Nu, ondertussen zo'n vier en een half jaar geleden, schreef ik voor het eerst op mijn blog dat "Diversiteit goed is". Ik eindigde mijn blogje van toen met de woorden: 'Ik zou nog een heleboel meer kunnen zeggen, maar ik denk voor nu dat dit voldoende is. Ongetwijfeld, mezelf kennende, zal dit onderwerp zeker vaker, of het nu links of rechts is, voorbijkomen'.
Ik had toen nog geen idee dat 'dit onderwerp', waarvan ik nog zei 'mezelf kennende zeker vaker voorbij zou komen', uiteindelijk zou uitmonden in een reis van vier jaar door onze standaardwerken. 'Zeker vaker' veranderde door de tijd in heel vaak. En als links en rechts zijstraten zijn, dan kun je wel zeggen dat "diversiteit is goed" mijn hoofdstraat is geworden.
Aan mijn reis door de standaardwerken is bijna een einde gekomen. Nog een paar weken en dan ben ik weer thuis. Maar 'wat is thuis?' Hoe ziet thuis eruit op mijn blog? Schrijf ik dan niet meer over dat "diversiteit goed is"? Of trek ik het veel meer uit elkaar, maak ik het breder, zogezegd? Want is diversiteit niet één grote paraplu, waaronder allerlei onderwerpen kunnen schuilen?
Daarnaast, ook terugkijkend, hoe voelt het om niet meer regelmatig te schrijven? En dan opeens tot de ontdekking te komen dat ik al weken niet geschreven heb. Of, wat ook een overweging is, al kan ik mij dat nu nog niet voorstellen, mijn blog echt laten voor wat het is. Want de afgelopen jaren waren best intensief. Wat zeker niet alleen te maken had met de bijwerkingen van mijn ziekte. Dit had zeker ook te maken met "Heb geduld met jezelf en met anderen".
Deze zin: "Heb geduld met jezelf en met anderen", komt uit "Ras en De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen", die voor mij in het verlengde ligt van de "evangelieverhandeling ras en het priesterschap". Een evangelieverhandeling die je wel mag beschouwen als een rode draad op mijn blog. Echter, voor nu, zeker zo aan het eind van mijn reis, wil ik opnieuw stilstaan bij de "Ras en De Kerk".
Wat onder andere te maken heeft met deze vraag: "Wat kunnen we doen als we vooroordelen op grond van ras in onze kerkgemeente zien of ervaren?" Een vraag die ook inhaakt op mijn vorige blog die ging over "Recht hebben op dezelfde zegeningen en voorrechten" en waarin ik stil stond bij deze vraag: "Wat zegt God tegen mensen die het gevoel hebben dat ze geheel en al van Hem gescheiden zijn". Vragen die beide te maken hebben met racisme en vooroordelen. Een vraag die zeker ook past bij 'het einde' van mijn reis. Voor nu wil ik echter als eerste stil staan bij de inleiding van dit "Ras en De Kerk"-document.
"Ras is een concept waarmee mensen worden gecategoriseerd op basis van hun huidskleur of andere fysieke kenmerken. Helaas wordt ras vaak gebruikt om te rechtvaardigen dat mensen onheus bejegend worden of om te suggereren dat de ene groep beter is dan de andere. In De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen leren we dat iedereen een gelijkwaardig kind van God is, ongeacht ras, etniciteit, achtergrond, huidskleur of nationaliteit. In het Boek van Mormon staat dat allen voor God gelijk zijn. God heeft al zijn kinderen lief. We zijn gelijkwaardig in zijn ogen, en Hij erkent ons goddelijke potentieel om vooruitgang te maken en te worden zoals Hij is. Hij wil dat ieder van ons terugkeert om bij Hem te wonen en het eeuwige leven te ontvangen. Onze verschillen zorgen voor prachtige afwisseling in ons leven. Wij beoordelen elkaar misschien op grond van onze uiterlijke verschijning, maar de Heere ziet het hart aan. Racisme is in de loop van de geschiedenis in veel culturen een probleem geweest. De heiligen der laatste dagen zijn niet immuun voor de neiging tot racistische houdingen en gedragingen. President Russell M. Nelson heeft gezegd: 'Ons aller Schepper roept ieder van ons op onze vooroordelen tegen eender welke groep van Gods kinderen aan de kant te zetten. Wie van ons een vooroordeel tegen mensen van een ander ras heeft, moet zich daarvan bekeren!"
"Diversiteit is goed"
