...waait zijn jasje of moet ik zeggen mijn rokje? Wat volgens AI betekent dat "iemand geen eigen mening heeft en zich aanpast aan de heersende mening of degene die op dat moment de baas is. Het duidt op opportunisme en een gebrek aan standvastigheid, waarbij men meewaait met de omstandigheden". In het laatste stukje van deze opmerking, dat men mee waait met de omstandigheden, daar kan ik mij tot op zekere hoogte wel in vinden. Al is er binnen die omstandigheden wel altijd een rode draad die juist zorgt voor standvastigheid. Vandaar dat ik dit spreekwoord eerder ervaar als ruimte, als vrijheid gevend. Ik kan alle kanten op. Want let wel, omstandigheden kunnen ook heel dwingend zijn, waardoor je geen andere keus hebt dan je mee te laten voeren door de wind van die omstandigheden.
Zoals dat je te horen krijgt dat je kanker hebt, wat ondertussen vier jaar geleden is. Vorige maand, tijdens mijn controle afspraak, heb ik te horen gekregen dat ik pas over een jaar terug hoef te komen. In de weken vooraf was ik al bezig met deze afspraak. Niet zozeer met de afspraak en haar uitslag op zich. Ik zag deze datum meer als een soort tweesprong, wat, opnieuw, te maken had met "wat nu?" Een vraag waar ik vier jaar geleden ook mee werd geconfronteerd. Al kun je je afvragen of je eerst ziek moet zijn of worden om jezelf die vraag te stellen. Ik moet nu denken aan het volgende, wat ik ooit als aanvullende informatie aan de gelijkenis van de 10 maagden heb gehangen: "Velen worden geroepen, maar weinigen gekozen. Dat is ook wat we uiteindelijk leren uit de gelijkenis van de tien maagden. Zij bezaten het evangelie dat hun kon behouden en verhogen maar zij hadden nagelaten het centraal in hun leven te stellen. Toen het nog dag was leken de wijzen en onwijzen aan elkaar gelijk te zijn; toen kwam het middernachtelijke uur, het uur van waarheid en oordeel. Als u zou weten dat u nog vijf jaar te leven had, wat zou u dan in die vijf jaar nog willen bereiken? Wat als u nog een half jaar had? Welke belangrijke doelen zou u dan nog willen bereiken? Maakt het wat uit hoeveel dagen of jaren u nog heeft? Gaat het er niet om wat en waarvoor u iedere dag weer kiest?"
Toen ik vier jaar geleden geconfronteerd werd met kanker, en mijzelf de "wat nu?" vraag stelde heb ik een aantal beslissingen genomen. Eén daarvan was dat ik stil ben gaan staan en mijzelf teruggetrokken heb. In die periode reisden wij ook door het Oude Testament en heb ik met het volk van Israël in de woestijn gezeten.
Mijn ervaring met het Oude Testament was dusdanig dat ik besloot op dezelfde manier door te reizen naar het Nieuwe Testament. Alleen nu niet zozeer gezien door de ogen van mijn ziek zijn, maar dat God van diversiteit houdt. Wat uiteindelijk resulteerde in dat ik bijna wekelijks, aan de hand van de Schriften, hiervan verslag deed. Met de bedoeling dit tot het eind van het jaar te doen. Het Oude Testament zou mijn vierde boek en laatste jaar zijn. Er waaide echter een wind die een heel ander pad bloot legde, wat ik niet kon negeren. Wat zo ook gevolgen had voor mijn blog en de vraag: Ga ik dit bloot gelegde pad volledig bewandelen, of reis ik heen en weer en doe ik tussendoor toch nog verslag van wat ik onderweg in de Schriften tegenkom?
In het licht van de vrijheid van "zoals de wind waait, waait mijn rokje" hoef ik mij helemaal niet bezig te houden met de vraag of ik het bloot gelegde pad volledig bewandel of heen en weer reis. Het gaat erom waar ik elke dag weer voor kies. Vandaag heb ik gekozen voor verslag. Kreeg wel een duwtje in de rug van een stelletje sprinkhanen.
