Bijsturen...succes is kieskeurig...

"Bijsturen...succes is kieskeurig".
Titel van een hoofdstuk uit een boekje dat ik momenteel aan het lezen ben, dat gaat over positieve zelfmotivatie.

Mijn doel was de 5 kilometer lopen (wat ik deed met Evy) en dat doel heb ik bereikt.
Ik fiets, wandel, zwem en loop dus, maar dat laatste geeft sinds kort lichamelijk nu juist problemen.

"Sommige bezigheden maken je sterker, 

andere zwakker en tasten je zelfmotivatie aan.

Ook al lijk je er aanvankelijk enige voldoening uit te halen, 

op de langere termijn blokkeert het je vooruitgang."

Ik herken mezelf in deze woorden, zeker als het gaat om de laatste zin.
Het lopen blokkeert mijn manier van bewegen.
En dwingt mij tot een zekere mate van rust nemen.

                                                                 "Wat wil je precies?

Je bepaalt zelf welke weg je inslaat.

Brengt je huidige gedrag je dichter bij je doelen?

Zo niet, wat helpt wel om je doelen te bereiken?"

Hoofddoel is bewegen, en daarin verwerkt, ik kan het bijna geen subdoel noemen, het genieten van bewegen.

"Meerdere korte sprints zijn doeltreffender dan een lange, uitputtende marathon.

 Reuzendoelen benader je het beste met muizenstapjes."

Vijf kilometer is bij lange na geen marathon, maar ik begrijp wel wat hij wil zeggen.

Voorlopig concentreer ik me dus maar op muizenstapjes.

Er zijn meer wegen die leiden naar Rome.

Daarnaast, heb je wel eens een hardloper met een camera om zijn nek gezien?

Of pak ik het nu al te relaxt aan?

In ieder geval hierbij foto's van mijn looprondje, al wandelend genomen.

Alles wat schuingedrukt is komt uit het boekje: 

Positieve zelfmotivatie, Fred Sterk en Sjoerd Swaen. 

Het gezin

Sorry, het ontbreekt me aan de tijd om hier verder op in te gaan, maar mezelf kennende zal dat ongetwijfeld gebeuren.
Er zijn een paar zinnen, ik las ze onlangs in de krant, die zich maar blijven opdringen aan mij.  

Zinnen die zich niet weg laten drukken.

Dat komt vanwege de wereld die achter die paar regels schuilgaat. 

Betreft een serie artikelen waarin topvrouwen aan het woord zijn. 

Een van deze vrouwen zegt het volgende:
"Ik heb gezegd dat het werk niet ten koste van de kinderen mag gaan. Er is altijd fulltime een oppas. Ook al zijn ze nu groter, ik vind het belangrijk voor dat kopje thee".

Dan vraag ik me af wie van de twee er thuis is voor dat kopje thee?
Zij, de moeder?
Of toch de fulltime oppas?
Waarom wil je dat er iemand thuis is voor dat kopje thee?
Is thuis thuis als dat de fulltime oppas is?
Wat probeer je hier in wezen mee te zeggen?
Daarnaast is dat kopje thee juist niet het symbool van de thuisblijvende moeder, waar zo vaak op neergekeken wordt?

Afbeelding: photl.com

Uitspraak: AD november 2013

Belangrijk

Sociale invloeden: een uitdaging....
is de titel van een hoofdstuk uit een boek dat aandacht besteedt aan intermenselijke verhoudingen.
Het doel van dit hoofdstuk is, dat wij bepaalde sociale stromingen in de maatschappij onderkennen, en er weerstand aan bieden.
Door middel van voorbeelden wordt dan duidelijk gemaakt wat die stromingen dan zijn.
Eén zo'n voorbeeld, die gaat over geestelijke waarden ondergeschikt maken aan stoffelijke zaken, wil ik graag aanhalen:

'Films, televisie en tijdschriften pronken iedere dag met hedendaagse droombeelden van het ideale leven. De media houden ons voor dat hetgeen wij bezitten belangrijker is dan hetgeen wij zijn, dat er goed uitzien belangrijker is dan goed zijn. Voor velen van ons wordt succes afgemeten aan de woning die we ons kunnen veroorloven, de stijl van onze kleding en onze vakantiebestemming. In de strijd om het maatschappelijk welslagen worden gezins- en familiebanden vaak opgeofferd voor zaken die aanmerkelijk minder belangrijk zijn'.

Toen ik bezig was met het bovenstaande, onder andere ter voorbereiding op een les, moest ik denken aan deze poster  http://res.ldschurch.ch/magazines/liahona/nl/2011/liahona_2011-01.pdf
Sommige zaken zijn van alle tijden, en overstijgen daarmee de wisselvalligheden van bepaalde huidige sociale stromingen.
Aan ons de uitdaging om daarmee iets te doen.

Kinderen van God

Niemand
 - ook niet als hij wint of uitblinkt -
is werkelijk groter dan een ander.

Het bewijst alleen dat hij er is.

In een andere situatie
zal de andere persoon groter blijken te zijn.

Het feit is dat beiden,
als kinderen van God,
even belangrijk zijn.

Ieder heeft zijn eigen talenten
en blinkt op zijn eigen wijze uit.

Anoniem

 

http://10.scrapblog.com/viewer/viewer.aspx?sbid=2488721

Foto: photl.com