Aan het stuiteren...

Soms voel ik me als een kip zonder kop, en dat kun je ook zien aan de sporen die ik achterlaat.
Ooit, let wel, ooit, ren ik rond met kop, maar aan de andere kant is het ook wie ik ben.
Ik las ergens dat elke ongelukkige gedachte ten koste gaat van elke gelukkige gedachte, dus er zijn andere dingen waar ik me 'druk' over kan maken.
Dat wil niet zeggen dat ik daardoor ruimte voor verbetering uitsluit.
Ik ben, zoals jullie weten, mijn, ons huis, aan het opruimen, jaja, en had dat zelfs als doel gesteld.
Ik was al bezig met kerstvoorbereidingen, tot ik besloot daarmee te stoppen, omdat het ten koste ging van mijn opruimdoel.
Mijn man, die van een opgeruimd huis houdt, arme hij, vond dit alles toch een beetje gortig en zei op een gegeven moment tegen mij: "Schat, je hebt er dertig jaar over gedaan om dit alles te verzamelen. Vind je het niet een beetje ver gaan om van je zelf te verwachten dat je dit in een paar maanden wegwerkt? Je kunt toch in het nieuwe jaar gewoon verdergaan met je doel".
Sterk argument, vind je niet? En dat uit zijn mond.
Dus, om een lang verhaal kort te maken, ik begin zo als eerste met het klimmen in de gordijnen; de rest, van kussens tot boom, volgt dan vanzelf.

Aan de hand van teksten uit de Schriften en kleine opdrachtjes
werken we zo naar een meer betekenisvolle kerst toe.

Het bovenstaande schreef ik eind vorige maand, met de bedoeling om onze "Samen aftellen tot kerst" adventskalender met jullie te delen.
Maar daar dit mij niet lukte, moeten jullie het nu doen met een pagina uit mijn aftellen-tot-kerst-dagboekje, want we zijn ondertussen alweer een paar weken verder.

De boom staat, de gordijnen hebben het wel of niet ophangen overleefd, en de rest is erop afgestemd. 

Elk jaar vindt er zo een soort ritueel plaats, en ik zie dit ondertussen maar als een soort kersttraditie die deel uitmaakt van mijn leven. 

Net als het hebben van een aantal andere vaste 'gewoonten', zo rond deze tijd, zoals een mand met kerstboeken, het gaan naar het Lichtjesfeest in Delft, het luisteren naar kerstliederen en de vraag wel of geen cakehuisje.

Ik houd van de lente, maar december is mijn maand.
Zeker nu, met het ouder worden, besef ik steeds meer hoe goed het is geweest dat we bepaalde tradities in ons leven hebben verweven, die nu deel uitmaken van ons eigen familie kerstverhaal. Ogenschijnlijke kleine wereldse zaken, die toch iets zeggen over wie wij zijn als gezin.

Te laat of te vroeg?

Ben ik even kwijt.
Maar dit jaar valt de Lichtjesavond in Delft op dinsdag 10 december.
Ja, ik weet het, december met zijn feestdagen is nog maar net achter de rug, mijn kerstboom staat nog,
maar dit is ook weer zo'n traditie waar wij van kunnen genieten.
Zo ook afgelopen december.

Los van het december gebeuren is Delft gewoon ook de moeite waard om eens een keer te bezoeken.
Ik voeg gelijk een evenementenkalender toe, zodat je je bezoek eventueel kunt combineren met één of andere activiteit.
En ben je toch in Delft, stap dan eens binnen bij lunchcafé Vrij.
Ik zelf ben helemaal weg van hun chocoladetaart.
Zijn in Delft betekent dus ook daar binnenlopen.
Over tradities gesproken.
Of zijn we gewoon saai?


Foto: leefbaar-delft.nl

Delft

Van de week zijn we naar Delft geweest voor de Lichtjesavond.
Dit is min of meer een traditie aan het worden binnen ons gezin.
In het verleden zijn we ook naar Gouda geweest, maar dan voor Kaarsjesavond.
Maar onze voorkeur gaat echt uit naar Delft. Het spreekt ons allemaal net meer aan.
En niet alleen wij denken er zo over. Terwijl wij op de Markt stonden voor het openingsprogramma raakten we in gesprek met iemand en die kwam uit......Gouda. Kaarsjesavond en Lichtjesavond vallen namelijk op dezelfde dag, er moet dus gekozen worden, en zij gaf, ondanks het rijden er naar toe, toch ook echt de voorkeur aan Delft.
Voordat we gingen deelnemen aan het avondprogramma, zijn we nog even snel over de kerstmarkt gelopen. Zoals jullie weten heeft dat niet echt onze interesse.  Maar we hadden tijd over. Vandaar.
De reden dat we tijd over hadden is dat we extra vroeg naar Delft zijn gegaan. We wilden onze avond in Delft niet beginnen zonder een bezoekje te brengen aan de lunchroom waar, als we in Delft zijn, altijd naar toe gaan. En dat is lunchroom Vrij. De ruimte is niet groot, maar dat maakt het juist zo aantrekkelijk. Daarnaast is er een rek met tijdschriften en kranten. Wat het zitten daar alleen nog maar meer aantrekkelijk maakt. Maar ze hebben bovenal heerlijke chocolade taart. Manlief is een appeltaart eter, en die is daar ook echt lekker, maar zelfs hij, is gevallen voor de chocoladetaart. Ondanks het feit dat er noten in zitten. Dat zegt dus dan toch wel iets over de chocoladetaart.

Foto: photl.com