Kom dan en volg Mij

Hieronder vind je mijn toespraak, hier en daar met een kleine aanpassing, zoals ik die vanochtend in de kerk heb gegeven. 

Kom dan en volg Mij

Maart jongstleden maakte de kerk bekend dat er in september het een en ander zou gaan veranderen wat betreft onze zondagse vergaderingen. Dit werd gevolgd door verschillende nieuwsberichten. Op Churchnews verscheen een artikel over deze veranderingen, waarin onder andere verwezen werd naar de algemene conferentie van oktober 2018

Voordat ik daar echter naartoe ga, wil ik jullie eerst meenemen naar januari 2018. Voor mij is uiteindelijk alles een groot samengesteld geheel. Er verscheen toen in de Liahona een artikel met als ondertitel 'Meer kracht in de vergaderingen van de Melchizedekse priesterschap en de ZHV'. 

In dit artikel werd het volgende gezegd: “De afgelopen maanden, let wel maanden, hebben de leiders van de kerk samen besproken hoe we de zondagse vergaderingen van de Melchizedekse priesterschap en de zustershulpvereniging kunnen verbeteren. Het resultaat daarvan is het nieuwe leerplan 'Kom dan en volg Mij - voor de Melchizedekse priesterschap en de zustershulpvereniging'. Men zei toen ook dat we meer gebruik zouden gaan maken van de algemene conferentietoespraken. 

Het voorwoord in dit artikel is van ouderling Russell M. Ballard. In dit voorwoord zegt hij onder andere dit: “Naarmate we doeltreffender met elkaar overleggen, zal God ons zegenen met meer openbaring, inzicht en macht om zijn werk tot stand te brengen”.

Als - overleggen  / dan - de zegening 

Het woord overleggen kan ik niet loszien van de veranderingen die in 2018 plaatsvonden, maar ook niet van september. 

Aan het eind van het jaar zei ouderling Jeffrey R. Holland dit, en hij bevestigt daarmee de woorden van ouderling Ballard: “We zijn de bijeenkomsten van de ZHV en het MP-quorum anders gaan bekijken, met meer nadruk op gezamenlijk overleg om het werk van de Heer te volbrengen”. De redactie schreef toen dit als noot: "In dit artikel dat ouderling Holland voor de Liahona schreef, legt hij uit welke krachtige beginselen van bekering aan de basis van 'Kom dan en volg Mij' liggen, het nieuwe leerplan van de kerk".

Ouderling Holland schreef toen onder andere ook dit: “Ik hoop dat we zien dat het om meer gaat dan een gewijzigd beleid, nieuwe programma’s en herziene handboeken. Welke wijzigingen Hij ook aanbrengt in een organisatie of een lesschema of een leerplan, wat Hij echt hoopt te veranderen is u en mij. Hij wil ons hart veranderen en onze toekomst verbeteren. Soms noemen we dat proces eeuwige vooruitgang. Soms noemen we het tot inkeer komen. Soms noemen we het gewoon bekering. Hoe we het ook noemen, het houdt in dat we iets leren".

Leren en bekering gaan hand in hand. 

Dit is wat Kom dan en volg Mij, voor personen en gezinnen er zelf over zegt: “Oprechte bekering is het doel van al het leren en onderwijzen in het evangelie. We streven ernaar om meer op Jezus Christus te lijken. Als we dus het evangelie bestuderen, proberen we niet alleen nieuwe kennis op te doen; we verlangen een nieuwe schepping te worden. We vertrouwen daarbij op onze hemelse Vader en Jezus Christus, dat Zij ons helpen ons hart, onze opvattingen, onze daden, ja, onze aard te veranderen. Voor ware bekering is de invloed van de Heilige Geest essentieel.”

Tijdens de algemene conferentie van oktober 2018 zei president Nelson in zijn openingswoord dat "de aanvallen van de tegenstander op het geloof, op ons, en onze gezinnen exponentieel toenemen. Om geestelijk te overleven, hebben wij eigen strategieën en proactieve plannen nodig. Daarom willen wij nu organisatorische aanpassingen doorvoeren die onze leden en hun gezin versterken”.

Tevens vertelde president Nelson dat de "kerkleiders al jaren aan een geïntegreerd leerplan werkten, Kom dan en volg Mij, om gezinnen en personen te versterken met een thuisgericht en kerkgesteund plan, zodat:

• meer begrip van de kerkleer,
• een groter geloof 
• en een diepere persoonlijke aanbidding worden bereikt." 

Elder Bednar: “We kunnen niet simpelweg naar de kerk gaan, meedoen aan programma’s en verwachten dat we daarmee alle spiritualiteit en bescherming zullen ontvangen, waardoor we weerstand kunnen bieden op de dag van het kwaad.”

Dit is wat het Eerste Presidium erover zegt in het nieuwe materiaal: “Als de leden samen naar de kerk gaan, leren en dienen, zullen ze vreugde ondervinden, sterker worden, en de zegeningen van de Heer in hun leven en thuis voelen.” 

Thuis heeft in de eerste plaats te maken met thuisgericht. Met het leerplan en Kom dan en volg Mij. Ik denk bovenal ook met dat we zelf de Schriften lezen. 

President Nelson zei het zo in zijn openingswoord tijdens de algemene conferentie van 2018: “Wij zijn zelf verantwoordelijk voor onze eigen geestelijke groei.”

Wat een half jaar later nog eens door ouderling Bednar werd bevestigd tijdens de algemene conferentie van april 2019: “Ieder lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen is zelf verantwoordelijk om de leringen van de Heer te bestuderen en na te leven. We moeten niet verwachten dat de kerk als organisatie ons alles leert of vertelt wat we moeten weten en doen om toegewijde discipelen te worden en kloekmoedig tot het einde toe te volharden. Nee ,we zijn zelf verantwoordelijk om te leren wat we moeten leren, te leven zoals we moeten leven en te worden wie de Meester wil dat we worden.”

“Het mooie van dit leerplan is dat alle andere leden dat net zo doen. En daardoor kun je, wanneer je bijeenkomt, de evangeliewaarheden en -beginselen bespreken die jou tot verandering hebben aangezet, en de anderen kunnen hetzelfde doen. Daardoor kom je samen om het ultieme doel van iedereen na te streven: als Jezus Christus te worden.”

“Naarmate u de Schriften thuis vaker bestudeert, zult u ook meer inzicht en geestelijk begrip ontvangen. En als u met anderen erover praat, wat ik zie als overleg, zullen u en die anderen gezegend worden”. "U creëert geen inspirerende muziek als anderen niet over hun eigen inzichten en inspiratie vertellen". 

Ik herhaal die zin nog eens: "U creëert geen inspirerende muziek als anderen niet over hun eigen inzichten en inspiratie vertellen". 

Het gaat dus om welke evangeliewaarheden en -beginselen jou tot verandering hebben aangezet. Dat is wat je meeneemt naar de kerk, wat volgens mij alles te maken heeft met een betere ik. Een uitspraak die ik geleend heb van een betere ik, een beter huwelijk, wat weer te maken heeft met je eigen geestelijke en emotionele groei. Waarom dan toch dat kijken naar die ander?

“We kunnen pas één van hart en één van zin worden en zijn als een ieder persoonlijk de Heiland in het middelpunt van zijn leven plaatst”. 

Als - dan 

Ik moet hierbij ook denken aan wat president Dallon H. Oaks twee jaar geleden zei tijdens de oktoberconferentie over 'Kom dan en volg Mij': “Dit jaar zijn miljoenen geïnspireerd door het evangelie-studieplan dat gebaseerd is op de uitnodiging van de Heiland: 'Kom dan en volg Mij'. 

Christus volgen is geen oppervlakkige of gelegenheidsbezigheid. Het vergt voortdurende inzet en is een levenswijze die we altijd en overal moeten nastreven. Zijn leringen en voorbeeld bepalen het pad dat elke discipel van Jezus Christus moet volgen. En iedereen wordt uitgenodigd om dit pad te volgen, want Hij nodigt allen uit om tot Hem te komen, zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw. En "allen zijn gelijk voor God". Als volgelingen van Christus spreken en getuigen wij van Jezus Christus, ons volmaakte Voorbeeld. Dus laten we Hem volgen en twist vermijden.” 

Allen zijn gelijk heeft voor mij alles te maken met zwart en wit en HOE de Heer zijn nieuwtestamentische kerk door middel van Joseph Smith herstelde. 

Beseffen we echter ook dat de woorden "allen zijn gelijk" ook alles te maken hebben met 'Kom dan en volg Mij' wat betreft het kerkondersteunende gedeelte.

In de Leer en Verbonden (88:122)  lezen we het volgende over dit 'allen zijn gelijk' in het licht van 'Kom dan en volg Mij': “Wijs onder u een leraar aan, en laten niet allen tegelijkertijd spreken, maar laat één tegelijk spreken en laten allen luisteren naar wat hij zegt, opdat wanneer allen gesproken hebben, allen door allen opgebouwd zullen zijn, en opdat een ieder een gelijke gelegenheid zal hebben”. 

“Dan komen we op een unieke manier samen.” “Dan wordt er inspirerende muziek gecreëerd”.

"Het is daarbij niet erg als iemand niet aan deze bespreking wil deelnemen. Aanwezigheid en het verlangen om het woord van God te horen is ook een uitdrukking van geloof”.  

Dit alles heeft niets te maken met, ik citeer nu ouderling Jeffrey R. Holland: “met de vlotheid van de les, het vullen van de tijd, het aantal complimentjes voor de leerkracht, of zelfs het aantal aanwezigen in de les. Hij zei ook dat de nadruk niet mag liggen op het handboek, of het bord, de beste discussievragen of de schikking van de stoelen”, waarvan het kerkmateriaal zei dat, indien mogelijk, een kringopstelling ervoor kan zorgen dat er goed overleg is en er open discussie kan ontstaan”. Uiteindelijk zijn het bord en die andere dingen middelen.

"Het gaat, ik citeer nog steeds ouderling Holland, ook niet alleen om kennis. Het gaat er niet om dat we "de namen van de twaalf stammen van Israël kennen, of de gelijkenis van de olijfbomen kunnen schematiseren, hoewel dat ook nuttig kan zijn". Waar het om gaat, zei ouderling Holland, wat ik zie als het doel achter al deze middelen, “is wat er in ons leven gebeurt. Leren leidt tot groei en verandering, inzichten die tot verbetering leiden en kennis van de waarheid, wat ons op zijn beurt dichter bij de God van alle waarheid brengt. Als we daartoe bereid zijn, zei ouderling Holland, dan zal God ons leiden naar plekken die we nooit dachten te kunnen bereiken, en die zelfs onze stoutste dromen overstijgen”.

Vandaar dat er gesproken wordt over macht in leerplan. 

Als we dat gevoel, die ervaring, die kracht van thuis meenemen naar de kerk, dan kan daar zelfs nog een kracht bovenop komen. Dit is wat zuster Camille N. Johnson zei over de komende veranderingen in september: “Er ontstaat extra kracht wanneer we wekelijks samenkomen om te overleggen, te leren en elkaar te steunen. Wanneer we in zijn naam samenkomen, is de Geest aanwezig om ons te onderwijzen, worden getuigenissen versterkt en verheffen we elkaar in ons discipelschap. Dit wekelijks moment van verbondenheid helpt om dichter tot de Heiland en tot elkaar te komen. We vinden vreugde in het gezamenlijk bewandelen van het verbondspad.”

Tot slot, naast het bestuderen van de Schriften worden we ook aangespoord onze ingevingen op te schrijven, die leerstellige pareltjes worden genoemd, wat voor mij alles te maken heeft met macht in het leerplan. 

Toen ik hoorde dat ik ziek werd, heb ik mij teruggetrokken en mij overgegeven aan de Schriften en Kom dan en volg Mij. Van mijn dagboek en mijn inspiratieboekje heb ik één boekje gemaakt. Mijn allereerste boekje heb ik mijn kankerboekje genoemd. Al schrijvende ging ik van uitslag naar uitslag en van behandeling naar behandeling. Dit is mijn verslag van de eerste twee maanden. Lichamelijk hoop ik dit nooit meer mee te maken, maar wat een parelreis is dit geweest. 

Het enige wat de Heer wil is ons zegenen op onze levensreis. Het enige waar het om draait, is de vraag of we ons door Hem willen laten zegenen door te doen wat Hij van ons vraagt.

Thuisgericht - kerkondersteunend

Afbeelding: churchofjesuschrist.org

2. Ik neem de boemeltrein

Ik neem de boemeltrein richting Henoch. Waarom Henoch? Omdat hij vorige week ter sprake kwam in de toespraak die we in onze vrouwenorganisatie bespraken. De Heer zei namelijk tegen Hem: "Wandel met Mij". Ik vond deze uitspraak dusdanig mooi dat ik besloot verder door te reizen naar de verwijzende schriftuurtekst (Mozes 6:31, 32), waar ik las dat Henoch door de Heer geroepen werd om bekering tot het volk te prediken. Het probleem is echter dat Henoch dit niet direct ziet zitten. Dit is wat hij er zelf over zegt: "Ik ben maar een knaap en alle mensen haten mij; want spreken valt mij zwaar". En dan zegt de Heer dit: "Zie, mijn Geest rust op u, daarom zal Ik al uw woorden rechtvaardigen; en de bergen zullen vlieden voor uw aangezicht en de rivieren zullen hun loop veranderen; en u zult in Mij verblijven en Ik in u; daarom, wandel met Mij." De Heer laat Henoch weten dat wat hij ziet als een moeilijkheid voor de Heer geen enkel obstakel is, mits hij bereid is om te wandelen.

Ik las dat we in de Topical Guide wel meer dan 100 verwijzingen en/of variaties kunnen vinden die op de een of andere manier te maken kunnen hebben met "wandelen met God". In mijn eigen schriften had ik de volgende woorden bij dit vers van Henoch geplakt: "In aanvulling op de gewone betekenis van het woord wandelen, wordt in dit verband bedoeld een bepaalde richting in het leven volgen. Het kan ook betekenen dat men zichzelf op een bepaalde manier leidt". Bij deze uitspraak moest ik denken aan een andere man, Barthemeüs. Hij zal mijn volgend station zijn.  

Wanneer het gaat om wandelen met God, dan gaat het erom of wij ons op het verbondspad bevinden. En dan zegt Freeman, degene van wie deze toespraak is, dit: "Misschien denkt u bij het horen van die woorden aan vinkjes. Misschien ziet u alleen een pad van vereisten. Maar als we beter kijken, zien we iets fascinerends. Een verbond draait niet alleen om een contract, hoewel dat ook belangrijk is. Het draait om een relatie. President Russell M. Nelson heeft gezegd: "Het verbondspad draait allemaal om onze relatie met God."

Ooit heb ik blijkbaar een boekje gelezen dat waarschijnlijk Bouwstenen heette. De volgende opmerking komt daar uit: "Wandelen door de Geest gaat niet om regels (ik ontken hiermee niet het belang van gehoorzaamheid) die moeten worden nageleefd, maar om een relatie die moet worden opgebouwd en onderhouden. Wij zijn kinderen Gods. Wandelen in de Geest is een actieve houding onder de leiding van de Heilige Geest. Er wordt niet gesproken over rennen. Het is een leugen te denken dat iemand geestelijk meer groeit naarmate hij meer doet voor God." 

Wandelen heeft dus uiteindelijk niets te maken met snelheid en/of de afstand die door jou zou moeten worden afgelegd. Met iemand die langs de kant van de weg staat en afvinkt wat je allemaal gedaan hebt. Nee, het heeft alles te maken met jou en de geest die je bij je draagt tijdens het wandelen, zoals het kunnen genieten van het onderweg zijn. 

Dit is wat president Uchtdorf er over heeft gezegd: "Onze weg naar volmaking is lang, maar we mogen ons verwonderen en verheugen in de kleinste stapjes op die weg." In deze toespraak gaat hij onder andere in op afvinklijstjes, het waarom van het evangelie en het onderweg kunnen genieten van de reis. Een reis die mij bij onderstaand gedicht bracht. Heel eerlijk gezegd was ik dit gedicht volkomen vergeten. Ik was zelfs in eerste instantie enigszins verbaasd dat ik het onder 'Wandel met Mij' had opgeslagen. Maar al gauw begreep ik waarom ik het juist daar had opgeslagen. 

Mijn reis begint ook met een verhaal

Een tijdje terug werd mij, tijdens een fietstochtje met leden van de kerk, de vraag gesteld of ik ooit te maken had gehad met discriminatie. Voor ik het in de gaten had, zei ik: "Ja, in de kerk". Dat was een verrassend antwoord, dat zij en zeker ik ook niet zag aankomen. 

In de loop der jaren heb ik de nodige blogjes geschreven over allerlei onderwerpen, zowel op dit blog als op andere blogs, terwijl ik niet eens een schrijfster ben, eerder een deler van. In mijn hoofd weet ik wat ik wil zeggen, maar het op papier krijgen is toch van een geheel andere orde. Zeker als het onderwerp, zoals nu, heel dicht bij je eigen hart ligt, en waar je in kleine kring tot nu toe wel over hebt gesproken, maar niet direct in het openbaar, zoals nu op mijn blog en in het verlengde daarvan, de kerk.

Dit blogje heeft als titel "Mijn reis begint ook met een verhaal". Het is een variatie op "De reis begint met het vertellen van je verhaal" en kan niet los gezien worden van Mpho Tutu en de lezing van haar die ik onlangs heb bijgewoond. Tijdens deze lezing vertelde ze dat je verhaal vertellen een onderdeel is, eigenlijk de eerste stap, naar genezing. Ook kan die zin van mij niet los gezien worden van een andere lezing die ik heb bijgewoond: 'Slavernij en de kerk, waar hebben we het nu eigenlijk over?' In hoeverre ik genezing nodig heb, weet ik niet, maar wel werd ik mij er meer en meer van bewust dat hierover praten, net als in de maatschappij, ook in de kerk, nog niet zo eenvoudig was en is. En dat er zeker van een wit perspectief gesproken kan worden. 

Mijn verhaal begint bij mijn ouders. Door mijn vader heb ik een link met een verleden van slavernij. De komende tijd zal aan dit verleden van slavernij, dit gebeurt trouwens nu ook al volop in de media, zeer zeker nog meer aandacht worden gegeven vanwege het Herdenkingsjaar Slavernij. Dus voor nu kan ik, wat betreft die kant van mijn familie, kort zijn. Echter, via mijn moeder, die wit is en eeuwenlang stevig geworteld is in Friese bodem, heb ik ook een link met het slavernijverleden en het denken van die tijd. Wij werden namelijk in de jaren zestig lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, in een periode dat zwarte mensen van Afrikaanse afkomst niet naar de tempel konden gaan en mannen niet het priesterschap konden krijgen. Wij, als gezin, werden geconfronteerd met deze restrictie,  en ik ben grootgebracht met de denkbeelden die hieraan ten grondslag lagen en/of eruit voortvloeiden. 

Als kleuter

Het zijn niet alleen de protestantse kerken die een besmet verleden hebben: mijn kerk heeft ook een besmet verleden. In de dagen van Joseph Smith waren er zwarte priesterschapdragers,  maar met Brigham Young veranderde dit. De Kerk heeft over deze periode een verhandeling geschreven: 'Ras en priesterschap'. In deze verhandeling staat onder andere het volgende: "Er is geen betrouwbaar bewijs dat het priesterschap aan zwarte mannen werd onthouden zolang Joseph Smith leefde. In 1852 verklaarde president Brigham Young officieel dat zwarte mannen van Afrikaanse afkomst niet langer tot priester geordend konden worden. Na de dood van Brigham Young lieten opeenvolgende presidenten van de kerk de tempelbegiftiging en het tempelhuwelijk voor zwarten niet toe. In de loop der jaren hebben kerkleiders en -leden gespeculeerd over de reden voor deze beperking op het priesterschap en de tempel. Geen enkele van deze theorieën is echter officiële leer van de kerk". 

President Jeffrey R. Holland zei hierover: "Hoe goedbedoeld de verklaringen ook waren, ik denk dat ze bijna allemaal ondeugdelijk en/of fout zijn. We weten gewoon niet waarom dat gebruik bestond". Met gebruik wordt de beperking op het priesterschap en de tempel bedoeld. Maar ondertussen ben ik wel opgegroeid met deze verklaringen. Als kind heb ik dit in eerste instantie niet zo gevoeld. Dit gevoel kwam pas later. Nog weer later begon ik te beseffen hoe doordrenkt mijn denken eigenlijk was door dit verleden. Wie zei ook alweer dat slavernij, ik heb het nu over haar gedachtengoed, iets is van een ver verleden? Zo voelde het voor mij absoluut niet, want ik moest opnieuw mijn weg vinden in mijn Schriften, ze te leren lezen los van de oude context.

In wezen zit ik nog steeds in dat proces. En ik ben niet de enige. Hierbij denk ik bijvoorbeeld alleen maar aan Brad Wilcox, die vorig jaar nog zijn excuses aanbood wat betreft dit onderwerp. Het feit dat dit kon gebeuren, zegt wel iets, al heb ik zelf geen moment getwijfeld aan zijn goede intenties. Uit eigen ervaring weet ik dat het niet meevalt om de bril van het witte perspectief af te zetten. Ook in de kerk. 

Door mijn ouders sta ik met twee voeten in de slavernij. Het 'witte' voetje bepaalde voor een groot deel mijn leven. Het 'zwarte' voetje maakt, zorgt ervoor, gezien mijn gebrek aan kennis, dat ik aan het begin sta van mijn reis. Maar nu al, ondanks het feit dat ik nog maar een beginneling ben, is mijn wereld al groter en rijker geworden. Ik hoop nog een heleboel pagina's aan mijn verhaal te kunnen toevoegen. 

Dag 6...

Een paar dagen eerder zei ik nog 'Ik ben echt niet van plan om doorlopend verslag uit te brengen van hoe goed ik het er van afbreng als het gaat om het vervullen van VERLICHT de WERELD 'opdrachten'.
Doorlopend?
Is dat trouwens dagelijks of regelmatig?
Toen ik doorlopend schreef dacht ik zelf eerder aan dagelijks.
Net even gegoogled en doorlopend betekent: Aaneengeschakeld, Aan een stuk door, Aldoor, Almaar, alsmaar, Altijd, Constant, Continu, Gedurig, Geregeld, Non-stop, Onafgebroken, Ononderbroken, Onophoudelijk, Onophoudend, Steeds, Voortdurend.

In ieder geval, we zijn nog maar bij dag 6 en wat ik nu al geleerd heb is dat ik iets minder snel iets moet roepen, al heb ik me inderdaad niet dagelijks gemeld, al had dat ook zomaar gekund.
Maar ja, dat had ik van te voren kunnen weten, zoals de wind waait, waait mijn jasje, maar omdat zo zwart/wit op papier te zien staan...
Alhoewel vandaag kan ik daar niets aandoen  😇
Suggestie twee van VERLICHT de WERELD zegt namelijk: post uw favoriete Schrift tekst op sociale media.
En laat ik dat vandaag nu net niet kunnen doen.

Natuurlijk zou ik zo een tekst kunnen posten, er zit er zelfs een nu in mijn hoofd, 'Overleg met de Heer in of bij alles wat uw doet', maar graag geef ik daar gelijk een aanvulling op.
Ik leg dat een andere keer nog wel uit, als ik de tekst correct post.
Maar voor nu kan dat niet.
Mijn papieren Schriften liggen in de kerk, en mijn opladers zijn op reis, waardoor ik nu niet bij mijn tablet Schriften kan zoals ik dat wil.

Maar bij het neerschrijven van de woorden zwart/wit moest ik wel denken aan, dat het vandaag 6 december is, en dat Sinterklaas weer onderweg is terug naar Spanje, om volgend jaar weer terug te keren, met in zijn kielzog weer de nodige discussies.

Het lijkt wel of men in deze discussie alleen maar kan denken in termen van zwart en wit of voor en tegen.
De een aan de ene kant en de ander aan de andere kant, met de hakken stevig in het zand. En dit alles over de ruggen van de kinderen.
Als dit het beeld is wat wij ouders en ouderen geven, als kemphanen tegen over elkaar, wat kunnen we dan verwachten van een volgende generatie?

Sean Covey, hij is de zoon van Stephen R. Covey, heeft een boek speciaal geschreven voor de volgende generatie. Trouwens op het kaft staat geschreven: Alles wat je ouders je niet vertellen. En of laten zien, zou ook een mooie aanvulling kunnen zijn. Want hij heeft het in zijn boek over Win-Win situaties en daarover zegt hij het volgende:

'Winnen-winnen is de overtuiging dat iedereen kan winnen. Winnen-winnen is een groot feest. Het is de overtuiging dat er genoeg succes is voor iedereen. Het is niet jij of ik. Het is jij en ik. Het gaat er niet om wie het grootste stuk taart krijgt. Er is genoeg taart voor iedereen. Het is een groot feest. Winnen-winnen creëert altijd meer. Het is een eindeloos feest.

 

 

VERLICHT de WERELD, dag 6

Suggestie 2: Post uw favoriete Schrift tekst op sociale media.



Become...

Of, met andere woorden: worden.
Worden wie we kunnen zijn.
Als je niet precies begrijpt wat ik bedoel of waar ik heen wil met 'become', dat geeft niet.
Ik weet zelf ook nog niet precies wat ik de komende tijd hierover zal berichten.
Het pad hoeft niet duidelijk verlicht te zijn om een stap te kunnen zetten.
Maar op de een of andere manier valt het woord 'become' me de laatste tijd op in de dingen die ik lees, vandaar.

Er is niets in dit leven, geen enkele ervaring,

of zij is heilzaam voor allen die zich erin verdiepen

en het beste van die ervaring proberen te maken.

Brigham Young

Door een crisis ontwikkelen we ons 

wanneer ons de moed ontbreekt dat uit vrije wil te doen.

Overleven is niet alleen maar doorgaan met ademhalen.

Overleven is het vermogen elke crisis of verandering te gebruiken 

om je leven krachtiger, effectiever en bevredigender te maken.

Overleven is het vermogen op te geven wie je was, 

zodat je kunt evolueren naar iemand met meer vreugde en helderheid.

Ieder eind is een nieuw begin.

Maar omdat we het zo moeilijk vinden om los te laten, 

is het onzeker of we onszelf naar een betere plek kunnen brengen.

Leren goed te leven, betekent leren los te laten.

Wanneer we dat weten en kunnen, worden we gelukkig en succesvol. 

Laura Day. 

Als een gedicht...

De HEERE heeft Mij geroepen van den buik af, 

van Mijner moeders ingewand af

heeft Hij Mijn Naam gemeld.

En Hij heeft Mijn mond gemaakt

als een scherp zwaard,

onder de schaduw Zijner hand

heeft Hij mij bedekt,

en Hij heeft mij tot een zuiveren pijl gesteld,

in Zijn pijlkoker heeft Hij mij verborgen.

Jesaja 49:1-2

Afbeelding: www.byu.tv

Veranderen

Van buiten naar binnen of toch van binnen naar buiten?

Zoals jullie weten houd ik van lezen.

Maar ik ben geen boekenverslindster zoals sommigen over ons, die met gemak tussen de honderd en honderdvijftig boeken per jaar wegwerken. 

En daar dan met liefde over kunnen schrijven.

Maar ondanks dat verschil, schaar ik mezelf toch onder degenen, als men hun vraagt, wat is een hobby van je, dan in alle eerlijkheid kunnen zeggen: LEZEN.

Voor ik het één en ander met jullie deel - in het licht 'van buiten naar binnen, of toch van binnen naar buiten?' - kan ik toch niet eerst om het onderstaande heen. 

Misschien ooit al eerder met jullie gedeeld, maar vind het nog steeds mooi, prachtig passend als inleiding op een van mijn volgende berichtjes.  

'Want sommigen van ons hebben de meest opmerkelijke personen die wij kennen

- personen die onze gevoelens en gedachten hebben gestimuleerd -

gevonden binnen de banden van een boek.

Wij hebben allen in geschreven werken nieuwe vrienden en nieuw gezelschap ontdekt, 

die niet beperkt blijft door hetgeen wij zijn of door de plaats waar wij wonen. 

Onze blik op het leven wordt daardoor verruimd.

Dat is in het bijzonder het geval wanneer er een wisselwerking

tussen ons en hetgeen wij lezen is.

Het gaat niet alleen omdat ons iets gezegd wordt,

maar dat onze eigen gedachten en fantasie met de schrijver contact krijgen

en daardoor onze ideeën en gedachtegang worden gestimuleerd.

De betekenis ligt in het individu.

Het gesproken of gedrukte woord is echter de katalysator voor die betekenis'. 

Vraag me niet van wie zijn hand dit is, helaas vergeten de bron te vermelden, omdat het "slechts" diende als papiertje van herkenning in mijn Schriften. Al denk ik wel dat degene die dit schreef eerder iets anders voor ogen had. Maar zoals hij (of zij) al zei: "De betekenis ligt in het individu".


Afbeelding: www.adformatie.nl

Geluk

Niets is zomaar.
Dit naar aanleiding van mijn opmerking van gisteren, dat ik de 'tien gouden regels van geluk' zomaar ergens tegen kwam.
Uiteindelijk vind je altijd wat je zoekt.
Het één is niet los te zien van het ander.

Nadat ik mijn blog had afgesloten, 'rommelde' ik nog even in mijn Schriften.
Kwam daarin het volgende tegen:

'Ja, wij zien dat een ieder die het wil,

 het woord Gods mag vastgrijpen, 

dat levend en krachtig is.'

Bij deze tekst had ik het volgende commentaar:  

"Wij moeten inzien dat willen de beslissende factor is die ertoe leidt dat wij het woord Gods vastgrijpen en gelukkig zijn.
Volharding is het nemen van de juiste beslissingen wat tot geluk leidt.
Geluk is het resultaat van onze gehoorzaamheid en onze moed om altijd de wil van God te doen, zelfs onder de moeilijkste omstandigheden.
Ja, wij vinden vreugde te midden van onze geloofsbeproeving.
Geluk is een gesteldheid van de ziel.
Deze vreugdevolle gesteldheid is het resultaat van een rechtschapen leven."

Je oogst uiteindelijk wat je zaait.
Dat is nu eenmaal de wet van herstelling.
Iets om bij stil te staan. 


Afbeelding: photl.com

Dagboek

'Als een mens geen dagboek bijhoudt,

kruimelt het pad achter hem weg als zijn voet het verlaat;

en de voorbijgegane dagen zijn weinig meer dan een leemte,

gebroken door een paar misvormde schaduwen.

Zijn leven is beperkt tot de grenzen van vandaag.'

Vanochtend tijdens mijn schriftstudie, kan ik het volgende vers tegen, waarin Nephi zegt:
'En ik acht het niet belangrijk om in bijzonderheden een volledig verslag te geven van alle dingen van mijn vader, want ze kunnen niet op deze platen worden geschreven, daar ik de ruimte verlang om te kunnen schrijven over de dingen Gods.'

Nu is het met de schriften zo dat als je ze leest, je op de één of andere manier altijd iets tegen komt, wat op jou van toepassing is. En dat heeft natuurlijk te maken met de dingen waar je mee bezig bent en/of de fase van je leven. Daardoor leven je Schriften, en blijven ze leven, omdat elke keer als ze je ter hand neemt, nieuwe dingen ontdekt, wat voorheen, als het ware, verborgen was.

En op dit moment, zoals je al gemerkt hebben, ben ik bezig met dagboeken en verslagen, en zullen jullie de komende tijd nog meer van mij hierover horen. Ook in praktisch opzicht.

Maar voordat ik dat doe wil ik graag terug grijpen op wat president Eyring ooit heeft gezegd over wat zijn dagboek voor hem betekent en de uitwerking daarvan in zijn leven. Juist omdat het heel mooi aansluit op wat Nephi zei, maar ook op 'Als een mens geen dagboek bijhoudt, kruimelt het pad achter hem weg als zijn voet het verlaat.'

Voor mij betekent dit, en ik vertaal nu onder andere vrij, de woorden van Nephi:

'En ik acht het niet belangrijk om in bijzonderheden een volledig verslag te geven van alle dingen die ik meemaak gedurende de dag (deed ik toch al niet), want ik heb nog de ruimte, nog de tijd, om dat te doen. Maar ik zal proberen dit jaar mijn ogen meer te richten op dat wat van wezenlijk belang is, voor mij nu, en straks voor mijn kinderen in het bijzonder.'