1. Ik neem de boemeltrein

"Twee wegen scheiden zich in een geel bos

En het spijt me dat ik niet beide kon reizen"

Robert Frost

Ook wij, toen we daar op dat pad in het bos van Oosterhout stonden, moesten kiezen welk van de twee wegen we zouden gaan volgen. Helaas, gebonden door de tijd, wij waren daar slechts een weekend, konden wij niet beide paden bewandelen, en moest er net als in het gedicht van Frost gekozen worden. Dat hield in dat er "een niet genomen weg" was. 

Eigenlijk, gevoelsmatig, stond ik en sta ik eigenlijk ook op een soort tweesprong wat betreft mijn blog. Met aan de ene kant het "Allen zijn gelijk voor God"-pad, mijn rode draad van dit jaar, en aan de andere kant het verlangen om te gaan boemelen, de behoefte om meer te gaan dwalen. Wat zomaar ook tot gevolg kan hebben dat ik niet schrijf. Al kan ik me dat op dit moment nog niet voorstellen. Al waren er in het verleden zeker periodes dat ik inderdaad daadwerkelijk niets deelde op mijn blog. Daarnaast, onder dit boemelpad, ligt nog een pad. Mijn remissiepad. Niet direct zichtbaar voor jullie daar het zich grotendeels ondergronds afspeelt maar het is zeker een pad waar ik wel degelijk rekening mee te houden heb. 

Het gedicht van Frost, "geschreven om een trekje van zijn vriend te belichten, die op elke wandeling die ze samen maakten spijt kreeg over de weg die ze niet hadden gekozen, omdat ze zo ongetwijfeld veel boeiende dingen waren misgelopen", gaat echter ook over "na te denken over keuzes in het leven". En dan, al wandelend, juist geen spijt te ervaren over het pad dat je niet hebt kunnen nemen. Wat zeker ook alles te maken heeft met of je ladder tegen de juiste muur staat en dat je handelend optreedt. Een thema van Stephen Covey. In het licht van mijn blog betekent dit dat ik mijn jaarthema loslaat. Geen rode paaltjes meer om te volgen. Paaltjes die tevens ook zorgden voor een zekere afbakening.  

Zoals jullie weten is lezen voor mij ook op reis gaan. De Schriften maken ook deel uit van die reis. Gisteren bespraken we in onze vrouwenorganisatie een toespraak die ook alles te maken had met wandelen, en dan met name wandelen met de Heer. In deze toespraak was er met name één zin die er voor mij uitsprong, en dat was deze: "Wandel met Mij", wat de Heer tegen Henoch zei, wat ik niet los kan zien van mijn ondergrondspad en mijn remissietreintje. Deze uitnodiging kan ik gewoonweg niet negeren. Ik neem de boemeltrein richting Henoch. Daarna zie ik wel weer verder. En soepje? Er is daar verderop vast wel een gelegenheid om iets te eten. 

Goede voornemens

Onlangs bespraken we in onze vrouwenorganisatie de toespraak 'Denk celestiaal!' Een van de zinnen die er voor mij uitsprong was deze: "In mijn eerste toespraak als president van de kerk heb ik u aangemoedigd om te beginnen met het eindpunt in gedachten". Deze zin kon ik niet los zien van Stephen Covey en zijn boek "De zeven eigenschappen van effectief leiderschap" en dan met name eigenschap twee: "Begin met het einde voor ogen". Onderstaande video verwoordt dit mooi. 

"De tragiek van het leven ligt niet in het niet bereiken van je doel.

De tragiek van het leven ligt in het ontbreken van een doel." 

Billy Mays

Tegelijkertijd nodigde deze uitspraak me ook uit tot het het openen van het blikje goede voornemens:

Herinneren jullie je nog de toespraak: 'Over spijt en voornemens' van president Dieter F. Uchtdorf? In deze toespraak haalt hij een verpleegster aan die zorg biedt aan terminale zieken. Zo tegen het einde van hun leven stelt ze dan aan hen de vraag of ze ergens spijt van hebben. Uit al de antwoorden die zij kreeg, heeft zij, Bronnie Ware, een spijt-top-vijf samengesteld en daar een boek over geschreven. Uchtdorf gaat in zijn toespraak verder in op deze vijf redenen van spijt van de stervenden. 

Misschien vragen jullie je nu af: 'Wat heeft dit te maken met mijn goede voornemens van dit jaar?' Maar het verband tussen het een, onze goede voornemens, en hoe wij straks terugkijken op ons leven, en daarvoor hoef je echt nog niet op je sterfbed te liggen, kan wel eens groter zijn dan wij beseffen.

Gisteren las ik een column van René Diekstra die als titel had: "Als je doelen opraken kan dat de duur van je leven beïnvloeden". In deze column vraagt hij zichzelf af: "Of zingeving helpt tegen Covid en ben je meer immuun tegen besmettingen en ziektesymptomen als je een doel of doelen hebt die zin en richting geven aan je leven?. En stel dat het antwoord daarop 'ja' luidt, dan zou het zomaar kunnen zijn dat ouderen kwetsbaarder zijn voor het virus, niet zozeer omdat ze lichamelijk kwetsbaarder zijn, maar vooral omdat voor hen vaker geldt dat hun levensdoelen 'op' zijn."

Diekstra vertelt dan, nadat hij een lezing heeft gegeven in een verzorgingshuis, hij een gesprek heeft met de directeur van dit huis. In dit gesprek vroeg hij aan haar wat haar grootste zorg was. "Zonder aarzeling zei ze: 'De zorg voor zingeving'. 'Niet eenzaamheid?' was mijn reactie. 'Dat speelt ook', was haar reactie. 'Maar als ik moet kiezen, zijn het vooral gevoelens van zinloosheid die de hoofdrol spelen en die brengen ook eenzaamheidsgevoelens met zich mee."

En dan zegt Diekstra het volgende: "Ouderdom is daarnaast ook vaak een periode van terugkijken op het leven en het beoordelen van jezelf. Zoals hoe goed je het hebt gedaan of juist niet. 'Een aanzienlijk deel worstelt met die vragen en wij slagen er onvoldoende in om daarbij klankbord en gesprekspartner te zijn', aldus de directeur. Tot slot eindigt hij zijn column met de woorden: "zorg dat je doelen nooit opraken". 

Dat is uiteindelijk ook wat Uchtdorf zegt; hij verwoordt het alleen wat anders. "Het pad naar onze goddelijke bestemming als zonen en dochters van God is eeuwig. We moeten ons vandaag op dat pad begeven; we kunnen geen dag voorbij laten gaan. Laten we leren en daar niet mee wachten tot het te laat is". Goede voornemens zijn niet alleen voor nu.

Hoe meer we ons aan heiligheid en geluk toewijden,

hoe minder we later spijt zullen hebben. 

Ps.

In zijn column pleit Diekstra ervoor alle ouderen toegang te geven tot een levensdoelen-interview. Ben je hierin geïnteresseerd kijk dan op www.diekstra.nl/test

Afbeelding: quotesgram.com

2021

Mijn een na laatste blogje was van 19 december 2016. Mijn laatste blogje van 27 december 2018. Ondertussen zijn we ruim twee jaar verder en is het 2021. Om precies te zijn

Dit is trouwens een bladzijde uit mijn 365 wijsheden-boekje van Norman Vincent Peale. Eigenlijk is hij 'tweede' keus. Mijn oog was in eerste instantie op het boekje van Stephen Covey gevallen. 

Alleen het probleem van het Covey-boekje was: ik lees een uitspraak voordat ik opsta, en onder elke uitspraak een verwijzing staat naar een bladzijde uit zijn boek De zeven eigenschappen van effectief leiderschap, wat zorgde voor te veel afleiding. Ik dook in zijn boek en dat was nu net niet de bedoeling. 

Ik heb nog meer van die 365-dagen-dingen. Niet in boekvorm, maar hangend aan een veter. Ik kijk er niet consequent op; sommige uitspraken blijven dagen hangen. Soms ook gewoon omdat ik nog niet naar de volgende uitspraak wil, en ja, wat is een datum dan op zo'n moment? Misschien post ik nog wel wat voorbeelden. Wanneer, dat is natuurlijk even de vraag. Degenen die in het verleden dit blog hebben gevolgd, weten: 'Zoals de wind waait, waait mijn jasje'. 

Dat het stil op dit blog was, wil niet zeggen dat ik helemaal niet geblogd heb. Ik ben begonnen met een blog over mijn familiegeschiedenis (gesloten) en binnen onze kerk hebben wij een vrouwenorganisatie, de ZHV, waar ik ook mijn bijdrage aan lever door te bloggen. Maar zo tussendoor kom ik dingen tegen die de moeite waard zijn om te delen, die naar mijn gevoel misschien toch hier beter tot zijn recht komen. Hierbij denk ik bijvoorbeeld aan foto's, al zou de uitspraak van vandaag ook niet misstaan op ons vrouwenblog. En maak ik het mezelf misschien te moeilijk door in sommige zaken een splitsing aan te brengen? Aan de andere kant, ik kan nog altijd knippen en plakken. 

Inhakend op mijn laatste blogje, dat van 27 december 2018, we maken als gezin nog steeds cakehuisjes. Alleen konden we dit afgelopen kerst niet doen vanwege de coronaregels. Om die reden hebben we voor elk gezin een cakehuisjepakketje gemaakt zodat de kinderen thuis zelf met onze kleinkinderen aan de slag konden gaan. Hieronder het heerlijke eindresultaat van een van onze kleinkinderen. 

Van een van onze kleinkinderen

Ondanks het feit dat we het nu zonder de gezelligheid van onze kinderen en kleinkinderen moesten doen, hebben wij, manlief en ik, toch een cakehuisje gemaakt. Hieronder die van mij. Ik ben gespecialiseerd in het maken van een flatje. 

Dag 6...

VERLICHT de WERELD, dag 6

Suggestie 2: Post uw favoriete Schrift tekst op sociale media.

Een paar dagen eerder zei ik nog: 'Ik ben echt niet van plan om doorlopend verslag uit te brengen van hoe goed ik het er van afbreng als het gaat om het vervullen van VERLICHT de WERELD 'opdrachten'.
Doorlopend?
Is dat trouwens dagelijks of regelmatig?
Toen ik doorlopend schreef, dacht ik zelf eerder aan dagelijks.
Net even gegoogled en doorlopend betekent: Aaneengeschakeld, Aan een stuk door, Aldoor, Almaar, alsmaar, Altijd, Constant, Continu, Gedurig, Geregeld, Non-stop, Onafgebroken, Ononderbroken, Onophoudelijk, Onophoudend, Steeds, Voortdurend.

In ieder geval, we zijn nog maar bij dag 6 en wat ik nu al geleerd heb, is dat ik iets minder snel iets moet roepen. Al heb ik me inderdaad niet dagelijks gemeld, dat had zomaar gekund.
Maar ja, dit had ik van te voren kunnen weten: zoals de wind waait, waait mijn jasje. Dit echter zo zwart/wit op papier te zien staan...
Alhoewel vandaag kan ik daar niets aandoen. 
Suggestie twee van VERLICHT de WERELD zegt namelijk: post uw favoriete Schrifttekst op sociale media.
Laat ik dat vandaag nu net niet gaan doen.

Natuurlijk zou ik zo een tekst kunnen posten. Er zit er zelfs een nu in mijn hoofd: 'Overleg met de Heer in of bij alles wat u doet'. Graag geef ik daar tegelijkertijd een aanvulling op.
Ik leg dat een andere keer nog wel uit, als ik de tekst correct post.
Maar voor nu kan ik dat niet.
Mijn papieren Schriften liggen in de kerk, en mijn opladers zijn op reis, waardoor ik nu niet bij mijn tablet Schriften kan zoals ik dat wil.

Daarom sta ik stil bij iets anders. 

Vandaag is het 6 december. Sinterklaas is weer onderweg terug naar Spanje, om volgend jaar terug te komen, met in zijn kielzog weer de nodige discussies.
Het lijkt wel of men in deze discussie alleen maar kan denken in termen van zwart en wit of voor en tegen.
De een aan de ene kant en de ander aan de andere kant, met de hakken stevig in het zand. En dit alles over de ruggen van de kinderen.
Als dit het beeld is dat wij ouders en ouderen geven, als kemphanen tegenover elkaar, wat kunnen we dan verwachten van een volgende generatie?

Sean Covey, hij is de zoon van Stephen R. Covey, heeft een boek speciaal geschreven voor de volgende generatie. Trouwens, op het kaft staat geschreven: Alles wat je ouders je niet vertellen. En of laten zien, zou ook een mooie aanvulling kunnen zijn. Want hij heeft het in zijn boek over win-win situaties en daarover zegt hij het volgende:

"Winnen-winnen is de overtuiging dat iedereen kan winnen. Winnen-winnen is een groot feest. Het is de overtuiging dat er genoeg succes is voor iedereen. Het is niet jij of ik. Het is jij en ik. Het gaat er niet om wie het grootste stuk taart krijgt. Er is genoeg taart voor iedereen. Het is een groot feest. Winnen-winnen creëert altijd meer. Het is een eindeloos feest".

 

 



Dag 1

Ik weet het, dit boek ziet er een beetje achterhaald uit. Maar ooit, alweer een aantal jaren terug, heb ik dit boek met veel plezier gelezen, en ook dingen eruit toegepast in mijn eigen persoonlijke leven. Nu fungeert dit boek meer als zo'n geel post-it-briefje van: weet je nog wel dat...... En dan met name op het gebied van gewichtsbeheersing.

Want daarover wordt het volgende gezegd: "Een goede vuistregel voor gewichtstoename is: voor elke 10 jaar die u ouder bent dan 25 jaar mag u anderhalf a twee kilo zwaarder zijn. Als u op uw vijfentwintigste bijvoorbeeld 57 kilo woog, zou u op uw vijfendertigste 59 kilo mogen wegen, op uw vijfenveertigste 61 kilo en op uw vijfenvijftigste 63 kilo".

Nu ben ik iets zwaarder dan in het gegeven voorbeeld. Eigenlijk ook iets zwaarder dan ik wil zijn, maar mijn gewicht is nog steeds in overeenstemming met mijn lengte. Dus geen punt van directe aandacht. Desondanks staat mijn gewicht, en dan met name in combinatie met lichaamsbeweging en voeding, toch op de agenda voor het komende jaar. Ik ben namelijk bezig met het thema 'groeien'. Niet in gewicht, dat was al duidelijk, nee, ik ben bezig met 'groeien van binnen uit'. Dat brengt me bij boek twee. 

Daarin wordt namelijk het volgende gezegd:

"Totdat we, tot op zekere hoogte, 

controle krijgen over de lagere wetten,

we nooit kunnen hopen de volgende stappen te zetten."

Stephen R. Covey haalt dan als voorbeeld de verleidingen van Jezus Christus aan, beginnend bij de eerste verleiding: "Nadat hij veertig dagen en veertig nachten had gevast, kreeg Hij tenslotte honger. Op dat moment stelde de duivel Hem op de proef en zei: 'U bent toch de Zoon van God? Zeg dan dat deze stenen brood moeten worden".    

Stephen Covey noemt deze verleiding 'de vlees versus geest' verleiding. Daarover zegt hij het volgende: "Veel mensen zijn tegenwoordig letterlijk slaven van hun maag! Hun maag beheerst hun verstand en hun geest in plaats dat hun maag onderworpen is aan verstand en geest.  Wie overmatig eet of zichzelf overgeeft aan vraatzucht, leeft in strijd met God's gegeven eetlust. Het is dwaasheid om willens en wetens dingen in het lichaam op te nemen die schadelijk of verslavend zijn of simpelweg zorgen voor overgewicht". 

Wat hij zegt over 'geest versus matras', wat ook onder de vleesverleiding valt, laat ik bij deze maar even varen. Begrijpen jullie nu waarom ik naar dag 1 ben gegaan? Voordeel van dag 1 is, dat er nog een hele wereld voor mij open ligt. 

Ach ja.....

Eerlijk gezegd moest ik er wel om lachen toen ik vanochtend de krant zag liggen met als titel: "Waar heeft 40 jaar emancipatie ons gebracht?" En het bijbehorende artikel las. 

In dit artikel wordt de neuroloog Dick Swaab aangehaald, schrijver van het boek Wij zijn Ons Brein, die ingaat op de vraag of wij er in Nederland ook naar moeten streven om speelgoed zo neutraal mogelijk aan te bieden: "Als peuterjongens en - meisjes de vraag krijgen of ze met een auto of pop willen spelen, zullen de meeste meisjes voor de pop gaan en de meeste jongens voor de auto". Volgens hem is het niet zo dat 'de omgeving' ze dat leert, maar is in de hersenen vastgelegd dat meisjes een voorkeur voor gezichten hebben en jongens voor dingen. "Voer je hetzelfde experiment bij apen uit, dan krijg je hetzelfde resultaat, terwijl apen toch echt geen aangeleerd gedrag met betrekking tot speelgoed hebben".

Hoe kun je nu, in het licht van eeuwen evolueren, en het daarbij behorende geloof dat wij afstammen van apen, verwachten dat er daadwerkelijk iets verandert in 40 jaar?

Neutraal speelgoed aanbieden, de omgeving, is dan in wezen niets meer dan iets van buitenaf opleggen, terwijl als het gaat om het veranderen van hersenen, er van binnenuit iets wezenlijks moet veranderen.

Nu begrijp ik heus ook wel dat de ophef die er nu is ontstaan voortvloeit uit het feit dat men deze pagina een teken vindt van seksisme, en door dit, verschillen tussen mannen en vrouwen, te bestrijden, hoopt men, zo op deze manier, de ongelijkheid die er is, de wereld uit te helpen.

Ik moet denken aan een boek van Stephen R. Covey, waarin hij zegt dat men zich bezighoudt "met de blaadjes en niet de wortels". Ongelijkheid wordt niet bestreden door verschillen tussen mannen en vrouwen weg te strepen. Die verschillen zijn er nu eenmaal. Door dat te ontkennen, ontkennen we in wezen onszelf. Is de basis van het probleem in wezen niet dat we de ander niet kunnen behandelen zoals we zelf graag behandeld willen worden? Gaat het in de kern uiteindelijk niet om iets zo eenvoudigs als de Gouden Regel?  

Onderzoek:

'Jongens'- en meisjesspeelgoed' oké, maar laat kind de keuze,

niet de fabrikant

Tekst neuroloog Dick Swaab; AD, 2 oktober 2013 

Uitspraak zelfrespect: lesboek 'Kom tot Mij