1. Uiteindelijk is ieder lid een leerkracht

Door de jaren heen heb ik de nodige veranderingen gezien als het gaat om samen vergaderen op zondag. Met als laatste verandering deze maand een nieuw zondagschema. Waarin "de zondagsschool, de ZHV, priesterschapsquorums en jongevrouwenklassen elke zondag bij elkaar komen, maar dan korter". In "Wijzigingen in het schema van de zondagse klasbijeenkomsten" kun je meer terugvinden over deze veranderingen.

In het materiaal over deze wijzigingen kwam ik de volgende vraag tegen: "Waarom vindt deze verandering plaats?" Men gaf als antwoord dat: "deze verandering is bedoeld

- om leden te helpen zich meer op de leringen van Jezus Christus te concentreren,

- evangeliestudie thuis te bevorderen,

- en vriendschap, saamhorigheid en het groepsgevoel in de kerk te doen toenemen".

In hoeverre kun je je afvragen of het laatste punt een voortvloeisel is uit de eerste twee?

In het materiaal las ik het volgende: "Het doel van de zondagschoollessen is de evangeliestudie thuis kracht bij te zetten". Wat gedurende de week gebeurt. Daarna komen wij samen in de kerk, waar we met elkaar bespreken wat we thuis hebben geleerd. "Deze gesprekken stimuleren individuele en gezamenlijke Schriftstudie en geven de leden de kans om inzichten, getuigenissen en ervaringen te delen die het geloof in onze hemelse Vader en Jezus Christus versterken". 

Tijdens de bijeenkomsten Melchizedekse priesterschap en de ZHV bestuderen wij, ik citeer nog steeds, "de boodschappen van de recentste algemene conferentie die centraal staan in het evangelieonderricht". Op zondag komen wij bijeen en "beraadslagen wij hoe de beginselen in de toespraken op onze moeilijkheden en mogelijkheden van toepassing zijn. Wij worden aangemoedigd om de leringen te gaan begrijpen en hoe die in ons dagelijks leven toe te passen". 

"Leidinggevenden en leerkrachten" zorgen ervoor dat de Heiland centraal staat in de bespreking en dat die de leden", ik dus, "helpt om hun verbondsrelatie met Hem te verdiepen". Uiteindelijk is het juist die verdiepende verbondsrelatie met Hem, zonder de 'kerkgemeenschap' tekort willen doen, die ik ontvang door de kerk. Hierbij moet ik denken aan president Dallin H. Oaks' zijn toespraak, 'Twee communicatielijnen', waarin de kerk gezien wordt als de priesterschapslijn. "Iedereen dient deze twee onmisbare communicatielijnen te begrijpen en te gebruiken". Waarin hij het belang onderstreept van de kerk, maar ook dat wij onszelf besturen, dat deze twee hand in hand gaan. 

Wanneer het gaat om de priesterschapslijn, dan denk ik in eerste instantie aan profeten en apostelen. Komende zondag bespreken wij de toespraak 'Dankzij Jezus Christus' van ouderling Dale G. Runland, waarin hij zegt: "Als we ons richten op de Heiland, zijn oneindige verzoening en wat Hij voor ons heeft gedaan, zal dat ons vreugde en helderheid geven, hoeveel andere zorgen we ook hebben. Daarom hebben profeten van weleer en hedendaagse profeten ons altijd naar Christus geleid, en zullen ze dat ook altijd blijven doen". 

Een verantwoordelijkheid die ook op de schouders rust van leerkrachten en leidinggevenden, zoals we in het materiaal konden lezen. Met aan de andere kant: wij zijn ook niet ontslagen van verantwoordelijkheid, en dragen zo ook op onze beurt de verantwoordelijkheid om onze "inzichten, getuigenissen en ervaringen te delen die het geloof in onze hemelse Vader en Jezus Christus versterken". "Uiteindelijk is elk lid een leerkracht". 

Blikje: Coronacrisis / Weer naar de kerk

Sinds twee zondagen is het weer mogelijk om samen, weliswaar met een beperkt aantal mensen die zich houden aan de coronamaatregelen, te vergaderen. De verwachting is dat de maatregelen die er nu zijn eindigen in september. "Geen mondkapjes en ook geen 1,5 meterregel meer." Wanneer die verwachting uitkomt, kunnen we over een aantal maanden weer vergaderen zoals we dat in het verleden gewend waren te doen. En kunnen we weer met zijn allen naar de kerk? 

Toen ik dacht aan het weer naar de kerk gaan, moest ik denken aan een uitspraak die ik onlangs tegenkwam over "wat mensen echt willen als ze samenkomen".  

 

"De meeste mensen komen niet naar de kerk op zoek naar een paar nieuwe evangeliefeiten 

of om oude vrienden te zien, hoewel dat allemaal belangrijk is. 

Ze komen op zoek naar een spirituele ervaring.  

Ze willen vrede. 

Ze willen dat hun geloof gesterkt wordt en hun hoop vernieuwd. 

Ze willen, kortom, gevoed worden door het goede woord van God, 

gesterkt worden door de machten van de hemel. 

Degenen onder ons die worden geroepen om te spreken, te onderwijzen of leiding te geven, 

hebben de plicht om daar zo goed mogelijk in te helpen." 

Ouderling Jeffrey R. Holland

 

In onze 'Kom dan en volg Mij'-leesopdracht van deze week wordt verwezen naar de toespraak 'The Power of the Word'. Een geweldige toespraak die volledig aansluit bij de woorden van ouderling Jeffrey R. Holland: "Ze willen vrede". Ze willen dat hun geloof gesterkt wordt en hun hoop vernieuwd". 

"Ik veronderstel dat zij hierheen zijn gekomen 

om het aangename woord van God te horen,

ja, het woord 

dat de verwonde ziel geneest."

Jakob 2:8

"Het woord dat de verwonde ziel geneest." Om met president Benson te spreken: "Belooft de Heer en komt hij niet na?" Met andere woorden, de beloften van de Heer aan ons zijn zeker. Dus dat is niet het punt. Waar het uiteindelijk omgaat: "Is dit echt wat mensen willen?". Of om het kleiner en persoonlijker te maken: "Is dit wat ik echt wil?" 

Afbeelding kerk: maps123.net, uitspraak elder Holland: https://slideplayer.com/

2. Politieke meetlat

 

Als ik niet oppas, heb ik straks een wachtrij aan onderwerpen die ik nog op mijn blog wil delen. En het ergste van alles is dat ik soms niet eens meer precies weet waarom iets in de wachtrij staat. De gedachte is er nog wel, maar soms ontbreekt op een gegeven moment het gevoel. Het gevoel van welke kant ik ook alweer wilde opgaan met die gedachte. Neem Het Zuid-Afrikaanse pad. Ik heb er een 1 voor gezet en dat heb ik niet zomaar gedaan. Ik had een bedoeling, maar ondertussen zijn we een maand verder. Gelukkig, dat dan wel weer, reis ik alleen, en kan ik, zonder overleg, zelf bepalen welke richting ik op ga en/of waar ik wel of niet bij wil stilstaan. Zoals de gedachte dat de Leer en Verbonden de grondwet van de kerk is. Dit vanwege de beginselen die hierin worden onderwezen, maar waar ik nu geen aandacht aan wil geven en die daardoor dus in de wachtrij staan. Omdat ik op dit moment meer bezig ben met "donkere persoonlijkheden van politici die politieke verdeeldheid versterken". Niet alleen polariseren, maar ook ondermijnen, en ons op die manier al dan niet direct en indirect raken. 

Hierbij denk ik aan Rusland, dat onder andere in "artikel 17 van zijn grondwet heeft staan dat de fundamentele mensenrechten worden gerespecteerd. De vrijheid van meningsuiting (art. 29), vergadering (art. 30) en vereniging (art. 31) zijn vastgelegd". "Vrijheid van meningsuiting en vrijheid van geweten, ik citeer nu uit een artikel van Amnesty International, zijn fundamentele beginselen van een geciviliseerde staat. De bescherming daarvan is bij de Russische staat in betrouwbare handen. Deze illustere woorden sprak Vladimir Poetin uit toen hij op 31 december 1999 aantrad als president van de Russische Federatie. Ruim 20 jaar later heeft diezelfde Poetin zijn land in een oorlog met Oekraïne gestort en houdt hij de Russische burgers gegijzeld met repressief beleid en tientallen wetten die kritische stemmen het zwijgen opleggen. Hoe heeft dit zo kunnen gebeuren?"

Ik denk ook aan wat er vorige maand gebeurde in Amerika: "dat de arrestatieaanpak van immigratiedienst ICE in strijd is met de grondwet. Agenten zouden aanhoudingen verricht hebben op basis van ras, etniciteit en werkplek. Ook werd gekeken of iemand Spaans sprak of Engels met een accent". Wat haaks staat op hun grondwet, bedoeld om "de veiligheid en vrijheid van burgers te waarborgen tegen willekeurige overheidsmacht". In hoeverre kun je heden ten dage nog spreken van 'We the people'? Hoe heeft dit zo kunnen gebeuren? 

Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik, ondanks dat ik lid ben van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, hier op dit blog schrijf namens mijzelf. Ik ben bezig met ras en het priesterschap en in het verlengde daarvan dat 'Allen gelijk zijn voor God'. Het probleem is echter, dat ik tijdens mijn reis door de Schriften, met deze onderwerpen in mijn rugzak, onderweg van alles tegenkom wat ik hier niet los van kan zien, zoals de Amerikaanse grondwet waarover wordt gesproken in de Leer en Verbonden. Hierbij moet ik ook denken aan  'We the People' en de slavernij.

"en die moeten worden gehandhaafd 

omwille van de rechten en bescherming van alle vlees,

overeenkomstig rechtvaardige en heilige beginselen;

Daarom is het niet juist dat enig mens andermans slaaf is.

LV 101:77,79

Wij in Nederland hebben ook een grondwet. Hoe belangrijk is het respecteren van de grondwet en de grondrechten die daarin staan als wij straks in oktober onze stem uitbrengen? In hoeverre kan ons dit, het tornen aan grondwetten, ook overkomen? Zeggen wij dan straks ook: Hoe heeft dit zo kunnen gebeuren? Kijkend naar wat er afgelopen zaterdag gebeurde, met een "serieuze poging het Binnenhof binnen te dringen", zijn er mensen die het niet zo nauw nemen met de grondwet. Hoe zit dit met partijen en de kandidaten die zij op hun kieslijst hebben staan? 'Gelukkig' zijn er in Nederland een heleboel verschillende partijen. "Door het Nederlandse kiesstelsel ligt de lat dus hoog voor een partij om een daadwerkelijke bedreiging te vormen voor de grondbeginselen, genoemd in de Wet Politieke Partijen". Of deze lat hoog genoeg ligt, zal de tijd ons leren. 

Waarom zijn er zoveel politieke partijen in Nederland?

Afbeelding Free the People: Pixabay

3. Bruggen van raciaal begrip

Vandaag is het 5 mei. Bevrijdingsdag. Op de site van de Rijksoverheid kan je hierover het volgende lezen: "Bevrijdingsdag is de nationale feestdag waarop we de bevrijding van Nederland in 1945 vieren. Op deze dag vieren we ook de bevrijding van Nederlands-Indië/Indonesië. Nederland staat op 5 mei ook stil bij de waarde van vrijheid, democratie en mensenrechten."

Een aantal jaren terug stond dit op de site van de kerk: "Zesenzestig jaar geleden sierde een document de wereld dat een nieuwe horizon voor menselijke relaties zette. Het heet de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en was de eerste wereldwijde verklaring in zijn soort. Leiders van verschillende landen, culturen, religies en politieke systemen kwamen samen om normen van menselijkheid vast te stellen die voor iedereen, overal, gelden. De openingsregels verkondigen dat de inherente waardigheid en de gelijke en onvervreemdbare rechten van alle leden van de menselijke familie de grondslag van vrijheid, rechtvaardigheid en vrede in de wereld vormen. Opgebouwd uit de as van de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust, voorzag deze verklaring in een collectief streven om vriendschappelijke betrekkingen tussen naties te ontwikkelen en het hoogste en beste in onze gemeenschappelijke beschaving hier op aarde naar boven te halen."

Opgebouwd uit de as van de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust in de hoop het hoogste en beste in ons als mens naar boven te halen. Gisteren was de dag van het herdenken en stilstaan bij de woorden "Dit nooit meer". Vandaag is de dag van het vieren. Echter, kijkend naar wat er zoal in de wereld gebeurt, en meer specifiek in het licht van de Holocaust en wat er afgelopen week in mijn eigen stad gebeurde, ben ik bang dat dit document dat in 1948 het licht zag, steeds meer door duisternis wordt overschaduwd.

Zeven Dordtse Stolpersteine zijn opzettelijk beschadigd.

 

Vredestichters gezocht

 

In het verleden heb ik al een paar keer aandacht gegeven aan de struikelsteentjes. In Dordrecht liggen 201 van deze stenen op 80 adressen. De stenen liggen, als herinnering, "bij woningen van weggevoerde en in concentratiekampen vermoorde Joden, om zo hun lot levend te houden". Misschien heb je ze weleens zien liggen op straat. Zo zien ze er in ieder geval uit. 

De reden dat ik opnieuw aandacht geef aan deze steentjes heeft in de eerste plaats te maken met dat ik op weg was naar de stad, en zag dat iemand bezig was deze struikelsteentjes schoon te maken. Mijn fiets aan de kant gezet en naar de schoonmaker van deze steentjes gegaan. Wat volgde was een leuk gesprek waarin hij, Martien Levisson, mij vertelde dat hij verantwoordelijk was voor het schoonmaken van de struikelsteentjes die her en der verspreid door de stad liggen. Ook vertelde hij mij dat er steentjes gestolen waren en gelukkig weer teruggevonden zijn. Ik kon hem op mijn beurt vertellen dat ik een blog had en dat ik over deze gestolen steentjes had geschreven. Wat volgde was een uitwisseling van informatie. Hij nam een foto van mijn blog, en ik nam een foto van hem, die ik met zijn toestemming nu plaats op mijn blog. Triest is als je zijn verhaal leest op Stolpersteine Dordrecht, dat er mensen zijn, gelukkig een enkeling, die met opzet krassen zetten op deze steentjes. Daarnaast gebeurt het soms ook dat hij uitgescholden wordt tijdens zijn werkzaamheden. 

Martien Levisson

De tweede reden heeft alles te maken met dat het antisemitisme, jodenhaat, in Nederland aan het toenemen is. "Uit cijfers van het meldpunt Meld.Online Discriminatie blijkt: dat het aantal meldingen van online antisemitisme sinds 7 oktober 2023 met 48% is toegenomen, ten opzichte van het jaar ervoor." Recent, afgelopen donderdagavond, de voetbalwedstrijd Ajax - Maccabi Tel Aviv. En ook in dit artikel kun je lezen dat het aantal meldingen van antisemitisme in Nederland aanzienlijk gestegen is. Minister David van Weel zei dit erover: "De zeer zwarte bladzijde uit de geschiedenis is nog altijd niet omgeslagen." Ook zei hij dat "het onvoorstelbaar pijnlijk is dat mensen in Nederland in 2024 niet gewoon met een keppeltje over straat kunnen."

"Wie zich het verleden niet herinnert,

is gedoemd het opnieuw te beleven."

George Santayana

Uiteindelijk, dat is wat ik geloof, zal een mens oogsten wat hij gezaaid heeft. Deze week stond onze leesopdracht van de Schriften in het teken van de vernietiging van de Nephitische natie. Voor alle duidelijkheid, want daar ging onze leesopdracht ook over: wij zullen allemaal voor de rechterstoel van God worden gebracht om te worden geoordeeld naar onze werken. Dit heeft niets te maken met je kleur, je opleiding, je vermogen of dat je nu een Palestijn of een Jood bent. Maar alles met wat voor mens je bent geweest. Dit is wat Mormon (Mormon 9:1-3) erover zegt, en in dit stuk richt hij zich specifiek tot degenen die niet in Christus geloven: "Zie, zult u geloven op de dag van bestraffing - zie, wanneer de Heer komt, ja, op die grote dag waarop de aarde als een boekrol zal worden opgerold en de elementen door de gloeiende hitte zullen smelten, ja, op die grote dag dat u voor het Lam van God wordt geleid - zult u dan zeggen dat er geen God is? Zult u dan nog langer de Christus verloochenen, of zult u dan het Lam van God kunnen aanschouwen? Denkt u in het besef van uw schuld bij Hem te zullen wonen? Denkt u gelukkig te kunnen zijn wanneer u bij dat heilige Wezen woont, als uw ziel wordt gekweld door het besef dat u zijn wetten steeds geschonden hebt?" Wat onder andere te maken heeft met hoe je met je naaste omgaat. 

Begrijpelijk, kijkend naar de wereld van nu, dat president Russell M. Nelson dit zei in zijn toespraak Vredestichters gezocht: "Het baart me grote zorgen dat veel mensen lijken te geloven dat het volkomen acceptabel is om iedereen die het niet met hen eens is te veroordelen, te belasteren en af te kraken". Of om geweld te gebruiken, zoals gedaan is tijdens de voetbalwedstrijd Ajax - Maccabi Tel Aviv. Logisch ook dat Mormon bijna aan het einde van hoofdstuk 9 de hoop uitspreekt "dat wij wijzer zullen zijn dan zij". Ik ben bang, algemeen gesproken, voor wat er allemaal speelt in de wereld, dat wij, ondanks ons verleden, "gedoemd zijn het verleden te herhalen" met alle gevolgen van dien. 

Blikje en het zwart/wit denken

Dit blikje is nog uit de coronaperiode met zo tussendoor het nu. 

Als we nog gewoon vergaderd zouden hebben, dan zouden we vanochtend deze toespraak van elder Bednar 'Wij zullen hen hiermee beproeven' hebben besproken. En zouden we misschien wel verder zijn ingegaan op de volgende vragen van elder Bednar: "Wat hebben we deze afgelopen maanden van aanpassingen en beperkingen in onze levensstijl geleerd? Wat moeten we geestelijk, lichamelijk, sociaal en verstandelijk in ons leven verbeteren?"

Voordat ouderling Bednar deze vragen stelt, maakt hij de volgende opmerking: "Onderzoek uzelf of u in het geloof bent". Dat is nog niet zo eenvoudig gedaan. Dat blijkt onder andere wel uit de gelijkenis van de tien maagden, waar elder Bednar het over heeft. Deze gelijkenis gaat niet over 'de wereld', maar over ons, wij, leden van zijn kerk, die uitkijken naar de wederkomst. Van de tien maagden werd uiteindelijk slechts de helft tot de bruiloftszaal toegelaten. "Velen worden geroepen, maar weinigen gekozen", zoals we vanochtend nog konden horen van een van onze sprekers. Met andere woorden: "Beproef uzelf en geef aandacht aan het pad waarop u zich bevindt". Een pad waarvoor we gewaarschuwd worden, is het pad van polarisatie. Een pad waarvan we misschien niet eens in de gaten hebben dat we ons erop bevinden. 

Tijdens de afgelopen conferentie zei elder Oaks het volgende in zijn toespraak 'Heb uw vijanden lief': "We leven in een tijd van boosheid en haat in politieke betrekkingen en beleidszaken. Dat hebben we deze zomer gemerkt toen sommigen verder gingen dan vreedzame protesten en zich destructief gedroegen. Dat merken we ook in sommige lopende campagnes voor openbare ambten. Helaas sluipen in dat opzicht zelfs politieke uitspraken en onvriendelijke toespelingen in onze kerkbijeenkomsten. In een democratisch bestel zullen er altijd verschillende meningen zijn over voorgestelde kandidaten en beleidszaken. Maar als volgelingen van Christus moeten we de boosheid en haat laten varen waarmee over politieke keuzes wordt geredetwist, of die in allerlei situaties worden gehekeld". 

AD.nl

Op dit moment staan de verkiezingen volop in het nieuws. Woensdag de 22ste kunnen we, als we dat willen, onze stem uitbrengen op de partij van onze keuze. Wat betreft het uitbrengen van onze stem, wetten van het land en hoe ons te gedragen, is dit wat ouderling Oaks erover zegt: "Dit betekent niet dat we alles onderschrijven wat krachtens de wet wordt gedaan. Het betekent dat we de wet gehoorzamen en met vreedzame middelen gewenste veranderingen nastreven. Het betekent ook dat we verkiezingsuitslagen vreedzaam accepteren. We doen niet mee aan het geweld waarmee mensen dreigen die de uitslag betreuren. In een democratische samenleving hebben we altijd de mogelijkheid en de plicht vreedzaam te volharden tot de volgende verkiezing". 

In mijn ogen hebben deze woorden nog niets aan actualiteit ingeboet, zeker als het gaat om vreedzaam te volharden. Als we het ergens niet mee eens, zijn mogen we "demonstreren en actievoeren". Dit betekent echter niet dat alles zomaar kan en mag. Er zijn wel degelijk regels. Helaas, dat laat de praktijk ook zien, kunnen situaties gauw uit de hand lopen en is het woord vreedzaam ver te zoeken. Wat betreft de discussie rond Zwarte Piet: na een aantal jaren van demonstreren en tegendemonstraties lijkt het er voor nu op dat "Sinterklaas weer vooral een tijd van plezier is in plaats van strijd". "Weer vooral" geeft hoop, zeker in deze donkere dagen.   

Afbeelding: NOS.nl

Rood is de kleur van...

 

Op dit moment liggen er zoveel hangers op 'mijn' bed dat mijn hoofd een beetje overloop. Ik ben flink aan het winkelen geweest, met andere woorden, iets te veel rond gelezen. Minder is meer zegt men, alleen ik ben niet zo goed in iets weg doen. Dus ik ben niet van één ding er in, één ding er uit, want ja, vroeg of laat kan je met iets ouds zo weer een nieuwe combinatie maken. Gelukkig is er nog genoeg ruimte op mijn kledingrek "God is geen aannemer des persoons". Blijk ik behoefte te hebben aan nog een kledingrek, dan kan ik er altijd nog eentje bij kopen. Of ik dit kledingrek ook zo zal noemen weet ik nog niet. Dat is van latere zorg. Laat ik in in ieder geval, om te beginnen, eerst maar eens mijn bed vrijmaken. 

Het eerste hangertje wat ik pak is voor een rood jurkje. "Rood is de kleur van vuur en bloed. Het wordt geassocieerd met energie, oorlog, gevaar, kracht en vastberadenheid. Maar ook met passie, verlangen en liefde. Daarnaast staat het ook voor moed". Dat ik juist als eerste voor dit jurkje kies heeft alles te maken met onze zondagschoolopdracht van vorige week en de opmerking "Schrijf uw indrukken op, pluis ze uit en maak anderen daar deelgenoot van".

Paulus had namelijk te horen gekregen dat er verdeeldheid heerste onder de mensen in de gemeente Korinthe. Paulus schrijft dan een brief waarin hij de leden van Korinthe oproept om eensgezind te worden en scheuringen te vermijden. Ze waren dus als het ware, in geestelijk opzicht, slaags met elkaar geraakt. En dan zegt Paulus dit: "Maar ik roep u ertoe op, broeders, door de Naam van onze Heer Jezus Christus, dat u allen eensgezind bent in uw spreken...één van denken en één van gevoelen". Het probleem is dat in de praktijk het nog niet zo eenvoudig is om de eenheid te bewaren, want een paar hoofdstukken later lezen we dat Paulus een conflict heeft met Barnabas waardoor ze besloten niet samen op reis te gaan. Niets menselijks was hun vreemd en daarin zijn wij niet veel anders. Al lezen we gelukkig ook dat ze hun verschil van mening bij legden. 

Mijn ervaring is, en dan heb ik het nog niet gehad over eensgezind te zijn in spreken, denken en gevoelen, dat het al moeilijk genoeg is om één in leer te zijn, wat toch ons uitgangspunt zou moeten zijn. Dit is wat de Heer zegt tegen de Nephieten: "...evenmin zal er woordenstrijd onder u zijn over de punten van mijn leer, zoals er tot dusver is geweest". Deze tekst gaat over de geest van twisten. Alleen, nu kom ik uit bij het pluis gedeelte, er is een verschil tussen twisten en het hebben van een conflict.

Ik kwam een interessant artikel tegen van de kerk met de volgende titel "7 ways to resolve conflict and achieve harmony": "Conflicten komen voort uit verschillen in verlangens en meningen, terwijl twist wordt veroorzaakt door het omgaan met die verschillen in woede of frustratie. Hoewel conflicten in de meeste relaties onvermijdelijk zijn, is twist iets dat we kunnen (en moeten) proberen te vermijden. Conflict is een natuurlijk verwacht onderdeel van het leven. Omdat we allemaal anders zijn opgevoed of verschillende levenservaringen hebben, hebben we allemaal verschillende kernbehoeften, motivaties en prioriteiten, en conflicten ontstaan meestal wanneer aan sommige van deze behoeften niet wordt voldaan of gerespecteerd." Hierbij denk ik aan elder Uchtdorf "Conflicten zijn onvermijdelijk, maar twist is een keuze. We kunnen onze reactie kiezen". 

Een conflict is op zich neutraal. Net als geld. Het gaat om hoe we het uitgeven. Probleem is echter, als we geen onderscheid maken tussen deze twee, we geneigd zijn conflicten te vermijden. In "Resolving conflicts" , een artikel van de BYU.edu, wordt een Joodse geleerde aangehaald die het volgende zei: “We houden van conflicten omdat uit krachtig debat de waarheid voortkomt. In de mormoonse cultuur daarentegen worden conflicten vermeden als de pest. De wijsheid van de LDS-aanpak is volgens Williams, de joodse geleerde, dat deze de harmonie en eenheid binnen de kerk bewaart en tegelijkertijd de deur naar openbaring opent. Een nadeel, zegt hij, is dat heiligen der laatste dagen misschien over het hoofd zien dat conflicten in gezinnen en andere relaties een noodzakelijk en waardevol onderdeel van de sterfelijke ervaring zijn. Je zou kunnen zeggen dat het deel uitmaakt van het plan van de Heer".

"Dat het deel uitmaakt van het plan van de Heer" is niet zomaar een opmerking die op zich zelf staat. Afgelopen zondag bespraken we de toespraak "Vredestichters gezocht". Daarin zegt president Nelson "dat meningsverschillen bij het leven horen" en haalt hij zijn twee raadgevers aan "die niet altijd hetzelfde over een kwestie denken... maar dat ze voorbeeldig zijn in de verwoording van hun gevoelens - vooral als ze van mening verschillen".  

Ook, mede ook één van de redenen van dit blogje, is dat president Nelson het "niet heeft over vrede tot elke prijs", en daar kan het vermijden van conflicten wel toe leiden. Wanneer ik denk aan vrede tot elke prijs dan denk ik aan de "lieve vrede". Al zegt hij ook, daarom het rode jurkje "Bid voor de moed en wijsheid om te zeggen of doen wat Hij zou zeggen of doen". 

Tot slot nog deze opmerking uit de toespraak "Vredestichters gezocht": "Het evangelienet is het grootste net van de wereld. God nodigt allen uit om tot Hem te komen, 'zwart en wit', geknechte en vrije, man en vrouw'. Er is plek voor iedereen. Er is echter geen plek voor vooroordelen, verkettering of onenigheid in welke vorm dan ook". 

Dit jurkje verdient zeker een plaats op mijn kledingrek. 

Afbeeldingen: Pixabay

Kleur uitspraak: De betekenis van kleuren

4. Hoe is het in Gods naam mogelijk dat...

 

Zeg nooit nooit. Net toen ik besloten had om een stapje terug te doen, zowel wat betreft de hoeveelheid tijd die ik doorbreng op mijn blog, als de onderwerpen op mijn blog, klepperde de brievenbus. Vrienden van ons, ook leden van de kerk, die op de hoogte zijn van mijn blog en waar ik mee bezig ben, hadden mij een tijdschrift toegestuurd. Weliswaar niet van onze kerk, maar gezien het onderwerp, het slavernijverleden, dachten ze wel dat ik hier belangstelling voor zou hebben. Gelijk was mijn voornemen weg om een stapje terug te doen.

Een van de eerste dingen die ik zag toen ik begon te bladeren, was deze afbeelding. Op de een of andere manier is deze afbeelding mooi in zijn afschuw. In al zijn eenvoud geeft het weer waar mensen toe in staat zijn. 

De pothaak.

De 'pothaak' om de nek van slaven moest voorkomen dat ze het 

bos in konden vluchten of dat ze konden slapen,

anders dan zittend. 

Deze afbeelding hoort bij het artikel "Een zwarte bladzij", dat onder andere ingaat op de rol van kerken. "De kerk heeft in het verleden in het tot stand komen en in stand houden van de slavernij een grote rol gespeeld. De kerk was betrokken bij slavernij. Als christenen hadden wij ons nooit mogen laten verleiden tot deze ontmenselijking. Slavernij werd door de meeste kerken lange tijd goedgepraat. Er werd systematisch de andere kant op gekeken, omdat er veel geld te verdienen was." Dit werd ook al gezegd in het inleidend artikel "Voorbij het wreed geweld": "Geld dat stom is, maakte recht wat krom is". Tijdens onze lezing in de Grote Kerk zei men het zo: "De koopman won het van de dominee". 

Dit artikel gaat niet alleen in op wat er in het verleden is gebeurd, maar staat ook stil bij de doorwerking van dit verleden in het nu. "Onderzoek naar het verleden is ook belangrijk, want feiten maken iets duidelijk. De geschiedenis is lange tijd vanuit een koloniaal perspectief geschreven". Om die reden heeft men de werkgroep Heilzame Verwerking Slavernijverleden  opgericht, omdat de "kerk er een grote rol in heeft gespeeld en de plaats is waar hier aandacht voor moet zijn. Het doel is dat we erkennen dat er racisme en discriminatie waren én zijn, dat mensen ook nu buitengesloten worden. Deze verandering moet van onderaf komen". 

Uiteindelijk is de boodschap van dit artikel dat "we allemaal verantwoordelijk zijn voor de doorwerking van dit slavernijverleden in het hier en nu". Vanuit dit feit mogen we ons allemaal verantwoordelijk voelen voor het hier en nu. Het besef waarom er zwarte mensen in onze steden wonen, dat ze onderdeel zijn van onze maatschappij, wordt steeds relevanter. Er is alledaags racisme: zwarte kinderen worden bij een schoolkeuze te laag geadviseerd, zwarte kinderen staan bij sollicitaties op achterstand". Trouwens, niet alleen zwarte kinderen staan op achterstand. Discriminatie op de arbeidsmarkt neemt alleen maar toe. 

In dit artikel heeft men het trouwens niet alleen over het slavernijverleden en haar doorwerking in het nu. Men heeft het ook over dat "uitbuiting zich telkens weer herhaalt uit hebzucht door het kwaad. Wat gebeurt er met kinderen die bakstenen sjouwen in India, in fabrieken in China en Pakistan, waar kinderen dag in dag uit werken zonder goede arbeidsomstandigheden? Moderne slavernij".

De volgende schriftuurtekst uit dit artikel mag uiteraard ook niet ontbreken, al heb ik hem volgens mij zelf ook al eerder aangehaald:

"Er is geen Jood of Griek, 

geen slaaf of vrij, 

geen man of vrouw, 

want jullie zijn één in Christus." 

In het verleden had men zelfs een slavenbijbel, "waarin alle teksten verwijderd waren die over vrijheid van mensen en gelijkwaardigheid gingen. Zo ver zijn christenen gegaan!" 

Tot slot, al denk ik nu ondertussen al aan mijn volgende logje, nog dit uit het artikel: "Wij christenen hebben taal, symbolieken en rituelen die de harde taal die polarisatie veroorzaakt kan vervangen". Hierbij denk ik aan een eerder blogje van mij dat ging over polarisatie. Maar ook aan de toespraak "Vredestichters gezocht", die we komende zondag in onze vrouwenorganisatie gaan bespreken. 

En nu?

Gisteravond ben ik naar een lezing geweest in Dordrecht, in de Grote Kerk.

Deze avond werd een proloog genoemd. Een proloog "is een korte tekst die voorafgaat aan het verhaal". Het echte verhaal begint pas op 1 juli 2023, de dag dat het Herdenkingsjaar Slavernijverleden van start gaat. Al zullen er vanaf juni al verschillende activiteiten zijn. 

Tijdens deze avond werd ingegaan op de rol van de kerk. Dat de koopman het eindelijk won van de dominee. Bijbelteksten die uit hun verband werden getrokken. En door alles heen, vaak met de Bijbel in de hand, het witte perspectief. Interessant vond ik ook de woorden van Sidney Breidel, die een heel eigen persoonlijk verhaal deelde, en die van Rowan van der Stelt, over sporen van dit koloniale verleden in de Grote Kerk en Dordrecht, die daar spraken namens Koloniaal verleden Dordrecht. De avond werd gloedvol afgesloten door Richard Kofi Crentsil, afkomstig van Ghana, voorganger en medeverantwoordelijk voor de muziek, zelf afkomstig uit een gebied waar veel mensen als slaven over zee werden verscheept. Met tot slot, in het sluitingswoord, de hoop dat deze avond zal leiden tot doorwerking, bewustwording en verbinding. 

Terwijl ik daar zo zat en luisterde naar de woorden uitgesproken in deze kerk, voelde ik een randje van verdriet. Niet vanwege mijn eigen kerk in het algemeen. In zijn toespraak "Vredestichters gezocht" zei president Russell M. Nelson nog het volgende: "Het evangelienet is het grootste net van de wereld. God nodigt allen uit om tot Hem te komen, 'zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw'. Er is plek voor iedereen. Er is echter geen plek voor vooroordelen, verkettering of onenigheid in welke vorm dan ook". Onlangs ontving president Russell M. Nelson een prijs voor het bouwen van bruggen van raciaal begrip. Dit is wat president Nelson zelf hierover zei. 

Morehouse College reikt de Gandhi-King-Mandela-vredesprijs 

uit aan president Russell M. Nelson

In zijn toespraak 'Vredestichters gezocht' heeft president Russell M. Nelson het ook over de eigen gelederen. Dat zijn wij, die lid zijn van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen Der Laatste Dagen wereldwijd. En daar zit mijn randje van verdriet. Kijkend naar de openheid gisteren in de Grote Kerk kon ik niet anders dan kijken naar mijn eigen gemeente. In het verleden waren er genoeg gelegenheden om te spreken, zowel van de kansel als in klassen, zeker juist in deze tijd, over bijvoorbeeld schriftuurteksten die verkeerd werden uitgelegd, de evangelieverhandeling 'Ras en het Priesterschap', 'God is geen aannemer des persoon' en 'God houdt van diversiteit'. Of, wat niet gebeurd is, in mijn eigen vrouwenorganisatie, aandacht geven aan Jane Elisabeth Manning James, die als zwarte pioniersvrouw werd geëerd met een standbeeld. Uiteindelijk werd er vanaf de kansel aandacht aan haar gegeven, maar niet door iemand die wit was. 

In een eerder blog, 'Leer van het verleden', schreef ik al dat de Protestantse Kerk Nederland bezig was met een groot onderzoek. Ik eindig dit blogje met een vraag van de migrantenkerken: "Zullen we het ook nog even over het verleden hebben?" En geef zelf dit als antwoord: "Ja. Erkenning van dit verleden is kunnen praten in de kerk, nu. En dan heb ik het ook over mijn kerk". Niet De Kerk. 

Ik borduur voort op

De toespraak 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland heeft toentertijd voor heel wat ingrediënten gezorgd. Dit keer trek ik het 

blikje 'Vrouwen in al hun verscheidenheid' open:

Toen wij tijdens de tweede zondag van deze maand de toespraak 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland bespraken, en ik daarover schreef, wist ik toen nog niet dat ook dit blogje, net als de blogjes hiervoor, daar een vervolg op zou zijn. Met daarin verwerkt, weliswaar met een knipoog, de zondagsschool en de schepping. Zie het als een kluwen wol waar ik elke keer weer een ander draadje uittrek, al is er wel in het geheel een rode draad te ontwaren. Een rode draad die te maken heeft met "verbeter de wereld en begin bij jezelf", "eenheid gaat over saamhorigheid, niet over gelijkvormigheid" en "God houdt van diversiteit". 

Vanochtend, toen ik dacht aan het blog en wat te schrijven, moest ik aan Eva, de vrouw van Adam, denken, en zo aan het begin van onze studie van het Oude Testament, misschien aandacht geven aan vrouwen uit de Schriften. Scrollend door wat ik over haar had, kwam ik deze toespraak tegen van zuster Patricia T. Holland: 'One thing needful'. In deze toespraak zegt zij het volgende over Eva: "Eva kreeg de identiteit van 'de moeder van alle levenden' - jaren, decennia, misschien eeuwen voordat ze ooit een kind baarde. Het lijkt erop dat haar moederschap aan het baren van kinderen voorafging, net zo zeker als de perfectie van het Paradijs voorafging aan de strijd van het sterfelijk leven. Ik geloof dat moeder een van die zeer zorgvuldig gekozen woorden is, een van die rijke woorden - met betekenis na betekenis na betekenis. We moeten ons ten koste van alles niet door dat woord laten verdelen. Ik geloof met heel mijn hart dat het in de eerste plaats een uitspraak is over onze natuur, niet een telling van onze kinderen". En toen was daar de rode draad, de draad die ik niet kon negeren en die ik, stukken knippend uit haar toespraak, met jullie wil delen.

Zuster Holland: "Ieder van ons heeft voorrechten en zegeningen, en ieder van ons heeft angsten en beproevingen. Het lijkt gewaagd om te zeggen, maar gezond verstand suggereert dat nooit eerder in de geschiedenis van de wereld vrouwen, inclusief LDS-vrouwen, werden geconfronteerd met grotere complexiteit in hun zorgen. Ik ben erg dankbaar voor het extra bewustzijn dat de vrouwenbeweging heeft gegeven aan een evangeliebeginsel dat we sinds Moeder Eva en daarvoor hebben gehad: dat van keuzevrijheid, het recht om te kiezen. Maar een van de meest ongelukkige bijwerkingen waarmee we te maken hebben gehad in deze kwestie van keuzevrijheid, is dat we, vanwege de toenemende diversiteit van levenswijzen voor vrouwen van vandaag, nog onzekerder en minder zeker met elkaar lijken. We komen niet dichterbij, maar verder weg van die gemeenschap en zusterschap die ons al generaties lang staande heeft gehouden en ons kracht heeft gegeven. Er lijkt sprake te zijn van een toename van concurrentiekracht en een afname van onze vrijgevigheid met elkaar. Degenen die de tijd en energie hebben om hun groenten en fruit in te blikken, ontwikkelen een vaardigheid die hen goed van pas zal komen in tijden van nood, in onze onzekere economie kan dat bijna elk moment zijn. Maar ze moeten niet neerkijken op degenen die hun perziken kopen of die niet van courgette houden of een van de vijfendertig manieren die er zijn om het te verhullen, of die gewoon een bewuste keuze hebben gemaakt om hun tijd en energie op een andere doelbewuste manier te gebruiken".

Zuster Holland: "Het punt is dat we onszelf gewoon geen christen kunnen noemen en elkaar - of onszelf - zo hard blijven veroordelen. Geen enkele glazen pot met kersen is een confrontatie waard die ons berooft van ons medeleven en onze zusterschap. Het is duidelijk dat de Heer ons heeft geschapen met verschillende persoonlijkheden, evenals verschillende graden van energie, interesse, gezondheid, talent en kansen. Zolang we toegewijd zijn aan rechtschapenheid en een leven van trouwe toewijding leiden, moeten we deze goddelijke verschillen vieren, wetende dat ze een geschenk van God zijn. We moeten ons niet zo bang, zo bedreigd en onzeker voelen; we hoeven geen exacte replica's van onszelf  te vinden om ons gevalideerd te voelen als vrouwen van waarde. Er zijn veel dingen waarover we verdeeld kunnen zijn, maar één ding is nodig voor onze eenheid: de empathie en het mededogen van de levende Zoon van God".

Afbeelding: pinterest

Lammetjestijd

Even geleden schreef ik dat ik mij de komende tijd zou richten op het openen van een aantal blikken die ik nog had staan in mijn voorraadkast. Alleen, er staan zoveel blikjes in deze kast dat ik eerlijk gezegd geen idee had welk blikje ik als eerste zou gaan openen. Normaal gesproken, verstandig gezien, begin je met de oudste blikken, maar nu vraag ik me af of ik dat wel wil doen. Want wanneer ik denk aan blikjes opentrekken, dan denk ik automatisch ook aan soepje. 

Soepje staat voor samenvattingen van de woorden van president Russell M. Nelson, uitgesproken tijdens algemene conferenties, sinds hij geroepen is als president van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Tijdens de laatste algemene conferentie heeft hij twee toespraken gegeven. Een van deze toespraken heeft als titel 'Vredestichters gezocht'. Ik ga niet helemaal in op deze toespraak, maar gebruik hem als vertrekpunt. Ook kan ik deze toespraak niet los zien van een zin uit onze leesopdracht van deze week: "Gaat henen; ziet, Ik zend u als lammeren". 

In zijn toespraak 'Vredestichter gezocht' spreekt president Nelson de hoop uit "dat u diep in uw eigen hart zult kijken". Dat gaat dus over mijn hart. Ik heb het eerste blikje gevonden: 'Verandering van hart'.

Blikje 'Verandering van hart'.

De titel van dit blogje had alles te maken met deze toespraak: 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland. Zelf vond ik in eerste instantie dit typisch een toespraak die je niet in één woord of in een enkele zin kon samenvatten, omdat je met deze toespraak, naar mijn gevoel, verschillende kanten op kon gaan. Degene die de bespreking van deze toespraak leidde, appte echter vooraf dat het haar was opgevallen dat het woord hart dertien keer werd genoemd, waardoor ik niet meer om het woord hart heen kon lezen. Maar tijdens de bespreking verdween het woord hart naar de achtergrond en bleef er bij mij één zin hangen, als een soort samenvattende conclusie van de les: 'Verander de wereld, begin bij jezelf'. 

Wanneer ik de zin 'Verander de wereld, begin bij jezelf' hoor, dan kan ik niet anders denken aan een gedichtje dat ik in het verleden al eens op het blog heb gepost onder het label 'Een betere ik'. Het grappige aan dit gedichtje is, ik heb nog in mijn achterhoofd de top 5 van stervenden, dat het eindigt met de volgende woorden:

"En nu lig ik hier op mijn sterfbed en besef ik (misschien wel voor het eerst)

dat ik, als ik nu maar eerst mijzelf had veranderd,

door mijn voorbeeld mijn gezin had kunnen beïnvloeden,

en ik met hun aanmoediging en steun mijn land had kunnen veranderen,

en wie weet ook wel de wereld."

Willen we daadwerkelijk de wereld veranderen, of een lam zijn, dan hebben we geen andere keus dan ....

"ons af te vragen of een 'hoger en heiliger' leven 

iets is dat onze aandacht verdient?"

Russell M. Nelson

Afbeelding: Boekwinkeltjes.nl, foto: Dijk Eiland van Dordt

De lieve vrede

Zoals ik al schreef op mijn blogje van vorige week, was het mijn gewoonte om bijna wekelijks iets op ons vrouwenblog te schrijven. Dus dit zit er nog in als gewoonte. Of het mij lukt dit vast te houden, dat kan ik niet beloven. Dit blog is altijd uiteindelijk toch meer iets geweest van 'zoals de wind waait, waait mijn jasje'. Met periodes van wel dingen delen en periodes van niet in beeld zijn. 

Vandaag is in ieder geval een deeldag, en dat heeft alles te maken met het feit dat het soms gewoon heel moeilijk is om goed met elkaar te communiceren en in harmonie te blijven. Dus misschien dat ik daar nog aandacht aan geef, maar voor nu houden mijn gedachten zich bezig met de 'lieve' vrede. Persoonlijk zie ik de lieve vrede willen bewaren eerder als een niet-positief ding, maar niet iedereen blijkt dat zo te ervaren, of kijkt daar zo tegenaan. En dan heb je nog altijd het 'kerkbrilletje'. Maar die heb ik voor nu even afgezet. Althans, dat mag misschien wel zo lijken, maar is dat wel echt zo?

Op internet kwam ik een mooi artikel tegen van Jan Stevens, die "ingaat op wat de lieve vrede is en waarom mensen in het algemeen die lieve vrede willen bewaren". In dit artikel zegt hij onder andere, zoals gewoonlijk weer geknipt en geplakt, het volgende: "De lieve vrede is een houding die erop gericht is om ruzie, trammelant en conflicten te voorkomen". Je zou zeggen: "Dat is toch alleen maar positief?" Juist in de wereld waarin we nu leven, met al die conflicten die zich voordoen, in het klein binnen gezinnen, en groter, het wereldtoneel. Maar is dit een vrede die we, die ik wil nastreven? Ik denk dat het verschil zit in het woordje lief. 

Jan Stevens: "Wie de lieve vrede wil bewaren, past zich aan qua gedrag, spreekt zich niet uit, laat zich niet zien en manifesteert zich niet... Jij mag niet zijn wie je bent. Jij kan niet zeggen wat je voelt en ervaart. Het is dus voortdurend manoeuvreren tussen de bermbommen door. Zorg dat je niemand raakt. Let goed op wat je zegt en hoe je het zegt. Pas op voor lange tenen. Ga er nooit op staan!"

Het probleem van dit alles is, en daar zit tevens een waarschuwing in kijkend naar wat Stevens hierover zegt:"Het is namelijk geen vrede. Wanneer je de lieve vrede wilt bewaren, heb je ruzie met jezelf. Waarom? Omdat je ten enenmale voorbijgaat aan jouw behoeften, jouw gevoelens en aan wie jij bent. Je veronachtzaamt jezelf, je neemt jouw eigen zienswijze niet serieus en je haalt jezelf onderuit. Het is dus een vorm van sociaal wenselijke harmonie, maar het is geen harmonie. Je bedriegt jezelf, het is de valkuil van de schijnvrede".

De vraag is of je al dan niet met deze valkuil wil leven. Ik in ieder geval niet. Het mooie van een valkuil is dat er ook een kwaliteit tegenover staat. De kunst is alleen ervoor te zorgen dat er geen te voor je kwaliteit komt te staan. Leven in vrede met jezelf en anderen, zonder dat je in de lieve vrede valkuil stapt. Stof dus. Of dat ook tot een nieuw blogje leidt....?

Afbeelding: Pixabay

Laat Ons mensen maken naar Ons beeld...

Ik herinner Me nog zo goed de dag toen je bij Mij vandaan ging, 

wandelend door de sluier heen, 

stoutmoedig om je aardse roeping te volbrengen.

Ik had tranen in Mijn ogen toen Ik je geest omhulde met een mantel van liefde, en je wegstuurde naar  ‘school’.

Wees ervan verzekerd dat Mijn gedachten nu bij je zijn, zoals altijd.

Ik houd van je met geheel Mijn hart.

Ik weet van je leven, het goede en het slechte, je verdriet, je teleurstellingen, je onbeloonde prestaties,  je frustraties en verleidingen.

Maar onthoud dit voor altijd, ALLES WAT IK HEB IS VAN JOU, 

als je alleen maar weer wilt terugkomen.

Kind, onthoud dat Ik in jou iets Goddelijks heb geplaatst,  

zoals in al Mijn kinderen.

Ik houd van je.

Je hebt een of andere gezegende gave, 

een zeker talent, een klein deel van Mij in jou. 

Zoek ernaar, ontwikkel het, gebruikt het, en bovenal, deel het met anderen.

Als je werkelijk van Mij houdt help anderen dan zichzelf te vinden, 

en leidt ze tot Mij.

Toon je liefde door te dienen. 

Bekeer je van je fouten en weest nederig.

Wees altijd leergierig en streef steeds naar verbetering.

Ik gaf je zwakheid om je te helpen nederig te zijn, 

vervloek Me daarom niet.

Ik deed het omdat Ik van je houd.

Wees hoopvol. Laat ontmoediging je niet verzwelgen.

Ik zal er zijn al je Me nodig hebt.

O, Mijn kind, houd op met nutteloos te twisten, weest vredestichters.

Het breekt Mijn hart te zien dat zoveel van Mijn kinderen vechten.

Als ze konden zien waar Ik op hoopte, 

wat Ik voorbereidde en verlangde voor hen.

Mijn hart breekt als ik ze gadesla.

Maar jij, Mijn getrouw kind, bent Mijn hoop.

Het is door jou dat Mijn werk moet voorgaan.

Je hebt niet veel tijd en er is nog zoveel te doen.

Ik smeek je om te beginnen.

Volbreng de roeping die Ik je gaf voordat je Mij verliet. 

Ik zal je helpen.

Ik ben nooit te druk of te ver weg om tot je te komen. 

Ik ben altijd dichter bij je dan je veronderstelt.

Er is zoveel dat Ik je wil vertellen maar wat nu niet kan.

Kom dikwijls tot Mij in gebed.

Ik houd er zo van om tot je te spreken Mijn kind.

Ik wil je zo graag in mijn armen nemen,

maar ook Ik moet geduldig wachten tot die tijd.

Tot dan laat Ik je hier met Mijn vrede, Mijn zegen en Mijn liefde.

Vergeet het niet, Ik ben heel dicht bij als je Mij nodig hebt.

Heb vertrouwen in Mij zoals Ik dat in jou heb.

Ik houd van je en mis je heel erg, 

en o, hoe kijk Ik uit naar je terugkeer tot Mij en je Moeder .

Met al Mijn liefde en geheel Mijn hart,

je Hemelse Vader. 

Ps: 

Ik ben mijn gezinsavond mappen aan het organiseren.

Tijdens dat proces kwam ik bovenstaande tekst tegen. 

Al eerder geplaatst op mijn blog, maar te mooi om dat niet opnieuw te doen. 

Kan ik ooit genoeg doordrongen zijn van het feit dat ik Zijn kind ben?

Tekst: ? Afbeelding: alexislaugh.blogspot.com