd, zijn deze verordeningen in 1979 voor haar verricht". Hoe waar zijn de woorden dat in "Jane's verdere leven racisme altijd een obstakel is gebleken".  

Ouderling M. Russell Ballard zei over Jane Elizabeth Manning James dat "zij een zeer opmerkelijke discipel was die het bepaald niet makkelijk had en tot haar dood in 1908 een trouw lid van de kerk was". Hoe opmerkelijk zij was, blijkt voor mij uit deze woorden die ze in 1884 schreef aan president Taylor, en die ik uit het boekje 'Let's talk about Race and Priesthood' van W. Paul Reeve heb gehaald: "Ik ben mij bewust van mijn ras en kleur en ik realiseer me dat ik niet kan verwachten mijn begiftiging te ontvangen net als anderen die wit zijn. God beloofde Abraham dat in zijn zaad alle naties van de aarde gezegend zouden zijn en omdat dit de volheid van alle bedelingen is, is er geen zegen voor mij?" Ik vind deze woorden gewoonweg hartverscheurend, maar het zegt ook iets over haar inzicht. 

In deze afdeling, Leer en Verbonden 25, wordt Emma Smith een uitverkoren vrouw genoemd. In mijn ogen is Jane Elizabeth Manning James dat ook. Ondanks alle obstakels in haar leven heeft zij het evangelie nooit losgelaten. "Tegen het einde van haar leven, hoewel ze bijna blind en verlamd was door een val, zei ze: Ik wil hier zeggen dat mijn geloof in het evangelie van Jezus Christus, zoals verkondigd door De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, vandaag de dag nog steeds even sterk is, nee, zo mogelijk nog sterker dan op de dag dat ik voor het eerst werd gedoopt". (Ensign august 1979). 

Daarnaast, nog één ding om te onderstrepen hoe bijzonder ze was, en waar ik het helemaal nog niet over heb gehad, is dat Jane gezegend was met verschillende gaven van de geest. Geestelijke gaven die ook ons deel kunnen zijn. Waarvan president Nelson in een andere toespraak zei dat hij hoopte dat wij, de vrouwen, maar in mijn ogen geldt dit evenzeer voor de mannen, met geheel ons hart om geestelijke gaven zouden bidden. Niet alleen dat, maar ook om het benodigde inzicht, en dat we ze meer dan ooit zouden ontwikkelen, gebruiken en ze uit zouden breiden.

P.S.

In De geschiedenis van de kerk in evenwicht zegt ouderling Steven E. Snow dit: "Zoek informatiebronnen door erkende, gerespecteerde historici, of het nu kerkleden zijn of niet. W. Paul Reeve is een gerespecteerde historicus die tevens lid is van de kerk. En wat kan ik zeggen over Darius A. Gray? Voor mij is hij niet los te zien van God houdt van diversiteit.