Posts tonen met het label Zelfzorg. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Zelfzorg. Alle posts tonen

maandag 10 februari 2014

Enige gewoonte voor dit jaar

Na jaren binnen te hebben gesport, was ik daar opeens klaar mee.
Tijd voor wat anders. 
Maar vooral was ik toe aan beweging in de frisse lucht. 
Nu, dat heb ik geweten; fris was het zeker.
Los nog van de wind en de regen.
Maar wat heb ik genoten.
Zeker afgelopen vrijdag.
Kon amper de instructies volgen; zo waaide de wind om mijn oren. 
Voelde me net een jonge hond.
Over 'uitgelaten' gesproken. 
Ik ben namelijk begonnen met het hardloopprogramma 'Start to Run' van Efy.
Vandaar dat ik onlangs schreef: 'Tussendoor laat ik mezelf drie keer in de week uit'.
Vandaag les 10.
Kijk er nu alweer naar uit.
Ja, dag 1 voelt goed, heel goed.




'Goed voor jezelf zorgen,
onverschillig wat voor schijnbare moeilijkheden er zijn 
of in welke omstandigheden je ook mag verkeren, 
is echt de enige gewoonte die je moet hebben.
De excuses waarachter je je verschuilt om niet goed voor jezelf te hoeven zorgen
 – je gezin, werk of andere verplichtingen – 
maken slechts deel uit van de uitdaging,
 hoe geldig ze ook mogen klinken.' 
Peter Cohen


Foto: photl.com

maandag 13 januari 2014

Het feminitisch model


Nog druk doende met dag 1.
Loop nu zelfs rond met twee stappentellers.
Hoe gek kun je zijn.
Maar ik vertrouwde toch niet helemaal de uitkomst van mijn eerste stappenteller.
De tweede stappenteller is een stukje, eigenlijk meer dan, enthousiast.
Zelfs als ik achter de potten en pannen in de keuken sta te scharrelen, turft hij er lustig op los.
Probeer nu tussen deze twee een bevredigend midden te vinden.







Het vinden van een middenweg doet me trouwens denken aan wat ik onlangs las in de Liahona.
Staat zo op het oog los van hoeveel stappen ik op een dag verzet.
Maar aan de andere kant, beide hebben juist ook weer alles te maken met hoe ik mijn vrouw-zijn invul.

"Als onzelfzuchtigheid betekent dat een vrouw haar eigen identiteit en persoonlijke groei moet opgeven, dan wordt onzelfzuchtigheid verkeerd begrepen.
Maar het tegenwoordige feministische model, waarin de vrouw in zeer grote mate onafhankelijk van haar gezin functioneert, slaat te ver door.
Een verstandiger kijk op de zaak is dat man en vrouw onderling afhankelijk zijn van elkaar.
De critici die moeders van afhankelijk naar onafhankelijk hebben verschoven, hebben het gematigde midden van onderlinge afhankelijkheid overgeslagen.
Zij die moeders van onzelfzuchtigheid naar zelfzucht hebben verschoven, hebben het gematigde midden overgeslagen, waarin een vrouw er zelf voor kiest om te dienen en zo tot persoonlijke groei komt.
Deze excessen zorgden ervoor dat de discussie over de waarde van het moederschap er, ironisch genoeg, toe heeft geleid dat het grote publiek moeders, maar ook vrouwen in het algemeen, niet meer serieus neemt."



Uitspraak: Bruce C Hafen:
‘Motherhood and the Moral Influence of Women’.
Toespraak gehouden in het Wereldcongres over het gezin II, Genève, Plenaire vergadering IV, 16 november 1999, http://worldcongress. org/wcf2_spkrs/wcf2_hafen.htm
Afbeelding: photl.com

maandag 18 november 2013

Kip-of-ei


Veranderen!
Doen we dat nu van buiten naar binnen of toch van binnen naar buiten?
Of is dit gewoon een kwestie van interpretatie?
Gaat het uiteindelijk niet om het eindresultaat dat je behaalt?
En is dat niet allesbepalend?

Zoals jullie weten, heb ik mezelf een sabbatical gegeven.
Om reden dat ik niet meer kon instemmen met bepaalde zaken in mijn eigen leven.
Ik voelde de behoefte om afstand te nemen. 
Bijna iedereen gooit het op de overgang, en met dit gegeven kan ik prima leven.
In die zin is de overgang dus een zegen in mijn leven.





Onlangs kwam ik een boekje tegen van Mira Kirschenbaum: 'Alles heeft een reden'.
In dit boekje gaat Mira Kirschenbaum ervan uit "dat ongeacht wat je overkomt, er niet alleen iets waardevols uit die gebeurtenis voort zal komen, maar het simpelweg ook noodzakelijk is dat dit jou juist overkomt: je leert ervan en je groeit erdoor".
En dat achter die gebeurtenis een of meer redenen kunnen zitten, zoals bijvoorbeeld "je thuis te laten voelen in de wereld, jezelf volledig kunnen accepteren of om je te leren dat je je angst kunt loslaten en dat het jouw opdracht in het leven is om een van die redenen te vinden, zodat je kunt ontdekken wie je echt bent".

Daarnaast zegt ze iets over veranderen. Daar zegt ze namelijk het volgende over: "Het is onmogelijk om jezelf van binnenuit te veranderen. Echte verandering vindt van buiten naar binnen plaats". En dan geeft ze aan hoe dat te doen. In wezen zegt ze, simpel samengevat:

"Zaai een geachte, oogst een daad.
Zaai een daad, en oogst een gewoonte."

Tot slot zegt Kirschenbaum: "Gedurende ons leven worden we voortdurend herboren doordat we steeds weer een nieuw zelf scheppen uit onze ontmoetingen met het leven".

Ik kan mezelf helemaal vinden in "dat we een nieuw zelf scheppen".
Ook ik ben een soort nieuwe innerlijke wereld aan het scheppen.
Alleen, als ik denk aan scheppen, dan moet ik ook denken aan het Scheppingsverhaal.
Met dit verschil dat na zes dagen van scheppen er dan pas een sabbatdag volgt, terwijl ik reeds mijn sabbatical hebt gehad.
Maar voor het overige volg ik hopelijk de lijn van het verhaal.
Dus al je me vraagt waar ik sta, ik zit in dag één, lichaam versus.........

Ps.
Al voel ik stiekem meer voor 'van binnen naar buiten'.
 

Uitspraken: Tekst tussen aanhalingstekens is uit "Alles heeft een reden"
Afbeelding: internet

maandag 4 november 2013

Meditatief proces


Links en rechts van mijn berichten heb ik wat uitspraken staan.
Onder andere deze uitspraak van Joseph Campbell:

"De grote vraag is
of je van harte zult kunnen instemmen
met het avontuur dat jouw leven is."

Deze uitspraak staat daar natuurlijk niet zomaar.
Maar op een gegeven moment had ik zelf het gevoel dat ik niet meer volledig leefde in overeenstemming met deze uitspraak.
Of de overgang daarin nu een rol heeft gespeeld, het lege-nest-syndroom zijn kop opstak, of wat er nog meer allemaal om de hoek kan komen kijken, ik vond dat het tijd werd om mezelf een sabbatical te geven.

Voordat jullie je van alles in het hoofd halen, en hierbij denken aan een carrièrebreak, een verre reis, of een of ander prachtig vrijwilligersproject, dan hebben jullie het helemaal mis.
Al heb ik in zekere opzichten dat eigenlijk wel degelijk gedaan.
Ik heb een 'carrièrebreak' genomen, al zou niemand dat een 'carrièrebreak' noemen, omdat het woord 'carrière' daar totaal niet van toepassing op is.
En ja, ik ben op reis gegaan, want als ik lees, dan ben ik op reis.
En dat prachtige vrijwilligersproject waar ik me aan overgegeven heb, dat was en ben ik zelf, en vond plaats binnen de muren van mijn eigen hart.

Tot nu toe heeft het mij al het nodige opgeleverd.
Onder andere het inzicht dat ik behoorlijk gehaast leefde.
Dat ik gehaast leefde, wist ik natuurlijk al, vandaar natuurlijk die stap terug.
Maar dan nu met het inzicht:

"dat haast een slechte gewoonte is en een probleem van de geest. 
En dat de mate waarin je je gehaast voelt, 
helemaal afhankelijk is van de mate
 waarin je je aandacht gericht kunt houden op het heden."




Gelukkig hebben we het vermogen dat aangeleerde dingen ook weer afgeleerd kunnen worden. 
Waar een sabbatical al niet goed voor is.



Uitspraak: Richard Carlson
Afbeelding: photl.com, even geen Zoef de Haas

zondag 14 april 2013

Vrouw in uitvoering


Zoals jullie weten zit ik midden in de overgang.
En naarmate ik als het ware groei in de overgang, besef ik steeds meer dat de overgang een zegen in mijn leven is.
Niet dat ik blij ben met opvliegers en andere lichamelijke ongemakken, maar ze zijn steeds meer een onderdeel van mezelf geworden, waardoor ik soms niet meer weet of het nu de overgang is, of dat het gewoon iets is dat bij mij hoort, en dat dit is wie ik ben.
De andere kant van al die ongemakken is dat je op een gegeven moment vaarwel kunt zeggen tegen je menstruaties.
Er zijn vrouwen die zich hierdoor minder vrouw voelen, maar in die categorie val ik gelukkig niet.
Ik sprak onlangs iemand die er precies zo over dacht, die, toen ze een jaar lang niet meer ongesteld was geweest, zich zelf op gebak had getrakteerd.
Wat een geweldig idee.
Nog even en ik trakteer mezelf, nee niet op gebak, maar op een doos dropijsjes.
Ik haal die nu expres niet in huis, want ik kan hun geroep niet weerstaan, en waarom zal ik het mezelf moeilijker maken dan nodig is.
Ik eet zelfs de dropijsjes van mijn man op, dus dan weet je het wel.
Maar als het zover is, geef ik mezelf helemaal over aan dit feestje van dropijsjes, om te vieren dat ik menstruatievrij ben.
En die doos is helemaal van mij!!!!!

Maar de overgang is veel meer dan een lijstje lichamelijke ongemakken.
Het beïnvloedt ook mijn geestelijk welzijn; althans, de site www.vrouwenovergang.nl noemt het geestelijk.
Ik spreek in dit geval liever van mijn emotionele kant.
Want als ik aan geestelijke zaken denk, dan denk ik aan zaken die betrekking hebben op het evangelie. 
Maar in wezen is alles één samengesteld geheel, en beïnvloedt de overgang uiteindelijk, hoe je het draait of keert, je hele zijn.
Het doet er dus uiteindelijk niet toe welk labeltje er aan hangt.
Waar het om gaat, is dat de gevoelens waar de overgang in mijn geval mee gepaard gaat, dusdanig zijn dat ik geen andere keus heb dan er gehoor aan te geven.
In die zin is de overgang een zegen voor mij want ik denk dat ik nu juist daardoor eindelijk gehoor ga geven aan gevoelens die al lang eerder het recht hebben of hadden, om gehoord te worden.
Wat je onder andere terugziet in mijn prioriteiten.
Eén van mijn prioriteiten is, van ons huis, 'een huis van orde' te maken, wat voor mijn gevoel een onderdeel is van naar binnen te keren.
Naast het geestelijke aspect doe ik dit ook letterlijk, door ons huis van beneden naar boven onder handen te nemen.
Maar ook in andere opzichten en op andere gebieden voel ik de behoefte om naar binnen te keren.
Waar dit alles mij brengt, weet ik ook niet, maar één ding weet ik wel, en dat is dat ik een vrouw in uitvoering ben.


Vrouw in uitvoering


Afbeelding: internet

woensdag 20 maart 2013

Is er ruimte in je leven wat goed is voor jou?



Rust is niet simpelweg stoppen met drukke werkzaamheden.
Rust is passen in je eigen wereld.

Ooit, let wel, ooit, ik zelf denk ergens eind jaren tachtig, kreeg ik onderstaand boekje in handen.
En het was mijn verlangen om met dit boekje aan de slag te gaan.
We zijn nu zoveel jaar verder, en nog steeds loop ik rond met dit gevoel.
Een gevoel dat steeds meer begon te schuren.
Vorige week heb ik de knoop doorgehakt en zit ik weer op naailes.
Ja, weer!
Met dit verschil dat ik nu andere prioriteiten aan het stellen ben.



donderdag 14 maart 2013

Gedachte



Rust
is niet simpelweg 
stoppen met drukke werkzaamheden.

Rust 
is passen
in je eigen wereld.







John Sullivan Dwight.
Foto: Photl.com

zondag 3 maart 2013

Liefde is......je hart laten zingen


Dat was de titel van een blogje, vorig jaar rond Valentijn.
Ik zei daarin onder andere het volgende:
Als je ruimte vrijmaakt voor jou in je eigen leven, dan laat je je eigen hart zingen.
Het kleurt je bestaan.
Je vergeet de tijd.
Het plaatst de dingen die nog gedaan moeten worden in een ander perspectief.
Omdat, door ruimte te maken voor je eigen ik, als het ware vleugels krijgt die jou verheffen boven het dagelijkse zijn.
En als we dat eenmaal hebben ervaren, kunnen we niet anders.
Bovenstaande gedachten vloeiden voort uit de vraag:

Is er ruimte in je leven wat goed is voor jou?

Nu een jaar later is deze vraag voor mij actueler dan ooit.
En besef ik meer dan ooit dat ruimte maken voor jezelf een keuze is.
Een keuze die je niet kunt loskoppelen van het stellen van doelen en prioriteiten.
Maar ook alles te maken heeft met dagelijkse zelfdiscipline.
Soms schop ik tegen dit gegeven aan en bouw ik excuses in, maar de realiteit is wel, dat als ik dit doe, mijn perspectief verandert, en in plaats dat ik me verhef, ik inlever op mezelf.




"In feite speel je nooit tegen een opponent. 
Je speelt altijd tegen jezelf,
tegen je hoogste maatstaven.
En als je je grens hebt bereikt,
ervaar je waarachtige vreugde."
Arthur Ashe.



Uitspraak: Is er ruimte in je leven wat goed is voor jou? Barbara Sher.
Afbeelding: Pixabay

dinsdag 8 januari 2013

Lief zijn.....


Lief zijn voor mezelf .
Dat is voorlopig het enige doel dat ik me voor dit jaar gesteld hebt.
En dat is al een uitdaging op zich.
Normaal zit ik vol met plannetjes, maar ik heb die plannetjes voorlopig even het zwijgen opgelegd, alhoewel ze wel stiekem over mijn schouder meekijken, en wachten op het moment dat ze weer tevoorschijn mogen komen.
Maar ik ben de baas, ik bepaal.
Alhoewel, is dat wel zo?
Eigenlijk in wezen dus niet,
Want anders was het niet nodig geweest dat ik voor dit jaar 'maar' één doel heb.
Nee, het zijn die hormonen die roet in het eten gooien.
Zij hebben op dit moment veel te veel de touwtjes in handen.
En dat bevalt me totaal niet.
Maar ik ga ze te lijf.
Ik knuffel ze, die lieve kleine schattige hormoontjes, gewoon dood.





H= Heilzame voeding, zoals groente en fruit

O= Ontstressen
R= Ritme en regelmaat (op tijd opstaan en naar bed, regelmatig eten)
M=Matig met alcohol, koffie, snacks en verzadigde vetten
O= Opgeruimde levenshouding, opgewekt zijn
N= Niet te lang binnen blijven (voor de vitamine D)
E= Essentiële opbouwende stoffen nemen, zoals omega 3 vetzuren,       tarwekiemen, peulvruchten, noten, zaden, volle granen, vette vis en ei
N= Negentig minuten bewegen per dag






Klik op gezondheidplus.nl voor het hele artikel.
Afbeelding: herma.nl


donderdag 6 december 2012

Opkikker


Toen ik gisteren in de stad was, liep ik even de Trekpleister binnen.
En wat denk je dat ik daar tegenkwam in de schappen?
Een stelletje (op)kikkers. 


           


Misschien had ik er normaal gesproken niet eens bij stilgestaan, ik was namelijk op zoek naar iets en zoveel tijd had ik niet.
Over onthaasten gesproken. 
Maar door mijn blogje van gisteren over opkikkers kon ik toch niet zomaar voorbijlopen aan deze kikkers, die daar zo samen leuk in het schap mij toelachten. 
Ik zag toen dat het niet zomaar een stelletje knuffelkikkers waren, maar dat het heuse opkikkers waren.
Zoals ik al zei, ik had niet veel tijd, en ik heb de kikkers de kikkers gelaten.
Wel zag ik in de gauwigheid dat er een organisatie achter zat, waar ik nog nooit van gehoord had.
Bij het wakker worden vanochtend moest ik toch weer denken aan deze kikkers. 
Nu stond er in mijn blogje van gisteren de volgende gedachte:

'Doe de kleine dingen waar jij blij van wordt.
Wacht niet passief af tot je wordt opgebeurd.
Zorg er gewoon zelf voor.'

Met name dat laatste, zorg er gewoon zelf voor, kan nu heel simpel door iemand zo'n opkikker cadeau te doen. 
Want behalve dat je er zelf blij van wordt, kikker je er iemand anders er ook mee op.,
En steun je ondertussen een goed doel.  


ttp://www.opkikker.nl/pages/3/informatie.html

Opkikker


Mijn berichtje van gisteren had als onderwerp:

"Leven per meter is moeilijk, per centimeter gaat het beter."

            
Bovenstaande uitspraak heb ik opgeslagen onder het kopje 'klein'. 
Terwijl ik daarmee bezig was, kwam ik dingen tegen van: oohh dat is ook wel de moeite waard om te delen.
En aangezien ik ooit eerder al had gezegd dat ik 'uitspraken' uit mijn mappen op de computer zou plaatsen, doe ik het bij deze alsnog. 
Maar om bij klein te blijven: ik zou de komende dagen elke dag wel iets kunnen plaatsen; ik doe het echter niet.  
Want ik houd het klein, daarom beloof ik niets.
Behalve als de wind gaat waaien. 
Het moet echter geen wervelwind worden.




Ondertussen vragen jullie je misschien nu af: wat heeft leven per centimeter nu te maken met klein en kikkers. 
Daar ik geloof dat uiteindelijk alles één groot samengesteld geheel is wordt dat zo wel duidelijk. 
Want in 'Geluk voor Dummies' (gelukkig had ik nu wel de bron erbij vermeld) kwam ik ooit het volgende tegen:

"In tegenstelling tot conventionele wijsheid is grote stress in je leven niet iets wat je ervan weerhoudt geluk te vinden; dat gebeurt door de kleine ergernissen. 
Niet door eentje, maar door alles tezamen. 
Kleine ergernissen stapelen zich op en eisen op een bepaald moment hun tol. 
Deze kleine ergernissen stapelen zich gemakkelijk op, omdat de meeste mensen negeren hoeveel schade kleine probleempjes kunnen aanrichten. 
Uit medisch onderzoek blijkt dat de gevolgen van kleine, onbenullige ergernissen op de lange termijn veel groter zijn dan van veel stress die incidenteel optreedt".

Hun oplossing om te voorkomen dat je het 'slachtoffer' wordt van de dagelijkse kleine ergernissen, is simpel. 
Zorg voor opbeurende gebeurtenissen in je leven. 
Zorg voor opkikkers.

'Doe de kleine dingen waar jij blij van wordt.
Wacht niet passief af tot je wordt opgebeurd.
Zorg er gewoon zelf voor.'



Afbeelding: alineblogt.nl