Kijken en zien

 

De afgelopen periode heb ik, meen ik, wekelijks iets op mijn blog geschreven. Soms, dat kwam ook voor, zelfs meer stukjes in een week. Er waren echter ook periodes dat ik nauwelijks iets schreef. Op dit moment hang ik, als het gaat om het schrijven op mijn blog, ergens tussen dit alles in. Niet direct zichtbaar voor jullie, maar wel voelbaar voor mijzelf. Daarom open ik vandaag opnieuw een enigszins aangepast blikje, wat gaat over kijken en zien. Wat voor mij uiteindelijk ook te maken heeft met diversiteit. Diversiteit in discipelschap. 

Waarom juist dit blikje? Misschien wel omdat ik zelf niet alleen bezig ben met kijken en zien, maar ook met wat ik hoor. Kijkend door de bril van mijn eigen vrouw zijn, naar Christus en zijn eigenschappen. Tegelijkertijd meenemend deze opmerking die ik onderweg tegenkwam: "Een nauwkeurige bestudering van de evangelieteksten onthult dat Jezus een emotioneel complexe persoon was, en helemaal niet het eendimensionale 'aardige man'-personage dat onze cultuur helaas zo vaak van hem heeft gemaakt." En deze opmerking: 

"Als mensen het karakter van God niet begrijpen,

begrijpen ze zichzelf ook niet."

Joseph Smith

Wat ik ook niet helemaal los kan zien van de vrouw die vorige week voor ons fietste, met op haar t-shirt in grote letters de tekst: "Jezelf kennen is het begin van alle wijsheid, Socrates". 

Blikje: Kijken en zien

"Het is niet waar je naar kijkt wat ertoe doet,

het gaat erom wat je ziet." 

Henry David Thoureau

Je kan met elkaar naar hetzelfde kijken en toch niet hetzelfde zien. Het is de beleving die het verschil maakt. Dat bleek vandaag wel weer: de een zag dit, de ander zag dat, en dat had alles te maken met onderstaand filmpje. 

Tijdens de algemene conferentie van oktober 2003 gaf president Gordon B. Hinckley een toespraak. Hij begint deze toespraak met de volgende woorden: “Iemand heeft gezegd: Wees vriendelijk voor vrouwen. Zij vormen de helft van de wereldbevolking en zijn de moeders van de andere helft. Geliefde zusters, u bent geweldige vrouwen die het goede deel hebben gekozen en ik heb veel bewondering voor alles wat u doet. Ik zie dat u bij van alles betrokken bent”. En dan geeft hij een opsomming van de dingen die de vrouwen van de kerk zoal doen.

Het is een toespraak aan de vrouwen van de kerk. In deze toespraak heeft hij het ook over zijn kleindochters die nu moeder zijn. En dat hij soms "de neiging heeft, wanneer hij naar hun echtgenoten kijkt, om te zeggen: Word wakker en doe ook eens iets. Waardeer jij je vrouw wel voldoende? Weet je wel hoeveel zij doet? Geef je haar wel eens een complimentje? Bedank je haar wel eens?”

President Hinckley zegt echter ook dit in zijn toespraak: “Velen van u denken dat ze mislukkingen zijn. U hebt het gevoel dat het niet goed gaat, dat al uw inspanningen niet voldoende zijn. Wij maken ons allemaal zorgen om onze prestaties. We willen het allemaal beter doen. Maar helaas beseffen we niet, of zien we niet, wat de resultaten van onze inspanningen zijn. Maak uzelf niet wijs dat u faalt. Ga op uw knieën en vraag om de zegeningen van de Heer; sta dan op en doe wat er van u gevraagd wordt. En laat de rest aan de Heer over. Dan zult u ontdekken dat u iets bereikt wat onbetaalbaar is”.

Vrouwen gaan “soms voorbij aan al het goede dat ze gedurende de dag doen”. Wat ook blijkt uit bovenstaand filmpje. Even los van het feit of deze gevoelens al dan niet terecht zijn. In dat negeren, de gevoelens die ze heeft, schuilt een gevaar waar we onze ogen niet voor mogen en kunnen sluiten. Hierbij denk ik aan de toespraak  'Vergeet mij niet' van president Dieter F. Uchtdorf . Eerst zegt hij, en dit haakt in op wat president Hinckley ook al aangaf: “Wees onderwijl dankbaar voor alle kleine successen bij u thuis, in uw familierelaties, uw opleiding en bestaansmogelijkheden, uw deelname in de kerk en uw persoonlijke vooruitgang. Net als bij de vergeet-mij-nietjes lijken die successen in uw ogen misschien erg klein en gaan anderen eraan voorbij. Maar God merkt ze op en voor Hem zijn ze van tel. Als u succes alleen ziet als de volmaaktste roos of een oogstrelende orchidee, gaat u voorbij aan enkele van de mooiste ervaringen die het leven biedt”.

Maar, er is ook een schaduwkant, wat te maken heeft met anders naar bovenstaand filmpje kijken. President Uchtdorf: “In onze ijver om alle taken en plichten te vervullen die we als lid van de kerk op ons nemen, zien we het evangelie soms als een lange lijst met taken die we aan onze al onmogelijke lange waslijst van dingen moeten toevoegen, als een blok tijd dat we ergens in ons drukke schema moeten inpassen. We staren ons blind op wat de Heer van ons vraagt en hoe we dat kunnen doen, maar vergeten wel eens waarom”.

Dat brengt mij op een andere toespraak. Er zijn veel prachtige toespraken, maar deze is mij dierbaar, en dat is die van president Boyd K. Packer 'Ouders in Zion', waarin hij het volgende zegt: “Sommige moeders raken ontmoedigd - zelfs depressief. Ik ontvang brieven met het woord schuld, omdat ze niet alles kunnen. Naar de kerk gaan is, of zou moeten zijn, een verademing van het dagelijkse leven. Het zou rust en tevredenheid moeten brengen. Als het druk en ontmoediging met zich mee brengt, is er iets uit balans”.

Behalve dat, en misschien staan we daar niet voldoende bij stil, zegt hij ook dit: “We moeten oppassen dat de programma's en activiteiten van de kerk niet te zwaar worden voor sommige gezinnen. Wanneer de beginselen van het evangelie worden begrepen en toegepast, versterken en beschermen ze zowel personen als gezinnen. Toewijding aan het gezin en toewijding aan de kerk zijn geen verschillende dingen”.

Tot slot nog een uitspraak uit deze toespraak. Alhoewel deze toespraak een 'oudje' is, is hij naar mijn gevoel nog steeds actueel, die zeker de moeite waard is om in zijn geheel te lezen, en dat is deze: “De meeste gezinnen doen hun best; maar sommigen raken, wanneer ze worden belast met gezondheidsproblemen en financiële problemen, gewoon uitgeput terwijl ze proberen bij te blijven, en uiteindelijk trekken ze zich terug in inactiviteit. Ze zien niet dat ze zich verplaatsen van de enige beste bron van licht en waarheid, van hulp bij hun gezin, naar de schaduw waar gevaar en liefdesverdriet wachten”.

Kijken en zien. 

Kom dan en volg Mij

Hieronder vind je mijn toespraak, hier en daar met een kleine aanpassing, zoals ik die vanochtend in de kerk heb gegeven. 

Kom dan en volg Mij

Maart jongstleden maakte de kerk bekend dat er in september het een en ander zou gaan veranderen wat betreft onze zondagse vergaderingen. Dit werd gevolgd door verschillende nieuwsberichten. Op Churchnews verscheen een artikel over deze veranderingen, waarin onder andere verwezen werd naar de algemene conferentie van oktober 2018

Voordat ik daar echter naartoe ga, wil ik jullie eerst meenemen naar januari 2018. Voor mij is uiteindelijk alles een groot samengesteld geheel. Er verscheen toen in de Liahona een artikel met als ondertitel 'Meer kracht in de vergaderingen van de Melchizedekse priesterschap en de ZHV'. 

In dit artikel werd het volgende gezegd: “De afgelopen maanden, let wel maanden, hebben de leiders van de kerk samen besproken hoe we de zondagse vergaderingen van de Melchizedekse priesterschap en de zustershulpvereniging kunnen verbeteren. Het resultaat daarvan is het nieuwe leerplan 'Kom dan en volg Mij - voor de Melchizedekse priesterschap en de zustershulpvereniging'. Men zei toen ook dat we meer gebruik zouden gaan maken van de algemene conferentietoespraken. 

Het voorwoord in dit artikel is van ouderling Russell M. Ballard. In dit voorwoord zegt hij onder andere dit: “Naarmate we doeltreffender met elkaar overleggen, zal God ons zegenen met meer openbaring, inzicht en macht om zijn werk tot stand te brengen”.

Als - overleggen  / dan - de zegening 

Het woord overleggen kan ik niet loszien van de veranderingen die in 2018 plaatsvonden, maar ook niet van september. 

Aan het eind van het jaar zei ouderling Jeffrey R. Holland dit, en hij bevestigt daarmee de woorden van ouderling Ballard: “We zijn de bijeenkomsten van de ZHV en het MP-quorum anders gaan bekijken, met meer nadruk op gezamenlijk overleg om het werk van de Heer te volbrengen”. De redactie schreef toen dit als noot: "In dit artikel dat ouderling Holland voor de Liahona schreef, legt hij uit welke krachtige beginselen van bekering aan de basis van 'Kom dan en volg Mij' liggen, het nieuwe leerplan van de kerk".

Ouderling Holland schreef toen onder andere ook dit: “Ik hoop dat we zien dat het om meer gaat dan een gewijzigd beleid, nieuwe programma’s en herziene handboeken. Welke wijzigingen Hij ook aanbrengt in een organisatie of een lesschema of een leerplan, wat Hij echt hoopt te veranderen is u en mij. Hij wil ons hart veranderen en onze toekomst verbeteren. Soms noemen we dat proces eeuwige vooruitgang. Soms noemen we het tot inkeer komen. Soms noemen we het gewoon bekering. Hoe we het ook noemen, het houdt in dat we iets leren".

Leren en bekering gaan hand in hand. 

Dit is wat Kom dan en volg Mij, voor personen en gezinnen er zelf over zegt: “Oprechte bekering is het doel van al het leren en onderwijzen in het evangelie. We streven ernaar om meer op Jezus Christus te lijken. Als we dus het evangelie bestuderen, proberen we niet alleen nieuwe kennis op te doen; we verlangen een nieuwe schepping te worden. We vertrouwen daarbij op onze hemelse Vader en Jezus Christus, dat Zij ons helpen ons hart, onze opvattingen, onze daden, ja, onze aard te veranderen. Voor ware bekering is de invloed van de Heilige Geest essentieel.”

Tijdens de algemene conferentie van oktober 2018 zei president Nelson in zijn openingswoord dat "de aanvallen van de tegenstander op het geloof, op ons, en onze gezinnen exponentieel toenemen. Om geestelijk te overleven, hebben wij eigen strategieën en proactieve plannen nodig. Daarom willen wij nu organisatorische aanpassingen doorvoeren die onze leden en hun gezin versterken”.

Tevens vertelde president Nelson dat de "kerkleiders al jaren aan een geïntegreerd leerplan werkten, Kom dan en volg Mij, om gezinnen en personen te versterken met een thuisgericht en kerkgesteund plan, zodat:

• meer begrip van de kerkleer,
• een groter geloof 
• en een diepere persoonlijke aanbidding worden bereikt." 

Elder Bednar: “We kunnen niet simpelweg naar de kerk gaan, meedoen aan programma’s en verwachten dat we daarmee alle spiritualiteit en bescherming zullen ontvangen, waardoor we weerstand kunnen bieden op de dag van het kwaad.”

Dit is wat het Eerste Presidium erover zegt in het nieuwe materiaal: “Als de leden samen naar de kerk gaan, leren en dienen, zullen ze vreugde ondervinden, sterker worden, en de zegeningen van de Heer in hun leven en thuis voelen.” 

Thuis heeft in de eerste plaats te maken met thuisgericht. Met het leerplan en Kom dan en volg Mij. Ik denk bovenal ook met dat we zelf de Schriften lezen. 

President Nelson zei het zo in zijn openingswoord tijdens de algemene conferentie van 2018: “Wij zijn zelf verantwoordelijk voor onze eigen geestelijke groei.”

Wat een half jaar later nog eens door ouderling Bednar werd bevestigd tijdens de algemene conferentie van april 2019: “Ieder lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen is zelf verantwoordelijk om de leringen van de Heer te bestuderen en na te leven. We moeten niet verwachten dat de kerk als organisatie ons alles leert of vertelt wat we moeten weten en doen om toegewijde discipelen te worden en kloekmoedig tot het einde toe te volharden. Nee ,we zijn zelf verantwoordelijk om te leren wat we moeten leren, te leven zoals we moeten leven en te worden wie de Meester wil dat we worden.”

“Het mooie van dit leerplan is dat alle andere leden dat net zo doen. En daardoor kun je, wanneer je bijeenkomt, de evangeliewaarheden en -beginselen bespreken die jou tot verandering hebben aangezet, en de anderen kunnen hetzelfde doen. Daardoor kom je samen om het ultieme doel van iedereen na te streven: als Jezus Christus te worden.”

“Naarmate u de Schriften thuis vaker bestudeert, zult u ook meer inzicht en geestelijk begrip ontvangen. En als u met anderen erover praat, wat ik zie als overleg, zullen u en die anderen gezegend worden”. "U creëert geen inspirerende muziek als anderen niet over hun eigen inzichten en inspiratie vertellen". 

Ik herhaal die zin nog eens: "U creëert geen inspirerende muziek als anderen niet over hun eigen inzichten en inspiratie vertellen". 

Het gaat dus om welke evangeliewaarheden en -beginselen jou tot verandering hebben aangezet. Dat is wat je meeneemt naar de kerk, wat volgens mij alles te maken heeft met een betere ik. Een uitspraak die ik geleend heb van een betere ik, een beter huwelijk, wat weer te maken heeft met je eigen geestelijke en emotionele groei. Waarom dan toch dat kijken naar die ander?

“We kunnen pas één van hart en één van zin worden en zijn als een ieder persoonlijk de Heiland in het middelpunt van zijn leven plaatst”. 

Als - dan 

Ik moet hierbij ook denken aan wat president Dallon H. Oaks twee jaar geleden zei tijdens de oktoberconferentie over 'Kom dan en volg Mij': “Dit jaar zijn miljoenen geïnspireerd door het evangelie-studieplan dat gebaseerd is op de uitnodiging van de Heiland: 'Kom dan en volg Mij'. 

Christus volgen is geen oppervlakkige of gelegenheidsbezigheid. Het vergt voortdurende inzet en is een levenswijze die we altijd en overal moeten nastreven. Zijn leringen en voorbeeld bepalen het pad dat elke discipel van Jezus Christus moet volgen. En iedereen wordt uitgenodigd om dit pad te volgen, want Hij nodigt allen uit om tot Hem te komen, zwarte en witte, geknechte en vrije, man en vrouw. En "allen zijn gelijk voor God". Als volgelingen van Christus spreken en getuigen wij van Jezus Christus, ons volmaakte Voorbeeld. Dus laten we Hem volgen en twist vermijden.” 

Allen zijn gelijk heeft voor mij alles te maken met zwart en wit en HOE de Heer zijn nieuwtestamentische kerk door middel van Joseph Smith herstelde. 

Beseffen we echter ook dat de woorden "allen zijn gelijk" ook alles te maken hebben met 'Kom dan en volg Mij' wat betreft het kerkondersteunende gedeelte.

In de Leer en Verbonden (88:122)  lezen we het volgende over dit 'allen zijn gelijk' in het licht van 'Kom dan en volg Mij': “Wijs onder u een leraar aan, en laten niet allen tegelijkertijd spreken, maar laat één tegelijk spreken en laten allen luisteren naar wat hij zegt, opdat wanneer allen gesproken hebben, allen door allen opgebouwd zullen zijn, en opdat een ieder een gelijke gelegenheid zal hebben”. 

“Dan komen we op een unieke manier samen.” “Dan wordt er inspirerende muziek gecreëerd”.

"Het is daarbij niet erg als iemand niet aan deze bespreking wil deelnemen. Aanwezigheid en het verlangen om het woord van God te horen is ook een uitdrukking van geloof”.  

Dit alles heeft niets te maken met, ik citeer nu ouderling Jeffrey R. Holland: “met de vlotheid van de les, het vullen van de tijd, het aantal complimentjes voor de leerkracht, of zelfs het aantal aanwezigen in de les. Hij zei ook dat de nadruk niet mag liggen op het handboek, of het bord, de beste discussievragen of de schikking van de stoelen”, waarvan het kerkmateriaal zei dat, indien mogelijk, een kringopstelling ervoor kan zorgen dat er goed overleg is en er open discussie kan ontstaan”. Uiteindelijk zijn het bord en die andere dingen middelen.

"Het gaat, ik citeer nog steeds ouderling Holland, ook niet alleen om kennis. Het gaat er niet om dat we "de namen van de twaalf stammen van Israël kennen, of de gelijkenis van de olijfbomen kunnen schematiseren, hoewel dat ook nuttig kan zijn". Waar het om gaat, zei ouderling Holland, wat ik zie als het doel achter al deze middelen, “is wat er in ons leven gebeurt. Leren leidt tot groei en verandering, inzichten die tot verbetering leiden en kennis van de waarheid, wat ons op zijn beurt dichter bij de God van alle waarheid brengt. Als we daartoe bereid zijn, zei ouderling Holland, dan zal God ons leiden naar plekken die we nooit dachten te kunnen bereiken, en die zelfs onze stoutste dromen overstijgen”.

Vandaar dat er gesproken wordt over macht in leerplan. 

Als we dat gevoel, die ervaring, die kracht van thuis meenemen naar de kerk, dan kan daar zelfs nog een kracht bovenop komen. Dit is wat zuster Camille N. Johnson zei over de komende veranderingen in september: “Er ontstaat extra kracht wanneer we wekelijks samenkomen om te overleggen, te leren en elkaar te steunen. Wanneer we in zijn naam samenkomen, is de Geest aanwezig om ons te onderwijzen, worden getuigenissen versterkt en verheffen we elkaar in ons discipelschap. Dit wekelijks moment van verbondenheid helpt om dichter tot de Heiland en tot elkaar te komen. We vinden vreugde in het gezamenlijk bewandelen van het verbondspad.”

Tot slot, naast het bestuderen van de Schriften worden we ook aangespoord onze ingevingen op te schrijven, die leerstellige pareltjes worden genoemd, wat voor mij alles te maken heeft met macht in het leerplan. 

Toen ik hoorde dat ik ziek werd, heb ik mij teruggetrokken en mij overgegeven aan de Schriften en Kom dan en volg Mij. Van mijn dagboek en mijn inspiratieboekje heb ik één boekje gemaakt. Mijn allereerste boekje heb ik mijn kankerboekje genoemd. Al schrijvende ging ik van uitslag naar uitslag en van behandeling naar behandeling. Dit is mijn verslag van de eerste twee maanden. Lichamelijk hoop ik dit nooit meer mee te maken, maar wat een parelreis is dit geweest. 

Het enige wat de Heer wil is ons zegenen op onze levensreis. Het enige waar het om draait, is de vraag of we ons door Hem willen laten zegenen door te doen wat Hij van ons vraagt.

Thuisgericht - kerkondersteunend

Afbeelding: churchofjesuschrist.org

December

Voor mij is de decembermaand niet meer los te zien van cakehuisjes. Ooit, toen onze kinderen nog jong waren, zijn we hiermee begonnen. Nu, zoveel jaren verder, is het iets wat we met onze kleinkinderen doen. Iedere keer weer is het genieten.

Kind en gezin

De komende tijd, afhankelijk van mijn omstandigheden en waar ik mee bezig ben, zal ik blogjes, al dan niet in zijn geheel, van mijn andere blog overhevelen naar dit blog. Het onderstaande is afkomstig van dat blog en heeft onder andere te maken met het feit dat deze week in het teken staat van het ongeboren kind. Vandaar. 

"Voordat Ik u in de moederschoot vormde,

heb Ik u gekend;

voordat u uit de baarmoeder naar buiten kwam,

heb Ik u geheiligd." 

Jeremia 1:5

Dag 6...

VERLICHT de WERELD, dag 6

Suggestie 2: Post uw favoriete Schrift tekst op sociale media.

Een paar dagen eerder zei ik nog: 'Ik ben echt niet van plan om doorlopend verslag uit te brengen van hoe goed ik het er van afbreng als het gaat om het vervullen van VERLICHT de WERELD 'opdrachten'.
Doorlopend?
Is dat trouwens dagelijks of regelmatig?
Toen ik doorlopend schreef, dacht ik zelf eerder aan dagelijks.
Net even gegoogled en doorlopend betekent: Aaneengeschakeld, Aan een stuk door, Aldoor, Almaar, alsmaar, Altijd, Constant, Continu, Gedurig, Geregeld, Non-stop, Onafgebroken, Ononderbroken, Onophoudelijk, Onophoudend, Steeds, Voortdurend.

In ieder geval, we zijn nog maar bij dag 6 en wat ik nu al geleerd heb, is dat ik iets minder snel iets moet roepen. Al heb ik me inderdaad niet dagelijks gemeld, dat had zomaar gekund.
Maar ja, dit had ik van te voren kunnen weten: zoals de wind waait, waait mijn jasje. Dit echter zo zwart/wit op papier te zien staan...
Alhoewel vandaag kan ik daar niets aandoen. 
Suggestie twee van VERLICHT de WERELD zegt namelijk: post uw favoriete Schrifttekst op sociale media.
Laat ik dat vandaag nu net niet gaan doen.

Natuurlijk zou ik zo een tekst kunnen posten. Er zit er zelfs een nu in mijn hoofd: 'Overleg met de Heer in of bij alles wat u doet'. Graag geef ik daar tegelijkertijd een aanvulling op.
Ik leg dat een andere keer nog wel uit, als ik de tekst correct post.
Maar voor nu kan ik dat niet.
Mijn papieren Schriften liggen in de kerk, en mijn opladers zijn op reis, waardoor ik nu niet bij mijn tablet Schriften kan zoals ik dat wil.

Daarom sta ik stil bij iets anders. 

Vandaag is het 6 december. Sinterklaas is weer onderweg terug naar Spanje, om volgend jaar terug te komen, met in zijn kielzog weer de nodige discussies.
Het lijkt wel of men in deze discussie alleen maar kan denken in termen van zwart en wit of voor en tegen.
De een aan de ene kant en de ander aan de andere kant, met de hakken stevig in het zand. En dit alles over de ruggen van de kinderen.
Als dit het beeld is dat wij ouders en ouderen geven, als kemphanen tegenover elkaar, wat kunnen we dan verwachten van een volgende generatie?

Sean Covey, hij is de zoon van Stephen R. Covey, heeft een boek speciaal geschreven voor de volgende generatie. Trouwens, op het kaft staat geschreven: Alles wat je ouders je niet vertellen. En of laten zien, zou ook een mooie aanvulling kunnen zijn. Want hij heeft het in zijn boek over win-win situaties en daarover zegt hij het volgende:

"Winnen-winnen is de overtuiging dat iedereen kan winnen. Winnen-winnen is een groot feest. Het is de overtuiging dat er genoeg succes is voor iedereen. Het is niet jij of ik. Het is jij en ik. Het gaat er niet om wie het grootste stuk taart krijgt. Er is genoeg taart voor iedereen. Het is een groot feest. Winnen-winnen creëert altijd meer. Het is een eindeloos feest".

 

 



Even niet.....

....zei zij!
Maar de afbeelding van gisteren kan ook betekenen
"zoals de wind waait, waait haar jasje".
Lekker inconsequent dus.
En daar kan ik me ook wel in vinden.
Juist, zoals je aan het beeld kunt zien, haar voeten stevig gegrond staan.
Dat maakt dat ze, ondanks het gebeuren om haar heen, zicht houdt op waar ze staat, maar bovenal, waar ze heen gaat.
Dus laat maar waaien, die wind.

Vorige maand waren we 29 jaar getrouwd.
Tijdens een weekendje weg hebben we dat onverwachts bezegeld met nieuwe ringen (manlief was zijn ring ergens tijdens ons huwelijk kwijt geraakt).
Het voelde alsof we daarmee opnieuw JA zeiden tegen elkaar.
En nu ik het toch over wind heb, die wind die overal waait, hebben wij ook ervaren in ons huwelijk.
Soms was er zelfs sprake van forse tegenwind.
Maar door alles heen wisten we: jij hoort bij mij, en ik hoor bij jou.
Over gegrond zijn gesproken.
Wat ben ik blij dat we dat zicht nooit uit het oog verloren zijn.

Klein

Zomaar twee ogenschijnlijk los van elkaar staande opmerkingen die ik van de week tegenkwam.

"Het is belangrijk voor een gezin om consequent te zijn in eenvoudige dagelijkse gewoontes zoals gezinsgebed, schriftstudie en gezinsavond. Het consequent doen van ogenschijnlijk kleine dingen, kan grote geestelijke gevolgen hebben".

"Zij die een dagboek bijhouden en daarin elke dag drie positieve dingen opschrijven (en dat kunnen dingen zijn van, met een kop thee voor het raam naar buiten staren, tot een paar minuten langer onder de douche staan) voelen zich na een half jaar voelbaar gelukkiger. Het mag simplistisch klinken, maar vaak zijn het de eenvoudige dingen in het leven die het grote verschil maken".

Geeft wel te denken hé. 


Uitspraak 1: Sorry, waarschijnlijk de Liahona.
Uitspraak 2: Pete Cohen, life coach.  
Afbeelding: www.startstrongmonday.com

Had ik maar...

"Sommige van onze belangrijkste keuzes betreffen gezinsactiviteiten. 

Veel kostwinners maken zich zorgen of hun werk

 wel voldoende tijd voor hun gezin overlaat. 

Er is geen makkelijke formule voor het kiezen tussen die wedijverende prioriteiten. 

Maar ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand terugkeek op zijn carrière en zei:

 ‘Ik heb gewoon niet genoeg tijd besteed aan mijn werk".

Als je nog midden in het leven staat, lijkt het onwerkelijk dat je ooit op het punt komt dat je zult denken: 'had ik maar'. Maar de praktijk laat ook wat anders zien. Dat blijkt wel uit het onderzoek van de Australische palliatieve hulpverlener Bronnie Ware. President Dieter F. Uchtdorf haalt haar aan in zijn toespraak 'Over spijt en voornemens'. Gezien in dit licht is het misschien toch zinvol om je af te vragen of het pad dat je nu volgt, je brengt waar je uiteindelijk wilt zijn.

Afbeelding: Google, partyflock.nl
Uitspraak: Liahona of een of ander lesboek

Het gezin

Sorry, het ontbreekt me aan de tijd om hier verder op in te gaan, maar mezelf kennende zal dat ongetwijfeld gebeuren.
Er zijn een paar zinnen, ik las ze onlangs in de krant, die zich maar blijven opdringen aan mij.  

Zinnen die zich niet weg laten drukken.

Dat komt vanwege de wereld die achter die paar regels schuilgaat. 

Betreft een serie artikelen waarin topvrouwen aan het woord zijn. 

Een van deze vrouwen zegt het volgende:
"Ik heb gezegd dat het werk niet ten koste van de kinderen mag gaan. Er is altijd fulltime een oppas. Ook al zijn ze nu groter, ik vind het belangrijk voor dat kopje thee".

Dan vraag ik me af wie van de twee er thuis is voor dat kopje thee?
Zij, de moeder?
Of toch de fulltime oppas?
Waarom wil je dat er iemand thuis is voor dat kopje thee?
Is thuis thuis als dat de fulltime oppas is?
Wat probeer je hier in wezen mee te zeggen?
Daarnaast is dat kopje thee juist niet het symbool van de thuisblijvende moeder, waar zo vaak op neergekeken wordt?

Afbeelding: photl.com

Uitspraak: AD november 2013

Wie is toch die man/vrouw die het vlees op zondag snijdt

In de krant van vandaag stond een artikel met als titel 'Vrouw aan de top niet anders dan een man'. Onlangs is er een onderzoek gedaan naar het functioneren van mannen en vrouwen in topfuncties. De conclusie van dit onderzoek is dat er geen "enkele wetenschappelijk onderbouwing te vinden is om te discrimineren naar sekse op leidinggevend niveau. Ze managen namelijk op precies dezelfde manier als hun mannelijke collega's".

Met andere woorden, er is geen enkele reden om vrouwen niet aan te stellen voor een topfunctie. 

Wat men met dit artikel duidelijk wil maken is dat de cliché van dat vrouwen 'te soft' en 'te aardig' zijn, terwijl mannen 'vol zelfvertrouwen' en 'besluitvaardig' zijn, niet opgaat.
"Vrouwelijk managers geven op precies dezelfde manier leiding als mannelijke managers.
Al wil dat niet zeggen dat geslaagde vrouwen allemaal macho's zijn."

Nu gaat het mij er niet om of vrouwen die wel of niet de top bereiken vrouwen met 'ballen'  zijn. Uiteindelijk gaat het erom, dat een vrouw, als ze dat wil, alles kan bereiken wat maar mogelijk is. En zij doet daarin zeker niet onder voor de man. Laat dat gezegd zijn.

Het probleem is alleen dat ze dat niet wil. Dat blijkt wel uit het antwoord van Thecla Bodewes, zakenvrouw van het jaar 2011, als haar de vraag wordt gesteld waardoor ons land zo achterloopt als het gaat om vrouwen op topfuncties: "Dat komt door onze cultuur. Het is voor ons normaal dat de vrouw voor de kinderen zorgt. Ik ken veel vrouwen die topvrouw hadden kunnen worden, maar die niet naast hun gezin nog eens 80 of 100 uur wilden werken. Daar moeten we niet zielig over doen."

Wat mij raakt in dit artikel is dat men om de top te bereiken, naast het gezin, 80 of 100 uur moet werken. Logisch dat vrouwen dit niet willen. Ondertussen vraag ik me wel af hoe het zit met de mannen in de top? Stellen deze mannen zich zelf ooit de vraag of het aantal uren dat zij werken wel te combineren valt met hun gezin? Ouderschap is toch vader- en moederschap?

Misschien is het wel emancipatie ten top wanneer mannen zouden opstaan en zouden aangeven dat ze dat niet willen.   

"Vaak vullen we onze levens met allerlei goede zaken, 

zodat er geen tijd is voor de essentiële zaken."

Afbeeldingen: oneworld.nl en defrysk.wordpress.com

Krant: AD, maandag 7 oktober 2013

Moederdag

Lieve Hemelse Vader,

Maak van mij een betere ouder.

Leer me mijn kinderen te begrijpen; geduldig naar ze te luisteren en vriendelijk al hun vragen te beantwoorden.

Weerhoudt me ervan hen te onderbreken en steeds maar weer tegen ze aan te praten.

Maak me net zo hoffelijk tegenover hen als ik van hen verlang tegen mij te zijn.

Geef me de moed mijn overtredingen tegenover mijn kinderen te bekennen als dat nodig is, en hen om vergeving te vragen als ik weet dat ik hen onrecht heb aangedaan.

Dat ik niet onnodig hun gevoelens kwets.

Laat me ze niet om hun fouten uitlachen of hen beschaamd of belachelijk maken.

Help me mijn kind ervan te weerhouden om te liegen of te stelen.

Leidt mij van uur tot uur, zodat ik door alles wat ik doe of zeg aantoon dat oprechtheid geluk voortbrengt.

Maak dat ik de kleine vergissingen van mijn kinderen niet zie, en help me de goede dingen die ze doen op te merken.

Help me klaar te staan met positieve woorden.

Help me samen met mijn kinderen te groeien; hen te behandelen op de manier die past bij hun leeftijd.

Laat me niet van hen verwachten dat ze zich als volwassenen zullen gedragen.

Help me hen niet te beroven van de gelegenheid om zelfvertrouwen te ontwikkelen, te denken, te kiezen en beslissingen te nemen.

Help te voorkomen dat ik ze ooit straf om mijn zelfzucht te bevredigen; dat ik ze de dingen zal toestaan die redelijk zijn, en dat ik de moed zal hebben de dingen te weigeren waarvan ik weet dat ze mijn kinderen schade kunnen toebrengen.

Maak me zo eerlijk en rechtvaardig, zo attent en zo vertrouwd met mijn kinderen dat ze oprechte achting voor me zullen hebben.

Maak me geschikt om door mijn kinderen bemind en nagevolgd te worden.

                                                                              

Bron: Mormanad.

Afbeelding: Photl.com