Vorige week waren manlief en ik in het Nationaal Onderwijsmuseum. Ze hebben standaard een vaste collectie met daarnaast wisselende tentoonstellingen. Dit keer stond de tentoonstelling in het teken van Marit Törnqvist - Verborgen verhalen.
Over het naar Dordrecht halen van deze tentoonstelling schreef het Nationaal Onderwijsmuseum het volgende: "Voor het Onderwijsmuseum sluit het werk van Törnqvist nauw aan bij de kern van de collectie en missie. Haar beelden en verhalen laten zien hoe kinderen via boeken grip krijgen op hun gevoelens, hun omgeving en belangrijke vragen in het leven. Daarmee raken haar werken direct aan thema's als taalvaardigheid, verbeeldingskracht en persoonsvorming binnen het onderwijs".
Of je nu jong bent of iets ouder, zoals ik ben, de behoefte om je verhaal te vertellen is niet aan leeftijd gebonden. Vandaar ook dat het Onderwijsmuseum dit er ook over zegt: "Aan de hand van meer dan 100 originele tekeningen van haar hand, veelal begeleid door tekstfragmenten uit haar boeken, nodigt Marit Tornqvist in Verborgen Verhalen kinderen en volwassenen uit naar de werelden waarin zij alledaagse gebeurtenissen, grote levensvragen en oneindige fantasie moeiteloos met elkaar verbindt".
Echter wat mij trof was wat er in de tekst bij bovenstaande tekening werd gezegd over de kinderen: "Haar boeken laten kinderen al veertig jaar hun emoties verkennen rondom complexe thema's als liefde, verlies en identiteit. Marit Törnqvist gelooft dat veel kinderen net als zijzelf rondlopen met verborgen verhalen en dat zij de kans moeten krijgen die te vertellen". Hopelijk is dat niet een heel ander verhaal omdat een luisterend oor ontbreekt.
En dan was er er nog iets wat mij stil deed staan. Dit keer uit de vaste collectie. Misschien wel omdat we aan het eind van het schooljaar zitten, en ik kleinkinderen heb die examens hebben gedaan, een cito-test, en/of met een schoolrapport zijn thuisgekomen. Meten is weten, maar... Daarom vond ik deze brief van deze directeur aan 'zijn' kinderen zo bijzonder. We zijn uiteindelijk meer dan onze 'etiketten'.
.jpg)
Hier de tekst van bovenstaande brief:
De afgelopen dagen hebben jullie weer hard gewerkt aan de CITO-toetsen. Wij zijn heel trots op de manier waarop jullie weer je best hebben gedaan om die toetsen zo goed mogelijk te maken.
Toch zijn we bezorgd dat deze toetsen niet tonen wat elk van jullie speciaal en uniek maakt. Want de mensen die deze toetsen maken en het resultaat erbij geven kennen jullie niet. Niet op de manier waarop de meesters en juffen jullie kennen en zeker niet zoals ze je thuis kennen.
Ze weten niet dat je al meer talen kent, of op een muziekinstrument speelt, dat je kan dansen of mooie kunstwerken maakt. Ze weten niet dat je vrienden op je kunnen rekenen als ze je nodig hebben of dat jouw vrolijke lach een sombere dag helpt verdwijnen. Ze weten niet dat je gedichten of liedjes maakt of dat je meedoet aan sport. Ook niet dat je je afvraagt wat de toekomst je zal brengen of dat je soms zorgt voor je broertje of zusje na schooltijd. Ook weten ze niet dat je reizen hebt gemaakt naar mooie plaatsen, dat je een mooi verhaal kunt vertellen, of dat je het fijn vindt om tijd door te brengen bij speciale familieleden en vrienden. Ze weten niet dat je betrouwbaar bent, lief, aardig, zorgzaam en attent en dat je elke dag weer probeert goed je best te doen. De resultaten van de CITO-toets zeggen jou en ons wel iets, maar zeker niet alles!
Onze scholen houden bij het schooladvies wel rekening met toetsresultaten, maar hebben een veel completer beeld van je dan alleen maar die getallen.
Dus kijk tevreden naar je resultaten en wees er trots op, maar onthoud vooral dat er heel veel manieren zijn om slim en een goed mens te zijn.
