Dordrechts museum

Het was weer de hoogste tijd om mijn Liahona's, het maandelijks tijdschrift van onze Kerk, onder handen te nemen.
Sommige artikelen gaan de computer in.
Dan zijn er nog artikelen die mijn mappen ingaan.
En ja, hoe erg ik het ook vind om te zeggen, de rest, dus dat wat overblijft, gaat de papiercontainer in.
Behalve de uitgaven van de conferentie Liahona's.
Die worden gekoesterd, en dus met rust gelaten.
Maar wees niet getreurd, alles staat ook op internet, althans de laatste tien jaar.
Dus mocht ik onverhoop iets te enthousiast zijn geweest, dan moet ik het één en ander terug kunnen vinden.

Terwijl ik dus zo aan het rommelen was kwam ik de volgende suggesties tegen, wat te maken had met 'Blijf leren' waarvan ik gelijk dacht 'hé dít is iets voor mijn blog.' Het mooie van deze suggesties is dat, voor wie ogen heeft om te zien, er altijd mogelijkheden zijn om te leren. De enige beperking die er is, ben jezelf.

* Lees een goed boek.
* Begin aan een uitdagende hobby.
* Bezoek opbouwende culturele evenementen.
* Bestudeer de toespraken van de algemene conferentie.
* Bestudeer het Evangeliebeginselen boek
* Bezoek museums en historische plaatsen.
* Geniet van de wereld om u heen.
* Verken uw eigen buurt.
* Kijk naar de sterrenhemel.
* Observeer de dieren in uw omgeving.
* Doe aan familiegeschiedenis.
* Leer een nieuwe vaardigheid of sport.
* Onderzoek in de bibliotheek een interessant onderwerp.

Bovenstaande suggesties zijn simpel te noemen.
En daardoor makkelijk te onderschatten. Wat uiteindelijk gewoon jammer zou zijn.

Op bovenstaande foto zie je de centrale hal van het Dordrechts Museum.
Afgelopen vrijdagavond waren wij hier, voor een speciale museumavond, en dit was de plaats waar onze rondleiding begon.
Wij hebben een heerlijke avond gehad.
Schilderijen bekeken, lade's opengetrokken, tekst en uitleg gekregen over bepaalde schilderijen, live muziek, en natuurlijk verschillende rondleidingen. Waaronder een theatrale rondleiding.  En vooral deze rondleiding gaf de avond extra glans. Want wie wil niet door een krankzinnige of een non worden begroet.
Wat zij deden was in mijn ogen ook kunst. 
Wat ik van deze avond geleerd heb, is dat de krankzinnige verwijst naar het feit dat het Dordrechts Museum gevestigd is op een plek waar vroeger een krankzinnigengesticht was. En dat de Museumstraat toen nog Lindengracht heette. En dat er in de middeleeuwen een klooster stond, vandaar die non.
Zaken die ik voor deze avond niet wist.
Maar ook dat de lijn tussen kunst en niet-kunst inderdaad heel dun is, en wij zo een aantal werken die wij tegen kwamen in het museum, naar de vuilcontainer zouden hebben verwezen.
Kosten van deze avond, 2 chocomel met slagroom, want de toegang was gratis.

Foto: www.kraaijvanger/urbis.nl

Kan het Hollandser?

Gisteren hebben we op de fiets een tocht gemaakt van 50 kilometer. Maar voordat we met fietsen begonnen zijn we toch nog eerst even naar het Dordrechts museum gegaan. Dit omdat het museumweekend was.
We zijn er niet heel lang gebleven, omdat we vanwege het prachtige weer er met de fiets op uit wilden gaan, maar wat we hebben gezien vonden we beslist de moeite waard. We zullen zeker terug komen om in alle rust, het daar zijn is op zich al rustgevend, de rest te zien.  Natuurlijk gaat het in dit museum om de schilderijen, maar ook de lijsten, waarin de schilderijen gevat zijn, zijn de moeite waard om aandacht aan te besteden. En dan heb ik het nog niet over het gebouw op zich gehad.

Ingang museum

Bij sommige schilderijen had ik echt het gevoel dat ik deel uitmaakte van het schilderij. Zo was er een schilderij waar men een gewoon Hollands straatje had geschilderd. Maar op de één of andere manier deed het zo realistisch aan, dat je het gevoel had dat je alleen nog maar het straatje in hoefde te lopen om er zelf deel van uit te kunnen maken. Je hebt in Nederland nog van die straatjes waar de tijd als het ware heeft stil gestaan en voor mijn gevoel liepen deze straatjes, het geschilderde straatje en de straatjes van nu, waar je zo heerlijk door heen kunt dwalen, als het ware in elkaar over. En dat gevoel had ik niet alleen bij dit schilderij, maar bij meerdere schilderijen. Nu is gevoel subjectief. Maar ik kan me niet voorstellen dat iemand dat gevoel niet heeft, als hij het schilderij met het insect ziet. Dit schilderij is gewoon niet te missen. Het insect op dit schilderij is zo levensecht, dat je je in eerste instantie afvraagt wat die vlieg daar doet. Om dan tot de ontdekking te komen dat het een geschilderde vlieg is, en dat hij niet van buiten naar binnen gevlogen is om zo maar ergens op een doek neer te strijken.  http://www.dordrechtsmuseum.nl/

Elburg.
Tijdens een stadswandeling hebben wij deze foto gemaakt.
Voor mij is dit zo'n schilderij straatje.
Uiteraard zonder auto.  

Startpunt van onze fietsttocht was dus het Dordrechts museum. Van daaruit is het niet zo ver meer naar Zwijndrecht. In Zwijndrecht hebben we op een gegeven moment gekozen voor een fietsroute langs de Maas, richting Barendrecht.  Volg je deze weg, dan kom je vanzelf terecht in het recreatiegebied "de Oude Maas".
Voor kinderen heel leuk, want er rijdt daar een treintje rond. En er is een pannenkoekenhuis. Maar je kunt er ook heerlijk liggen, met uitzicht op de rivier, en uit je eigen picknick mand eten.  Wij zijn doorgefietst naar de Heinoordtunnel. Door deze tunnel kom je aan de andere kant van de Maas. Via Puttershoek, 's Gravendeel en Zwijndrecht, zijn weer terug gefietst naar Dordrecht.  

Uitzicht op de Maas, fietspad Zwijndrecht - Barendrecht

Fietspad Heinoordtunnel - Puttershoek

Dit is het gedenkmonument van Jack Dawson Green.  De 21 jarige Australische oorlogsvlieger werd op 17 maart 1945 door de Duitsers uit de lucht  gehaald en stortte hier in de omgeving neer. Hij zelf ligt begraven in Barendrecht.  Onlangs, 7 januari 2011,  is er een bord bij het monument geplaatst, met informatie over de omstandigheden van die dag. Green zelf ligt begraven in Barendrecht.



Molen 'de Lelie' Puttershoek.
Vandaag stond de deur open voor bezoekers.



De eerste lammeren van het jaar.
Deze schapen lopen los rond op de dijken.