Onlangs bespraken we in onze vrouwenorganisatie de toespraak 'Denk celestiaal!' Een van de zinnen die er voor mij uitsprong was deze: "In mijn eerste toespraak als president van de kerk heb ik u aangemoedigd om te beginnen met het eindpunt in gedachten". Deze zin kon ik niet los zien van Stephen Covey en zijn boek "De zeven eigenschappen van effectief leiderschap" en dan met name eigenschap twee: "Begin met het einde voor ogen". Onderstaande video verwoordt dit mooi.
"De tragiek van het leven ligt niet in het niet bereiken van je doel.
De tragiek van het leven ligt in het ontbreken van een doel."
Billy Mays
Tegelijkertijd nodigde deze uitspraak me ook uit tot het het openen van het blikje goede voornemens:
Herinneren jullie je nog de toespraak: 'Over spijt en voornemens' van president Dieter F. Uchtdorf? In deze toespraak haalt hij een verpleegster aan die zorg biedt aan terminale zieken. Zo tegen het einde van hun leven stelt ze dan aan hen de vraag of ze ergens spijt van hebben. Uit al de antwoorden die zij kreeg, heeft zij, Bronnie Ware, een spijt-top-vijf samengesteld en daar een boek over geschreven. Uchtdorf gaat in zijn toespraak verder in op deze vijf redenen van spijt van de stervenden.
Misschien vragen jullie je nu af: 'Wat heeft dit te maken met mijn goede voornemens van dit jaar?' Maar het verband tussen het een, onze goede voornemens, en hoe wij straks terugkijken op ons leven, en daarvoor hoef je echt nog niet op je sterfbed te liggen, kan wel eens groter zijn dan wij beseffen.
Gisteren las ik een column van René Diekstra die als titel had: "Als je doelen opraken kan dat de duur van je leven beïnvloeden". In deze column vraagt hij zichzelf af: "Of zingeving helpt tegen Covid en ben je meer immuun tegen besmettingen en ziektesymptomen als je een doel of doelen hebt die zin en richting geven aan je leven?. En stel dat het antwoord daarop 'ja' luidt, dan zou het zomaar kunnen zijn dat ouderen kwetsbaarder zijn voor het virus, niet zozeer omdat ze lichamelijk kwetsbaarder zijn, maar vooral omdat voor hen vaker geldt dat hun levensdoelen 'op' zijn."
Diekstra vertelt dan, nadat hij een lezing heeft gegeven in een verzorgingshuis, hij een gesprek heeft met de directeur van dit huis. In dit gesprek vroeg hij aan haar wat haar grootste zorg was. "Zonder aarzeling zei ze: 'De zorg voor zingeving'. 'Niet eenzaamheid?' was mijn reactie. 'Dat speelt ook', was haar reactie. 'Maar als ik moet kiezen, zijn het vooral gevoelens van zinloosheid die de hoofdrol spelen en die brengen ook eenzaamheidsgevoelens met zich mee."
En dan zegt Diekstra het volgende: "Ouderdom is daarnaast ook vaak een periode van terugkijken op het leven en het beoordelen van jezelf. Zoals hoe goed je het hebt gedaan of juist niet. 'Een aanzienlijk deel worstelt met die vragen en wij slagen er onvoldoende in om daarbij klankbord en gesprekspartner te zijn', aldus de directeur. Tot slot eindigt hij zijn column met de woorden: "zorg dat je doelen nooit opraken".
Dat is uiteindelijk ook wat Uchtdorf zegt; hij verwoordt het alleen wat anders. "Het pad naar onze goddelijke bestemming als zonen en dochters van God is eeuwig. We moeten ons vandaag op dat pad begeven; we kunnen geen dag voorbij laten gaan. Laten we leren en daar niet mee wachten tot het te laat is". Goede voornemens zijn niet alleen voor nu.
Hoe meer we ons aan heiligheid en geluk toewijden,
hoe minder we later spijt zullen hebben.
Ps.
In zijn column pleit Diekstra ervoor alle ouderen toegang te geven tot een levensdoelen-interview. Ben je hierin geïnteresseerd kijk dan op www.diekstra.nl/test
Dit weekend kunnen we weer naar de algemene conferentie kijken. Daarna is het weer soepjestijd. Zoals jullie weten gaan die twee voor mij hand in hand. Daarnaast, ik was het bijna vergeten, ik heb nog een stel blikjes in mijn voorraadkast staan. Door het soepje moest ik daar gelukkig weer aan denken.
Daar ik de afgelopen tijd geschreven heb over 'gezongen en niet gezongen-liederen', gebroken kruiken en doornen in het vlees, heb ik in mijn voorraadkast gekeken of er blikjes waren die qua smaak hierbij pasten. En ja, dat was het geval. Doordat het blikje even in mijn kast heeft gestaan, niet alles is even actueel, is de smaak wel enigszins veranderd.
Blikje, 27 november 2020
Gisteren was het Thanksgiving Day in de Verenigde Staten, wat daar een nationale feestdag is. René Diekstra, die in onze krant een column heeft onder de naam 'Zo gezond', ging in op deze dag in Amerika. Hij zei onder andere dat "dankbaarheid tonen van grote betekenis is. Niet alleen voor je eigen welbevinden en gezondheid, maar ook voor die ander en ook voor de samenleving".
Naast zijn column stond een artikel dat ging over 'thuiswerken en dat je vanwege corona minder beweegt, je conditie rap achteruitgaat'. Er werden een tiental tips gegeven om dat te voorkomen. Een van de adviezen was deze:
"Wees vriendelijk voor jezelf"
"Wees vriendelijk voor jezelf. Veel mensen spreken zichzelf beschuldigend en bestraffend toe: 'Je bent lui' of 'je bent te dik'. Dat is niet oké. Praat over en met jezelf zoals je dat met een goede vriend doet. Wees opbouwend, geef jezelf complimenten. Benadruk wat je goed doet. Een mooi begin om milder te worden is het dankbaarheidsritueel. Schrijf voor het slapengaan vijf dingen op waar je die dag dankbaar voor bent. Dat is bewezen effectief tegen depressie".
In de praktijk blijkt het toch niet altijd zo eenvoudig te zijn om vriendelijk voor jezelf te zijn. Ook voor leden van de kerk. Dat blijkt wel uit de toespraak 'Evenwichtig leven' van bisschop Brent L. Top: "Het lijkt erop dat ik onder de leden van de kerk steeds vaker mensen tegenkom die eerlijk proberen zonde uit de weg te gaan, die echt naar beste weten proberen om de beginselen van het evangelie na te leven, maar die desondanks behoorlijk ongelukkig, gefrustreerd en ontgoocheld zijn".
Zou dit ook een van de geestelijke kwalen kunnen zijn waar president Nelson het over heeft in zijn boodschap van hoop? Zuster Bonnie D. Parkin zei: "dat dankbaarheid een geestelijk beginsel is. Het opent onze geest voor een wereld die door de macht van een levende God wordt bestuurd".
Ik persoonlijk denk dat het niet voor niets is dat er gesproken wordt over de 'Geneeskracht van'. En dat juist deze drie punten, het bijhouden van een dankbaarheidsdagboek, het gebed en onze relatie met de Heiland, centraal staan. Dat je het een niet los kunt zien van het ander. Het geheel is meer dan de som der delen. En dat dankbaarheid het cement is van deze delen.
Vorig jaar januari stond er een artikel in de Liahona over 'Veertien manieren om weer emotioneel gezond te worden'. Daar moest ik aan denken tijdens het schrijven van dit blogje. Toen ik het erbij pakte en tip één las, voelde het voor mij alsof de cirkel rond was.
Vergeet de basis niet:
Gebed, Schriftstudie, kerkgang en dienstbetoon
Concentreer je op dankbaarheid
Bron: AD 24 november 2020
Zo gezond, column van /Rene Diekstra
Artikel : Hier al aan gedacht als je moe en futloos bent. Tip: Wees vriendelijk voor jezelf, Kate van Loon
