4. Racisme, heden of verleden

"De kerkleiders in deze tijd 

veroordelen elke vorm van racisme 

in het heden."

Racisme bestrijden zonder bewustwording is vrijwel onmogelijk. Maar wat betekent racisme nu precies? Als ik dat google, zie ik door de bomen het bos niet meer. Als er iets is wat ik zo tegen het einde van het jaar wil vermijden, is het dat wel. Daarom heb ik het omgedraaid, omdat ik de vraag over racisme makkelijker kan beantwoorden door te zeggen wat racisme niet is. Daarnaast bewandel ik hiermee het kerkelijke pad. 

Ik denk dat je in de eerste alinea van de evangelieverhandeling 'Ras en het priesterschap' heel duidelijk kunt lezen wat racisme niet is. Een verhandeling die voor mij een bron van inspiratie is: "De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen omarmt de hele mensheid, zowel volgens haar theologie als in de praktijk. Volgens de Schriftuur en de leringen van de kerk heeft God al zijn kinderen lief en is eeuwig heil voor iedereen mogelijk. God heeft alle rassen en etnische groepen geschapen en beschouwt ze als gelijkwaardig. In het Boek van Mormon wordt het zo verwoord: "Allen zijn voor God gelijk". 

 

"Allen zijn voor God gelijk."

In Race and The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints lezen we onder andere nog dit: "Ras is een concept dat mensen categoriseert op basis van hun huidskleur of andere fysieke kenmerken. Helaas wordt ras vaak gebruikt om mishandeling te rechtvaardigen of om te suggereren dat de ene groep beter is dan de andere. De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen leert dat iedereen een gelijk kind van God is, ongeacht ras, etniciteit, achtergrond, huidskleur of nationaliteit. Het Boek van Mormon leert: "Allen zijn gelijk voor God. God heeft al zijn kinderen lief. We zijn gelijk in zijn ogen".  

"We zijn gelijk in zijn ogen."

Ondanks dat "Allen gelijk zijn voor God", lees ik vervolgens ook in de evangelieverhandeling 'Ras en het priesterschap', die over racisme gaat, dat zwarte mannen van Afrikaanse afkomst niet tot het priesterschap werden geordend en dat zij en de vrouwen niet mochten deelnemen aan de tempelbegiftiging of aan verzegelverordeningen. Ik lees over slavernij, rassenscheiding en vooroordelen. Dat zwarten geen tempelhuwelijk konden sluiten. Daaroverheen lees ik dat in de loop der jaren door kerkleiders en -leden gespeculeerd werd over deze redenen van beperkingen. En dat deze beperking werd gerechtvaardigd door de gangbare ideeën over de minderwaardigheid van sommige rassen. 

“Op 8 juni 1978 werd een openbaring ontvangen die de restrictie tot het priesterschap herriep en tevens dat de zegeningen van de tempel beschikbaar werden gesteld voor alle waardige heiligen der laatste dagen, zowel mannen als vrouwen. Deze afdeling staat in de kerk bekend als de openbaring over het priesterschap, en is een historisch keerpunt" (evangelieverhandeling Ras en het priesterschap). Dit was voor velen een dag van vreugde; het veegde echter uiteindelijk alleen de blaadjes schoon. 

Deze maand werd in ons 'Kom dan volg Mij'-lesboek aandacht gegeven aan Officiële Verklaring 2. In de inleidende tekst werd dit gezegd: "Maar eeuwige waarheid verandert niet, hoewel ons begrip ervan wél verandert. En soms werpt openbaring meer licht op waarheid". De waarheid is dat "God geen aannemer des persoons is". Woorden die mij zo terugbrengen  naar de nieuwtestamentische kerk. Niet alleen dat, ook naar de proclamatie over de herstelling en de eerste zin uit dit woordmonument, wat mijn rode draad, mijn thema, van dit jaar was: 

In deze les over Officiële Verklaring 2, wordt ook verwezen naar Ahmad Corbitt's 'A Personal Essay on Race and the Priesthood'. Aan ouderling Corbitt's essay, dat uit vier delen bestaat, heb ik in het verleden al de nodige aandacht gegeven, dus ik zal dat niet opnieuw doen. Waar ik wel bij stil wil staan, is dat ouderling Corbitt zijn ervaringen ook nog gebundeld heeft in een boekje 'Stay Thou Nearby', samen met drie andere zwarte algemene autoriteiten, waaronder Tracy Y. Browning en ouderling Edward Dube. Vertel je verhaal ten voeten uit. 

Wanneer je het hebt over het veroordelen van het racisme in het heden of verleden, dan kun je je ogen niet sluiten voor het feit, wat met bewustzijn te maken heeft, dat het racisme van het verleden doorwerkt in het heden. Dat is in de maatschappij zo, en helaas in de kerk is het soms ook niet anders, omdat wij die maatschappij zijn, maar dan in het klein. 

Paul Reeve, onder andere de schrijver van het boekje 'Let's talk about Race and priesthood', geeft dit als antwoord: "Hoe kunnen Heiligen der Laatste Dagen in de 21ste eeuw gehoor geven aan de oproep van president Nelson om overal het voortouw te nemen in het opgeven van vooroordelen? President Nelson pleitte ervoor om respect voor al Gods kinderen te bevorderen. Hoe beantwoorden we zijn oproep als we niet in staat zijn te herkennen hoe vooroordelen eruitzien en wat ze zijn? Hoe kunnen we racisme uitroeien als we niet bereid zijn de wortels ervan te onderzoeken?" 

 Carol Lawrence-Costly, zij vertelde ook haar verhaal in Stay Thou Nearby, en ik denk dat haar woorden heel goed weergeven wat ik bedoel met alleen de blaadjes werden schoongeveegd: "Ondanks dat de ban in 1978 eindigde, betekende dit geen einde aan oude ideeën binnen en buiten de kerk. Ik geloofde, naïef gedacht, dat het priesterschap voor elke man in de kerk racisme onder leden zou wissen of afschaffen. Ik begreep toen nog niet dat de vroegere uitspraken van prominente leiders diep geworteld waren in het hart en verstand van sommige kerkleden". 

Carol Lawrence-Costly

Ik deel deze gevoelens van Carol Lawrence-Costly, zeker als het gaat om de woorden dat "vroegere uitspraken van prominente leiders diep geworteld waren in het hart en verstand van sommige kerkleden". Mijn vorig logje ging over dat de kerkleiders in deze tijd elke vorm van racisme veroordelen. Over dit verleden zei Paul Reeve: "Mensen hoeven ons niet op ons woord te geloven, maar ze kunnen het bewijsmateriaal inzien en de toespraken in hun geheel lezen". Uit dit geheel van toespraken over het verleden heb ik onderstaand stukje geknipt.

Verleden

"De Afrikaan heeft het recht de eerste beginselen van het evangelie te ontvangen; 

deze vrijheid wordt al deze dienaren aangeboden.

Ze genieten de vrijheid om zich te laten dopen tot vergeving van zonden 

en om de heilige Geest te ontvangen door handoplegging;

zij genieten het voorrecht nederig te leven voor de Heer, hun grote Meester,

om zo voortdurend de geest van de Heer te genieten.

Kortom, voor zover het de gewone gemakken van leven, 

verlossing, licht, waarheid en genot betreft, 

heeft de zwarte Afrikaan precies hetzelfde voorrecht als de witte man.

Maar 

ze kunnen niet in het priesterschap delen;

ze kunnen de heerschappij niet verdragen;

ze kunnen nergens heersen totdat de vloek van hen is verwijderd;

zij zijn een dienaar van dienaren."

Brigham Young, 23 januari 1852  

Heden

Mijn laatste stukje van dit jaar wil ik afsluiten met de Nehoriaanse olifant, die geen nieuwe verschijning op mijn blog is. Ik blijk iets te hebben met olifanten, want dit is niet de eerste olifant op mijn blog. Nehoriaanse verwijst naar Nehor, een man uit het Boek van Mormon, die door zijn vleierijen allerlei mensen voor zich weet te winnen, wat de man in onderstaande video uiteindelijk ook doet. Deze video bevestigt niet alleen "de gangbare raciale ideeën van de minderwaardigheid van sommige rassen in het verleden (evangelieverhandeling Ras en het priesterschap)", het legt ook bloot, ondanks de grote, prachtige, huizige strik, hoe dit doorwerkt in het heden, en wordt zo, hierdoor, een raciaal verleden in stand gehouden. Daarnaast kun je volgens mij deze video ook scharen onder de woorden: "In de loop der jaren zijn er allerlei theorieën aangevoerd om de beperking te rechtvaardigen". Ouderling Jeffrey R. Holland van het Quorum der Twaalf Apostelen heeft beklemtoond dat de theorieën waarmee men de beperkingen probeerde te verklaren folklore zijn, die in geen geval in stand mogen worden gehouden". 

Ik kan nu niet anders denken aan Paul Reeve's woorden: "Het raciale probleem van het mormonisme is een witheidsprobleem". Tevens moest ik denken aan de woorden van Green Flake. Hij was een van de zwarte pioniers die een standbeeld kreeg, en die op zijn eigen grafsteen kerfde: "In het huis van mijn Vader zijn vele woningen", nu we het dan toch hebben over huizen en perspectief. En ja, je hoeft mij ook niet op mijn woord te geloven. Kijk en vergelijk zelf maar. 

The Priesthood ban: A new perspective

Vertel je verhaal: Edward Dube

Wat moet je nog toevoegen aan een dergelijk verhaal? Ooit zat hij onder de mangoboom, en nu is hij een algemene autoriteit in De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Mijn overleden schoonmoeder zou zeggen: "Het kan verkeren". Desondanks kan ik niet heen om zijn verhaal zoals dat beschreven staat in het boek "Stay Thou Nearby".

In het boek vertelt ouderling Dube dat hij pas van de priesterschaprestrictie hoorde tijdens zijn zending. Hij en zijn collega bezochten een minder actieve zuster die getrouwd was met een theologisch professor van een andere kerk. Deze man vroeg aan hen waarom het priesterschap was onthouden aan zwarte mannen van Afrikaanse afkomst. En dat was niet het enige dat zij op dat moment te horen kregen. Ouderling Dube vertelt dat toen ze het huis verlieten hij zich: "heel laag voelde, heel ontmoedigd en verwoest. In mijn ogen vond ik het verbod erg oneerlijk. De woorden van de man waren verontrustend. Ik voelde pijn, angst en kwelling. Ik voelde me verscheurd. Ik wist dat het evangelie waar was en hield van wat ik als zendeling van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen deed. Maar deze ontdekking van het priesterschapsverbod raakte mijn hart. Ik kon gewoon niet over mijn schok heen komen bij dit nieuws. Mijn geest was vol onrust en herhaalde de woorden: Het was zo verkeerd en zo oneerlijk".

Wanneer ze terug zijn in hun appartement, vraagt de junior collega van ouderling Dube aan hem wat er aan de hand is. "Gaat het goed met je?" waarna ouderling Dube opmerkt: "Heb je niet gehoord wat hij zei?" En dan stelt zijn collega Francis Jack hem de volgende vraag: "Elder, geloof je dat onze hemelse Vader en Jezus Christus aan de jonge Joseph zijn verschenen? Ja, zei ik, maar wat heeft dat hiermee te maken? Het heeft er alles mee te maken, antwoordde ouderling Jack".

De conclusie van ouderling Dube is dat "het antwoord op elke evangelievraag teruggaat naar wat er in 1820 gebeurde. Als we weten dat onze hemelse Vader en Jezus Christus aan Joseph Smith zijn verschenen, weten we dat hij een profeet was en dat dit de kerk van de Heer is. Als onze hemelse Vader en Jezus Christus aan de jonge Joseph verschenen, dan vallen alle evangeliebeginselen en -vragen op hun plaats." 

Ik zou nu amen kunnen zeggen. Echter, het verhaal van ouderling Dube staat niet op zichzelf. Binnen zijn verhaal worden verhalen gedeeld van anderen die soortgelijke ervaringen hebben gehad, die allemaal even bijzonder zijn, met als conclusie: "Naar wie zouden wij toe moeten gaan?" (Johannes 6:68). Tot slot zegt ouderling Dube: "Als je een duidelijk getuigenis hebt van wat er in 1820 is gebeurd en op de Heiland vertrouwt, zal Hij je de gemoedsrust geven die je zoekt", wat tevens de titel is van zijn verhaal:

"Hij zal zorgen voor de vrede die je zoekt."