Na de conferentie

 Blikje: Na de conferentie

Enige jaren geleden zei president Thomas S. Monson, tijdens een van de algemene conferenties, het volgende in zijn slotwoord:

"De boodschappen die we tijdens deze conferentie hebben gehoord, worden in de Liahona gepubliceerd. Ik spoor u aan om die toespraken te bestuderen, de daarin vervatte leringen te overpeinzen en ze vervolgens na te leven. Mogen de boodschappen en de geest van deze conferentie tot uiting komen in alles wat u doet - bij u thuis, op uw werk, in uw bijeenkomsten en in uw hele handel en wandel”.

"Wanneer ik aantekeningen maak tijdens de conferentie

schrijf ik niet altijd precies op wat de spreker zegt.

Ik noteer de persoonlijke richting die de geest me geeft."

Wat voor persoonlijke boodschap heeft u gehoord?

Afbeelding: https://www.quotemast

1. Fairness for all

 

Komend weekend is het weer algemene conferentie. En voor mij, toen president Russell M. Nelson nog leefde, was het dan ook soepjestijd. Het voelt vreemd aan dat dit niet meer zo is, terwijl in mijn hoofd die twee, al is het slechts in naam, nog steeds verbonden met elkaar zijn. Net zoiets als: "Zeg je A, dan zeg je ook B". 

Net voor de algemene conferentie van oktober 2025 overleed president Nelson. Tijdens deze conferentie werd president Dallin H. Oaks nog voorgesteld als president van het Quorum der Twaalf Apostelen. Om vervolgens een aantal dagen later, op 14 oktober, te worden gesteund als de achttiende President van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. 

De algemene conferentie van april dit jaar was dus zijn eerste conferentie als President van de kerk. Tijdens deze conferentie sprak president Oaks drie keer. Hij was zowel de eerste spreker als de laatste. Ook gaf hij een toespraak: 'Levend in Christus', die deze week op onze leeslijst stond en waar wij vanochtend aandacht aan hebben gegeven. 

Bij deze toespraak wil ik alsnog stilstaan. Omdat hij het in deze toespraak heeft over "dat de opstanding een pijler van ons geloof is. Welnu, die herstelling zal tot allen komen, zowel jong als oud, zowel geknechten als vrijen, zowel man als vrouw, zowel goddelozen als rechtvaardigen". Waarbij ik tegelijkertijd erachteraan denk: zwarte en witte. In wezen, al betreft het zo op het eerste gezicht een ander onderwerp, is het voor mij toch hetzelfde jasje, en tevens ook zo president Oaks. Daarom kom ik nog op deze toespraak terug.

Wat ik echter nu wil doen, is een blikje openen, met de algemene conferentie in het vooruitzicht. 

Blikje: Nog een paar dagen

Vrede in Jezus Christus

Afbeelding: Woman At The Well, Crystal Close

Tijdloos blikje

 

Dit blikje spreekt voor zichzelf. 

"Want sommigen van ons hebben de meest opmerkelijke personen die wij kennen, personen die onze gevoelens en gedachten hebben gestimuleerd, gevonden binnen de banden van een boek. Wij hebben allen ingeschreven werken nieuwe vrienden en nieuw gezelschap ontdekt, die niet beperkt blijven door hetgeen wij zijn of door de plaats waar wij wonen. Onze blik op het leven wordt daardoor verruimd. Dit is in het bijzonder het geval wanneer er een wisselwerking tussen ons en hetgeen wij lezen is. Het gaat niet alleen om dat ons iets gezegd wordt, maar dat onze eigen gedachten en fantasie met de schrijver contact krijgen en daardoor onze ideeën en gedachtegang worden gestimuleerd. De betekenis ligt in het individu. Het gesproken of gedrukte woord is echter de katalysator voor die betekenis".

Vergeef me, ik weet niet wie dit geschreven heeft, alleen dat ik het mooi vond. Zo mooi, dat het zelfs een tijdje als briefje in mijn Schriften heeft gezeten. Ik denk dat dat genoeg zegt. 

Afbeelding Mormonad: churchofjesuschrist.org

1. Uiteindelijk is ieder lid een leerkracht

Door de jaren heen heb ik de nodige veranderingen gezien als het gaat om samen vergaderen op zondag. Met als laatste verandering deze maand een nieuw zondagschema. Waarin "de zondagsschool, de ZHV, priesterschapsquorums en jongevrouwenklassen elke zondag bij elkaar komen, maar dan korter". In "Wijzigingen in het schema van de zondagse klasbijeenkomsten" kun je meer terugvinden over deze veranderingen.

In het materiaal over deze wijzigingen kwam ik de volgende vraag tegen: "Waarom vindt deze verandering plaats?" Men gaf als antwoord dat: "deze verandering is bedoeld

- om leden te helpen zich meer op de leringen van Jezus Christus te concentreren,

- evangeliestudie thuis te bevorderen,

- en vriendschap, saamhorigheid en het groepsgevoel in de kerk te doen toenemen".

In hoeverre kun je je afvragen of het laatste punt een voortvloeisel is uit de eerste twee?

In het materiaal las ik het volgende: "Het doel van de zondagschoollessen is de evangeliestudie thuis kracht bij te zetten". Wat gedurende de week gebeurt. Daarna komen wij samen in de kerk, waar we met elkaar bespreken wat we thuis hebben geleerd. "Deze gesprekken stimuleren individuele en gezamenlijke Schriftstudie en geven de leden de kans om inzichten, getuigenissen en ervaringen te delen die het geloof in onze hemelse Vader en Jezus Christus versterken". 

Tijdens de bijeenkomsten Melchizedekse priesterschap en de ZHV bestuderen wij, ik citeer nog steeds, "de boodschappen van de recentste algemene conferentie die centraal staan in het evangelieonderricht". Op zondag komen wij bijeen en "beraadslagen wij hoe de beginselen in de toespraken op onze moeilijkheden en mogelijkheden van toepassing zijn. Wij worden aangemoedigd om de leringen te gaan begrijpen en hoe die in ons dagelijks leven toe te passen". 

"Leidinggevenden en leerkrachten" zorgen ervoor dat de Heiland centraal staat in de bespreking en dat die de leden", ik dus, "helpt om hun verbondsrelatie met Hem te verdiepen". Uiteindelijk is het juist die verdiepende verbondsrelatie met Hem, zonder de 'kerkgemeenschap' tekort willen doen, die ik ontvang door de kerk. Hierbij moet ik denken aan president Dallin H. Oaks' zijn toespraak, 'Twee communicatielijnen', waarin de kerk gezien wordt als de priesterschapslijn. "Iedereen dient deze twee onmisbare communicatielijnen te begrijpen en te gebruiken". Waarin hij het belang onderstreept van de kerk, maar ook dat wij onszelf besturen, dat deze twee hand in hand gaan. 

Wanneer het gaat om de priesterschapslijn, dan denk ik in eerste instantie aan profeten en apostelen. Komende zondag bespreken wij de toespraak 'Dankzij Jezus Christus' van ouderling Dale G. Runland, waarin hij zegt: "Als we ons richten op de Heiland, zijn oneindige verzoening en wat Hij voor ons heeft gedaan, zal dat ons vreugde en helderheid geven, hoeveel andere zorgen we ook hebben. Daarom hebben profeten van weleer en hedendaagse profeten ons altijd naar Christus geleid, en zullen ze dat ook altijd blijven doen". 

Een verantwoordelijkheid die ook op de schouders rust van leerkrachten en leidinggevenden, zoals we in het materiaal konden lezen. Met aan de andere kant: wij zijn ook niet ontslagen van verantwoordelijkheid, en dragen zo ook op onze beurt de verantwoordelijkheid om onze "inzichten, getuigenissen en ervaringen te delen die het geloof in onze hemelse Vader en Jezus Christus versterken". "Uiteindelijk is elk lid een leerkracht". 

Blikje: Coronacrisis / Weer naar de kerk

Sinds twee zondagen is het weer mogelijk om samen, weliswaar met een beperkt aantal mensen die zich houden aan de coronamaatregelen, te vergaderen. De verwachting is dat de maatregelen die er nu zijn eindigen in september. "Geen mondkapjes en ook geen 1,5 meterregel meer." Wanneer die verwachting uitkomt, kunnen we over een aantal maanden weer vergaderen zoals we dat in het verleden gewend waren te doen. En kunnen we weer met zijn allen naar de kerk? 

Toen ik dacht aan het weer naar de kerk gaan, moest ik denken aan een uitspraak die ik onlangs tegenkwam over "wat mensen echt willen als ze samenkomen".  

 

"De meeste mensen komen niet naar de kerk op zoek naar een paar nieuwe evangeliefeiten 

of om oude vrienden te zien, hoewel dat allemaal belangrijk is. 

Ze komen op zoek naar een spirituele ervaring.  

Ze willen vrede. 

Ze willen dat hun geloof gesterkt wordt en hun hoop vernieuwd. 

Ze willen, kortom, gevoed worden door het goede woord van God, 

gesterkt worden door de machten van de hemel. 

Degenen onder ons die worden geroepen om te spreken, te onderwijzen of leiding te geven, 

hebben de plicht om daar zo goed mogelijk in te helpen." 

Ouderling Jeffrey R. Holland

 

In onze 'Kom dan en volg Mij'-leesopdracht van deze week wordt verwezen naar de toespraak 'The Power of the Word'. Een geweldige toespraak die volledig aansluit bij de woorden van ouderling Jeffrey R. Holland: "Ze willen vrede". Ze willen dat hun geloof gesterkt wordt en hun hoop vernieuwd". 

"Ik veronderstel dat zij hierheen zijn gekomen 

om het aangename woord van God te horen,

ja, het woord 

dat de verwonde ziel geneest."

Jakob 2:8

"Het woord dat de verwonde ziel geneest." Om met president Benson te spreken: "Belooft de Heer en komt hij niet na?" Met andere woorden, de beloften van de Heer aan ons zijn zeker. Dus dat is niet het punt. Waar het uiteindelijk omgaat: "Is dit echt wat mensen willen?". Of om het kleiner en persoonlijker te maken: "Is dit wat ik echt wil?" 

Afbeelding kerk: maps123.net, uitspraak elder Holland: https://slideplayer.com/

Niet naïef meer

 

Onlangs heb ik twee blikjes geopend; die gingen beide over de coronacrisis. In een van deze logjes deelde ik de volgende afbeelding:

Racisme is een pandemie

Onlangs stond in de Liahona een artikel waarin president Russell M. Nelson werd aangehaald, die het volgende zei: "Ons aller Schepper roept ieder van ons op om onze vooroordelen tegen eender welke groep van Gods kinderen aan de kant te zetten. Wie van ons een vooroordeel tegen mensen van een ander ras heeft, moet zich daarvan bekeren". 

In dit artikel: 'Wat ik van de priesterschapsrestrictie heb geleerd en hoe ik aan een christelijke cultuur kan bijdragen' wordt ook naar de evangelieverhandeling 'Ras en het priesterschap' verwezen. Een verhandeling die in 2013 door de kerk werd gepubliceerd en dat dieper ingaat op het hoe en wat van deze restrictie, met deze duidelijke woorden: "De kerk distantieert zich van de opvatting dat een zwarte huid een teken van goddelijke ongenade of vervloeking is; dat die op onrechtschapen daden in het voorsterfelijk leven wijst; dat huwelijken tussen verschillende rassen zondig zijn; en dat zwarte mensen of mensen van andere rassen of volkeren in enig opzicht inferieur zijn". Met andere woorden: "De kerk veroordeelt elke vorm van raciale en culturele vooroordelen. 

Wat ik herken, zijn deze woorden: "In het verleden hebben sommige kerkleiders en -leden speculatieve verklaringen voor de restrictie gegeven, maar geen van die theorieën komt overeen met de officiële leer van de kerk. We kunnen voor de waarheid opkomen wanneer deze ideeën opnieuw opduiken, en verouderd materiaal dat we tegenkomen, wegdoen". Wat betreft dit verouderde materiaal, het nodige heb ik hierover geschreven. Onderstaande afbeelding is voor mij daar een symbool van. 

Waar ik echter bij stil wil staan, zijn deze woorden uit dit artikel: "Genezing komt ook door mensen die zich buitengesloten voelen de hand te reiken, naar hun ervaringen te luisteren en eerlijke gesprekken te voeren over manieren waarop we beter kunnen worden". 

Bij het woord genezing kan ik niet anders dan denken aan Carol Lawrence Costly. Van haar is onderstaande uitspraak, maar die ook zei: "Ik begreep toen nog niet dat de vroegere uitspraken van prominente leiders diep geworteld waren in het hart en verstand van sommige kerkleden. Ondanks dat de ban in 1978 eindigde, betekende dit geen einde aan oude ideeën binnen en buiten de kerk. Ik geloofde, naïef gedacht, dat het priesterschap voor elke man in de kerk racisme onder leden zou wissen of afschaffen." 

Zo geloofde ik ook dat de evangelieverhandeling 'Ras en het priesterschap' zeker een einde zou maken aan het racisme van het verleden, wat naïef gedacht bleek te zijn. En net zoals zuster Costly kwam ik ook tot de ontdekking dat "de vroegere uitspraken van prominente leiders diep geworteld waren in het hart en verstand van sommige kerkleden". 

Daarnaast, wanneer ik terugdenk aan het woord genezing, dan denk ik echter ook aan openheid en eerlijke gesprekken. Dat dit toch nog wel een (klein) probleem is. Terwijl de restrictie op het priesterschap en de tempel zeker ook gezien kan worden als een leerstellig iets. Hierbij denk ik bijvoorbeeld aan de proclamatie over "De herstelling van de volheid van het evangelie van Jezus Christus". Die als openingszin heeft: "Wij verklaren plechtig dat God zijn kinderen in alle landen van de wereld liefheeft". Wat alles te maken heeft met dat De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen de nieuwtestamentische kerk hersteld is. Wat ik samengevat heb in de HOE van de herstelling. Dat toen de kerk werd hersteld er geen onderscheid werd gemaakt tussen wit en zwart. Maar ik denk bijvoorbeeld ook aan het verbond van Abraham.

In die zin vind ik de woorden van Joseph Smith eigenlijk best wel troostend: "Ik onderwijs ze de juiste beginselen, en zij besturen zichzelf". Dat tussen het onderwijzen van de correcte beginselen en dat wat er uiteindelijk nog in het hart en verstand leeft door de "oude ideeën van het verleden" een gat kan zitten. Dat dit een realiteit is, waaruit blijkt dat het racisme van het verleden nog steeds doorwerkt in het heden, in het besef, dat "racisme bestrijden iets is van de lange adem". Dat neemt niet weg dat het onze opdracht is dat "wanneer deze ideeën opnieuw opduiken" we voor de waarheid opkomen en blijven opkomen. 

Blikje: Diversiteit

"God schiep de rassen - maar niet het racisme.

We zijn allemaal kinderen van dezelfde Vader.

Geweld en haat hebben geen plaats in Zijn gezin." 

(Zie Handelingen 10:34)

Drie blikjes

 

Vandaag deel ik voor de verandering niet één blikje, niet twee, maar drie blikjes. Ze hebben alledrie te maken met Zijn stem. Het horen van Zijn stem, Zijn stem laten horen en tot slot,  Zijn stem toepassen. 

In een van de blikjes maak ik de opmerking: "We geven gehoor aan de oproep, maar de praktijk, wie we zijn en waar we nog staan, kan ons in de weg zitten". Dit sluit eigenlijk wel weer heel mooi aan bij onze zondagschoolopdracht van deze week, waarin in de inleiding op onze leesopdracht het volgende wordt gezegd: "Je kunt het boek Spreuken zien als een verzameling wijze raad van liefdevolle ouders. De belangrijkste boodschap is dat je een goed leven zult hebben als je wijsheid zoekt, met name Gods wijsheid. Maar na het boek Spreuken komt het boek Prediker, wat aangeeft dat het toch niet zo eenvoudig is. De prediker die in het gelijknamige boek wordt geciteerd, merkte op dat hij zich met heel zijn hart erop toelegde wijsheid te kennen, maar dat dit slechts najagen van wind is, en dat hij er veel verdriet aan overhield". 

Uiteindelijk, zoals we ook kunnen lezen in deze inleiding, is de conclusie wel: "Het leven is altijd beter - maar niet altijd volmaakt - als we op de Heer Jezus Christus vertrouwen en Hem volgen". Deze conclusie zie ik ook terug in de algemene conferentietoespraak die op onze leeslijst van deze week staat: 'Beste dagen en slechtste dagen': "Dankzij Hem liggen je beste dagen in het verschiet, hoe slecht het nu ook gaat". 

Voordat ik de drie blikjes open, wil ik stilstaan bij een vraag uit deze toespraak, waar ik niet omheen kan: "Is het niet verbazingwekkend dat de beste dag in een paar minuten naar de slechtste dag kan omslaan?" In deze toespraak vertelt presidente Emily Belle Freeman dat de kanker van haar man Greg teruggekeerd was. Ook ik weet, uit eigen ervaring, hoe je beste dag door kanker kan omslaan in je slechtste dag.

Gisteren kreeg ik een uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek borstkanker. Waar ik mij echter over verbaas, juist omdat het zo belangrijk is om er tijdig bij te zijn, is dat "35 procent van de uitgenodigde vrouwen in Nederland ervoor kiest om niet deel te nemen aan het officiële Bevolkingsonderzoek borstkanker. Dit betekent dat jaarlijks bijna 400.000 vrouwen de uitnodiging voor een mammografie aan zich voorbij laten gaan". Simpel gezegd: "Als u meedoet, is de kans kleiner dat u doodgaat aan borstkanker". Ik citeer het misschien bot, maar ik denk dat ik bij wie de kanker was uitgezaaid dit wel zo kan zeggen. Ik zit niet op een borstkankeronderzoek te wachten; ik wil trouwens helemaal niet bezig zijn met kanker. Desondanks geef ik wel gehoor aan deze uitnodiging.

Zijn stem horen

"In de wereld vol wedijverende stemmen

heeft onze hemelse Vader het ons mogelijk gemaakt

om de zijne te horen

en te volgen."

Zijn stem horen

Zijn stem laten horen

"Niemand ons kan het zich veroorloven werkeloos toe te kijken 

als de doeleinden van God gebagatelliseerd en aan de kant geschoven worden. 

Ik nodig met name de zusters in de kerk uit 

om onder leiding van de hemel te bedenken wat zij kunnen doen 

om hun stem van geloof en getuigenis te laten horen." 

"We hebben in toenemende mate behoefte aan de kenmerkende, 

invloedrijke en gelovige stemmen van vrouwen. 

We willen dat ze zich de leer eigen maken en begrijpen wat we geloven, 

zodat ze van de waarheid van alle dingen kunnen getuigen -

 en het maakt niet uit of die getuigenissen nu worden gegeven rond het kampvuur,

op een jongevrouwenkamp, in een getuigenisdienst, in een blog of op Facebook."

Ouderling M. Russell Ballard

Zijn stem toepassen

November vorig jaar (november 2018) zei president Russell M. Nelson het volgende: "In dit werk - we hebben het hier al eerder over gehad - zijn vrouwen keihard nodig, want vrouwen geven de toekomst vorm. Ik doe vanavond dan ook een profetische oproep aan u, de vrouwen van de kerk, om de toekomst vorm te geven door het verstrooide Israël te helpen vergaderen". In deze toespraak stelt hij  de vraag: 'Waar kunt u beginnen?' en vraagt hij ons tevens vier dingen te doen. Een van de dingen die hij toen vroeg, was mee te doen aan een 10-daagse vastenperiode van sociale media. Dat herinnert u zich vast nog wel. Als onderdeel van de vier dingen te doen, haalt hij ook het 'Kom dan en volg Mij'-programma aan. Hierover zegt hij het volgende: "U, lieve zusters, speelt een cruciale rol in het succes van deze nieuwe, evenwichtige en gecoördineerde werkwijze voor het evangelieonderricht".

"U, lieve zusters, speelt een cruciale rol in het succes". Dit heeft alles te maken met toepassing. Maar soms kunnen we in conflict komen met onszelf, als we ernaar streven te voldoen aan het ideale beeld. We geven gehoor aan de oproep, maar de praktijk, wie we zijn en waar we nog staan, kan ons in de weg zitten. Wat dat betreft is er niets nieuws onder de zon. Dat blijkt wel uit de 'Kom dan en volg Mij'-leesopdracht van deze week, waar Paulus, zie Romeinen 7:15-17, het volgende zegt: "Immers, het wensen is wel bij mij aanwezig, maar het goede uitwerken kan ik niet. Want niet wat ik wens, het goede, doe ik, maar wat ik niet wens, het kwade, dat doe ik".

Het zou interessant zijn om hier verder op in te gaan, hoe om te gaan met deze innerlijke conflicten, maar dit is niet de reden van mijn blogje. Het is slechts een inleiding op onderstaand filmpje, wat ook bij de leesopdracht van deze week hoort, maar helaas niet in de Nederlandse versie van ons 'Kom dan en volg Mij'-lesboek staat. Het filmpje zelf vind ik hilarisch. Het geeft echter ook weer dat toepassen en het vervullen van een cruciale rol in deze tijd soms 'gewoon' in het kleine zit, dicht bij huis, de plaats waar uiteindelijk de veranderingen moeten plaatsvinden.

Wie we zijn en waar we nog staan, kan ons in de weg zitten

Afbeelding: https://thirdhour.org/blog/uncategorized/free-general-conference-quote-wallpapers/

Afbeelding:Pixabay.com

Vergelijken

Vergelijken is de dief van vreugde

Nog steeds aan het eten uit mijn voorraadkast. 

Blikje: Vergadering van Israël en diversiteit

Het is niet de eerste keer dat onderstaande toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël' voorbijkomt. Alleen elke keer net met een andere insteek, zoals nu diversiteit en vorige week nog het gezin.

In zijn toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël ' zei president Russell M. Nelson het volgende: “Lieve zusters, u hebt unieke geestelijke gaven en vermogens. Ik spoor u aan vanavond met alle hoop van mijn hart aan dat u zult bidden om inzicht in uw geestelijke gaven - om ze meer dan ooit te ontwikkelen, te gebruiken en uit te breiden”.

Afgelopen week kwam het woord aansporen ook al voorbij, maar dan in een andere context. Soms voel je een woord aan, maar soms kan een woordenboek je helpen om een woord toch beter te plaatsen, te begrijpen. In het woordenboek kwam ik onder andere de volgende betekenissen tegen: "aandrijven, aandringen, aanvuren, aanzetten, noodzaken tot". Alle woorden die ik in het woordenboek tegenkwam, hadden op de een of andere manier te maken met 'iemand aanmoedigen tot'. Dus met het doen van iets, met ons gedrag.  

Wij worden dus door president Russell M. Nelson aangemoedigd om inzicht te krijgen in onze eigen geestelijke gaven. En ze dan “meer dan ooit te ontwikkelen, te gebruiken en uit te breiden”. President Nelson beklemtoont deze aansporing nog meer door deze drie woorden, "uw geestelijke gaven", cursief weer te geven. Vanuit de Schriften weten we: “Ik zeg u dat dit mijn stem is tot allen”, maar door dit zo te benadrukken maakt hij het naar mijn gevoel nog persoonlijker.  

"En voorts, voorwaar, Ik zeg u: 

Ik wil dat u altijd bedenkt en altijd in gedachte houdt

 wat die gaven zijn die de kerk gegeven worden.

Want allen krijgen niet iedere gave geschonken; want er zijn vele gaven,

en ieder mens wordt een gave geschonken door de Geest van God."  

Leer en Verbonden 46:10,11

Probleem is helaas dat we soms de uw uit het oog verliezen. Hierbij denk ik aan de toespraak van zuster Jean B. Bingham, onze algemeen ZHV-presidente, die het volgende zegt in haar toespraak 'Vrouwen en verbondsmacht':

 “Veel te vaak vergelijken vrouwen zich 

met andere vrouwen...

Iedere vrouw bezit een unieke mix vaardigheden en talenten, 

en die gaven komen alle van God. 

Dat u en ik - of om het even hoeveel vrouwen - niet hetzelfde zijn, 

wil nog niet zeggen dat een van ons meer of minder is dan de ander. 

We moeten onze gaven ontdekken en ontwikkelen, 

eraan denken van wie ze hebben gekregen

 en ze dan ook voor Gods doeleinden gebruiken...

We hoeven niet met elkaar te wedijveren, 

want al onze verschillende gaven, talenten en capaciteiten zijn nodig.”

Ouderling J. Devin Cornish heeft hierover het volgende gezegd: “We moeten ophouden onszelf met anderen te vergelijken. We pijnigen onszelf onnodig door te wedijveren en te vergelijken. We laten ons zelfbeeld ten onrechte afhangen van de dingen die we wel of niet hebben en de mening van anderen. Als we dan toch moeten vergelijken, laten we ons dan vergelijken met wie we in het verleden waren - en zelfs met wie we willen worden. De enige mening over ons die belangrijk is, is die van onze Hemelse Vader. Vraag Hem alstublieft oprecht naar zijn mening. Hij zal ons liefhebben en bijsturen, maar niet ontmoedigen; dat is Satans list”.

Afbeelding: churchofjesuschrist.org

Afbeelding: vergelijken

Vergadering van Israël: Het gezin

 

Vandaag deel ik opnieuw een blikje dat gaat over het gezin. En dan met name over de leer van het gezin en de vrouw in haar rol als moeder. Basisingrediënt van dit blikje is president Nelsons toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël'. Ik zeg met reden basisingrediënt, want ik heb deze toespraak ook met een diversiteitsinsteek. Dat blikje deel ik de volgende keer. En met diversiteit bedoel ik dit keer niet dat 'allen gelijk zijn voor God', maar de neiging van ons vrouwen om onszelf met anderen te vergelijken. 

Het blikje van vandaag kan ik echter niet los zien van een ander blikje dat ik eind vorig jaar deelde: 'Een oproep aan mijn zusters'. Waarin president Nelson het volgende zegt: "U bent onze cruciale partner in deze eindtijd. Elke vrouw die waardig aan priesterschapsverordeningen deelneemt heeft rechtstreeks toegang tot de macht van God". In deze toespraak heeft president Nelson het niet alleen over "wij hebben vrouwen nodig met een fundamenteel begrip van de leer van Christus, die met dat begrip een generatie zullen opvoeden en onderwijzen die de zonde kan weerstaan", maar ook over de vele andere rollen die een vrouw kan vervullen in de vergadering van Israël. Zoals: "vrouwen die georganiseerd zijn en kunnen organiseren, vrouwen met leidinggevende kwaliteiten die kunnen plannen, leiden en besturen. Vrouwen die kunnen onderwijzen, vrouwen die zich kunnen uitspreken", waarvan dit maar een paar voorbeelden zijn.

Blikje: De leer van het gezin kennen, na te leven en te verdedigen

In zijn toespraak 'Deelname van de zusters aan de vergadering van Israël' tijdens de algemene conferentie van oktober 2018, zei president Russell M. Nelson: "Ik zeg erbij dat ik met het woord moeder niet alleen vrouwen bedoel die in dit leven kinderen gekregen of geadopteerd hebben. Ik bedoel daarmee alle volwassen dochters van onze hemelse Ouders. Iedere vrouw is op grond van haar eeuwige, goddelijke bestemming een moeder".  

We hebben vrouwen nodig die weten

hoe ze door hun geloof belangrijke dingen kunnen laten gebeuren

en die moedige verdedigers zijn van moraliteit en gezinnen. 

Russell M. Nelson

Om onze bijdrage te kunnen leveren aan de vergadering van Israël wordt er van ons vrouwen niet alleen geloof gevraagd, maar ook de nodige moed. Moed om de Heer in ons leven te laten zegevieren. Wat onder andere betekent, zeker ten aanzien van het gezin en het belang ervan, dat we daarmee in sommige opzichten ingaan tegen de stroom van ontwikkelingen die zich in de maatschappij voordoen. 

Iemand die dit prachtig verwoord is elder D. Todd Christofferson. In zijn toespraak De morele kracht van vrouwen zegt hij namelijk het volgende: "Een gevaarlijke filosofie die de morele invloed van vrouw ondermijnt is de devaluatie van het huwelijk, van het moederschap en het traditionele gezinsleven als carrière op zich. Sommige feministische denkers zien helemaal niets in het traditionele gezinsleven, omdat het vrouwen klein zou houden en ze de niet aflatende eisen van het opvoeden van kinderen een vorm van uitbuiting vinden. Zij drijven de spot met wat zij het 'vrouwonvriendelijk loopbaantraject' noemen. Dat is niet eerlijk of juist. Wij bagatelliseren geenszins de waarde van wat vrouwen of mannen in welke goede zaak of carrière dan ook tot stand brengen - daar plukken wij allen de vruchten van - wel stellen wij dat er geen hogere zaak is dan het huwelijkse moederschap en vaderschap. Geen carrière, hoe ambitieus ook, geen geldelijke compensatie, geen erkenning of eerbewijs kan tippen aan de uiteindelijke beloningen die het gezin brengt. Wat een vrouw verder ook mag bereiken, haar morele invloed komt nergens zo goed tot zijn recht als in het gezin." 

Op ons vrouwen, of we nu wel of niet gebaard hebben, rust de gezamenlijke verantwoordelijkheid om "de leer van het gezin te kennen, na te leven en te verdedigen". 

De tijd zal aanbreken dat alleen zij

die intens en actief in het gezin geloven, 

hun gezin kunnen beschermen 

te midden van het oprukkende kwaad om ons heen.

Julie B. Beck

Afbeelding: Lds.org

Het gezin

 

Voor wie het niet weet: blikjes zijn stukjes die ik ooit heb geschreven voor de vrouwenorganisatie in onze kerkgemeente en die nu aan het verstoffen zijn in "mijn voorraadkast". In sommige opzichten zijn deze blikjes over de houdbaarheidsdatum. Ik denk echter ook dat aan deze blikjes tegelijkertijd een onbeperkt houdbaar label gehangen kan worden. Juist vanwege die inhoud. 

Blikje: De leer van het gezin versterken

Onze eerste verdedigingslinie 

in een wereld van spiritueel en moreel verval

is 

en blijft de familie.

Elder Rex D. Pinegar

In deze tijd van twijfel en onzekerheid

 is kennis van het plan van geluk 

essentieel

 om geestelijk te overleven. 

Maar we kunnen niet verwachten

 dat de wereld

 onze kinderen 

beginselen van eeuwig geluk meegeeft. 

Als ouders 

moeten wij onze kinderen 

over hun goddelijke oorsprong 

en bestemming vertellen. 

Elder Quentin L. Cook

Afbeelding: Liahona januari 2022

Aan het rouleren

 

Het lijkt erop dat ik de smaak van het openen van blikjes te pakken heb. Want ook vandaag grijp ik terug op een blikje, datum december 2021, dat ik nog in mijn kast had staan. En waarvan ik denk dat de inhoud nog steeds bruikbaar is. 

Hoe lang is voedsel in blik houdbaar?

Blikje:

Vraag me niet hoe ik er ben gekomen, maar op een gegeven moment kwam ik terecht in een toespraak van ouderling D. Todd Christofferson: Waarom een huwelijk, waarom een gezin. In deze toespraak heeft hij het over "Dietrich Bonhoeffer, een Duitse theoloog die zich uitsprak tegen de nazi-dictatuur, die door zijn actieve verzet in de gevangenis belandde en uiteindelijk ook wordt geëxecuteerd. In de periode dat hij in de gevangenis zat, schreef hij brieven en een van die brieven was aan zijn nicht gericht voor haar huwelijk".

Vorig jaar, april 2020, was het 75 jaar geleden dat deze Bonhoeffer werd omgebracht vanwege zijn verzet tegen het nazi-regime. In deze periode is er in bepaalde christelijke kringen volop aandacht geweest voor Bonhoeffer. De brieven die hij namelijk in de gevangenis schreef, zijn na zijn dood uitgegeven, waardoor hij kon uitgroeien tot de bekende theoloog die hij nu is, en werd hij daardoor een inspiratiebron voor velen. Voor ouderling Christofferson, maar ook, om 'dichterbij' huis te blijven, Gert Jan Segers, voormalig lid van de Tweede Kamer. 

De laatste wordt, zoals hij zelf zegt, "steeds weer diep geraakt door de woorden van Bonhoeffer". Niet alleen dat, "hij put er ook belangrijke lessen uit voor zijn persoonlijke en politieke leven". Een van deze lessen, Seegers deelt er drie, waar hij het over heeft is Blijven waar je moet zijn. In dit stukje zegt hij het volgende: "We leven in een cultuur waarin je geen kans mag laten lopen, waarin je in liefde en werk altijd maar je onrustige hart moet volgen. We hebben een kerkelijke cultuur waarin een gemeente leuk en aantrekkelijk moet zijn, op straffe van vertrek. In die context geeft Bonhoeffers keuzes te denken en doet hij de aanmoedigende suggestie om trouw te blijven aan wat je beloofd hebt en daar te blijven waar je moet zijn."

Vrede thuis

Een van de grootste zegeningen 

die we de wereld te bieden hebben,

is de macht van een thuis

waarin Christus het middelpunt vormt

en het evangelie wordt geleerd,

waar verbonden worden nagekomen

en liefde overvloedig heerst. 

PS:

Ergens moet ik nu toch ook denken aan FOMO (Fear Of Missing Out), de angst om iets te missen. Misschien dat het komt door dit stukje zin van Jan Segers: "We leven in een cultuur waarin je geen kans mag laten lopen..."

Afbeelding blikje

Kijken en zien

 

De afgelopen periode heb ik, meen ik, wekelijks iets op mijn blog geschreven. Soms, dat kwam ook voor, zelfs meer stukjes in een week. Er waren echter ook periodes dat ik nauwelijks iets schreef. Op dit moment hang ik, als het gaat om het schrijven op mijn blog, ergens tussen dit alles in. Niet direct zichtbaar voor jullie, maar wel voelbaar voor mijzelf. Daarom open ik vandaag opnieuw een enigszins aangepast blikje, wat gaat over kijken en zien. Wat voor mij uiteindelijk ook te maken heeft met diversiteit. Diversiteit in discipelschap. 

Waarom juist dit blikje? Misschien wel omdat ik zelf niet alleen bezig ben met kijken en zien, maar ook met wat ik hoor. Kijkend door de bril van mijn eigen vrouw zijn, naar Christus en zijn eigenschappen. Tegelijkertijd meenemend deze opmerking die ik onderweg tegenkwam: "Een nauwkeurige bestudering van de evangelieteksten onthult dat Jezus een emotioneel complexe persoon was, en helemaal niet het eendimensionale 'aardige man'-personage dat onze cultuur helaas zo vaak van hem heeft gemaakt." En deze opmerking: 

"Als mensen het karakter van God niet begrijpen,

begrijpen ze zichzelf ook niet."

Joseph Smith

Wat ik ook niet helemaal los kan zien van de vrouw die vorige week voor ons fietste, met op haar t-shirt in grote letters de tekst: "Jezelf kennen is het begin van alle wijsheid, Socrates". 

Blikje: Kijken en zien

"Het is niet waar je naar kijkt wat ertoe doet,

het gaat erom wat je ziet." 

Henry David Thoureau

Je kan met elkaar naar hetzelfde kijken en toch niet hetzelfde zien. Het is de beleving die het verschil maakt. Dat bleek vandaag wel weer: de een zag dit, de ander zag dat, en dat had alles te maken met onderstaand filmpje. 

Tijdens de algemene conferentie van oktober 2003 gaf president Gordon B. Hinckley een toespraak. Hij begint deze toespraak met de volgende woorden: “Iemand heeft gezegd: Wees vriendelijk voor vrouwen. Zij vormen de helft van de wereldbevolking en zijn de moeders van de andere helft. Geliefde zusters, u bent geweldige vrouwen die het goede deel hebben gekozen en ik heb veel bewondering voor alles wat u doet. Ik zie dat u bij van alles betrokken bent”. En dan geeft hij een opsomming van de dingen die de vrouwen van de kerk zoal doen.

Het is een toespraak aan de vrouwen van de kerk. In deze toespraak heeft hij het ook over zijn kleindochters die nu moeder zijn. En dat hij soms "de neiging heeft, wanneer hij naar hun echtgenoten kijkt, om te zeggen: Word wakker en doe ook eens iets. Waardeer jij je vrouw wel voldoende? Weet je wel hoeveel zij doet? Geef je haar wel eens een complimentje? Bedank je haar wel eens?”

President Hinckley zegt echter ook dit in zijn toespraak: “Velen van u denken dat ze mislukkingen zijn. U hebt het gevoel dat het niet goed gaat, dat al uw inspanningen niet voldoende zijn. Wij maken ons allemaal zorgen om onze prestaties. We willen het allemaal beter doen. Maar helaas beseffen we niet, of zien we niet, wat de resultaten van onze inspanningen zijn. Maak uzelf niet wijs dat u faalt. Ga op uw knieën en vraag om de zegeningen van de Heer; sta dan op en doe wat er van u gevraagd wordt. En laat de rest aan de Heer over. Dan zult u ontdekken dat u iets bereikt wat onbetaalbaar is”.

Vrouwen gaan “soms voorbij aan al het goede dat ze gedurende de dag doen”. Wat ook blijkt uit bovenstaand filmpje. Even los van het feit of deze gevoelens al dan niet terecht zijn. In dat negeren, de gevoelens die ze heeft, schuilt een gevaar waar we onze ogen niet voor mogen en kunnen sluiten. Hierbij denk ik aan de toespraak  'Vergeet mij niet' van president Dieter F. Uchtdorf . Eerst zegt hij, en dit haakt in op wat president Hinckley ook al aangaf: “Wees onderwijl dankbaar voor alle kleine successen bij u thuis, in uw familierelaties, uw opleiding en bestaansmogelijkheden, uw deelname in de kerk en uw persoonlijke vooruitgang. Net als bij de vergeet-mij-nietjes lijken die successen in uw ogen misschien erg klein en gaan anderen eraan voorbij. Maar God merkt ze op en voor Hem zijn ze van tel. Als u succes alleen ziet als de volmaaktste roos of een oogstrelende orchidee, gaat u voorbij aan enkele van de mooiste ervaringen die het leven biedt”.

Maar, er is ook een schaduwkant, wat te maken heeft met anders naar bovenstaand filmpje kijken. President Uchtdorf: “In onze ijver om alle taken en plichten te vervullen die we als lid van de kerk op ons nemen, zien we het evangelie soms als een lange lijst met taken die we aan onze al onmogelijke lange waslijst van dingen moeten toevoegen, als een blok tijd dat we ergens in ons drukke schema moeten inpassen. We staren ons blind op wat de Heer van ons vraagt en hoe we dat kunnen doen, maar vergeten wel eens waarom”.

Dat brengt mij op een andere toespraak. Er zijn veel prachtige toespraken, maar deze is mij dierbaar, en dat is die van president Boyd K. Packer 'Ouders in Zion', waarin hij het volgende zegt: “Sommige moeders raken ontmoedigd - zelfs depressief. Ik ontvang brieven met het woord schuld, omdat ze niet alles kunnen. Naar de kerk gaan is, of zou moeten zijn, een verademing van het dagelijkse leven. Het zou rust en tevredenheid moeten brengen. Als het druk en ontmoediging met zich mee brengt, is er iets uit balans”.

Behalve dat, en misschien staan we daar niet voldoende bij stil, zegt hij ook dit: “We moeten oppassen dat de programma's en activiteiten van de kerk niet te zwaar worden voor sommige gezinnen. Wanneer de beginselen van het evangelie worden begrepen en toegepast, versterken en beschermen ze zowel personen als gezinnen. Toewijding aan het gezin en toewijding aan de kerk zijn geen verschillende dingen”.

Tot slot nog een uitspraak uit deze toespraak. Alhoewel deze toespraak een 'oudje' is, is hij naar mijn gevoel nog steeds actueel, die zeker de moeite waard is om in zijn geheel te lezen, en dat is deze: “De meeste gezinnen doen hun best; maar sommigen raken, wanneer ze worden belast met gezondheidsproblemen en financiële problemen, gewoon uitgeput terwijl ze proberen bij te blijven, en uiteindelijk trekken ze zich terug in inactiviteit. Ze zien niet dat ze zich verplaatsen van de enige beste bron van licht en waarheid, van hulp bij hun gezin, naar de schaduw waar gevaar en liefdesverdriet wachten”.

Kijken en zien. 

Blikjes en Esther

 

In het verleden schreef ik naast dit blog nog voor een ander blog. Dit blog is ondertussen gesloten, maar zo af en toe haal ik iets van dat blog. Dit blog van toen noem ik nu mijn voorraadkast en af en toe haal ik een blikje uit deze kast, en open ik dat hier op mijn levensreisblog.

Deze week staat onze leesopdracht in het teken van Esther. In ons Kom dan en volg Mij-materiaal werd onder andere gezegd dat we "misschien niet altijd de invloed van de Heer herkennen in de kleine details van ons leven, maar wat we leren uit wat Esther meemaakte, kunnen we leren dat Hij ons kan leiden op ons pad en ons kan voorbereiden op een tijd waarin wij als een werktuig in de handen van de Heer zijn oogmerken kunnen volbrengen". Ook werd president Dieter F. Uchtdorf aangehaald, die het had over "een ieder van ons een unieke plaats inneemt en een belangrijke taak heeft die alleen wij kunnen doen". De Heer heeft u uw verantwoordelijkheid niet voor niets gegeven. Er zijn wellicht mensen en harten die alleen u kunt raken. Misschien kan niemand het precies zo doen als u". 

Ook wordt er verwezen naar een artikel voor de jongvolwassenen, dat ging over Lessen van Esther over je goddelijke potentieel verwezenlijken. Waarin de vraag wordt gesteld: 

"Maak je je weleens zorgen 

dat je je goddelijke potentieel niet waarmaakt?"

De schrijver van het artikel 'Lessen van Esther' heeft het erover dat "hij nog steeds probeert te begrijpen dat zijn bijdragen ertoe doen, ook al lijken ze misschien klein". Maar elke keuze is een daad van geloof. Als ik gehoor geef aan ingevingen, vergroot de Heer mijn vermogen om Hem te dienen. En op die momenten maak ik mijn goddelijk potentieel waar. Esther begreep haar rol misschien niet volledig, maar de Heer wel".

Blikje

En de Heere God riep Adam,

en zeide tot hem: 

Waar zijt gij?

Gen 3:9

Of met andere woorden

Waar ben je? 

In ideeën voor individuele Schriftstudie van deze week kunnen we lezen "God heeft een werk voor mij te doen". In de bijbehorende tekst wordt dan een verwijzing gemaakt naar een toespraak van president Russell M. Nelson 'Leden van de ware millenniumgeneratie worden'. Puur kijkend, denkend in termen van leeftijd, vallen de meesten van ons buiten deze groep. En zou je kunnen denken 'deze toespraak is niet op mij van toepassing'. Maar is dat wel zo? 

In deze toespraak zegt president Russel M. Nelson een paar keer "Een lid van de ware millennium generatie is iemand..." Ik denk dat gezien zijn antwoorden we ons dus wel degelijk aangesproken kunnen en mogen voelen. Ook geeft hij ons tegelijkertijd vier aanbevelingen die alle vier, ook gescheiden van elkaar, zeker de moeite waard zijn om aandacht aan te geven, maar wat ik nu niet ga doen. In deze toespraak zegt president Nelson het volgende, en dat heeft alles te maken met "Waar zijt gij": 

"Je hoeft je niet af te vragen of je bent waar de Heer wil dat je bent, 

of dat je doet wat Hij wil dat je doet.

Je kunt het weten."    

Eerder had hij al gezegd "Vraag je hemelse Vader in de naam van Jezus Christus wat Hij van jou en je zending hier op aarde vindt. Vraag het met een oprechte bedoeling, dan zal de Geest je in de loop van de tijd de levensveranderende waarheid influisteren. Noteer die ingevingen en neem ze vaak door, en handel er naar".  

Ouderling Milton, dit komt uit de toespraak die we gisteren bespraken: "Niettemin kost het tijd en geduld om de stem van de Heer te leren begrijpen. We schenken aandacht aan de gedachten en gevoelens die in ons opkomen, en we schrijven ze op, zoals onze profeet ons heeft aangeraden. Onze ingevingen noteren is een belangrijk onderdeel van het ontvangen. Daardoor kunnen we ons herinneren, overdenken en opnieuw voelen wat de Heer ons leert. Als u dat proces dag in dag uit, maand in maand uit en jaar in jaar uit herhaalt, zult u in het beginsel openbaring groeien". Is dat niet iets wat we allemaal willen en meer dan ooit nodig hebben?

Afbeelding Dagboek LDS Living

Afbeelding klei

Geestelijke schatten 3

Van tevoren had ik niet bedacht dat in de week dat ik begon met Leer en Verbonden 25 dit pad zich zou splitsen in drie wegen. Het priesterschaps-gezag-pad en het priesterschaps-macht-pad  ben ik intussen geweest. En dan nu het Emma-pad, gezien door mijn ras-en-het-priesterschap-bril. De naam van dit pad verwijst naar Emma Smith, de vrouw van Joseph Smith. Het was Emma aan wie deze openbaring was gericht. Over deze openbaring heeft president Nelson het volgende gezegd: "Ik kan u wél vertellen dat u, als u een beroep op Gods macht wil doen, hetzelfde moet doen als wat de Heer aan Emma en ieder van u geboden heeft. Daarom vraag ik u om afdeling 25 van de Leer en Verbonden onder gebed te bestuderen en te ontdekken wat de Heilige Geest u duidelijk maakt". 

In het verleden ben ik ook bezig geweest met deze afdeling. Misschien dat ik daar nog een blikje over deel. Alleen dit jaar, wat alles te maken heeft met mijn jaarthema, kies ik dus voor een iets andere benadering. Ik denk dat het allereerste vers uit deze afdeling daar een goed voorbeeld van is.

"Luister naar de stem van de Heer, uw God, terwijl ik tot u spreek, mijn dochter;

want voorwaar, Ik zeg u dat allen die mijn evangelie aanvaarden,

zonen en dochters in mijn koninkrijk zijn.

LV 25:1

In dit vers zegt de Heer dat allen die zijn evangelie aanvaarden zijn zonen en dochters zijn. Keer op keer blijkt uit de Schriften dat God geen aannemer des persoons is, al blijkt uit de geschiedenis van de kerk dat men met betrekking tot ras en het priesterschap er in een bepaalde periode anders over dacht. 

Wisten jullie dat Jane Elizabeth Manning James een tijdgenoot was van Emma? En dat Jane zelfs een tijdje deel heeft uitgemaakt van het huishouden van de familie Smith? En dat op een gegeven moment er een dusdanige relatie tussen Emma en Jane Elizabeth Manning James ontstond dat Emma aan Jane vroeg of ze door een priesterschapsverzegeling als kind in de familie Smith geadopteerd wilde worden? En dat dit door Jane werd afgeslagen, omdat ze niet begreep wat dit inhield? Dat deze afwijzing niet iets zegt over haar relatie met de Smith familie en haar geloof in de profeet Joseph Smith?

Op een gegeven moment moet Jane echter wel hebben begrepen wat dit inhield en was het haar verlangen om naar de tempel te gaan. Echter, zoals we in evangelieverhandeling ras en het priesterschap kunnen lezen, werd ze net als anderen van haar ras daarvan uitgesloten.  Desondanks liet ze zich door deze kennis niet weerhouden en vroeg ze bij herhaling toch om deze zegeningen. "Tussen 1884 en 1904 nam Jane af en toe contact op met kerkleiders - John Taylor, Wilford Woodruff, Zina D.H. Young en Joseph F. Smith - en vroeg toestemming om haar tempelbegiftiging te ontvangen en verzegeld te worden. Destijds werd zwarte heiligen der laatste dagen, zowel mannen als vrouwen, niet toegestaan om aan de meeste tempelverordeningen deel te nemen. In 1888 gaf ringpresident Angus M. Cannon Jane toestemming om de doop voor haar overleden kinderen te laten verrichten. Uniek was dat de kerkleiders haar uiteindelijk in 1894 toestemming gaven om zich middels een plaatsvervangster als dienstmeid aan het gezin van Joseph Smith te laten verzegelen. Hoewel ze tijdens haar leven geen tempelbegiftiging ontving of aan eigen familie verzegeld werd, zijn deze verordeningen in 1979 voor haar verricht". Hoe waar zijn de woorden dat in "Jane's verdere leven racisme altijd een obstakel is gebleken".  

Ouderling M. Russell Ballard zei over Jane Elizabeth Manning James dat "zij een zeer opmerkelijke discipel was die het bepaald niet makkelijk had en tot haar dood in 1908 een trouw lid van de kerk was". Hoe opmerkelijk zij was, blijkt voor mij uit deze woorden die ze in 1884 schreef aan president Taylor, en die ik uit het boekje 'Let's talk about Race and Priesthood' van W. Paul Reeve heb gehaald: "Ik ben mij bewust van mijn ras en kleur en ik realiseer me dat ik niet kan verwachten mijn begiftiging te ontvangen net als anderen die wit zijn. God beloofde Abraham dat in zijn zaad alle naties van de aarde gezegend zouden zijn en omdat dit de volheid van alle bedelingen is, is er geen zegen voor mij?" Ik vind deze woorden gewoonweg hartverscheurend, maar het zegt ook iets over haar inzicht. 

In deze afdeling, Leer en Verbonden 25, wordt Emma Smith een uitverkoren vrouw genoemd. In mijn ogen is Jane Elizabeth Manning James dat ook. Ondanks alle obstakels in haar leven heeft zij het evangelie nooit losgelaten. "Tegen het einde van haar leven, hoewel ze bijna blind en verlamd was door een val, zei ze: Ik wil hier zeggen dat mijn geloof in het evangelie van Jezus Christus, zoals verkondigd door De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, vandaag de dag nog steeds even sterk is, nee, zo mogelijk nog sterker dan op de dag dat ik voor het eerst werd gedoopt". (Ensign august 1979). 

Daarnaast, nog één ding om te onderstrepen hoe bijzonder ze was, en waar ik het helemaal nog niet over heb gehad, is dat Jane gezegend was met verschillende gaven van de geest. Geestelijke gaven die ook ons deel kunnen zijn. Waarvan president Nelson in een andere toespraak zei dat hij hoopte dat wij, de vrouwen, maar in mijn ogen geldt dit evenzeer voor de mannen, met geheel ons hart om geestelijke gaven zouden bidden. Niet alleen dat, maar ook om het benodigde inzicht, en dat we ze meer dan ooit zouden ontwikkelen, gebruiken en ze uit zouden breiden.

P.S.

In De geschiedenis van de kerk in evenwicht zegt ouderling Steven E. Snow dit: "Zoek informatiebronnen door erkende, gerespecteerde historici, of het nu kerkleden zijn of niet. W. Paul Reeve is een gerespecteerde historicus die tevens lid is van de kerk. En wat kan ik zeggen over Darius A. Gray? Voor mij is hij niet los te zien van God houdt van diversiteit.