2. Uiteindelijk is ieder lid een leerkracht

 

Vandaag bespraken we in onze vrouwenorganisatie, de ZustersHulpVereniging, de toespraak 'Dankzij Jezus Christus' van ouderling Dale G. Renlund. In deze toespraak zegt hij iets wat mij in het bijzonder trof, en dat zijn deze woorden:

"Hij, en alleen Hij,

kan rekening houden met elke factor die ons vormt;

onze genetica, intellectuele vermogens, tradities, ervaringen, mentale en emotionele toestand,

en alle andere omstandigheden die beïnvloeden wie we zijn.

Hij, en alleen Hij,

zal ons uiteindelijk oordelen 

naar onze werken,

naar het verlangen van ons hart." 

Aan de ene kant kan ik bovenstaande opmerking niet los zien van deze opmerking uit mijn vorige logje 'Uiteindelijk is iedereen een leerkracht': "Leidinggevenden en leerkrachten zorgen ervoor dat de Heiland centraal staat in bespreking en dat die leden, ik dus, helpt om hun verbondsrelatie met Hem te verdiepen". En waarin ik ook verwijs naar de toespraak van ouderling Renlund: "Als we ons richten op de Heiland, zijn oneindige verzoening en wat Hij voor ons heeft gedaan, zal dat ons vreugde en helderheid geven, hoeveel andere zorgen wij ook hebben". 

Uiteindelijk gaat het niet, gelukkig maar, zeker nu we door de wijzigingen in het zondagochtendprogramma geconfronteerd worden met twee verschillende soorten leesopdrachten, niet om 'kwantiteit maar om kwaliteit'. Hierbij denk ik aan deze opmerking van ouderling Jeffrey R. Holland, die het volgende zei over schriftstudie: "Met betrekking tot het evangelie bedoel ik met leren niet alleen het verwerven van kennis. Dat is maar een deel van het verhaal. Ik bedoel er ook niet meer dat we passief naar een hoorcollege luisteren of feiten memoriseren. Met leren bedoel ik groei en verandering, inzichten die tot verbetering leiden, en kennis van de waarheid, wat ons op zijn beurt dichter bij God van alle waarheid brengt". 

Wat, volgens mij, juist alles te maken heeft met de veranderingen die onlangs hebben plaatsgevonden. Met als een van de redenen: "Om leden te helpen zich meer op de leringen van Jezus Christus te concentreren". Met in mijn achterhoofd, ik denk nu aan de uitspraak van ouderling Renlund, ook rekening houdend met factoren zoals iemands "intellectuele vermogens, mentale en emotionele gezondheid".  

Hierbij denk ik onder andere ook aan dat sommige Bijbelvertalingen gewoon moeilijk zijn te lezen. "Als de woorden van de Heiland begrijpelijker worden, wordt het ook eenvoudiger om ze te voelen en na te leven. Hoe beter we de Schriften begrijpen, hoe duidelijker we Jezus Christus kunnen zien. We kunnen allemaal baat hebben bij de vertalingen die onze christelijke broeders en zusters maken om onze studie en ons geloof als discipelen van Christus te verdiepen. We hopen dat iedereen zich welkom en gerespecteerd voelt, ongeacht de vertaling waartoe ze zich aangetrokken voelen en die ze besluiten te gebruiken. Het belangrijkste is hoe de Schriften tot onze geest spreken en ons dichter tot God brengen terwijl we elke dag lezen". 

Dit alles heeft voor mij uiteindelijk ook te maken met thuisgericht en kerkondersteund. Wat ik niet los kan zien van de vraag: "Hoe kunnen we het evangelie in zijn eenvoudige zuiverheid en de verordeningen met hun eeuwige werking aan al Gods kinderen brengen?" En dat president Russell M. Nelson toen zei: "Als heiligen der laatste dagen zijn we eraan gewend geraakt om 'kerk' te zien als iets wat in onze kerkgebouwen gebeurt en dat wordt gesteund door wat er thuis gebeurt. We moeten dat patroon bijstellen. Het is tijd voor een thuisgerichte kerk, gedragen door het kerkleven in onze wijk- en ringgebouwen". Wat, dat kan ik ook niet ontkennen, ook te maken heeft met het feit dat niet iedereen in de gelegenheid is om in een kerk te vergaderen. Nu of in de nabije toekomst. Dat doet echter niet af aan het doel dat was en is: "diepe en blijvende bekering tot onze hemelse Vader en de Heer Jezus Christus".

New Guidance on Bible Translations for Latter-day Saints

Gelijkheid door verscheidenheid

 

"en Hij verwerpt niemand die tot Hem komt,

man en vrouw;"

2 Nephi 26:33

Uitgerekend in de week dat we 2 Nephi 26 als leesopdracht hebben, besteed ik geen aandacht aan het complete vers met zijn "zwarte en witte" woorden, die ook een onderdeel zijn van dit vers. Hieruit blijkt wel dat dit vers veel verder gaat dan waarvoor ik het de afgelopen tijd heb gebruikt. Uiteindelijk draait het om het beginsel, en dat is dat "allen voor God gelijk zijn". Dit  is mijn rode draad van het jaar en daardoor heb ik de laatste tijd weinig aandacht gegeven aan onderwerpen waarin het vrouw-zijn centraal staat. Het was manlief die mij, in het licht van onze leesopdracht van deze week, daarop wees door te verwijzen naar een uitspraak van ouderling M. Russell Ballard. 

Maria Magdalena,

de eerste getuige van Jezus zijn opstanding

Johannes 20:1-18

Dit is de uitspraak waar manlief naar verwees: "Onze Vader in de hemel heeft al zijn kinderen evenveel, volmaakt en mateloos lief. Zijn liefde voor zijn dochters is niet anders dan zijn liefde voor zijn zoons. Ook onze Heiland, de Heer Jezus Christus, heeft mannen en vrouwen in gelijke mate lief. Zijn verzoening en zijn evangelie zijn voor al Gods kinderen bestemd. Tijdens zijn aardse bediening diende Jezus mannen en vrouwen zonder onderscheid. Hij genas zowel mannen als vrouwen en Hij onderrichtte zowel mannen als vrouwen. Geloof, bekering, doop en de gave van de Heilige Geest, bijvoorbeeld, zijn vereisten voor al Gods kinderen, ongeacht hun geslacht. Hetzelfde geldt voor de verbonden en zegeningen van de tempel. Het is het werk en de heerlijkheid van de Vader om de onsterfelijkheid en het eeuwige leven van de mens tot stand te brengen. Zijn grootste gave, de gave van het eeuwige leven, is binnen ons aller bereik".

Bovenstaande uitspraak komt uit een oude toespraak van ouderling Ballard met als titel 'Gelijkheid door verscheidenheid'. Deze titel deed me terugdenken aan een eerder stukje van mij hier op het blog, dat niet ging over de relatie man/vrouw, maar hoe verhouden we ons tot elkaar als vrouwen. Ik haalde toen zuster Patricia Holland aan, die zei: "...dat we vanwege de toenemende diversiteit van levenswijzen voor vrouwen van vandaag nog onzekerder en minder zeker met elkaar lijken. We komen niet dichterbij, maar verder weg van die gemeenschap en zusterschap die ons al generaties lang staande heeft gehouden en ons kracht heeft gegeven. Er lijkt sprake te zijn van een toename van concurrentiekracht en een afname van vrijgevigheid met elkaar".

Vorige week vrijdag, 8 maart, was het Internationale Vrouwendag. Het thema van dit jaar is "Inspire Inclusion", wat letterlijk vertaald betekent "Inclusiviteit Inspireren". God is geen aannemer des persoons, allen zijn voor Hem gelijk, wat alles te maken heeft met inclusiviteit. Het is interessant om, voorlopig in ieder geval, dit vanuit het perspectief van het vrouw-zijn te benaderen. Zoals de wind waait...

Ik borduur voort op

De toespraak 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland heeft toentertijd voor heel wat ingrediënten gezorgd. Dit keer trek ik het 

blikje 'Vrouwen in al hun verscheidenheid' open:

Toen wij tijdens de tweede zondag van deze maand de toespraak 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland bespraken, en ik daarover schreef, wist ik toen nog niet dat ook dit blogje, net als de blogjes hiervoor, daar een vervolg op zou zijn. Met daarin verwerkt, weliswaar met een knipoog, de zondagsschool en de schepping. Zie het als een kluwen wol waar ik elke keer weer een ander draadje uittrek, al is er wel in het geheel een rode draad te ontwaren. Een rode draad die te maken heeft met "verbeter de wereld en begin bij jezelf", "eenheid gaat over saamhorigheid, niet over gelijkvormigheid" en "God houdt van diversiteit". 

Vanochtend, toen ik dacht aan het blog en wat te schrijven, moest ik aan Eva, de vrouw van Adam, denken, en zo aan het begin van onze studie van het Oude Testament, misschien aandacht geven aan vrouwen uit de Schriften. Scrollend door wat ik over haar had, kwam ik deze toespraak tegen van zuster Patricia T. Holland: 'One thing needful'. In deze toespraak zegt zij het volgende over Eva: "Eva kreeg de identiteit van 'de moeder van alle levenden' - jaren, decennia, misschien eeuwen voordat ze ooit een kind baarde. Het lijkt erop dat haar moederschap aan het baren van kinderen voorafging, net zo zeker als de perfectie van het Paradijs voorafging aan de strijd van het sterfelijk leven. Ik geloof dat moeder een van die zeer zorgvuldig gekozen woorden is, een van die rijke woorden - met betekenis na betekenis na betekenis. We moeten ons ten koste van alles niet door dat woord laten verdelen. Ik geloof met heel mijn hart dat het in de eerste plaats een uitspraak is over onze natuur, niet een telling van onze kinderen". En toen was daar de rode draad, de draad die ik niet kon negeren en die ik, stukken knippend uit haar toespraak, met jullie wil delen.

Zuster Holland: "Ieder van ons heeft voorrechten en zegeningen, en ieder van ons heeft angsten en beproevingen. Het lijkt gewaagd om te zeggen, maar gezond verstand suggereert dat nooit eerder in de geschiedenis van de wereld vrouwen, inclusief LDS-vrouwen, werden geconfronteerd met grotere complexiteit in hun zorgen. Ik ben erg dankbaar voor het extra bewustzijn dat de vrouwenbeweging heeft gegeven aan een evangeliebeginsel dat we sinds Moeder Eva en daarvoor hebben gehad: dat van keuzevrijheid, het recht om te kiezen. Maar een van de meest ongelukkige bijwerkingen waarmee we te maken hebben gehad in deze kwestie van keuzevrijheid, is dat we, vanwege de toenemende diversiteit van levenswijzen voor vrouwen van vandaag, nog onzekerder en minder zeker met elkaar lijken. We komen niet dichterbij, maar verder weg van die gemeenschap en zusterschap die ons al generaties lang staande heeft gehouden en ons kracht heeft gegeven. Er lijkt sprake te zijn van een toename van concurrentiekracht en een afname van onze vrijgevigheid met elkaar. Degenen die de tijd en energie hebben om hun groenten en fruit in te blikken, ontwikkelen een vaardigheid die hen goed van pas zal komen in tijden van nood, in onze onzekere economie kan dat bijna elk moment zijn. Maar ze moeten niet neerkijken op degenen die hun perziken kopen of die niet van courgette houden of een van de vijfendertig manieren die er zijn om het te verhullen, of die gewoon een bewuste keuze hebben gemaakt om hun tijd en energie op een andere doelbewuste manier te gebruiken".

Zuster Holland: "Het punt is dat we onszelf gewoon geen christen kunnen noemen en elkaar - of onszelf - zo hard blijven veroordelen. Geen enkele glazen pot met kersen is een confrontatie waard die ons berooft van ons medeleven en onze zusterschap. Het is duidelijk dat de Heer ons heeft geschapen met verschillende persoonlijkheden, evenals verschillende graden van energie, interesse, gezondheid, talent en kansen. Zolang we toegewijd zijn aan rechtschapenheid en een leven van trouwe toewijding leiden, moeten we deze goddelijke verschillen vieren, wetende dat ze een geschenk van God zijn. We moeten ons niet zo bang, zo bedreigd en onzeker voelen; we hoeven geen exacte replica's van onszelf  te vinden om ons gevalideerd te voelen als vrouwen van waarde. Er zijn veel dingen waarover we verdeeld kunnen zijn, maar één ding is nodig voor onze eenheid: de empathie en het mededogen van de levende Zoon van God".

Afbeelding: pinterest

Schaapschap

Gisteren stond er in het AD een column van Özcan Akyol die ging over de sfeer in de Tweede Kamer. Hij eindigde zijn column met de volgende woorden: "Er gelden kennelijk andere regels als je rond het parlement actief bent. De afstand tussen het Binnenhof en de rest van Nederland wordt mede gecreëerd door deze onbegrijpelijke houding (strenger zijn voor anderen dan voor zichzelf). Op deze manier wordt het wel erg gemakkelijk gemaakt voor populisten. De volgende keer dat Vera Bergkamp iets over een andere club zegt, is het legitiem om te antwoorden met: Kijk eerst naar jezelf".

Ik trek weer een blikje open: Verander de wereld, begin bij jezelf:

"en er kon stellig geen gelukkiger volk zijn 

onder alle volken die door de hand van God waren geschapen"

4 Nephi 1:16

Dit blogje kun je niet los zien van het vorige blogje, want het haakt in op de toespraak: 'Het grootste bezit' van ouderling Jeffrey R. Holland. "Er waren geen Lamanieten, Jakobieten, Jozefieten of Zoramieten. Er waren totaal geen -ieten. De mensen hadden slechts één verheven identiteit aangenomen". Met andere woorden, zij waren één.

Wanneer wij het in de kerk hebben over eenheid, dan hebben we het vaak over "Zion, de reinen van harte". En dat "als we niet één zijn, dan zijn we de Zijnen niet". Misschien daarom ook dat onze conclusie na het bespreken van deze toespraak alles te maken heeft met "Verbeter de wereld, begin bij jezelf". Iemand anders, een uitspraak die ik tegenkwam, verwoordde het zo: "We moeten onszelf allemaal aanwijzen als een comité van één", waar naar mijn gevoel het woord werk achter zit. Het is niet iets dat zomaar als vanzelf uit de lucht komt vallen. Het vraagt inzet. Het vraagt een ander hart". 

"Maar wat is nu precies eenheid?" Soms weet ik wel wat ik niet wil, maar niet precies wat ik wel wil. En daarom verander ik de vraag "Wat is nu precies eenheid?", in "Wat is eenheid niet?" Dit is een enigszins andere insteek, maar uiteindelijk gaat het toch om het eindresultaat?

Er is één zin die er voor mij uitspringt, wanneer het gaat om "Wat is eenheid niet?"en dat is deze:

"Eenheid gaat over saamhorigheid, niet over gelijkvormigheid."

Ik denk dat ouderling Dieter F. Uchtdorf dit het mooist uitlegt. Hij zei dat "hoewel de verzoening bedoeld is om meer op Christus te lijken, is zij niet bedoeld om ons allemaal hetzelfde te maken. Soms verwarren we verschillen in karakter met zonde. We kunnen zelfs ten onrechte denken dat iemand die anders is dan wij, God niet behaagt. Deze manier van denken brengt sommigen er toe te geloven dat de kerk ieder lid in dezelfde vorm wil gieten - dat we allemaal op elkaar moeten lijken, dat we allemaal hetzelfde moeten voelen, denken en doen. Dat zou in tegenspraak zijn met het karakter van God, die iedere man anders dan zijn broeder heeft geschapen en iedere zoon anders dan zijn vader".

In 'Harten in rechtschapenheid en eenheid verweven' zegt ouderling Quentin L. Cook "dat eenheid en diversiteit geen tegengestelden zijn, en dat we meer eenheid kunnen bereiken als we een inclusieve sfeer en respect voor diversiteit cultiveren". Hij spreekt zelfs over het vieren van diversiteit. Een ander interessant artikel over dit onderwerp is deze, 'The blessings of diversity', (alleen in het Engels) waarin gezegd wordt "dat dit onderscheidend vermogen raciale, etnische, geslacht- taalverschillen, evenals onze gevarieerde gaven, perspectieven en ervaringen omvat. Binnen het evangelie van Jezus Christus is er geen norm - behalve een verenigd verlangen om de Heiland te volgen. We kunnen verschillen in onze gehoorzaamheid aan de geboden die onze Vader in de hemel ons heeft gegeven. Maar onze keuzes doen niets af aan Gods liefde en hoop voor ons. En ook al verschillen we in onze toewijding, ons wordt geleerd lief te hebben en af te zien van oordeel en om in de kerk te dienen, ondanks verschillen in onze gehoorzaamheid". 

In dit artikel (The blessings of diversity) worden de volgende tips gegeven:

- Streef naar regelmatige en zinvolle interacties met degenen die van u verschillen.

Dit kwam tijdens onze bespreking afgelopen zondag ook al ter sprake. Ter sprake kwam ook, en daar wordt ook over gesproken in dit artikel, bewust te zijn van 'de pijn en frustratie van degenen die te maken hadden met priesterschap- en tempelbeperkingen'. 

- Praat openlijk over verschillen.

"Dit helpt ons beseffen hoeveel we de wereld zien zoals we zijn in plaats van zoals hij is. Als we onszelf onder gebed toestaan open te staan om van verschillen te leren, kunnen we onze misvattingen en onbedoelde vooroordelen identificeren en veranderen". 

- Spreek je uit namens je zusters en broeders.

"De Heer identificeert zichzelf als onze voorstander bij de Vader en verwacht van ons dat wij namens onze zusters en broeders op christelijke wijze pleiten. Dit moet op een persoonlijke manier gebeuren, zoals bij het corrigeren van personen die grappen maken die anderen vernederen en kleineren vanwege religieuze, culturele, raciale, nationale of genderverschillen. Het moet soms ook op openbare manieren gebeuren, om de religieuze vrijheid van alle mensen te verdedigen, inclusief onze moslimzusters en -broeders".

Dit artikel eindigt met de woorden dat "onze hemelse Vader werkelijk geen aanzien des persoons is. Hij heeft ons anders gemaakt om belangrijke redenen. Toegenomen diversiteit in de kerk van de Heer is geen toeval. Deze verschillen dienen de doeleinden van God. Ik bid dat we de mensen zullen zijn die God wil dat we zijn - verenigd in Christus, met onze verschillen".

En dat kunnen we alleen wanneer we opzien tot God en hem ons hart geven. En dan, terugkomend op onze toespraak: 'Het grootste bezit' van afgelopen zondag: "dan en alleen dan, kunnen we het tweede grote gebod doeltreffend naleven, op manieren die niet oppervlakkig of triviaal zijn, want dan zal hij ons de vaardigheid, de dynamiek, de wil, en de wijze geven waarmee we van onze medemens en onszelf kunnen houden".

Afbeelding: churchofjesuschrist.org